Oekraïne is al jaren onderwerp van gesprek. Maar wat is het nu eigenlijk voor land? Wie zijn de inwoners? Waar houden zij zich mee bezig? Welke dromen en ambities hebben zij? En hoe kijken zij naar de huidige situatie?
Fleur de Weerd reist door Oekraïne en spreekt markante karakters die dit land een mijnwerker in Novodonetsk, een bazin van een huwelijksbureau in Odessa, een homopriester in Donetsk, een smokkelaar en een verstoten schrijver in Oezjhorod, een orthodox-joodse toerist, een ultranationalist met een passie voor paaseieren in Lviv en vele anderen. Ze luistert naar hun verhalen en tekent hun familiegeschiedenissen op. Confrontaties gaat ze niet uit de weg, waardoor een helder en genuanceerd beeld ontstaat. Ze laat zien dat Oekraïne een land is van complexe en tegengestelde identiteiten, een land met een treurige en uiterst ingewikkelde geschiedenis, een land dat worstelt om het hoofd boven water te houden, maar niet opgeeft. Een land dat zoveel meer is dan een speelbal van Rusland.
I am from Ukraine so when I saw the title it kind of offended me. Do not get me wrong, I do realize that Ukraine is still far from succeeding as a country and being a democracy, but still, I do not want people making fun of it. Nevertheless, I was intrigued and wanted to read what this Dutch lady had to say about Ukraine. During the first pages I had to laugh really hard because I recognized some of the crazy things that we Ukrainians do/think. What I enjoyed about this book is that the writer was really critical about her own ideas, the ideas of the people she interviewed and that she still managed to portrate Ukraine as an interesting country, not only as a country with a sad history and corrupt government. Her conclusion disappointed me a little bit, but the book as a whole was very interesting and an easy read. I learned a lot about my own country and would recommend reading this to everyone who knows nothing about Ukraine.
Прочитання цієї книжки залишає протирічливі враження. З одного боку вона дійсно цікава і склається з інтерв'ю авторки з різними персонажами, часто з маргіналами з оригінальними біографіями. З іншого ж боку книга фактично написана як свого роду суб'єктивне (не без претезії на реалістичність і об'єктивність) підтвердження стереотипів про Україну. До таких належать, звичайно, повсюдна корупція, проституція, намагання українських жінок вийти заміж за іноземців і т.д. по списку. Ну і звичайно ж остання глава має назву "Чому це держава взагалі?" і теж стереотипно показує, що Україна виникла абсолютно випадково внаслідок розпаду СРСР наче з того вся історія і починається (чи випадково на обладинці книги піонери? Наче це найкращий символ України?). Ну і як же обійтися без ствердження, що Україна "відома як антисемітська країна"? Про такі не суттєві факти, як те, що їдиш був однією з державних мов в УНР, або про те, що в сучасній Україні набагато менше аниесемітизму, ніж в Євросоюзі (див. напр. заяви Зісельса) не варто згадувати, правда? Добивати, так добивати!
Загалом дуже шкода, що так багато роботи було вкладено не на те, щоби спробувати підважити стереотипи, а не те, щоби їх "підтвердити" вдало підобраними фразочками з інтерв'ю, які розкривають всі секрети про "сташну" Україну. Чого варта цитата колишнього міліціонера про те, що в українців корупція "в крові". Класне і глибоке пояснення всіх нащих проблем, правда?
Книга позбавленя співчуття і глибокого розуміння того, що відбуваєть в Україні, але варта прочитання для того, щоби побачити це нерозуміння. Лишається сподіватися, що це нерозуміння просто через брак інформації, а не свідомо вибрана позиція...
Ik begon aan dit boek toen in een bus zat van Sofia naar Plovdiv, Bulgarije. Het uitzicht paste perfect bij de eerste delen van een soort somber beschreven Oekraïne, ik keek naar uit het raam en zag niet veel meer dan moerassige grasvelden, betonnen huisjes en verroeste reclameborden. Allen in een schrift, die niet de mijne was. Desalniettemin realiseerde ik me dat het uitzicht wellicht goed overeenkwam bij het uitzicht in het boek, maar het zicht in Oekraïne waarschijnlijk vele malen 'lelijker' moet zijn geweest. Ik vind het niet lelijk, ik vind het mooi.
