What do you think?
Rate this book
Win a free print copy of this book!
4 days and 17:54:41
20 copies available
U.S. only
美しい距離
Win a free print copy of this book!
4 days and 17:54:41
20 copies available
U.S. only
死へと向かっていく妻に照射される夫のまなざし
40歳代の妻は癌に冒され死へと向かって歩む。生命保険会社勤務の夫は愛する妻へと柔らかい視線を投げかける。人生考察の清々しさ。
40歳代の妻は癌に冒され死へと向かって歩む。生命保険会社勤務の夫は愛する妻へと柔らかい視線を投げかける。人生考察の清々しさ。
168 pages, Paperback
First published July 10, 2016
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 134 reviews
July 17, 2026
Ja naprawdę bardzo rzadko płaczę podczas lektury, a tutaj łzy napływały mi do oczu pod koniec książki przy każdej z kilku rund redakcyjnego czytania. Jedna z najpiękniejszych opowieści o miłości. May this love find all of us.
August 10, 2026
Ta książka jednocześnie uzdrawia coś w Tobie jak i łamie serce. Napisana bardzo stonowanym tonem, jak na tak przejmującą historie i chyba to najbardziej mnie urzekło.
August 27, 2026
So far najciekawszy tajfun z 2026!!!
Mocno przekalibrował moje myślenie o chorobach w śmiertelnym stadium
Mocno przekalibrował moje myślenie o chorobach w śmiertelnym stadium
August 24, 2026
Chcę, żeby ktoś kochał mnie tak jak ten mężczyzna kochał swoją żonę 😭
August 23, 2026
2,5/5 ⭐️
No wiadomo, że smutna, ale dla mnie przepraszam, jednak zbiór banałów. Przeszkadzał mi przede wszystkim styl - książka jak kierowana dla przedszkolaka.
No wiadomo, że smutna, ale dla mnie przepraszam, jednak zbiór banałów. Przeszkadzał mi przede wszystkim styl - książka jak kierowana dla przedszkolaka.
August 18, 2026
ta książka otwiera oczy w tylu aspektach, że nie jestem w stanie tego zliczyć, urzekła mnie swoją czułością
May 28, 2026
This book was quietly heartbreaking. The author beautifully mixed everyday life with the heavy feeling of waiting for death. Through these casual everyday moments, it made me think about how strange we are about death — how afraid we are to feel it close, so we fill the silence with small talk and ordinary things instead of facing it as it is just part of life.
August 5, 2026
to książka o czymś zupełnie innym niż się spodziewałam
przede wszystkim o dojrzałej, partnerskiej relacji, ale też o relacjach między jednostką a społeczeństwem; historia, choć dotyka tematów choroby i śmierci, jest też opowieścią o życiu, działaniu i zmianie, a głęboka wrażliwość narratora na gesty i dobór słów to punkt wyjścia do przemyśleń nad intencjami i przyzwyczajeniami w sytuacjach, w których się znajdujemy
bałam się, że dostanę smutną książkę pełną łez, dostałam cichą, spokojną i naprawdę piękną opowieść o wspólnym życiu
i cyk, kolejna osoba autorska do ulubionych
przede wszystkim o dojrzałej, partnerskiej relacji, ale też o relacjach między jednostką a społeczeństwem; historia, choć dotyka tematów choroby i śmierci, jest też opowieścią o życiu, działaniu i zmianie, a głęboka wrażliwość narratora na gesty i dobór słów to punkt wyjścia do przemyśleń nad intencjami i przyzwyczajeniami w sytuacjach, w których się znajdujemy
bałam się, że dostanę smutną książkę pełną łez, dostałam cichą, spokojną i naprawdę piękną opowieść o wspólnym życiu
i cyk, kolejna osoba autorska do ulubionych
July 12, 2026
This is a reflective and emotional story about a husband trying to make the best of his terminally ill wife's final days. There's tension about how best to use her remaining time, whether to reserve it for family or give bits of it away to others, or even whether he/ his MIL should pause their jobs and normal lives to be at her bedside. It's touching how in all things he considers how she would feel or what she would want. I got angry at the insensitive and thoughtless remarks that other characters made. There seems to be a lot that we as a society have not yet figured out when it comes to holding space for this natural occurence, respecting the process, and I think that's because deep down, most people can't accept the fact so they try to rationalise it away.
