Wiosna 1945 r. Do Warszawy powracają jej dawni mieszkańcy. Wśród ruin zburzonego miasta, w cudem ocalałych resztkach zabudowań, zaczyna się nowe życie. Na bramach wypalonych kamienic ludzie zostawiają kartki z wiadomością, że przeżyli, gdzie można ich teraz znaleźć - dla swoich bliskich, którzy być może także powrócą z tułaczki. Taką nadzieję mają również Lilka i jej młodsze rodzeństwo. Dzieci wiedzą, że ich ojciec został rozstrzelany w czasie wojny, ale matka, wywieziona po upadku powstania z Warszawy, może wkrótce wróci. Mocno w to wierzą. Czekają i chcą mamę powitać. Dlatego ukrywają się przed opieką społeczną, w obawie, że odeśle ich do sierocińca, jeśli wyjdzie na jaw, że dzieci mieszkają same, tylko pod opieką 15-letniej dziewczynki.
Niezwykle przejmujący, bo pokazany z perspektywy dziecka, i realistyczny obraz zburzonej, powojennej Warszawy, gdzie pośród gruzów ludzie próbują zacząć normalnie żyć.
Cuốn sách diễn tả cuộc sống của những em nhỏ ở Balan nói chung và Varsovie nói riêng rất chân thật vào những ngày sau chiến tranh Thế giới thứ 2. Họ phải sống trong khu ổ chuột, sống cạnh những đống đổ nát có chứa bom mà chẳng biết sẽ phát nổ khi nào. Với những câu chuyện thú vị của Antolek, nó sẽ là một cuốn sách bổ ích phản ánh chiến tranh kêu gọi hòa bình.