Oekraïne, spreekt tot de verbeelding in de laatste onrustige jaren. Zeker wanneer je een zwak hebt voor Oost-Europa. Maar ik wist niet veel meer over het land dan wat ik meekreeg in journaals, krantenartikelen of tweets. Daardoor was dit boek een verademing, het legt namelijk genadeloos bloot wat Oekraïne is, niet aan de hand van grote politieke schetsen van 'pro-Westers en pro-Russische' blokken (voor wat het waard is), maar aan de hand van de inwoners zelf. Bovendien is het heel prettig dat er niet echt oordelen worden getroffen, maar dat de kritische vragen voornamelijk aan de personen zelf worden gesteld in plaats van een lullig commentaar achteraf. Ik heb daardoor echt genoten van dit boek en hoop stiekem dat er meerdere delen worden geschreven. Dan wel over Oekraïne, dan wel over een ander land in Oost-Europa. Voor mijn part over een land dat wel wil lukken.
Interessante verkenning van dit land waar we nu veel over horen maar verder zo weinig over weten. Het maakt me ook erg bewust van de Westerse blik die ik heb (en de auteur duidelijk ook). Daarom vind ik de titel slecht gekozen, met dit naar mijn idee Westerse oordeel. 4.5 ster naar boven afgerond omdat ik er nog steeds over aan het denken ben.
Ik heb dit boek met veel plezier gelezen. Ondanks dat het uit 2015 stamt, is het schrikbarend actueel. Fleur de Weerd schotelt een mooie mozaïek van stemmen en mensen uit diverse plekken van Oekraïne voor. Heel leerzaam voor wie wat meer van het land wil weten en erover wil leren.
Mooi, integer en boeiend verslag van haar gesprekken met heel verschillende bewoners in alle delen van het land. Het meest lezenswaardige boek dat ik tot dusverre over een gespleten Oekraïne las.
Dit boek is inmiddels tien jaar oud, maar nog steeds de moeite waard. Het begint met grappige anekdotes over typische Oekraïense gewoontes. Wat vooral indruk op me maakt is hoe corrupt het eraan toegaat. Jongeren hebben meer vrijheid dan vroeger onder het communisme, maar ze leren nog steeds niet om kritisch na te denken.
Een verhelderend, goed geschreven boek. Bijzonder interessant om het in deze tijden (april 2022) te lezen. Ik heb veel bijgeleerd over het complexe land dat Oekraïne is.
Een erg interessant boek met een inkijk in een bijzonder land met een grote geschiedenis aan tegenslagen en hoe dit de inwoners gevormd heeft. Het geeft vooral nu veel belangrijke informatie om meer inzicht te krijgen in de huidige situatie, hoewel het boek uit 2014 stamt is het nog heel actueel. Leesbaar geschreven en informatief. Een aanrader!
Heb het boek gelezen vlak voor mijn weekendje naar Kiev. Blijk het hotel tegenover een "nep-Ikea" te staan zoals omschreven in het boek. Direct al wat herkenbaars
De schrijfster reist door Oekraïne in de periode van ongeveer 2012 tot 2015 en spreekt met veel inwoners uit verschillende streken in dit land. Daarbij belicht ze ook de geschiedenis van dit land, inclusief de Maidanrevolutie in 2014, de annexatie van de Krim door Rusland, en de kernrampvan Tsjernobyl in 1986. Deze ramp wordt door velen als een kantelpunt in de recente geschiedenis van het land gezien; Rusland gaf in de dagen na de ramp geen openheid van zaken, pas nadat in Zweden hoge niveaus van kernactiviteit waren gemeten werd toegegeven dat er een kernreactor was ontploft. In 1991 werd Oekraïne onafhankelijk van Rusland. Ik vond het een heel interessant en verhelderend boek. Goed geschreven.
Erg interessant boek van een veelzijdig land. Het heeft me veel inzicht gegeven en geleerd over de geschiedenis, cultuur en geopolitiek van Oekraïne.