August 18, 2026
tak mnie poruszyla ze nawet nie wiem co napisac wiecej
June 27, 2026
Though this was somber and quite sad, it also felt very hollow, and I found it hard to really feel the story and the characters. I can see why other people would like it, but I wouldn't recommend it
August 28, 2026
15 Jahre lang haben die beiden eine kinderlose, aber glückliche Beziehung geführt. Nun ist seine Frau unheilbar an Krebs erkrankt, hat nur noch kurze Zeit zu leben und ist pflegedürftig geworden. Während es Frühling in Japan geworden ist und rundherum vieles blüht, geht es ihr zunehmend schlechter. Er ist Anfang 40, studierter Geisteswissenschaftler und arbeitet als Versicherungsangestellter. Um seine Frau jeden Nachmittag im Krankenhaus besuchen zu können, lässt er sich stundenweise freistellen und hat Familienpflegezeit eingereicht.
„Die Schönheit der Distanz“ ist ein Roman von Nao-Cola Yamazaki, der zehn Jahre nach seiner Erstveröffentlichung nun erstmals in einer deutschen Ausgabe erschienen ist.
Erzählt wird im Präsens und in personaler Perspektive aus der Sicht des namenlosen Mannes. Die Handlung umfasst dabei insgesamt einen Zeitraum von mehr als einem Jahr, wobei der Schwerpunkt auf wenigen Monaten liegt.
Der Schreibstil ist angenehm unaufgeregt und größtenteils nüchtern. Immer wieder tauchen allerdings starke Bilder auf. Zudem sind Symbole und wiederkehrende Motive in den Text eingearbeitet.
Der Roman behandelt auf nur rund 150 Seiten die großen menschlichen Themen: Krankheit und Tod, Liebe und Fürsorge, Zusammenhalt und Hoffnung.
Interessant ist, dass der männliche Protagonist einerseits zwar einige gesellschaftliche Konventionen rund ums Kranksein und Sterben in Japan durchaus hinterfragt, andererseits andere zwischenmenschliche Umgangsformen, die auf Westeuropäer ebenfalls bedenklich wirken können, unkritisch weiterführt.
Dies gilt auch dafür, wie die namenlosen Eheleute miteinander umgehen: befangen, distanziert, unsicher, übervorsichtig, beinahe unterkühlt. Mann und Frau wirken angesichts ihrer langen Verbindung nur mäßig vertraut miteinander. Er weiß erstaunlich wenig über sie. In dem ständigen Versuch, sich gegenseitig mit viel Respekt und Würde zu begegnen, bleibt kaum Raum, Gefühle offen zu zeigen. Die Botschaft, dass auch in der Distanz emotionale Nähe entstehen kann, mag zwar grundsätzlich stimmen, wird in der Geschichte aber nur unzureichend dargestellt. Tatsächlich hatte ich beim Lesen den Eindruck, dass die schwere Krankheit die Eheleute sogar weiter voneinander entfernt hat.
Auch die übrigen Figuren werden überwiegend mit ihrer Rolle bezeichnet. Nur wenige Nebencharaktere werden mit ihren Namen genannt. Das hat ebenfalls dazu beigetragen, dass mich die Geschichte leider nicht richtig berühren konnte.
Das unaufdringliche Cover passt sehr gut. Es greift nicht nur das häufig im Roman auftauchende Blumenmotiv auf, sondern illustriert im metaphorischen Sinne die Vergänglichkeit allen Lebens.
Mein Fazit:
Mit „Die Schönheit der Distanz“ hat Nao-Cola Yamazaki einen interessanten und unterhaltsamen Roman geschrieben, der vor allem für westliche Leserinnen und Leser neue kulturelle Einsichten und Ansichten bereithält. Eine Lektüre, die mich zwar bereichert, leider aber nicht emotional erreicht hat.
„Die Schönheit der Distanz“ ist ein Roman von Nao-Cola Yamazaki, der zehn Jahre nach seiner Erstveröffentlichung nun erstmals in einer deutschen Ausgabe erschienen ist.
Erzählt wird im Präsens und in personaler Perspektive aus der Sicht des namenlosen Mannes. Die Handlung umfasst dabei insgesamt einen Zeitraum von mehr als einem Jahr, wobei der Schwerpunkt auf wenigen Monaten liegt.
Der Schreibstil ist angenehm unaufgeregt und größtenteils nüchtern. Immer wieder tauchen allerdings starke Bilder auf. Zudem sind Symbole und wiederkehrende Motive in den Text eingearbeitet.
