What do you think?
Rate this book
Των Υδάτων του Ουρανού
«Η σημαντικότερη γυναίκα της ζωής σου είναι η φαντασία σου, Γιώργη. Ασ` τη να σου δείξει τον δρόμο».
Ένας ομογενής συγγραφέας ιστοριών τρόμου, βρίσκει τη χαμένη του έμπνευση επιστρέφοντας κάθε χρόνο στον τόπο καταγωγής του, ένα απομονωμένο χωριό της βόρειας Χίου. Όμως η φετινή παραμονή του εκεί, θα γίνει καταλύτης για να ξεδιπλωθούν τρομακτικές αποκαλύψεις και για να τεθούν σε κίνηση εξελίξεις επικίνδυνες για τη ζωή του και όχι μόνο…
Ένας ομογενής συγγραφέας ιστοριών τρόμου, βρίσκει τη χαμένη του έμπνευση επιστρέφοντας κάθε χρόνο στον τόπο καταγωγής του, ένα απομονωμένο χωριό της βόρειας Χίου. Όμως η φετινή παραμονή του εκεί, θα γίνει καταλύτης για να ξεδιπλωθούν τρομακτικές αποκαλύψεις και για να τεθούν σε κίνηση εξελίξεις επικίνδυνες για τη ζωή του και όχι μόνο…
- GenresHorror
258 pages, Paperback
First published June 10, 2016
30 people want to read
About the author
Γιώργος Λαγκώνας
15 books28 followers O Γιώργος Λαγκώνας γεννήθηκε στη Χίο το 1979. Είναι αξιωματικός στην Πολεμική Αεροπορία, ειδικευόμενος ψυχιατρικής, σύζυγος και μπαμπάς. Από τις παραπάνω ιδιότητες, πιστεύει ότι η τελευταία είναι η πιο απαιτητική, αλλά και αυτή για την οποία έχει τη μεγαλύτερη έφεση και μεράκι. Ζει, εργάζεται και γράφει στην Αθήνα, ενώ το μυαλό του ταξιδεύει ανάμεσα στη Χίο, τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα.
Παιδικοί και αγιάτρευτοι έρωτές του είναι η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος και τα pen n' paper παιχνίδια ρόλων. Από δέκα εννιά ετών συγγράφει παράξενες ιστορίες τις οποίες, μέχρι πρότινος, χρησιμοποιούσε για να τρομοκρατεί τους φίλους του.
Κείμενά του υπάρχουν στο Ελληνικό forum της λογοτεχνίας του φανταστικού, sff.gr. Διηγήματά του έχουν ξεχωρίσει σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογές διάφορων εκδοτικών οίκων (ΟΣΤΡΙΑ, sff.gr/press, iWrite.gr, Συμπαντικές Διαδρομές).
Η συλλογή διηγημάτων "μεσονυκτικό" είναι το πρώτο του βιβλίο (εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ).
Παιδικοί και αγιάτρευτοι έρωτές του είναι η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος και τα pen n' paper παιχνίδια ρόλων. Από δέκα εννιά ετών συγγράφει παράξενες ιστορίες τις οποίες, μέχρι πρότινος, χρησιμοποιούσε για να τρομοκρατεί τους φίλους του.
Κείμενά του υπάρχουν στο Ελληνικό forum της λογοτεχνίας του φανταστικού, sff.gr. Διηγήματά του έχουν ξεχωρίσει σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογές διάφορων εκδοτικών οίκων (ΟΣΤΡΙΑ, sff.gr/press, iWrite.gr, Συμπαντικές Διαδρομές).
Η συλλογή διηγημάτων "μεσονυκτικό" είναι το πρώτο του βιβλίο (εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
February 6, 2017
http://kiallovivlio.blogspot.gr/
Χαίρομαι πολύ όταν ανακαλύπτω ποιοτικά και καλογραμμένα βιβλία τρόμου από Έλληνες συγγραφείς. Το συγκεκριμένο ανήκει σε αυτή την κατηγορία.
Ο ήρωας είναι ένας συγγραφέας βιβλίων τρόμου που μικρός μετανάστευσε με τους γονείς του από ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό της Χίου στην Αμερική. Διαπιστώνει ότι η έμπνευσή του είναι καλύτερη όταν βρίσκεται στο νησί και έτσι επιστρέφει στο μικρό χωριουδάκι προκειμένου να γράψει το νέο του βιβλίο. Μέχρι αυτό το σημείο στην ουσία γνωρίζουμε τον πρωταγωνιστή και κάποια βασικά σημεία της καθημερινότητας και της ιστορίας του που θα πρέπει να ξέρουμε.
Από τη στιγμή που ο Γιώργος (ο πρωταγωνιστής είναι αυτός) έρχεται στο νησί ξεκινάει και η βασική πλοκή της ιστορίας, αφού ενεργοποιούνται οι "δυνάμεις του κακού". Και δεν θα πω φυσικά κάτι περισσότερο για να μη χαλάσω την έκπληξη στους υπόλοιπους αναγνώστες.
