De jongen die het paard van Attila stal

by Iván Repila, Irene van de Mheen (Translator)

Twee broers, de Grote en de Kleine, zitten vast in een diepe put. Geïsoleerd in deze kleine ruimte worden zij gekweld door dorst, honger, barre weersomstandigheden en ziekte. Ze eten wat ze kunnen vinden en doen hun uiterste best om te overleven en hun geest in bedwang te houden, die op de rand van de gekte balanceert. Teruggeworpen op zichzelf en op elkaar gaan ze samen de strijd aan met extreme fysieke beproevingen en intense emoties. Terwijl ze vechten om de hoop niet te verliezen, bedenkt de Grote een plan om zijn broertje te bevrijden.

Genres: Fiction, Spain, Spanish Literature, Literature, Literary Fiction, Contemporary, Novella

123 pages, Hardcover

First published January 1, 2013

About the author

Iván Repila (1978). Escritor, editor y gestor cultural. Co-fundador de la editorial Masmédula Ediciones, especializada en poesía contemporánea. Ha trabajado para diversos organismos e instituciones nacionales e internacionales en la producción, coordinación y dirección de congresos, encuentros y festivales de teatro, música y danza.

Varias productoras cinematográficas han adquirido los derechos para su adaptación al cine y, el dramaturgo Hywel John para su representación teatral para EEUU.

Reviews

[HaMiT · Rating 4 out of 5]

امروز می‌خواهم کشتن را به تو بیاموزم

خیلی چسبید. شبیه یه قصه‌ی پریان بود که برای بزرگ‌ترها نوشته شده
سیاه، وهمناک و استعاریه و توصیفاتی داره که باعث آشفتگی می‌شه
با اینکه کوتاهه ولی متن نسبتاً سنگین و سختی داشت
داستان دوتا برادر که توی چاهی گرفتار شدند و به این راحتی‌ها قرار نیست نجات پیدا کنند
خواننده از اسمشون خبر نداره و فقط با عناوین بزرگ و کوچک باهاشون آشنا می‌شه
و یک کیسه‌ی غذا هم همراه دارند که همون اول برادر بزرگ‌ می‌گه این برای مادرشون هست و قرار نیست این غذاها رو بخورن و در ادامه برای زنده موندن سراغ حشرات و ریشه‌ی درخت‌ها می‌رن و علاوه بر تشنگی و گشنگی، باید در مقابل دیوانگی و وسوسه‌های دیگه هم دووم بیارن

گفتن بیش از این جایز نیست
ترجمه‌ش هم به نظرم خیلی خوب بود و حتماً پیشنهادش می‌کنم

[Arezoo Gholizadeh · Rating 4 out of 5]

مثلاً این کتاب رو انتخاب کرده بودم که توی این دوران بی‌تمرکزی یه ناولای خوب بخونم و نیاز نباشه زیاد درگیرش بشم. زهی خیال باطل! ریویو هم طبق معمول فردا🚶

[Puck · Rating 4 out of 5]

Note: This review is in English and in Dutch. Nederlandse lezers: scroll omlaag voor de Nederlandse recensie.

Good things come in small packages, or in this case, thin books can tell impressive stories. That this book surprised me is an understatement: the story stayed on my mind for several days, and during that time I reread the book a couple of times to get a better grasp of its message. I'm still undecided, but that's immediately one of the strongest points of this book: it's open to multiple interpretations, and you as the reader can decide for yourself which is the real one.

But I'm going too fast.

The Boy who Stole Attila's Horse is at its very foundation the tale of two brothers, Big and Small, who are trapped in a well. We don't get to know their real names, or how they got in the well, and why (because the book's title is not the answer to that question). The boys, whom I picture are around 11 and 7 years old, both soon realize that the situation is hopeless, and try to deal with it in their own way.
Big keeps thinking of an escape plan and exercises to keep himself strong, but Small quickly falls prey to fever and descends into madness. Soon he starts holding lengthy orations about the human race, the fine taste of worms, or the outside world. As the clocks ticks and the amount of water and insects shrinks, tensions inside the well grow. Will Big succeed?