Der Roman behandelt auf nur rund 150 Seiten die großen menschlichen Themen: Krankheit und Tod, Liebe und Fürsorge, Zusammenhalt und Hoffnung.
Interessant ist, dass der männliche Protagonist einerseits zwar einige gesellschaftliche Konventionen rund ums Kranksein und Sterben in Japan durchaus hinterfragt, andererseits andere zwischenmenschliche Umgangsformen, die auf Westeuropäer ebenfalls bedenklich wirken können, unkritisch weiterführt.
Dies gilt auch dafür, wie die namenlosen Eheleute miteinander umgehen: befangen, distanziert, unsicher, übervorsichtig, beinahe unterkühlt. Mann und Frau wirken angesichts ihrer langen Verbindung nur mäßig vertraut miteinander. Er weiß erstaunlich wenig über sie. In dem ständigen Versuch, sich gegenseitig mit viel Respekt und Würde zu begegnen, bleibt kaum Raum, Gefühle offen zu zeigen. Die Botschaft, dass auch in der Distanz emotionale Nähe entstehen kann, mag zwar grundsätzlich stimmen, wird in der Geschichte aber nur unzureichend dargestellt. Tatsächlich hatte ich beim Lesen den Eindruck, dass die schwere Krankheit die Eheleute sogar weiter voneinander entfernt hat.
Auch die übrigen Figuren werden überwiegend mit ihrer Rolle bezeichnet. Nur wenige Nebencharaktere werden mit ihren Namen genannt. Das hat ebenfalls dazu beigetragen, dass mich die Geschichte leider nicht richtig berühren konnte.
Das unaufdringliche Cover passt sehr gut. Es greift nicht nur das häufig im Roman auftauchende Blumenmotiv auf, sondern illustriert im metaphorischen Sinne die Vergänglichkeit allen Lebens.
Mein Fazit:
Mit „Die Schönheit der Distanz“ hat Nao-Cola Yamazaki einen interessanten und unterhaltsamen Roman geschrieben, der vor allem für westliche Leserinnen und Leser neue kulturelle Einsichten und Ansichten bereithält. Eine Lektüre, die mich zwar bereichert, leider aber nicht emotional erreicht hat.
August 9, 2026
4.5
książka o pożegnaniach – piękna, delikatna, smutna.
będę o niej pamiętać🕊️🌼
książka o pożegnaniach – piękna, delikatna, smutna.
będę o niej pamiętać🕊️🌼
August 23, 2026
Popłakałem się
August 24, 2026
Towarzyszenie osobie najbliższej w procesie odchodzeniu. Etapy pogarszania się zdrowia, etap szpitalny, śmierć, aspekt finansowy, mierzenie się z opiniami innych ludzi na temat przeżywanej żałoby itd. To jest core tej książki.
Autorka rzetelnie wypunktowała to z czym musi się mierzyć osoba, której członek rodziny odchodzi. I to trzeba jej oddać. Tu ciekawymi wątkami były: nieodwracalność decyzji o podpięciu osoby chorej do respiratora, albo czerpanie radości z opieki. One nie zostały jednak pogłębione. Fabularnie miałam poczucie, że przebywam w komiksie, a nie w życiu realnym.
Wątek relacyjny, w moim odczuciu, nie był tu aż tak istotny, pomimo tego, że książka dostarcza co rusz komunikaty w stylu relacje są ważne, rodzina jest ważna. W pewnym momencie słuchając audiobooka miałam poczucie, że jeśli jeszcze raz usłyszę, że relacje są ważne to zwymiotuję tęczą. Do mnie ten typ emocjonalności w ogóle nie przemawia. To jest infantylizacja czytelnika.
„Dobra powieść nie składa się tylko z tego co napisano wprost. Jej prawdziwa siła tkwi również w tym, co zostało przemilczane.” Jeden z problemów tej książki polega właśnie na tym, że tu dużo rzeczy zostało napisane zbyt wprost.
