What do you think?
Rate this book
اللعبة الخطرة
العددد 64 من مسرحيات عالمية
هي التجربة التي قام بها أحد العلماء النفسيين محاولا قتل غريزة الحب لدى احدى الفتيات، فهو يزعم أنها غريزة مريضة في نفس الانسان، وقد استطاعت بنموها أن تعوق باقي الغرائز النبيلة عن القيام بوظيفتها. ويرى أن قتل هذه الغريزة في الانسان يعني تطهير المجتمع من كل هذه الرذائل وخلق أسس صحيحة للعلاقات بين الناس
هي التجربة التي قام بها أحد العلماء النفسيين محاولا قتل غريزة الحب لدى احدى الفتيات، فهو يزعم أنها غريزة مريضة في نفس الانسان، وقد استطاعت بنموها أن تعوق باقي الغرائز النبيلة عن القيام بوظيفتها. ويرى أن قتل هذه الغريزة في الانسان يعني تطهير المجتمع من كل هذه الرذائل وخلق أسس صحيحة للعلاقات بين الناس
176 pages, Paperback
Published January 1, 1969
13 people want to read
About the author
Branislav Nušić
203 books127 followersBorn Alkibijad Nuša (Aromanian: Alchiviadi al Nuşa) in Belgrade, Principality of Serbia to a well-off family, Nušić enjoyed the benefits of a privileged upbringing for only a brief time. His father Đorđe Nuša was a well known grain merchant of Cincar (Aromanian Vlach) origin who lost his wealth shortly after his son's birth and was forced to move the family to Smederevo where young Alkibijad attended elementary school and first two grades of boarding school. During his teens, Nuša moved back to Belgrade where he graduated from boarding school. Upon turning 18 years of age, he legally changed his name to Branislav Nušić. In 1884, he graduated from the University of Belgrade's Law School. During his studies, he also spent a year in Graz, Austria-Hungary.
Twenty-one-year-old Nušić fought in the Serbo-Bulgarian War of 1885 while serving in the Serbian Army. After the war, he published a controversial poem "Dva Raba" in Dnevni list for which he spent two years in prison. The poem ridiculed Serbian King Milan, namely his decision to attend the funeral of the Serbian-born Austro-Hungarian general Dragutin Franasović's mother instead of that of the war's hero, Captain Mihailo Katanić who died as a result of wounds sustained while saving the regimental flag from the hands of Bulgarians.
At first, Nušić's sentence was only two months, but the King pressured the judges to extend it. Despite harsh prison conditions, Nušić still managed to write a comedy: Protekcija (Protection).
When he first asked the prison intendant, Ilija Vlah, for the permission to write, Vlah told him that it was the writing that got him into prison, and denied his request. Knowing that intendant read all outgoing mail, Nušić wrote a brief letter to the second husband of his aunt (he was related to her first husband), who served as a minister of justice. Nušić addressed Gersic as uncle and told him how it would be much easier for him to serve 2 years if he could write. He noted that he had no interest in writing political texts, and signed the letter your nephew. One day later, Vlah allowed him to write literature.
In 1889, Nušić became a civil servant. As an official in the Ministry of Foreign Affairs he was appointed to clerk of consulate in Bitola, where he eventually married (1893). He spent a decade in southern Serbia and Macedonia. His last post in this region was vice-consul in Pristina.[1]
In 1900, Nušić was appointed as a secretary of Ministry of Education, and shortly afterwards he became a head dramaturgist of the National Theatre in Belgrade. In 1904, he was appointed a head of Serbian National Theatre in Novi Sad. In 1905, he left his new post and moved to Belgrade to work as a journalist.
In 1912, Nušić returned to Bitola as a civil servant. During Balkan Wars in February 1913, Nušić, who was the prefect, was regarded as too moderate, and replaced by someone more sympathetic with the views of the military party and of "the black hand."[2] In 1913, he founded a theater in Skopje, where he lived until 1915. Due to the World War I, Nušić fled the country and lived in Italy, Switzerland and France for its duration.