Μου άρεσε ο τρόπος που ο συγγραφέας μας οδήγησε στη λύση του μυστηρίου, η βασική ιδέα αλλά και η εκτέλεσή της ήταν πολύ καλές. Μου άρεσαν επίσης πολύ και οι χαρακτήρες που δημιούργησε, πολύ ανθρώπινοι, καθημερινοί και συμπαθητικοί. Διέκρινα επίσης και κάποια ψήγματα χιούμορ που ταίριαζαν όμορφα στη ροή της ιστορίας και αποφόρτιζαν λίγο την ένταση.
Είχα δυστυχώς δυσκολία σε κάποια (λίγα) σημεία να παρακολουθήσω τις περιγραφές και να τις κάνω εικόνα (μιλάω για τα πρώτα σημεία που είναι γραμμένα με πλάγια γράμματα- κάποια "όνειρα" που βλέπει ο πρωταγωνιστής όπως και κάποιες περιγραφές στο τέλος του βιβλίου), διάβασα ξανά και ξανά την ίδια πρόταση και στο τέλος δεν είμαι σίγουρη αν η εικόνα που έφτιαξα στο μυαλό μου ταυτίζεται με αυτήν που είχε ο συγγραφέας. Με εντυπωσίασε επίσης η χρήση της γλώσσας μας, κοίταξα το βιογραφικό του για να βεβαιωθώ ότι δεν είναι φιλόλογος.
Και επειδή είναι ωραίο κάθε βιβλίο να μας αφήνει και κάτι περισσότερο από την ευχαρίστηση που παίρνουμε κατά τη διάρκεια της ανάγνωσής του, να πω ότι με όμορφο τρόπο δίνει μέσα πληροφορίες για την ψυχολογία και τις θρησκείες. Μπράβο του που κατάφερε να τις ενσωματώσει τόσο ταιριαστά στην πλοκή.
Έχτρα μπόνους η μουσική επένδυση του βιβλίου που μου θύμισε τα νιάτα μου.
Συστήνω το βιβλίο σε όσους ασχολούνται με την ανάγνωση μυθιστορημάτων τρόμου/ φαντασίας, πιστεύω θα βρουν πολλά να τους αρέσουν.
Χαίρομαι πολύ όταν ανακαλύπτω ποιοτικά και καλογραμμένα βιβλία τρόμου από Έλληνες συγγραφείς. Το συγκεκριμένο ανήκει σε αυτή την κατηγορία.
Ο ήρωας είναι ένας συγγραφέας βιβλίων τρόμου που μικρός μετανάστευσε με τους γονείς του από ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό της Χίου στην Αμερική. Διαπιστώνει ότι η έμπνευσή του είναι καλύτερη όταν βρίσκεται στο νησί και έτσι επιστρέφει στο μικρό χωριουδάκι προκειμένου να γράψει το νέο του βιβλίο. Μέχρι αυτό το σημείο στην ουσία γνωρίζουμε τον πρωταγωνιστή και κάποια βασικά σημεία της καθημερινότητας και της ιστορίας του που θα πρέπει να ξέρουμε.
Από τη στιγμή που ο Γιώργος (ο πρωταγωνιστής είναι αυτός) έρχεται στο νησί ξεκινάει και η βασική πλοκή της ιστορίας, αφού ενεργοποιούνται οι "δυνάμεις του κακού". Και δεν θα πω φυσικά κάτι περισσότερο για να μη χαλάσω την έκπληξη στους υπόλοιπους αναγνώστες.
Μου άρεσε ο τρόπος που ο συγγραφέας μας οδήγησε στη λύση του μυστηρίου, η βασική ιδέα αλλά και η εκτέλεσή της ήταν πολύ καλές. Μου άρεσαν επίσης πολύ και οι χαρακτήρες που δημιούργησε, πολύ ανθρώπινοι, καθημερινοί και συμπαθητικοί. Διέκρινα επίσης και κάποια ψήγματα χιούμορ που ταίριαζαν όμορφα στη ροή της ιστορίας και αποφόρτιζαν λίγο την ένταση.
Είχα δυστυχώς δυσκολία σε κάποια (λίγα) σημεία να παρακολουθήσω τις περιγραφές και να τις κάνω εικόνα (μιλάω για τα πρώτα σημεία που είναι γραμμένα με πλάγια γράμματα- κάποια "όνειρα" που βλέπει ο πρωταγωνιστής όπως και κάποιες περιγραφές στο τέλος του βιβλίου), διάβασα ξανά και ξανά την ίδια πρόταση και στο τέλος δεν είμαι σίγουρη αν η εικόνα που έφτιαξα στο μυαλό μου ταυτίζεται με αυτήν που είχε ο συγγραφέας. Με εντυπωσίασε επίσης η χρήση της γλώσσας μας, κοίταξα το βιογραφικό του για να βεβαιωθώ ότι δεν είναι φιλόλογος.
