Νάντια

by Lena Divani, Λένα Διβάνη

Η Νάντια είναι 22 χρόνων. Είναι αισθητικός της Clinique. Δουλεύει στον Χόντο της Ερμού. Η Νάντια ζει μια κανονική ζωή. Έχει μια οικογένεια που την προστατεύει, μια δουλειά που της αρέσει, φίλες που τη συντροφεύουν, τον Τάσο που την αγαπάει. Η Νάντια κανονικά θα ήταν ένα κορίτσι σαν όλα τα άλλα. Αλλά δεν είναι. Η Νάντια κανονικά θα ήταν ευτυχισμένη. Αλλά δεν είναι. Ένα βιβλίο αφιερωμένο σε όσους δεν χωράνε στη ζωή τους και δεν ξέρουν γιατί. Ένα βιβλίο για τους μυστικούς κήπους που αίφνης ανθίζουν εντός μας. Για τις παράδοξες συναντήσεις που αναποδογυρίζουν την τροχιά της ζωή μας απελευθερώνοντας όλα τα ενδεχόμενα.

Genres: Fiction, Greece

180 pages

First published January 1, 2006

About the author

Lena Divani (Greek: Λένα Διβάνη) was born in Volos, Greece in 1955 and is currently professor of foreign policy history at the University of Athens School of Law.
Besides her academic publications she has written for Greek newspapers and magazines, and published numerous short story collections, childrens' books, plays and novels. Her novels have been translated into French, Italian and Spanish.

Reviews

[Katerina Charisi · Rating 1 out of 5]

Η Νάντια είναι ένα μικροϋπαλληλάκι στη μεγαλοβιομηχανία της ματαιοδοξίας. Δεν έχει κανένα λόγο να είναι ευτυχισμένη. Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να έχει μερικές γυαλιστερές φωτογραφίες και να είναι ένα καθωσπρέπει φυλλάδιο προσφορών της Λανκόμ ή της Κλινίκ(ουε) που όπως όλα τα διαφημιστικά θα χωνόταν κάτω από τις πόρτες μας και δε θα βρισκόταν πάνω σε κάποιο ράφι προς αγορά.

(Ελπίζω οι Λανκόμ/Κλινίκ και λοιπές να την πλήρωσαν για τόση διαφήμιση)

[Evdoxia Kinali · Rating 2 out of 5]

Τόσο αδιάφορο που έκτοτε δεν έχω ξαναδιαβάσει Διβάνη.

[Cappuccino · Rating 3 out of 5]

Μικρό κι εύκολο στο διάβασμα, παρά τις κάποιες προτάσεις με ιδιόμορφη σύνταξη ή ασυνήθιστες εκφράσεις που στραμπουλάς το μυαλό σου να καταλάβεις τι θέλει να πει. Το μήνυμα ωραίο και αφορά όλους βέβαια, αλλά δεν ήταν τόσο συνταρακτικό όσο περίμενα, ίσως λόγω της συντομίας και της μη εμβάθυνσης, αλλά και του ανοιχτού τέλους που ποτέ δε με καλύπτει σε ένα βιβλίο.

[Χριστίνα · Rating 2 out of 5]

2,5*
Το βρήκα τυχαία στην βιβλιοθήκη μου αφού το είχα διαβάσει 1η φορά πριν καμία 10ετια.
Ενώ η γραφή της Διβάνη είχε ενδιαφέρον και η πλοκή αρχικά μου φάνηκε υποσχόμενη, σα σύνολο δε μου άρεσε ιδιαίτερα. Ίσως ήθελα λίγο εμβάθυνση παραπάνω στην πρωταγωνίστρια!