After the war, Nušić was appointed to be the first head of the Art Department of the Ministry of Education. He remained at this post until 1923. Afterwards, he was appointed head of Narodno pozorište (National Theater) in Sarajevo. In 1927, he returned to Belgrade.
Twenty-one-year-old Nušić fought in the Serbo-Bulgarian War of 1885 while serving in the Serbian Army. After the war, he published a controversial poem "Dva Raba" in Dnevni list for which he spent two years in prison. The poem ridiculed Serbian King Milan, namely his decision to attend the funeral of the Serbian-born Austro-Hungarian general Dragutin Franasović's mother instead of that of the war's hero, Captain Mihailo Katanić who died as a result of wounds sustained while saving the regimental flag from the hands of Bulgarians.
At first, Nušić's sentence was only two months, but the King pressured the judges to extend it. Despite harsh prison conditions, Nušić still managed to write a comedy: Protekcija (Protection).
When he first asked the prison intendant, Ilija Vlah, for the permission to write, Vlah told him that it was the writing that got him into prison, and denied his request. Knowing that intendant read all outgoing mail, Nušić wrote a brief letter to the second husband of his aunt (he was related to her first husband), who served as a minister of justice. Nušić addressed Gersic as uncle and told him how it would be much easier for him to serve 2 years if he could write. He noted that he had no interest in writing political texts, and signed the letter your nephew. One day later, Vlah allowed him to write literature.
In 1889, Nušić became a civil servant. As an official in the Ministry of Foreign Affairs he was appointed to clerk of consulate in Bitola, where he eventually married (1893). He spent a decade in southern Serbia and Macedonia. His last post in this region was vice-consul in Pristina.[1]
In 1900, Nušić was appointed as a secretary of Ministry of Education, and shortly afterwards he became a head dramaturgist of the National Theatre in Belgrade. In 1904, he was appointed a head of Serbian National Theatre in Novi Sad. In 1905, he left his new post and moved to Belgrade to work as a journalist.
In 1912, Nušić returned to Bitola as a civil servant. During Balkan Wars in February 1913, Nušić, who was the prefect, was regarded as too moderate, and replaced by someone more sympathetic with the views of the military party and of "the black hand."[2] In 1913, he founded a theater in Skopje, where he lived until 1915. Due to the World War I, Nušić fled the country and lived in Italy, Switzerland and France for its duration.
After the war, Nušić was appointed to be the first head of the Art Department of the Ministry of Education. He remained at this post until 1923. Afterwards, he was appointed head of Narodno pozorište (National Theater) in Sarajevo. In 1927, he returned to Belgrade.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
November 5, 2022
"Uništiti u čoveku nagon ljubavi, ili mu bar oduzeti značaj koji danas ima u odnosu ljudi, znači očistiti društvo od svih poroka; znači stvoriti osnove za zdravije odnose ljudi; znači... stvoriti novog čoveka!" Jezivo poznat govor svakog naučnika zaslužnog za kreaciju hiper-inteligentnog monstruma fiksiranog na globalnoj dominaciji, samo kažem.
Ambiciozna pozorišna drama koju nisam očekivala od Nušića. Psihološki eksperimenti nad ljudima, nadmetanje nauke i prirode u uticaju na čovekovu samosvest, jačanje ženske autonomije u modernom društvu—ukratko, autor poteže mnogo kompleksnih tema za diskusiju, uprošćuje ih i povezuje u jednu zaokruženu, smislenu priču. Doduše, isprva mi nisu sva izložena mišljenja bila jasna, vraćalo se, i ponovo pažljivo čitalo; a ponekad se uopšte nisam mogla složiti sa logikom izrečenog. Konkretno, izluđuje me što autor upada u jamu "objašnjavanja" ženskih stereotipa biologijom, a ne socijalnim normama koje su ih uslovile. Da, ova drama je u meni probudila taj nivo analize tokom čitanja, da ne pominjem guglanje studija iz domena evolutivne psihologije.😅 Tako da tema moderne, nove žene od mene ima jedan razočaran meh—dobar start, ostatak pomalo iritira, ni reči o budućnosti, ali je moglo biti mnogo gore. Ako se to može smatrati utehom...