Και επειδή είναι ωραίο κάθε βιβλίο να μας αφήνει και κάτι περισσότερο από την ευχαρίστηση που παίρνουμε κατά τη διάρκεια της ανάγνωσής του, να πω ότι με όμορφο τρόπο δίνει μέσα πληροφορίες για την ψυχολογία και τις θρησκείες. Μπράβο του που κατάφερε να τις ενσωματώσει τόσο ταιριαστά στην πλοκή.
Έχτρα μπόνους η μουσική επένδυση του βιβλίου που μου θύμισε τα νιάτα μου.
Συστήνω το βιβλίο σε όσους ασχολούνται με την ανάγνωση μυθιστορημάτων τρόμου/ φαντασίας, πιστεύω θα βρουν πολλά να τους αρέσουν.
July 10, 2016
Ο Γιώργος Λαγκώνας είναι ιδιάζουσα περίπτωση.
Από τη μία οι εμπνεύσεις του είναι εγκεφαλικές, καλλιτεχνικές και πολυεπίπεδες σαν του Ligotti Thomas, από την άλλη όμως είναι "λαϊκό παιδί" και γράφει απλά και προφορικά σαν Stephen King. Το πρώτο του βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων Μεσονυκτικό έπαιζε κάπως περίεργα με το δίπολο αυτό και με είχε προβληματίσει. Είχα όμως την περιέργεια να δω πως θα πάντρευε αυτό το παράδοξο σε μυθιστόρημα και αυτή η περιέργεια δε τη σκότωσε τη γάτα.
Το "Των Υδάτων του Ουρανού" είναι ένα βιβλίο τρόμου που δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα δουλειές ξένων συγγραφέων (κατι που χαίρομαι να λέω συχνά τώρα τελευταία για βιβλία Ελλήνων και χαίρομαι). Ο πρωταγωνιστής, καλτ Ελληνοαμερικάνος συγγραφέας, έρχεται στο νησί του κυνηγώντας τη μούσα του. Και αρχίζει σταδιακά ο εφιάλτης. Από τη μία στο βιβλίο έχουμε καλογραμμένους χαρακτήρες και φυσικούς διαλόγους. Ένα προς ένα τα πρόσωπα του δράματος στήνονται πειστικά και οργανικά μέσα σε αυτό. Το "κακό" μας δίνεται από την αρχή και (χάρη στο επάγγελμα του συγγραφέα, ψυχίατρος) χτίζεται με έναν τρόπο που θυμίζει περισσότερο "σκληρή" επιστημονική φαντασία (καιLovecraft H. P.)παρά υπερφυσικό τρόμο και δίνει μία ανάσα φρεσκάδας. Μέχρι και η λύση του δράματος προεικονομείται πετυχημένα.
Must read βιβλίο αν θέλετε τη γνώμη μου, απλά πρέπει να αφήσετε στην πόρτα τις όποιες προκαταλήψεις σας για το τι είναι βιβλίο τρόμου, ο Λαγκώνας είναι μία πένα μοναδική και αξίζει να τον γνωρίσετε ως τέτοια
Από τη μία οι εμπνεύσεις του είναι εγκεφαλικές, καλλιτεχνικές και πολυεπίπεδες σαν του Ligotti Thomas, από την άλλη όμως είναι "λαϊκό παιδί" και γράφει απλά και προφορικά σαν Stephen King. Το πρώτο του βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων Μεσονυκτικό έπαιζε κάπως περίεργα με το δίπολο αυτό και με είχε προβληματίσει. Είχα όμως την περιέργεια να δω πως θα πάντρευε αυτό το παράδοξο σε μυθιστόρημα και αυτή η περιέργεια δε τη σκότωσε τη γάτα.
Το "Των Υδάτων του Ουρανού" είναι ένα βιβλίο τρόμου που δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα δουλειές ξένων συγγραφέων (κατι που χαίρομαι να λέω συχνά τώρα τελευταία για βιβλία Ελλήνων και χαίρομαι). Ο πρωταγωνιστής, καλτ Ελληνοαμερικάνος συγγραφέας, έρχεται στο νησί του κυνηγώντας τη μούσα του. Και αρχίζει σταδιακά ο εφιάλτης. Από τη μία στο βιβλίο έχουμε καλογραμμένους χαρακτήρες και φυσικούς διαλόγους. Ένα προς ένα τα πρόσωπα του δράματος στήνονται πειστικά και οργανικά μέσα σε αυτό. Το "κακό" μας δίνεται από την αρχή και (χάρη στο επάγγελμα του συγγραφέα, ψυχίατρος) χτίζεται με έναν τρόπο που θυμίζει περισσότερο "σκληρή" επιστημονική φαντασία (καιLovecraft H. P.)παρά υπερφυσικό τρόμο και δίνει μία ανάσα φρεσκάδας. Μέχρι και η λύση του δράματος προεικονομείται πετυχημένα.