Wel vind ik het boek wat verwarrend om te lezen, omdat ik zelf niet bekend ben (/was) met de topografie van Oekraïne, en de historische tijdlijn van de gebeurtenissen in de 20e eeuw. Doordat het boek een mozaïekvertelling is waren dingen soms wat lastig te plaatsen, een kaart aan het begin van elk hoofdstuk had geholpen.
De auteur heeft ontzettend veel mensen geïnterviewd en dat geeft het boek een meer sociologische insteek, in plaats van een droge historische. Ik vind het een aanrader.
‘Het land dat maar niet wil lukken. Een reis door het grillige Oekraïne’ van Fleur De Weerd is me wel wat. Als ik er niet ben, wil ik er zijn, maar als ik er een tijdje ben, wil ik al weer weg. Zo vat ze haar eigen boek samen. Fleur De Weerd schrijft met zoveel enthousiasme over Oekraïne dat je stiekem een beetje van het land gaat houden. Ze deed vanaf 2012 tot begin dit jaar voor het dagblad Trouw verslag vanuit Oekraïne. Inmiddels is ze als regiocorrespondent Noord-Holland en Flevoland aan de krant verbonden. Lezen mensen!!
After two years (I read it in my last year of high school, now in my second year of University) this book is still my absolute favourite. Besides the infinite amount of information about present Ukraine, de Weerd's writing style is absolutely pleasant she makes you feel the grim atmosphere of the country.
For everyone who has lost his or hers love for reading (thank you high school) and wants it back.
Leuk boek. De schrijfster beschrijft met een open blik haar ervaringen toen zij zich in Oekraïne vestigde. De ervaringen gebruikt zij weer om de geschiedenis en achtergrond nader te beschrijven. Helder, duidelijk, leest vlot weg en erg handig als je naar het land afreist.
Interessant inkijkje in een bijzonder land. Veel informatie over zowel de geschiedenis als de huidige bewoners, geschreven met een onbevangen blik en oprechte persoonlijke interesse. Genoten en geleerd. Hulde!
Telkens weer ervaar ik het als een soort cadeautje, wanneer ik zonder al te veel verwachtingen aan een boek begin en dat boek vervolgens bij lezing wel degelijk een voltreffer blijkt te zijn. Dit overkwam me ook met “Het land dat maar niet wil lukken” van Fleur de Weerd. Deze heeft zo’n tien jaar geleden een ‘reisverslag’ geschreven –‘Een reis door het grillige Oekraïne’, luidt de ondertitel– over het land waar ze in de jaren 2012-2014 als correspondent voor diverse media heeft gewerkt en waarvan ze tal van inwoners heeft gesproken en meegemaakt, van diverse pluimage en op uiteenlopende locaties. Met een aantal van hen is ze ook wat intensiever en gedurende wat langere tijd omgegaan, hetgeen wellicht ertoe zal hebben bijgedragen dat menige bekende als ‘vriend’ ten tonele wordt gevoerd – zelfs zo velen en in zo korte spanne tijds dat die kwalificatie mij wel eens overdreven lijkt. Dit is dan ook meteen mijn enige bezwaar tegen het onderhavige verslag – misschien terug te voeren op een verschil in leeftijd tussen schrijfster en lezer. Het in boekvorm verschenen resultaat van alle door haar verrichte inspanningen op journalistiek en historisch (onderzoeks)terrein presenteert Fleur de Weerd op fragmentarische wijze, in de vorm van een soort mozaïek dat zich van west tot oost en van noord tot zuid over Oekraïne uitstrekt, van Lviv tot Donetsk en van Tsjernobyl tot de Krim (Kyiv heet trouwens nog gewoon Kiev in haar reisverslag). Op prettige wijze en met alle mogelijke nuance wordt men als lezer voorzien van een schat aan informatie over de toenmalige actualiteit en het (niet zelden huiveringwekkende) verleden van ‘het land dat maar niet wil lukken’ – op zich al buitengewoon leerzaam, maar perfecte achtergrondinformatie bij hetgeen zich daar heden ten dage afspeelt. Namen die nog vers in het geheugen bleken te liggen duiken ineens weer op, bijvoorbeeld die van de Oranjerevolutie (2004) en de Majdanrevolutie (2014) en van politici als Jakoenovitsch en (ik zie altijd nog die vlecht voor me) Timosjenko. De titel die Fleur de Weerd aan haar boek(debuut!) heeft gegeven, maakt ze volledig waar. Zo blijkt, afgezien van de overal aanwezige corruptie, alcohol en betaalde seks, eenheid in Oekraïne altijd ver te zoeken te zijn geweest en is er sprake van aanzienlijke tegenstellingen tussen verschillende bevolkingsgroepen, ook waar het gaat om bijvoorbeeld sfeer en mentaliteit in de belangrijkste steden. De schrijfster typeert Oekraïne, tien jaar geleden al, als “Een land aan de rand van de afgrond. Een land dat nauwelijks bestaat.” Sterker nog: “Geen land maar een lotsgemeenschap” (p. 265). Ook dat is prachtig verwoord.
