Η λέξη "αγαθος" μπορεί να διαβαστεί Αγάθος ή αγαθός. Και μπορεί να σημαίνει - απλούστατα - Αγάθος, αλλά επίσης "καλός" ή "αγαθιάρης". Αυτά τα πολύπλοκα, καθώς και άλλα πολλά μυστήρια, πρόσκαιρα ή αιώνια, δεν τα ξέρει και δεν μπορούσε να τα ξέρει ο μικρός Ιερεμίας, που μεγαλώνει στην επαρχιακή Αργυρούπολη της εμφυλιακής και μετεμφυλιακής Ελλάδας. Τα μαθαίνει σιγά σιγά - πότε κεφάτα, πότε συγκλονιστικά, πότε επώδυνα, κυρίως όμως κατόπιν εορτής, αμφιρρέποντας αβέβαιος ανάμεσα σ' έναν απολλώνειο μέντορα κι έναν διονυσιακό σύντροφο. Το μυθιστόρημα αυτό είναι, ας πούμε, μια παλιά φωτογραφία της θλιβερής, μωροφιλόδοξης και αθώας ελληνικής Επαρχίας του ΄50, μ' έναν έκπληκτο έφηβο μες στη μέση. Κατά τα άλλα, τα πρόσωπα, οι τόποι και τα γεγονότα είναι εντελώς φανταστικά.
Η πρώτη κριτική που γράφετε εδω για αυτό το βιβλίο όποτε θα προσπαθήσω να είμαι πιο εκτενής από ότι συνήθως παρά το mood των διακοπών . Όταν δεν έχεις προσδοκίες από ένα βιβλίο είναι υπέροχο να ανακαλύπτεις ένα ελληνικό Διαμαντάκι από το πουθενά . Κατενθουσιασμένος με το σύμπαν του Βασιλειάδη. Αριστερός , με αγάπη και αποδοχή για τον άνθρωπο (ίσως με μια μικρή υπερβολή στα συμπεράσματα του αλλά με τρυφερότητα ) το βιβλίο είναι μια περίπτωση: ένα λύκειοπαιδο μετράει τα άστρα και βρίσκει την ταυτότητα του μέσα από την κόντρα του άριστου και του σωστού και του αναλυτικού εγκεφάλου που προσπαθεί να παίρνει θέση και να δημιουργεί άποψη . Ελευθερία, ωραια γραφή , ωραίο και πλούσιο λεξιλόγιο αρώματα και εικόνες . Υπέροχο και καλοκαιρινό .