Must read βιβλίο αν θέλετε τη γνώμη μου, απλά πρέπει να αφήσετε στην πόρτα τις όποιες προκαταλήψεις σας για το τι είναι βιβλίο τρόμου, ο Λαγκώνας είναι μία πένα μοναδική και αξίζει να τον γνωρίσετε ως τέτοια
June 22, 2017
Υπάρχουν πολλά τέτοια αλληγορικά σημεία υπαρξιακής αναζήτησης στο βιβλίο, αλλά το παρακάτω μου άρεσε ιδιαίτερα. Συγχαρητήρια, Γιώργο.
"Ίσως η οικειότητα που αναπτύχθηκε, ζώντας τόσα χρόνια ανάμεσα σε ερείπια που ντύναμε με τους μανδύες του Μύθου κι ανάμεσα σε φαντάσματα -το ότι ήταν γέννες της φαντασίας μας, λίγη σημασία είχε- να ήταν η αιτία που μας πήρε αρκετό καιρό μέχρι να καταλάβουμε ότι αληθινά στοιχειά περπατούσαν ανάμεσά μας.
Ήταν Οκτώβρης κι είχα μέσα μου έναν αξεδιάλυτο κόμπο κι ένα βούρκωμα που όλο συσσωρευόταν, μα δεν ξέσπαγε. Οκτώβρη μαύριζε ο ουρανός, μεγάλωναν οι νύχτες κι άρχιζαν οι δυνατές βροχές. Ο χείμαρρος ξεσάλωνε, η λάσπη έγλειφε το κατώφλι μας κι απειλούσε να πνίξει το παλιό πατρικό σπίτι. Κι είχα κάτι σαν ανεξίτηλη στάμπα στην ψυχή, να μου λέει πως ο Οκτώβρης είναι γρουσούζικος κι ότι όλα τα κακά τον προσμένουν για να ξεσπάσουν."
"Ίσως η οικειότητα που αναπτύχθηκε, ζώντας τόσα χρόνια ανάμεσα σε ερείπια που ντύναμε με τους μανδύες του Μύθου κι ανάμεσα σε φαντάσματα -το ότι ήταν γέννες της φαντασίας μας, λίγη σημασία είχε- να ήταν η αιτία που μας πήρε αρκετό καιρό μέχρι να καταλάβουμε ότι αληθινά στοιχειά περπατούσαν ανάμεσά μας.
Ήταν Οκτώβρης κι είχα μέσα μου έναν αξεδιάλυτο κόμπο κι ένα βούρκωμα που όλο συσσωρευόταν, μα δεν ξέσπαγε. Οκτώβρη μαύριζε ο ουρανός, μεγάλωναν οι νύχτες κι άρχιζαν οι δυνατές βροχές. Ο χείμαρρος ξεσάλωνε, η λάσπη έγλειφε το κατώφλι μας κι απειλούσε να πνίξει το παλιό πατρικό σπίτι. Κι είχα κάτι σαν ανεξίτηλη στάμπα στην ψυχή, να μου λέει πως ο Οκτώβρης είναι γρουσούζικος κι ότι όλα τα κακά τον προσμένουν για να ξεσπάσουν."
January 8, 2021
Πάρα πολύ καλό βιβλίο! Τρόμος, αλληγορίες, δυνατή γραφή (αρκετές φορές σταματούσα και ξαναδιάβαζα κάποια σημεία) και όλα αυτά μέσα από ένα πολύ πρωτότυπο concept. Κάποιες σκηνές θα μου μείνουν για πολύ καιρό. Επίσης δεν πήγε με τίποτα το μυαλό μου σε αυτό που έγινε στο τέλος (...και έγινε πραγματικά χαμός). Το διάβασα σε μια μόλις μέρα. Από τα πολύ καλά βιβλία της ελληνικής λογοτεχνίας τρόμου.
July 25, 2016
Σαφώς και μου άρεσε και με άφησε πολύ ικανοποιημένο, τόσο από μόνο του, όσο και σε σύγκριση με το «Μεσονυκτικό».
+Το ελληνικό τοπίο και σκηνικό. Είναι πολύ καλοδεχούμενα βιβλία που δεν αντιγράφουν ξένους, αλλά ενσωματώνουν τον τρόμο στο δικό μας τόπο, περιβάλλον και παράδοση.
+Γραφή. Πολύ βελτιωμένη σε σχέση με το Μεσονυκτικό. Πολύ όμως! Αυτό είναι η σημαντικότερη από όλες τις εντυπώσεις που μου άφησε το βιβλίο. Η γραφή κάνει τη δουλειά της, δίνει την πληροφορία, δημιουργεί την απαραίτητη ατμόσφαιρα, έχει τον σωστό ρυθμό, κι αυτό το κάνει με το κατάλληλο απλό ύφος και χωρίς αχρείαστους εντυπωσιασμούς. Χάρηκα πάρα πολύ που είδα τέτοια πρόοδο, τόσο σε σχέση το Μεσονυκτικό, όπου η γραφή εκεί έχει σκαμπανεβάσματα.