Repila's writing style is unlike anything I have read before. His prose is precise, beautiful, and detached. He balances harsh words that tell us exactly how famine and the heat affect the brother's relationship and their sanity, with humoristic descriptions of the brother’s attempts to keep themselves healthy.
The narrative often changes from the boys in the well to the humans living in the outside world, who in some way suffer in the same way as the boys. This makes the story read like a dark fairy-tale, where allegories and realism tell a story about survival, sibling rivalry, and how rage can keep you alive.

The first time I read the book, I didn't pay much attention to the allegories (which are most present in Small's ramblings). The suffering of the brothers and Big's escape plan for Small were heart-breaking and powerful enough: for that I already give the book three stars.
However, it wasn't until another reviewer pointed it out to me that I noticed the two political-economical quotes from Bertolt Brecht and Margaret Thatcher that are printed at the beginning of this novel. Thatcher’s quote drew my attention. She tells us that, under capitalism, "poor people are not poor because others are rich... if others became less rich, the poor would in all probability still become poorer".

Those quotes shone a whole new light on the novel, which immediately made me reread it - with a more open mind - and now I discovered the multiple layers hidden in Repila's book. For example, this conversation between the brothers about life outside the well made a lot more sense.

'They needed space up there,' [Big] answers whenever Small asks why they live in such a rotten place.
'Are there many of them up there?'
'No, very few of them.'
'So above is small?'
'No. It's very big.'
'I don't understand.'
'Up there is where they hold the power.'
[...]
[Big:] 'Once we are up there, we’ll throw a party.’
‘A party?’
‘Yes.’
‘The kind with balloons and lights and cakes?’
‘No. The kind with rocks, torches and gallows.’"

But although the story could be about the unfair treatment of developed and undeveloped countries, it can also be read as a metaphor for children growing into adulthood (in which the well stands for a womb), as a long rage against injustice (see Brecht’s quote for this), or to show the strength of the human mind in times of survival.

One more thing that I want to mention is the hidden, mathematical twist to the story. I’d like to thank Goodreader Tonymess for this, who pointed out that the chapters are numbered as the primes (beginning with 0, 2, 3, 5, 7…). Furthermore, during one of his feverish ramblings, Small says “that every number could correspond to a word, and that one day he would be capable of expressing himself only through numbers." Later, he whispers to Big:

Forty-three. Forty-one. Seventy-one. Twenty-three. Thirteen. Twenty-nine. Eleven. Eighty-three. Two. Sixty-seven.

Again, thanks to Tonymess, I found out how to decode the numbers and discovered the hidden message, which refers to the theme of rage, and to an important promise between the (metaphorical) brothers. Amazingly enough this code also works in my Dutch translation, so my compliments go to translator Irene van der Mheen .

How to decode the message: look up the xth word of the xth chapter. At the end, you’ll get the sentence: Rescue him from the well in anger back to life.

But what is the meaning of the hidden code? What is the real message of this book? That’s for the reader to decide. For this reason I won’t recommend this book to everyone, because even though it’s a quick read, it’s not an easy one. Not everyone wants to keep an eye out for hidden metaphors while he/she/they reads, and that’s okay.
I also won’t give the book five stars because not all the different interpretations of the story are as clear to me, and I wasn’t sure how to interpret the ending of the book.

But in the end it’s clear that Iván Repila has written an incredible story in just 112 pages, which challenges your mind and breaks your heart at the same time. I’m very glad I have read this book and I’m very curious to read more from Repila in the future.



---------------------------------------------------------------------------

Klein boek, groot verhaal. Dat dit dunne boekje zo’n bijzonder verhaal kon vertellen, had ik echt niet verwacht. Ik heb de afgelopen dagen een aantal keer herlezen om zo de boodschap beter te begrijpen; deze is namelijk niet een-zijdig en is ook niet gelijk duidelijk.

