この闇と光

by Mayumi Hattori

森の奥に囚われた盲目の王女・レイアは、父王の愛と美しいドレスや花、物語に囲まれて育てられた…はずだった。ある日そのすべてが奪われ、混乱の中で明らかになったのは恐るべき事実で―。今まで信じていた世界そのものが、すべて虚構だったのか?　随所に張りめぐらされた緻密な伏線と、予測不可能な本当の真相。幻想と現実が混ざり合い、迎えた衝撃の結末とは!?

至上の美を誇るゴシックミステリ!

Genres: Japanese Literature

302 pages, Kindle Edition

First published November 1, 1998

Reviews

[Beam Tennyson · Rating 5 out of 5]

ลุ้นตั้งแต่หน้าแรกยันหน้าสุดท้าย อะไรคือความจริง อะไรคือความลวง อะไรคือความมืด อะไรคือแสงสว่างกันแน่ มีเรื่องให้ขบคิดเต็มไปหมดระหว่างที่อ่านหนังสือเล่มนี้

เลียร์ ตัวละครเอกเป็นเจ้าหญิงตาบอดที่ถูกกักตัวอยู่ในวังกับดาฟเน่ สาวใช้ใจร้าย และ "ท่านพ่อ" อดีตราชาผู้ถูกขับออกจากบัลลังก์ ถึงแม้เลียร์จะมีชีวิตอยู่ในความมืด แต่ทุกวัน "ท่านพ่อ" จะมาหาแล้วอ่านหนังสือต่างๆให้ฟัง หนังสือแต่ละเล่มล้วนแล้วแต่เป็นนวนิยายชั้นดีที่ทำให้เลียร์ต้องขบคิดถึงความเป็นไปของโลกใบนี้ หนังสือและแผ่นเสียงที่ท่านพ่อให้เปรียบเสมือนแสงสว่างในความมืดของเลียร์
แต่แล้ววันหนึ่ง ระหว่างที่ท่านพ่อไม่อยู่ ดาฟเน่แอบนำเลียร์ไปปล่อยทิ้งไว้กลางป่า มีคนมาพบเธอและนำเธอไปยังสถานที่ที่เรียกว่า "โรงพยาบาล" พร้อมกับเรียกเธอด้วยชื่ออื่นที่ไม่ใช่ เลียร์ เจ้าหญิงแห่งแสงสว่างอย่างที่ท่านพ่อเคยเรียกอีกต่อไป...

(ต่อไปนี้มีการสปอยล์)

ตอนอ่านเนื้อเรื่องย่อครั้งแรก ก็พอจะเดาได้ว่า "เลียร์" ไม่น่าจะใช่เจ้าหญิงจริงๆ แต่เป็นแค่เด็กที่ถูกลักพาตัวมาโดยคนร้ายอาศัยการที่เลียร์มองไม่เห็น สร้างโลกเจ้าหญิง ราชา ปราสาทขึ้นมาหลอกลวงเธอเพราะต้องการจะปิดบังตัวตนที่แท้จริง หรือด้วยความสนุกโรคจิตส่วนตัวก็แล้วแต่ ดังนั้น พออ่านไปเรื่อยๆถึงตอนที่เลียร์ถูกส่งตัวกลับ "โลกแห่งความเป็นจริง" เราก็หมดความสนใจที่จะอ่านต่อ เพราะคิดว่า ที่เหลือคงเป็นแค่เรื่องราวการตามหาเบาะแสว่าใครคือคนร้ายที่ลักพาตัวเลียร์ (หรือชื่อจริงๆ คือ เรย์) ไป
ทว่าคนเขียนไม่ได้ตื้นเขินขนาดนั้น แทนที่บทต่อไปจะเป็นการตามหาเบาะแสคนร้าย กลับกลายเป็นว่าตำรวจไม่ได้เบาะแสอะไรที่จะตามตัวคนร้ายได้เลย ประเด็นหลักของเรื่องจึงมาอยู่ที่การที่เลียร์ หรือ เรย์ กลับมายัง "โลกของความเป็นจริง" โดยได้รับการผ่าตัดตาจนสามารถมองเห็นได้อีกครั้ง ทว่าโลกของความจริงที่เรย์มองเห็นกลับไม่ใช่โลกแห่งแสงสว่างอย่างที่คิด ผู้คนที่นี่ล้วนแล้วแต่หลงใหลในสิ่งนอกตัว อำนาจ เงิน ชื่อเสียง คอยมองหาแต่สิ่งนอกตัวจนลืมที่จะวกกลับมาดู "ภายใน" ของตัวเองอย่างน่าขยะแขยง ต่างจากตอนที่เรย์ยังตาบอด และ "ท่านพ่อ" ได้สอนให้เขารู้จักวรรณกรรม รู้จักชีวิตที่ไม่ต้องมองหาสิ่งนอกกาย แต่เป็นการพยายามทำความเข้าใจ "ตัวตนภายใน" ของตัวเอง
เรย์รังเกียจโลกแห่งความเป็นจริง เขาคิดถึงโลกแห่งความมืดที่ตนจากมา รวมถึงทั้งรักทั้งเกลียด "ท่านพ่อ" ชายปริศนาที่ลักพาตัวเขาไป และในที่สุดเรย์ก็ตัดสินใจออกตามหา "ท่านพ่อ" ด้วยตัวเอง...
หนังสือเล่มนี้จึงไม่ใช่นวนิยายลักพาตัว สืบสวนสอบสวนธรรมดา แต่เป็นนิยายที่ตั้งคำถามกับสิ่งต่างๆ เช่น คนเราจะมีชีวิตอยู่ในโลกของวรรณกรรมและดนตรีเท่านี้ไม่ได้หรือ เหตุใดจึงต้องจดจำสิ่งต่างๆ เช่น สูตรเลข เหมือนเครื่องจักร ฯลฯ อีกทั้งยังแสดงความผูกพันธ์ของผู้ร้ายลักพาตัวและเหยื่อ (นึกถึง Stockholm syndromeขึ้นมาเลย) ที่จริงๆแล้ว"ผู้ร้าย" ที่ว่ากลับกลายเป็นคนสร้างชีวิตและการตื่นรู้ทั้งหมดให้เหยื่ออย่างเรย์ เป็น "บิดา" ผู้ให้กำเนิดเรย์อย่างแท้จริง

[Christopher]

The first book I fully read in Japanese, it's been over a year since I started on it (mostly because I was just being lazy and didn't read a single page for months on end). I'm glad I finally did it though.
The story was also interesting and there were some neat plot twists.