+Η σκηνή που φυτεύουν το πλάσμα στο κεφάλι του παιδιού. Ooohhh, yeah. Επίσης, η γάτα που γδέρνει το κεφάλι της.
+Το ότι ξαναχρησιμοποιούνται οι χαρακτήρες που γνωρίσαμε στην Αμερική. Δεν πειράζει που το «έκλεψε», γιατί το έκανε ωραία.
+Καλή αίσθηση του ρυθμού και της κορύφωσης. Είναι σαφές ότι ο συγγραφέας γνωρίζει καλά που πάει η ιστορία και σε πιο ύψος πρέπει να βρίσκεται κάθε φορά η ένταση.
+Η δουλειά που είναι εμφανές ότι έχει πέσει στον τομέα των πραγματολογικών στοιχείων, κυρίως περί των εκκλησιαστικών θεμάτων.
+Το ότι καταφέρνει να γίνει ενδιαφέρουσα ιστορία χωρίς να υπάρχει κυρίως προσωποποιημένος κακός επί σκηνής.
+Το κούμπωμα πρακτικά όλης της πληροφορίας χωρίς να αφήνει κενά.
+Ο χαρακτήρας του παπά. Ιδανικά τσιμπημένος, με σπάνιες και περίεργες αντιθέσεις.
+Ο/Η Μπελαφόντε. Καλό το όνομα και το θεματάκι με το φύλο.
+Οι διάλογοι. Ναι, δεν είχαν πάντα πολλή σύγκρουση, αλλά ήταν φυσικοί, με ουσία, προωθούσαν τον μύθο και έδιναν πληροφορία χωρίς να κουράζουν. Επίσης μεγάλη βελτίωση, κατά τη γνώμη μου, που οι διάλογοι ήταν αρκετοί, αντίθετα με κάποια διηγήματα του Μεσονυκτικού, με αποτέλεσμα το κείμενο να αναπνέει άνετα. (Φυσικά δεν αυτό ήταν κάπως αναπόφευκτο λόγω της φύσης του έργου, αλλά και πάλι ήταν ευχάριστο.)
+Το χάος στο τέλος.
Βρήκα και κάποια αρνητικά, όπως η χαμηλή σύγκρουση στους διαλόγους, η οποία οφείλεται κυρίως στην απουσία «κακού» ο οποίος να φαίνεται επί σκηνής, το ότι τα κρίσιμα στοιχεία περίμεναν βολικά τον ήρωα, ενώ θα μπορούσε να τα είχε ξεθάψει ο παπάς, το ότι ο ήρωας σκέφτεται τον εαυτό του με το επίθετό του, μια χλιαρή αντίδραση στην πρώτη εκδήλωση του υπερφυσικού και η φύση του αφηγητή στον επίλογο, αλλά τίποτα από αυτά δεν μου χάλασε τη
Γενική εντύπωση: Ένα πολύ καλό βιβλίο που εκπροσωπεί επάξια τον ελληνικό τρόμο σε ελληνικό σκηνικό. Συστήνεται ανεπιφύλακτα.
+Το ελληνικό τοπίο και σκηνικό. Είναι πολύ καλοδεχούμενα βιβλία που δεν αντιγράφουν ξένους, αλλά ενσωματώνουν τον τρόμο στο δικό μας τόπο, περιβάλλον και παράδοση.
+Γραφή. Πολύ βελτιωμένη σε σχέση με το Μεσονυκτικό. Πολύ όμως! Αυτό είναι η σημαντικότερη από όλες τις εντυπώσεις που μου άφησε το βιβλίο. Η γραφή κάνει τη δουλειά της, δίνει την πληροφορία, δημιουργεί την απαραίτητη ατμόσφαιρα, έχει τον σωστό ρυθμό, κι αυτό το κάνει με το κατάλληλο απλό ύφος και χωρίς αχρείαστους εντυπωσιασμούς. Χάρηκα πάρα πολύ που είδα τέτοια πρόοδο, τόσο σε σχέση το Μεσονυκτικό, όπου η γραφή εκεί έχει σκαμπανεβάσματα.
+Η σκηνή που φυτεύουν το πλάσμα στο κεφάλι του παιδιού. Ooohhh, yeah. Επίσης, η γάτα που γδέρνει το κεφάλι της.
+Το ότι ξαναχρησιμοποιούνται οι χαρακτήρες που γνωρίσαμε στην Αμερική. Δεν πειράζει που το «έκλεψε», γιατί το έκανε ωραία.
+Καλή αίσθηση του ρυθμού και της κορύφωσης. Είναι σαφές ότι ο συγγραφέας γνωρίζει καλά που πάει η ιστορία και σε πιο ύψος πρέπει να βρίσκεται κάθε φορά η ένταση.