"Priroda je ta koja stvara vasionske zakone, te iz njih nauka crpi svoje principe; a nije nauka ta koja gradi vasionske zakone i principe, i nameće ih prirodi."
Neočekivano učešće umetnika na višednevnoj akademskoj zabavi u idiličnoj vili će staviti pod pitanje uspešnost jednog suludog ekperimenta, i podsetiti naučnike da prirodu nije moguće trajno potčiniti, niti od nje pobeći. Dresirana mačka će uvek pojuriti miša.
Penzionisani akademik koji gaji odbojnost prema svemu životinjskom što čovek vuče iz praistorijskog doba, pa i prema ljubavi, koja je u njegovom umu vinovnica ljudskih poroka poput pakosti, zlobe i ljubomore, dolazi do ideje da svoje životno delo posveti psiho-tehnici koja će sa hirurškom preciznošću odstraniti ljubavna osećanja iz čovekovog srca. Vođen plemenitim ciljem ljudskog napredka, u kom će se umanjiti ili potpuno ukloniti kult mužjaka i ženke, omogućivši da se muškarac i žena pogledaju u oči kao dva čoveka, naučnik pristupa višegodišnjem procesu potpunog uništenja osećanja ljubavi u svojoj usvojenici. (Nušić je veoma glasano kritikuje ne-etičnost ovakvih eksperimenata kroz celu dramu.) Rezultat je devojka koja živi za intelektualne stimulanse, ne vidi razliku između polova (sve su to ljudi, samo drugačije obučeni), niti razlog zbog koga bi se udala. Iako aspirativno iz današnje perspektive, umetnik uviđa otsustvo prave radosti i osećaja za lepotu u njenom životu, te svojim rečima i potezima pokušava da uveri sve strane eksperimenta da je eliminacija ljubavi okrutna i nemoguća, te da je umerenost u impulsima i prepuštanje prirodnom poretku recept za sreću u ljudskom životu.
Moj konačni utisak—drama je autorova meditacija na temu uloge ljubavi u ljudskim društvima koje ubrzano hrle iz jednog progresa u drugi. Na čelu te trke su naučnici, koji su iz Nušićeve perspektive izgubili ljudskost, i više ne žele ili ne mogu razumeti čoveka. Ljubav je prema njemu važna poput pluća, i bez nje mogu preživeti samo ona bića koja više nisu slična nama.
A kako je Nušić video ljubav?
"...neko ko je dostojan tebe;
neko ko te razume i koga ti razumeš;
neko ko je kadar ozbiljno da shvati život;
neko ko je dovoljno zreo i srećan, te kadar i da ponese životne tegobe i kadar da te usreći;
neko od kojega bi ti bilo teško odvojiti se..."
Ambiciozna pozorišna drama koju nisam očekivala od Nušića. Psihološki eksperimenti nad ljudima, nadmetanje nauke i prirode u uticaju na čovekovu samosvest, jačanje ženske autonomije u modernom društvu—ukratko, autor poteže mnogo kompleksnih tema za diskusiju, uprošćuje ih i povezuje u jednu zaokruženu, smislenu priču. Doduše, isprva mi nisu sva izložena mišljenja bila jasna, vraćalo se, i ponovo pažljivo čitalo; a ponekad se uopšte nisam mogla složiti sa logikom izrečenog. Konkretno, izluđuje me što autor upada u jamu "objašnjavanja" ženskih stereotipa biologijom, a ne socijalnim normama koje su ih uslovile. Da, ova drama je u meni probudila taj nivo analize tokom čitanja, da ne pominjem guglanje studija iz domena evolutivne psihologije.😅 Tako da tema moderne, nove žene od mene ima jedan razočaran meh—dobar start, ostatak pomalo iritira, ni reči o budućnosti, ali je moglo biti mnogo gore. Ako se to može smatrati utehom...