Po śmierci żony jej ciało ma zostać przygotowane do pochówku, a mąż jest bardzo zdziwiony tym, że chcą jej zrobić makijaż i pyta się czy będzie on delikatny. I to właśnie pokazuje cel tej książki - autorka chciała pokazać poszczególne etapy przygotowywania ciała i potrzebowała w jakiś sposób wprowadzić informację o makijażu, dlatego pojawił się ten dialog. Wydaje mi się, że dla większości dorosłych mężczyzn informacja o makijażu, nie byłaby zaskoczeniem, wiadomo, że trzeba zrobić taki makijaż, jeśli rodzina nie zechce inaczej, to nie będą jej malować jak na dyskotekę.
Rozmowa z urzędnikiem była przerysowana. Pod koniec książki dowiadujemy się jednak, że tak miało być, bo autorka chciała pokazać absurd procedur. Racjonalizacje, których co chwila dopuszcza się narrator, które również służyły szerszemu celowi dydaktycznemu, też zostały wytłumaczone.
„Jedną z największych zalet dobrej powieści jest to, że pozwala spojrzeć na świat inaczej niż przed lekturą. Piękna rozłąka to tego doskonały przykład. To poruszająca książka, która przemówi do każdego czytelnika, bo przecież wszyscy kiedyś staniemy wobec nieuchronności śmierci.” – Nie istnieje taka książka, która przemówi do każdego czytelnika. W tym zdaniu znalazłam 3 uogólnienia. Dla mnie ta cała książka to jest jedna wielka manipulacja retoryczna.
Autorka rzetelnie wypunktowała to z czym musi się mierzyć osoba, której członek rodziny odchodzi. I to trzeba jej oddać. Tu ciekawymi wątkami były: nieodwracalność decyzji o podpięciu osoby chorej do respiratora, albo czerpanie radości z opieki. One nie zostały jednak pogłębione. Fabularnie miałam poczucie, że przebywam w komiksie, a nie w życiu realnym.
Wątek relacyjny, w moim odczuciu, nie był tu aż tak istotny, pomimo tego, że książka dostarcza co rusz komunikaty w stylu relacje są ważne, rodzina jest ważna. W pewnym momencie słuchając audiobooka miałam poczucie, że jeśli jeszcze raz usłyszę, że relacje są ważne to zwymiotuję tęczą. Do mnie ten typ emocjonalności w ogóle nie przemawia. To jest infantylizacja czytelnika.
„Dobra powieść nie składa się tylko z tego co napisano wprost. Jej prawdziwa siła tkwi również w tym, co zostało przemilczane.” Jeden z problemów tej książki polega właśnie na tym, że tu dużo rzeczy zostało napisane zbyt wprost.
Po śmierci żony jej ciało ma zostać przygotowane do pochówku, a mąż jest bardzo zdziwiony tym, że chcą jej zrobić makijaż i pyta się czy będzie on delikatny. I to właśnie pokazuje cel tej książki - autorka chciała pokazać poszczególne etapy przygotowywania ciała i potrzebowała w jakiś sposób wprowadzić informację o makijażu, dlatego pojawił się ten dialog. Wydaje mi się, że dla większości dorosłych mężczyzn informacja o makijażu, nie byłaby zaskoczeniem, wiadomo, że trzeba zrobić taki makijaż, jeśli rodzina nie zechce inaczej, to nie będą jej malować jak na dyskotekę.
Rozmowa z urzędnikiem była przerysowana. Pod koniec książki dowiadujemy się jednak, że tak miało być, bo autorka chciała pokazać absurd procedur. Racjonalizacje, których co chwila dopuszcza się narrator, które również służyły szerszemu celowi dydaktycznemu, też zostały wytłumaczone.
„Jedną z największych zalet dobrej powieści jest to, że pozwala spojrzeć na świat inaczej niż przed lekturą. Piękna rozłąka to tego doskonały przykład. To poruszająca książka, która przemówi do każdego czytelnika, bo przecież wszyscy kiedyś staniemy wobec nieuchronności śmierci.” – Nie istnieje taka książka, która przemówi do każdego czytelnika. W tym zdaniu znalazłam 3 uogólnienia. Dla mnie ta cała książka to jest jedna wielka manipulacja retoryczna.
June 7, 2026
Heartbreaking. That's the only word I have for this one.
The story follows an unnamed narrator, a husband whose wife is terminally ill and essentially waiting for death. That's it. That's the premise. And somehow, Yamazaki transforms it into one of the most quietly devastating reading experiences I've had in a long time.