+Η δουλειά που είναι εμφανές ότι έχει πέσει στον τομέα των πραγματολογικών στοιχείων, κυρίως περί των εκκλησιαστικών θεμάτων.
+Το ότι καταφέρνει να γίνει ενδιαφέρουσα ιστορία χωρίς να υπάρχει κυρίως προσωποποιημένος κακός επί σκηνής.
+Το κούμπωμα πρακτικά όλης της πληροφορίας χωρίς να αφήνει κενά.
+Ο χαρακτήρας του παπά. Ιδανικά τσιμπημένος, με σπάνιες και περίεργες αντιθέσεις.
+Ο/Η Μπελαφόντε. Καλό το όνομα και το θεματάκι με το φύλο.
+Οι διάλογοι. Ναι, δεν είχαν πάντα πολλή σύγκρουση, αλλά ήταν φυσικοί, με ουσία, προωθούσαν τον μύθο και έδιναν πληροφορία χωρίς να κουράζουν. Επίσης μεγάλη βελτίωση, κατά τη γνώμη μου, που οι διάλογοι ήταν αρκετοί, αντίθετα με κάποια διηγήματα του Μεσονυκτικού, με αποτέλεσμα το κείμενο να αναπνέει άνετα. (Φυσικά δεν αυτό ήταν κάπως αναπόφευκτο λόγω της φύσης του έργου, αλλά και πάλι ήταν ευχάριστο.)
+Το χάος στο τέλος.
Βρήκα και κάποια αρνητικά, όπως η χαμηλή σύγκρουση στους διαλόγους, η οποία οφείλεται κυρίως στην απουσία «κακού» ο οποίος να φαίνεται επί σκηνής, το ότι τα κρίσιμα στοιχεία περίμεναν βολικά τον ήρωα, ενώ θα μπορούσε να τα είχε ξεθάψει ο παπάς, το ότι ο ήρωας σκέφτεται τον εαυτό του με το επίθετό του, μια χλιαρή αντίδραση στην πρώτη εκδήλωση του υπερφυσικού και η φύση του αφηγητή στον επίλογο, αλλά τίποτα από αυτά δεν μου χάλασε τη
Γενική εντύπωση: Ένα πολύ καλό βιβλίο που εκπροσωπεί επάξια τον ελληνικό τρόμο σε ελληνικό σκηνικό. Συστήνεται ανεπιφύλακτα.
December 13, 2016
'Ένα ψυχολογικό θρίλερ με στοιχεία τρόμου και φόντο τη Χίο.
Ο Γιώργος Σταματόπουλος είναι συγγραφέας ... υπό προϋποθέσεις..!
Ο δημιουργικός οίστρος επανέρχεται μόνο κατά την επάνοδό του στη γεννέτηρά του τη Χίο, μια φορά κάθε χρόνο!
Στη ζωή του υπάρχει μόνο ο κολλητός του φίλος ,ο Θανάσης, καθώς οι γονείς του έχουν πεθάνει. Είναι κρυφά ( ή κατά φαντασίαν ...) ερωτευμένος με την ψυχολόγο του , την Άντζελα.
Με τον ερχομό του στο νησί ο Γιώργος, μαζεύει μια αδέσποτη γάτα (...παντού υπάρχει και μια γάτα ;) ).
Γνωρίζεται με τον μεταλά παπά του χωριού, που αποδεικνύεται ότι έχουν κάποια κοινά..!
Και εκεί προσπαθεί να βάλει σε τάξη το μυστήριο παζλ της ζωής του, με τη βοήθεια του πάτερ.
[Προσωπικά λάτρεψα τις συζητήσεις του πάτερ Λεόντιου/Μάρκου με τον Γιώργο]
Σε όλο το βιβλίο κυρίαρχο αίσθημα είναι αυτό του φόβου και της θλίψης που έχει ο Σταματόπουλος. Πολύ δυνατά είναι τα συναισθήματα του ήρωα, όταν περιγράφει αλληγορικά το "κοράκι", το οποίο κάθεται στους ώμους του και συμβολίζει την κατάθλιψη...
Ο συγγραφέας μας χαρίζει ζωντανές περιγραφές της Χίου, με πολύ όμορφα χρώματα. Οι μεταφορές και οι παρομοιώσεις που χρησιμοποιεί είναι πολύ ιδιαίτερες.
Οι αναφορές στη θρησκεία είναι αξιόλογες, αλλά υπάρχει πάντα και προσωπική άποψη του Γιώργου Λαγκώνα και ο αναγνώστης επιλέγει αν θα την συμμεριστεί ή όχι.
Έχουν γραφτεί αμέτρητες σελίδες με μύθους, δοξασίες και ανεξήγητα φαινόμενα. Σίγουρα υπάρχουν τόποι με εντονότερη ενέργεια από άλλους...
Πολλοί ανά τους αιώνες έχουν προσπαθήσει να εξηγήσουν αυτά τα φαινόμενα.
Εδώ ο συγγραφέας καταφέρνει να μας μεταφέρει στην ατμόσφαιρα του βιβλίου!