[Catherine Riga · Rating 2 out of 5]

Στη νουβέλα αυτή ο αναγνώστης καλείται να παρακολουθήσει το χρονικό μιας μεταμόρφωσης. Η ηρωίδα παρουσιάζεται εξ αρχής ως ένα κορίτσι "ξεχωριστό", διαφορετικό από τα άλλα, αλλά εκτός από αυτήν περιγραφή, δεν αντιλαμβανόμαστε ακριβώς σε τι διαφέρει, αν όχι στο ότι κάποια στιγμή αποφασίζει/αναγκάζεται να αλλάξει τη ζωή της -αλλαγή στα κίνητρα ή στις αιτίες της οποίας δεν γίνεται αναφορά ή νύξη.

Το ύφος της διήγησης είναι βαρύ – ίσως, με αυτόν τον τρόπο, η συγγραφέας να προσπαθεί να αναδείξει την ψυχική κατάσταση της πρωταγωνίστριας. Την ανάγνωση επιβαρύνουν επίσης οι αρκετές επαναλήψεις (καταστάσεων - σκέψεων - ιδιότυπων ονομασιών όπως το ονόματα που δίνει η συγγραφέας στις συναδέλφισσες της ηρωίδας, τα οποία αν και είναι ευφάνταστα και τραβούν αρχικά το ενδιαφέρον, τελικά κουράζουν) που έχουν ενδεχομένως στόχο να εντείνουν την αίσθηση ασφυξίας της ηρωίδας.

Η παρέμβαση του μυστήριου άντρα (ο οποίος ίσως συμβολίζει την επιθυμία αλλαγής της νεαρής γυναίκας) προσπαθεί να δώσει βάθος στην διήγηση, λειτουργώντας ωσάν από μηχανής θεός και παραπέμποντας στην τεχνική του μαγικού ρεαλισμού. Ο διδακτισμός που αποπνέει η νουβέλα- ο αναγνώστης βρίσκεται συχνά αντιμέτωπος με το ηθικό δίδαγμα που παίρνει τη μορφή της φράσης « ασε τα καθιερωμένα και τις συμβάσεις και ζήσε τις επιθυμίες σου »- ξενίζει· θα ήταν προτιμότερος ένας πιο λεπτός χειρισμός του “νοήματος” που η συγγραφέας θέλει να περάσει, έτσι ώστε ο αναγνώστης να φτάνει μόνος του σε αυτό το συμπέρασμα, χωρίς να νοιώθει ότι αυτό του “επιβάλλεται”.

Παρόλαυτά, από το δεύτερο μισό της διήγησης και έπειτα ο αναγνώστης καταφέρνει και ταυτίζεται με την ηρωίδα, συναισθανόμενος την αυξανόμενη δυσκολία της να ανταπεξέλθει στην μέχρι πρότινος ζωή της, και γίνεται, εντέλει, μάρτυρας της απελευθέρωσης (ή/και πτώσης της...). Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η περιγραφή της δομής και λειτουργίας της “παραδοσιακής- τυπικής” οικογένειας και ειδικότερα των σχέσεων της ελληνίδας μάνας με τα παιδιά της.

[Ελένη Καραχανίδη · Rating 4 out of 5]

Αχ αυτή η Ναντια.
Τώρα πιο αναλυτικά, μια γυναίκα τόσο εγκλωβισμένη σε ένα μοντέλο οικογένειας με έμφαση στο "σωστό" , σε μια δουλειά "ζηλευτή", σε μια ζωή "ρυθμισμένη"..
Η πένα της συγγραφέως μεταφέρει τόσο δυνατά κ ζωντανά την πορεία της που οδηγεί στη σταδιακή μεταμόρφωσή της. Το πριν και το κατά λίγο πριν το μετά. Την ανατροπή για τους άλλους, την ανατροπή για τον ίδιο τον εαυτό της.
Ψυχογραφικα δυνατό κ ρεαλιστικά ώμο χωρίς να χαϊδεύει αυτιά. Με μια δόση μαγείας. Γιατί τέτοιες αλλαγές είναι από μόνες κάπως μαγικές.

[Constantina · Rating 3 out of 5]

Καταθλιπτικιά απ'την φύση της που λένε και οι Ρόδες.

[EiriniConsta · Rating 2 out of 5]

2.5