The couple are in their forties. They've been happily married for fifteen years and have no children. There's nothing particularly extraordinary about their lives. The husband works as an insurance agent, while the wife runs a small bread business. They're ordinary people living an ordinary, happy life. They had a future planned together, the kind of future you assume you'll have when everything is going well. Growing old side by side. Then cancer arrives and rearranges everything without asking permission.
What I appreciated most about this book is that it refuses to sugarcoat anything. This isn't a sentimental or romanticised portrayal of illness and loss. Instead, it confronts the reality of caring for someone who is dying while the rest of the world, your work, your responsibilities, your obligations, continues moving forward with complete indifference. The husband is navigating all of this in Japan, where a man taking extended time away from work to care for his sick wife is still viewed as unusual. That detail stayed with me long after I finished reading.
This is not a feel-good novel. It isn't gentle, and it certainly isn't easy. But it's honest in a way that many books about grief and terminal illness aren't, and I think that's exactly why it hits so hard.
I almost cried several times near the end. Almost.
The thought that kept breaking me was this: imagine being the wife. Lying there, knowing what's coming. Waiting for death to arrive. I couldn't stop returning to that image, and it unsettled me more than I expected.
I'll also be transparent about something. Death and illness, especially cancer, are subjects that genuinely frighten me. Reading this book triggered a very specific kind of anxiety, the sort that settles heavily in your chest and lingers long after you've closed the book.
And then there was another thought I couldn't shake. If I were in the wife's position, I don't know who would show up for me the way her husband showed up for her. Consistently. Devotedly. Every single day. That realization hit harder than I expected, and I wasn't prepared for it.
Sob sob.
Four stars.
Read it. But maybe keep a box of tissues nearby. And perhaps don't pick it up during a particularly fragile week.
You have been warned.
The story follows an unnamed narrator, a husband whose wife is terminally ill and essentially waiting for death. That's it. That's the premise. And somehow, Yamazaki transforms it into one of the most quietly devastating reading experiences I've had in a long time.
The couple are in their forties. They've been happily married for fifteen years and have no children. There's nothing particularly extraordinary about their lives. The husband works as an insurance agent, while the wife runs a small bread business. They're ordinary people living an ordinary, happy life. They had a future planned together, the kind of future you assume you'll have when everything is going well. Growing old side by side. Then cancer arrives and rearranges everything without asking permission.
What I appreciated most about this book is that it refuses to sugarcoat anything. This isn't a sentimental or romanticised portrayal of illness and loss. Instead, it confronts the reality of caring for someone who is dying while the rest of the world, your work, your responsibilities, your obligations, continues moving forward with complete indifference. The husband is navigating all of this in Japan, where a man taking extended time away from work to care for his sick wife is still viewed as unusual. That detail stayed with me long after I finished reading.
This is not a feel-good novel. It isn't gentle, and it certainly isn't easy. But it's honest in a way that many books about grief and terminal illness aren't, and I think that's exactly why it hits so hard.
I almost cried several times near the end. Almost.
The thought that kept breaking me was this: imagine being the wife. Lying there, knowing what's coming. Waiting for death to arrive. I couldn't stop returning to that image, and it unsettled me more than I expected.
I'll also be transparent about something. Death and illness, especially cancer, are subjects that genuinely frighten me. Reading this book triggered a very specific kind of anxiety, the sort that settles heavily in your chest and lingers long after you've closed the book.
And then there was another thought I couldn't shake. If I were in the wife's position, I don't know who would show up for me the way her husband showed up for her. Consistently. Devotedly. Every single day. That realization hit harder than I expected, and I wasn't prepared for it.
Sob sob.
Four stars.
Read it. But maybe keep a box of tissues nearby. And perhaps don't pick it up during a particularly fragile week.
You have been warned.
July 3, 2026
Kinda devastating
May 26, 2026
This was a tender and sweet lil quick read. Didn’t feel ‘heartbreaking’ or ‘devastating’ to me as the reviews on the back would suggest.
August 17, 2026
Nie ma tu nic co może się nie spodobać; rozdziera serducho, pokazuje realne rozterki kogoś kto traci najbliższą osobę
June 1, 2026
Beautiful Distance is a quiet but deeply moving novel that stays with you because of how honest it feels. The story follows a husband on his way to visit his terminally ill wife in the hospital, and through that simple journey, the novel slowly unfolds memories of their life together-their marriage, everyday routines, moments of closeness, and even the small unspoken things that shape a relationship over time.