Ο Γιώργος Σταματόπουλος είναι συγγραφέας ... υπό προϋποθέσεις..!
Ο δημιουργικός οίστρος επανέρχεται μόνο κατά την επάνοδό του στη γεννέτηρά του τη Χίο, μια φορά κάθε χρόνο!
Στη ζωή του υπάρχει μόνο ο κολλητός του φίλος ,ο Θανάσης, καθώς οι γονείς του έχουν πεθάνει. Είναι κρυφά ( ή κατά φαντασίαν ...) ερωτευμένος με την ψυχολόγο του , την Άντζελα.
Με τον ερχομό του στο νησί ο Γιώργος, μαζεύει μια αδέσποτη γάτα (...παντού υπάρχει και μια γάτα ;) ).
Γνωρίζεται με τον μεταλά παπά του χωριού, που αποδεικνύεται ότι έχουν κάποια κοινά..!
Και εκεί προσπαθεί να βάλει σε τάξη το μυστήριο παζλ της ζωής του, με τη βοήθεια του πάτερ.
[Προσωπικά λάτρεψα τις συζητήσεις του πάτερ Λεόντιου/Μάρκου με τον Γιώργο]
Σε όλο το βιβλίο κυρίαρχο αίσθημα είναι αυτό του φόβου και της θλίψης που έχει ο Σταματόπουλος. Πολύ δυνατά είναι τα συναισθήματα του ήρωα, όταν περιγράφει αλληγορικά το "κοράκι", το οποίο κάθεται στους ώμους του και συμβολίζει την κατάθλιψη...
Ο συγγραφέας μας χαρίζει ζωντανές περιγραφές της Χίου, με πολύ όμορφα χρώματα. Οι μεταφορές και οι παρομοιώσεις που χρησιμοποιεί είναι πολύ ιδιαίτερες.
Οι αναφορές στη θρησκεία είναι αξιόλογες, αλλά υπάρχει πάντα και προσωπική άποψη του Γιώργου Λαγκώνα και ο αναγνώστης επιλέγει αν θα την συμμεριστεί ή όχι.
Έχουν γραφτεί αμέτρητες σελίδες με μύθους, δοξασίες και ανεξήγητα φαινόμενα. Σίγουρα υπάρχουν τόποι με εντονότερη ενέργεια από άλλους...
Πολλοί ανά τους αιώνες έχουν προσπαθήσει να εξηγήσουν αυτά τα φαινόμενα.
Εδώ ο συγγραφέας καταφέρνει να μας μεταφέρει στην ατμόσφαιρα του βιβλίου!
April 28, 2024
Ένα βιβλίο γεμάτο συμβολισμούς, αλληγορίες και σκηνές εμπνευσμένες ίσως από κάποιους εφιάλτες του συγγραφέα. Ή ακόμη και από αγαπημένες ταινίες τρόμου. Άλλωστε μας αρέσει να τρομάζουμε!
Μια μίξη Thomas Ligotti, Stephen King, H.P. Lovecraft και λίγο από Alien(s). Και όλα αυτά σε ένα καλογραμμένο, ευκολοδιάβαστο βιβλίο που ξέρει τι θέλει και πώς να το πετύχει. Δεν με κούρασε σε κανένα σημείο, δεν ένιωσα πουθενά να μη θέλω να μάθω τη συνέχεια. Και (πιστεύω είναι σημαντικό σε τέτοια βιβλία) δε περίμενα με τίποτα το τέλος.
Το γεγονός ότι υπάρχουν διάσπαρτα τραγούδια μέσα στο κείμενο και η επιλογή του παπά να ακούει Motorhead, μόνο θετικά μπορούν να είναι. Ο Κοσμικός τρόμος μπορεί άνετα να έρθει στην ελληνική ύπαιθρο και την παράδοσή μας. Και προσωπικά αυτό ου αρέσει πολύ.
ΥΓ Το εξώφυλλο είναι στο κλίμα του κειμένου και η επιμέλεια είναι όπως πρέπει.
Μια μίξη Thomas Ligotti, Stephen King, H.P. Lovecraft και λίγο από Alien(s). Και όλα αυτά σε ένα καλογραμμένο, ευκολοδιάβαστο βιβλίο που ξέρει τι θέλει και πώς να το πετύχει. Δεν με κούρασε σε κανένα σημείο, δεν ένιωσα πουθενά να μη θέλω να μάθω τη συνέχεια. Και (πιστεύω είναι σημαντικό σε τέτοια βιβλία) δε περίμενα με τίποτα το τέλος.
Το γεγονός ότι υπάρχουν διάσπαρτα τραγούδια μέσα στο κείμενο και η επιλογή του παπά να ακούει Motorhead, μόνο θετικά μπορούν να είναι. Ο Κοσμικός τρόμος μπορεί άνετα να έρθει στην ελληνική ύπαιθρο και την παράδοσή μας. Και προσωπικά αυτό ου αρέσει πολύ.
