Erwin Verschote trekt op een dag weg uit de stad om op het platteland een nieuw leven te beginnen. Hij komt er terecht tussen kleurrijke figuren. Er is Marre, de stugge boerin die hem een kamertje geeft op haar erf, Alma, de genereuze kleermaakster uit het dorp, en Antoine, de gevierde acteur. En dan is er nog Modest, de kopvoeter. Hij is al een maand of drie dood, maar hij becommentarieert nog steeds uitgebreid Erwins leven. Zo komen we te weten dat Erwin niet de vrijbuiter is die hij denkt te zijn. Voor hij het weet, is hij de wereld binnengedrongen die zijn vader vlak na de Tweede Wereldoorlog is ontvlucht, een plek vol onverwerkte verhalen en onbeantwoorde vragen. Want wie was bijvoorbeeld Elza en wat is er met haar gebeurd?
In Kopvoeter is de verbeelding aan de macht. Kristof De Muynck roept een wereld op waarin het verleden voortdurend inbreekt op het heden, de geschiedenis wraak neemt over de grenzen van de generaties heen en mooie jonge meisjes evengoed paarden kunnen zijn. Kopvoeter is een sprookjesachtige familieroman, even schokkend en intrigerend als hilarisch.
Kristof De Muynck (1970) raakte in zijn jeugd vertrouwd met de zangen van Homeros, de Metamorfosen van Ovidius en de syntaxis van de Griekse zin. In deze periode begon hij ook kostuums te maken voor het theater en te werken naar levend model. Na zijn opleiding aan de Antwerpse Modeacademie tekende hij voor verschillende modehuizen, musicals en theaters. Later startte hij met een eigen boetiek, een jazzcocktailbar en het legendarische café Bar Tabac. Verder ontwikkelde hij interieurs, een tegellijn en voerde opdrachten uit in de reclamewereld. Momenteel runt hij een kapsalon en een paardenpension. Gelukkig is er af en toe de rust van een roman.
Sorry, ik las dit niet uit. Met een baby op schoot slaagde ik er niet in dit ongetwijfeld pareltje vol hoogst hoogdravende en absurd (veel) allitererende literatuur te doorploeteren. De eerste pagina's bevatten ook zoveel woorden die ik vanuit context moest begrijpen dat ik me wat dom voelde. Laat ik me dan maar eerst even op die baby concentreren en dit boek nog eens ontlenen als er ruimte voor is.
Een bijzondere vertelling ... ik heb het boek gelezen/geluisterd zonder iets van de achtergrond van het verhaal te kennen. Geboeid door de mooie zinnen, alliteraties, een soms onnavolgbaar verhaal, ik heb genoten. Een type boek waar je echt van moet houden....
Als luisterboek was deze vertelling minder geslaagd. De voorlezer maakte geen onderscheid in intonatie tussen de verschillende verhaallijnen, wat het geheel aanvankelijk erg verwarrend maakt.