The book finds emotion in ordinary moments. The way the husband reflects on their shared life makes the love story feel real, not perfect or idealized, but lived-in, complicated, and deeply human. There’s also sadness, regret, and the painful awareness that time is running out which makes it a little hard to read.
I especially liked how gently the story handles difficult themes like illness and death. It quietly draws you into the character’s thoughts and makes you feel the weight of what he is about to lose. That quietness is what makes it powerful.
Overall, it’s a thoughtful and emotional read about love, memory, and grief. About how the smallest moments in a relationship often become the ones that matter most in the end. It’s the kind of book that leaves a soft ache after you finish and makes you ponder about life and how temporary everything is.
Thank you Netgalley and the publisher for this ARC.
Very well written but rating it a 3 because I don’t like reading sad stories about illness and grief that is sad throughout.
The book finds emotion in ordinary moments. The way the husband reflects on their shared life makes the love story feel real, not perfect or idealized, but lived-in, complicated, and deeply human. There’s also sadness, regret, and the painful awareness that time is running out which makes it a little hard to read.
I especially liked how gently the story handles difficult themes like illness and death. It quietly draws you into the character’s thoughts and makes you feel the weight of what he is about to lose. That quietness is what makes it powerful.
Overall, it’s a thoughtful and emotional read about love, memory, and grief. About how the smallest moments in a relationship often become the ones that matter most in the end. It’s the kind of book that leaves a soft ache after you finish and makes you ponder about life and how temporary everything is.
Thank you Netgalley and the publisher for this ARC.
Very well written but rating it a 3 because I don’t like reading sad stories about illness and grief that is sad throughout.
March 26, 2026
Under 200 pages, it's a quick read but lingering ® about a man taking care of his wife with terminal cancer. Really sad but it's beautiful and tender. It made me cry (that seems happening a lot this week with reading...) Talks about how Japanese care system works, but the themes are universal, so I highly recommend this. If you like Banana Yoshimoto, you will love this one.
5/5 🌟
5/5 🌟
August 30, 2026
współpraca barterowa @tajfuny
Bardzo lubię japońskie książki, bo nie są nachalne, nie atakują mnie gwałtowną akcją, tylko powoli i ze spokojem trafiają prosto w moje serce.
“Piękna rozłąka” to historia napisana z perspektywy czterdziestoletniego mężczyzny, którego żona jest chora na raka, bez szans na poprawę. Mężczyzna zajmuje się kobietą w szpitalu, często opuszczając pracę, by móc przy niej być.
Bardzo poruszyło mnie to, z jaką troską i miłością się nią zajmował; jak do końca miał na uwadze jej odczucia i jej komfort. Z wielkim wzruszeniem obserwowałam jego wrażliwość i gotowość do poświęceń. Teoretycznie wiem, że taki obraz powinien być normą, ale coraz rzadziej możemy właśnie tą “normalną miłość” spotkać, a nawet marzenia o niej często uważane są za absurdalne.
Żona chciała pozostać sobą, więc mąż nie ograniczał jej w przyjmowaniu gości. Żona chciała myśleć o swojej pracy aż do końca, więc on zaprosił do szpitala osoby związane z jej karierą. Żona chciała być samodzielna, więc mąż czasem bał się zapytać o to, czy obciąć jej paznokcie lub umyć twarz, by nie naruszyć jej granic.
Książka nie jest długa, a czyta się ją błyskawicznie. Autorka z wielkim wyczuciem podchodzi do tematyki śmierci i żałoby, pokazując wiele sposobów radzenia sobie ze stratą. Jednocześnie podkreśla w wypowiedziach bohaterów, że diagnoza nie sprowadza się tylko do walki, ale też uczy, jak na nowo odkrywać po niej życie i zachować swoją tożsamość. Bo przecież żaden człowiek nie jest swoją chorobą, nadal ma swoje imię, rodzinę, pracę i zainteresowania.
Wrażliwość głównego bohatera “Pięknej rozłąki” wzrusza i skłania do myślenia. Ja po tej lekturze zyskałam całkowicie nowe spojrzenie na małżeństwo i to, jaka powinna być jego funkcja w trudnych momentach życia. Na podstawie tej książki możemy postawić tezę, że związek dwójki ludzi to bliskość bez względu na okoliczności, niezmienna miłość i poszanowanie granic.
Bardzo lubię japońskie książki, bo nie są nachalne, nie atakują mnie gwałtowną akcją, tylko powoli i ze spokojem trafiają prosto w moje serce.