ΥΓ Το εξώφυλλο είναι στο κλίμα του κειμένου και η επιμέλεια είναι όπως πρέπει.
March 4, 2020
«Καί εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτω στερέωμα ἐν μέσῳ τοῦ ὕδατος και ἔστω διαχωρίζον ἀνά μέσον ὕδατος και ὕδατος. καί ἐγένετο οὕτως. καί ἐποίησεν ὁ Θεός το στερέωμα, και διεχώρισεν ὁ Θεός ἀν μέσον τοῦ ὕδατος, ὃ ἦν ὑποκάτω τοῦ στερεώματος, και ἀναμέσον τοῦ ὕδατος τοῦ ἐπάνω τοῦ στερεώματος. και ἐκάλεσεν ὁ Θεός τό στερέωμα οὐρανόν.» [Γεν,1,6-1,8]
Ο ταλαντούχος συγγραφέας Γιώργος Λαγκώνας επανέρχεται δριμύτερος, αυτήν τη φορά όχι με διηγήματα, αλλά με ένα ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα λογοτεχνικού τρόμου, το οποίο αποδεικνύει περίτρανα πως η λογοτεχνία τρόμου και φανταστικού στα ελληνικά γράμματα μπορεί να είναι αυθεντικά ποιοτική και πολλά υποσχόμενη.
Ήδη ο τίτλος του βιβλίου, «Των Υδάτων Τ' Ουρανού», και πάλι από τις εκδόσεις Όστρια, μας τοποθετεί στο κλίμα του βιβλίου, παραπέμποντάς μας αφενός στην Γένεση, αφετέρου στην Εξαήμερο του Μεγάλου Βασιλείου, ο οποίος σχολιάζει επί της Γενέσεως: «εγώ δε λέγω ότι, εφ'όσον δια τον δεύτερον ουρανόν παραδίδεται και όνομα άλλο και χρησιμότης ιδιαιτέρα, αυτός είναι άλλος ουρανός διάφορος του εξ αρχής δημιουργούμενου, και ότι είναι από στερεωτέραν ουσίαν και ότι παίζει έναν εξαιρετικό ρόλο μέσα στο σύμπαν» (Γ, 10). Εξαρχής, λοιπόν, γίνεται μια διάκριση μεταξύ δύο Υδάτων, άνω και κάτω του στερεώματος του Ουρανού, το δε «άπειρον εκείνο ύδωρ μένει ασάλευτον γύρω από την γην» (Γ, 24), αποσκοπώντας, κατ' αναλογία της Στωικής φιλοσοφίας που υποστηρίζει την εξάχνωση του Ύδατος από το Πυρ (Ήλιο), στην επάρκεια του υδάτινου στοιχείου ως το τέλος του κόσμου, ενώ σύμφωνα με τον Γρηγόριο Νύσσης, τα Ύδατα του Ουρανού είναι νοητά και ανήκουν στην θεϊκή σφαίρα και όχι στην σφαίρα της Δημιουργίας. Ωστόσο, οι πληροφορίες για τα Ουράνια Ύδατα πηγάζουν ήδη από τον Πλατωνικό Τίμαιο, επιπλέον δε, σύμφωνα με την αρχαία Μεσοποταμιακή παράδοση, τα Ουράνια Ύδατα αποτελούν, με βάση την αστρονομία, την περιοχή μεταξύ των αστερισμών Τοξότη και Ωρίωνα, και σχετίζονται με την Υδάτινη Άβυσσο του θεού Έα.
Επηρεασμένος από την νεοελληνική πεζογραφία αλλά και τις λαογραφικές παραδόσεις, ο Γιώργος Λαγκώνας μας παραδίδει μια μύηση στον απόκοσμο τρόμο του μεταφυσικού, σε ένα ατμοσφαιρικό κλίμα που σκιαγραφεί έντεχνα τα προβλήματα της σύγχρονης Ελλάδας και τις οικονομικές ανησυχίες του πρωταγωνιστή, ο οποίος πάσχει να παραδώσει στον εκδότη του μια ιστορία επάξια της φήμης του έπειτα από πολυετές συγγραφικό κενό. Όταν επισκέπτεται το νησί της καταγωγής του, ξεκινά το ερεβώδες πέπλο της ζωής του να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του, ώσπου την στιγμή της κορύφωσης επέρχεται μια συνάντηση τετ-α-τετ με τον αλλόκοσμο τον ίδιο. Με αναφορές στη μυθολογία Κθούλου, αλλά και με περιγραφές που θυμίζουν τα καλύτερα βιβλία του Μάστερτον, με στοιχεία της ελληνικής επαρχίας και με στίχους από χέβι μέταλ, ο συγγραφέας κρατάει τον αναγνώστη με κομμένη την ανάσα, καθιστώντας τον μάρτυρα μιας απρόσμενα βίαιης θυσίας «των Υδάτων του Ουρανού».
Displaying 1 - 8 of 8 reviews