Abu Abdollah Jafar ibn Mohammad Rudaki (Persian: ابوعبدالله جعفر ابن محمد رودکی, entitled آدم الشعرا Ādam ul-Shoara or Adam of Poets), also written as Rudagi (858 - c. 941), was a Persian poet regarded as the first great literary genius of the Modern Persian language. Rudaki composed poems in the "New Persian" alphabet and is considered a founder of classical Persian literature. His poetry contains many of the oldest genres of Persian poetry including the quatrain,[2] however, only a small percentage of his extensive poetry has survived. Rudaki's "Nahr and 'Ayn," "Khing- but and Surkhbut," and "Wamiq and 'Azra" have prospered on the riches of the oral tradition of folklores.
ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. او در روستایی بهنام بَنُج رودک در ناحیهٔ رودک (پنجکت در تاجیکستان امروزی) در نزدیکی نخشب و سمرقند به دنیا آمد. رودکی را نخستین شاعر بزرگ پارسیگوی و پدر شعر پارسی میدانند. وی در دربار امیر نصر سامانی بسیار محبوب شد و شرایط مطلوبی پیدا کرد، با این حال در سالهای پایانی عمر به دلیل اظهار گرایش به مذهب شیعه و شیعیان فاطمی مورد بیمهری امیران قرار گرفت و به تحریک قشریون متعصب و دستور حاکمان شکنجه و نابینا شد. او در اواخر عمر به زادگاهش بنجرود بازگشت و در همانجا به سال ۳۲۹ هجری (۹۴۱ میلادی) درگذشت.
پژواک نخستین شکوفایی زبان فارسی در قامت ادبیاتی مستقل و استوار است. رودکی با زبانی روشن، موسیقایی و بیتکلف، جهانی میآفریند که در آن، زندگی با همه شادیها و اندوههایش حضوری زنده دارد. شعر او نه در پیچیدگیهای لفظی، بلکه در صداقت بیان و لطافت اندیشه جلوهگر میشود؛ چنانکه پس از گذشت بیش از هزار سال، همچنان طراوت و تأثیر خود را حفظ کرده است.
آنچه بیش از همه مرا شیفته دیوان رودکی میکند، نگاه انسانی و واقعبینانه او به جهان است. او خواننده را به شادمانی، بهره بردن از فرصت زندگی و قدر دانستن لحظههای گذرا فرامیخواند، بیآنکه از ناپایداری روزگار غافل بماند. در شعر او، امید و اندوه، کامجویی و تأمل، در تعادلی دلنشین کنار یکدیگر قرار گرفتهاند.
سادگی زبان رودکی، هرگز به معنای سادگی اندیشه نیست. در پس واژگان روان و بیپیرایه او، تجربهای عمیق از زندگی و شناختی دقیق از سرشت انسان نهفته است. همین ویژگی سبب شده است که شعرش، با وجود فاصله بسیار از روزگار ما، همچنان صمیمی، زنده و اثرگذار به نظر برسد.
دیوان رودکی برای من تنها یادگار نخستین استاد بزرگ شعر فارسی نیست؛ سندی است از اینکه استحکام و ماندگاری یک اثر، بیش از هر چیز، در صداقت احساس و شفافیت اندیشه نهفته است. اگر فردوسی ستون استوار حماسه فارسی است و حافظ قله غزل، رودکی را باید چشمه زلالی دانست که بخش بزرگی از سنت شعر فارسی از آن جوشیده و بالیده است.
Poetry selections form the revered Persian poet Rudaki. This book is about 20% introduction to old Persian poetry forms, 25% poetry excerpts, and 50% bibliography. I didn’t find the poetry at all remarkable. Maybe there are better English translations out there somewhere.
گزيده اشعار سبب از بين رفتن همه نقاط ضعف و قدرت يك شاعر مي شود مثلا اشعار قوي او گلچين مي شوند و به اين ترتيب بررسي و نقد يك شاعر غير ممكن مي شود.لذا دوستاني كه بر روي يك شاعر مي خواهد تحقيق كنند خوب است كليات را بخوانند. با اين همه اين كتاب ها سبب آشنايي طيف وسيع تري از مردم با اشعار يك شاعر مي شوند و از اين رو قابل توجه هستند اگر چه مخاطب جدي را خطاب قرار نمي دهند