“Piękna rozłąka” to historia napisana z perspektywy czterdziestoletniego mężczyzny, którego żona jest chora na raka, bez szans na poprawę. Mężczyzna zajmuje się kobietą w szpitalu, często opuszczając pracę, by móc przy niej być.
Bardzo poruszyło mnie to, z jaką troską i miłością się nią zajmował; jak do końca miał na uwadze jej odczucia i jej komfort. Z wielkim wzruszeniem obserwowałam jego wrażliwość i gotowość do poświęceń. Teoretycznie wiem, że taki obraz powinien być normą, ale coraz rzadziej możemy właśnie tą “normalną miłość” spotkać, a nawet marzenia o niej często uważane są za absurdalne.
Żona chciała pozostać sobą, więc mąż nie ograniczał jej w przyjmowaniu gości. Żona chciała myśleć o swojej pracy aż do końca, więc on zaprosił do szpitala osoby związane z jej karierą. Żona chciała być samodzielna, więc mąż czasem bał się zapytać o to, czy obciąć jej paznokcie lub umyć twarz, by nie naruszyć jej granic.
Książka nie jest długa, a czyta się ją błyskawicznie. Autorka z wielkim wyczuciem podchodzi do tematyki śmierci i żałoby, pokazując wiele sposobów radzenia sobie ze stratą. Jednocześnie podkreśla w wypowiedziach bohaterów, że diagnoza nie sprowadza się tylko do walki, ale też uczy, jak na nowo odkrywać po niej życie i zachować swoją tożsamość. Bo przecież żaden człowiek nie jest swoją chorobą, nadal ma swoje imię, rodzinę, pracę i zainteresowania.
Wrażliwość głównego bohatera “Pięknej rozłąki” wzrusza i skłania do myślenia. Ja po tej lekturze zyskałam całkowicie nowe spojrzenie na małżeństwo i to, jaka powinna być jego funkcja w trudnych momentach życia. Na podstawie tej książki możemy postawić tezę, że związek dwójki ludzi to bliskość bez względu na okoliczności, niezmienna miłość i poszanowanie granic.
May 14, 2026
3.5⭐️
I really wanted to connect with this novella, and while the story itself is quietly heartbreaking, it felt too emotionally distant for me. The writing is very restrained, which made it hard to fully feel the weight of what the characters were going through. I can see what the author was trying to do, but it left me more detached than moved. A sad story, just not one that stayed with me the way I’d hoped.
I really wanted to connect with this novella, and while the story itself is quietly heartbreaking, it felt too emotionally distant for me. The writing is very restrained, which made it hard to fully feel the weight of what the characters were going through. I can see what the author was trying to do, but it left me more detached than moved. A sad story, just not one that stayed with me the way I’d hoped.
July 1, 2026
There’s something quite beautiful about this short story. It really displays the experience of slowly losing a loved one in hospital. Although the story itself is pretty sad, I think the interactions between the caretaker husband and his sick wife is so so touching and extremely realistic.
August 20, 2026
Najlepszy tajfun jak do tej pory (moim skromnym zdaniem)
Also ten fragment mnie doprowadził do łez
Spoiler albo nie !
,,Każda relacja- głęboka czy przelotna, z bliska czy z daleka, ma swoją wartość. Liczy się to, że istnieje"
Also ten fragment mnie doprowadził do łez
Spoiler albo nie !
,,Każda relacja- głęboka czy przelotna, z bliska czy z daleka, ma swoją wartość. Liczy się to, że istnieje"
May 3, 2026
I read this book in one day. Such an easy read, yet so tender and profound.
August 20, 2026
Piękna i wzruszająca powieść.
August 29, 2026
Piękna i wyciskająca łzy z oczu narracja o życiu i śmierci 🌼
June 20, 2026
It wasn't really what I was expecting after the last book I read from this author but it was a lovely slow build up to a very emotional climax, shed a tear over the ending.
August 5, 2026
Interesting read. My experience of Japanese writers is that they describe emotion through characters’ behaviour and actions more than through inner narrative and this certainly did.
Brave to tackle the subject matter and try to put a positive spin on it but I suspect the author doesn’t have first person experience of it.
Brave to tackle the subject matter and try to put a positive spin on it but I suspect the author doesn’t have first person experience of it.
Displaying 1 - 30 of 134 reviews