"Priroda je ta koja stvara vasionske zakone, te iz njih nauka crpi svoje principe; a nije nauka ta koja gradi vasionske zakone i principe, i nameće ih prirodi."
Neočekivano učešće umetnika na višednevnoj akademskoj zabavi u idiličnoj vili će staviti pod pitanje uspešnost jednog suludog ekperimenta, i podsetiti naučnike da prirodu nije moguće trajno potčiniti, niti od nje pobeći. Dresirana mačka će uvek pojuriti miša.
Penzionisani akademik koji gaji odbojnost prema svemu životinjskom što čovek vuče iz praistorijskog doba, pa i prema ljubavi, koja je u njegovom umu vinovnica ljudskih poroka poput pakosti, zlobe i ljubomore, dolazi do ideje da svoje životno delo posveti psiho-tehnici koja će sa hirurškom preciznošću odstraniti ljubavna osećanja iz čovekovog srca. Vođen plemenitim ciljem ljudskog napredka, u kom će se umanjiti ili potpuno ukloniti kult mužjaka i ženke, omogućivši da se muškarac i žena pogledaju u oči kao dva čoveka, naučnik pristupa višegodišnjem procesu potpunog uništenja osećanja ljubavi u svojoj usvojenici. (Nušić je veoma glasano kritikuje ne-etičnost ovakvih eksperimenata kroz celu dramu.) Rezultat je devojka koja živi za intelektualne stimulanse, ne vidi razliku između polova (sve su to ljudi, samo drugačije obučeni), niti razlog zbog koga bi se udala. Iako aspirativno iz današnje perspektive, umetnik uviđa otsustvo prave radosti i osećaja za lepotu u njenom životu, te svojim rečima i potezima pokušava da uveri sve strane eksperimenta da je eliminacija ljubavi okrutna i nemoguća, te da je umerenost u impulsima i prepuštanje prirodnom poretku recept za sreću u ljudskom životu.
Moj konačni utisak—drama je autorova meditacija na temu uloge ljubavi u ljudskim društvima koje ubrzano hrle iz jednog progresa u drugi. Na čelu te trke su naučnici, koji su iz Nušićeve perspektive izgubili ljudskost, i više ne žele ili ne mogu razumeti čoveka. Ljubav je prema njemu važna poput pluća, i bez nje mogu preživeti samo ona bića koja više nisu slična nama.
A kako je Nušić video ljubav?
"...neko ko je dostojan tebe;
neko ko te razume i koga ti razumeš;
neko ko je kadar ozbiljno da shvati život;
neko ko je dovoljno zreo i srećan, te kadar i da ponese životne tegobe i kadar da te usreći;
neko od kojega bi ti bilo teško odvojiti se..."
June 11, 2016
قليلة هي الأعمال التي تمس شغاف القلب، وتلمس الروح ، وتصيبك بالسعادة والحزن معا، وهذه المسرحية واحدة منهم من وجهة نظري
October 13, 2023
مسرحية جميلة خصوصا لما تشوفها في إطارها الزمني المكتوبة فيه. بغض النظر عن أي وهم أو تصور لمسخ حقيقة الحب فهو مسخ للوجود البشري. وسلب الإنسان للحب والمشاعر وبراءة الطفولة وقدرته على الحلم واللعب تحت وهم البحث عن ضبط لمشاعر الإنسان وضبط تركيبة العلاقات في المجتمع لنفي الصراعات البشرية بنفي إمكانية المشاعر نفسها ماهو إلا مسخ للوجود البشري وإمكاناته.
September 17, 2022
نص مسرحي عظيم جدا
August 29, 2022
Nušićevo delo koje me zaista zamorilo i koje sam, za razliku od njegovih ostalih knjiga, uvek sa teškoćom iznova iščitavala, ali čija me je pozorišna adaptacija (sa Iskrom Brajović i Milanom Prljetom) oborila sa nogu!
Displaying 1 - 5 of 5 reviews