De Weerd praat met allerlei mensen zoals de bewoners van Donetsk, dat een rauw, ruw, troosteloos gebied gesitueerd is. Ze hoort daar over de kozakken vertellen, die in dat gebied nog levendig aanwezig zijn en waar de mensen uit Donetsk trots op zijn. Een kozak staat voor kracht en manlijkheid. Ze vertelt over de ramp in Tjernobil en bezoekt het gebied, waar de mensen weer gewoon leven en een flinke vergoeding hebben ontvangen. Ze hoort wat voor heftige invloed de ramp op de Oekraïeners heeft gehad. Vanaf die tijd zat de achterdocht jegens de autoriteiten er pas goed in.
Volgens De Weerd gaat het land kapot aan corruptie. Alles en iedereen is corrupt. Alles verzand in corruptie. De oliegargen hebben het voor het zeggen. Ook iemand die na het communistische tijdperk wél eigen initiatieven nam en bijvoorbeeld land opkocht omdat de bewoners het hun toegewezen stuk land niet gebruikten, wordt met de nek aangekeken. Echt positief is het allemaal niet, toch heb je wel het gevoel dat de Oekraïners wel anders willen...
Kortom, we krijgen op een zeer boeiende manier een mooi portret van dit bijzondere land voorgeschoteld. De Weerd laat ons op een uitstekende manier kennismaken met het land dat onder heel diverse regimes is geregeerd. Maar waarom het land maar niet wil lukken, blijft de vraag. Is het de corruptie? Is het omdat de Oekraïners niet gewend zijn aan eigen initiatieven nemen? Is het omdat gedacht wordt dat verzet toch niets uitmaakt? Er was voor de Oekraïners even hoop op verandering, na de opstand, maar die is inmiddels verdwenen. Toch, vertelt Fleur de Weerd in het interview, hopen de Oekraïners wel dat het referendum een positieve gevolg heeft, met de druk van de EU, zou de corruptie aangepakt kunnen worden en dan zou het land mogelijk wél kunnen lukken. Ik help het ze hopen.
Bekroond als het beste reisboek van 2015 maar eigenlijk geen reisboek maar een boek over de actualiteit, over een land verwikkeld in een (uitzichtloos) conflict met Poetin-Rusland. de Weerd trok kriskras door dit enorme land Oekraïne, slachtoffer van de geschiedenis, slachtoffer van Stalin, van de Sovjet Unie maar ook een land waar de Sovjetmentaliteit nog volop heerst. Waar een diep gewortelde corruptie als normaal en onvermijdelijk wordt gezien, waar net als in Rusland, de geschiedenis volop gemanipuleerd wordt en waar rechts extremisme welig tiert. De schrijfster is op haar best wanneer ze ontmoetingen met mensen, jong en oud, van allerlei pluimage beschrijft en wat minder sterk in haar historische beschrijvingen. De auteur weet niet goed hoe het nu verder moet met dit land waarin iedereen volgens haar vluchtgedrag vertoont. Of - wat voorbeelden- ze willen emigreren of ze vluchten in alcohol of in nostalgie naar de Sovjet Unie. Het is een verdienste van Fleur de Weerd maar wel triest om te constateren, dat ik na het lezen van dit boek ook niet erg optimistisch ben over dit land dat maar niet wil lukken'.