De Jongen die het Paard van Attila Stal gaat allereerst over twee broers, de Grote en de Kleine, die opgesloten zitten in een diepe put in de grond. We weten niet hoe de jongens in de put zijn beland, of waarom ze daar zitten (de titel van dit boek is namelijk misleidend). De twee broers hebben al vrij snel door dat hun situatie hopeloos is, maar vooral Grote is vastbesloten om de moed niet op te geven en een plan te bedenken om de Kleine uit de put te krijgen.
Het gebrek aan voedsel, water en de extreme temperaturen zorgen er echter als snel voor dat Kleine zijn verstand begint te verliezen. Terwijl Grote en Kleine steeds magerder worden en ze leven op een dieet van maden en wormen, begint Kleine enorm te ijlen. Het ene moment houdt hij een nuchter gesprek met zijn broer, en het andere moment ziet hij hallucinaties en houdt hij ellelange monologen tegen zichzelf.

Dit boek is pas het tweede van de Spaanse schrijver Iván Repila en het vertaling ervan door Irene van de Mheen is bijzonder goed. De schrijfstijl is afstandelijk maar schitterend en steeds worden precies de juiste woorden gebruikt. Repila wisselt het brute beschrijvingen van de stervende jongens in de put af met de humoristische en creative manieren van de twee om hun lijf en geest gezond te houden. De Grote doet spieroefeningen, de Kleine maakt schilderijen in de modder en soms spelen ze gewoon ‘ik zie, ik zie, wat jij niet ziet.’ Tegelijkertijd houdt Repila de spanning hoog omtrent het ontsnappingsplan van de Grote. Zal het hem lukken? En brengt bevrijding uit de put ook verlossing van het lijden?

Want met name de monologen van Kleine zijn het bewijs dat er onder het ‘sprookje’ van de broers veel meer schuilt dan alleen een verhaal over menselijk lijden. De monologen zitten vol met aanwijzingen dat de broers en de put slechts een metafoor zijn voor iets veel groters. Ook de politiek-economische quotes van Margaret Thatcher en Bertolt Brecht aan het begin van het boek verwijzen hiernaar.

[Thatcher:] “In een vrije markteconomie zijn arme landen – en arme mensen – niet arm omdat de andere rijk zijn. Als de andere minder rijk waren, zouden armen naar alle waarschijnlijkheid nog armer zijn.”

Door de quotes en de informatie uit de monologen valt het boek dus te lezen als een woedende aanklacht tegen ongelijkheid, als analyse van de relatie tussen on-en onontwikkelde landen, of als metafoor voor de transformatie van kind naar volwassen, waarbij de put symbool staat voor een baarmoeder.

Het verhaal staat dus open voor al deze interpretaties, maar 1 aanwijzing of verwijzing is echt goed verborgen. Dankzij de opmerkingen van de Engelse Goodreader Tonymess kwam ik erachter dat alle hoofdstukken genummerd zijn met priemgetallen (beginnen bij 0, 2, 3, 5, etc). Verder zegt Kleine eens dat “elk cijfer naar een woord kon verwijzen en dat hij ooit in staat zou zijn zich enkel en alleen in cijfers uit te drukken.”

Dan, op blz. 108, noemt Kleine hardop een hele rij met cijfers. Deze lijkt nergens op te slaan, maar pas als je bijv. hoofdstuk 6 opzoekt en het 6e woord neemt, word er een zin onthult die verwijst naar de belangrijkste boodschap van dit verhaal. Ik wil een compliment geven aan vertaalster Irene van de Mheen dat zij deze vertaalslag zo goed heeft kunnen maken.

De zin luidt: Door razernij de put niet de dood laten zijn. Het belang/de kracht van razernij is een van de weinige lessen die Grote aan de Kleine leert, en wat hem ook in staat stelt de Kleine uiteindelijk uit de put te bevrijden. In bredere zin is razernij hetgene wat de mens moet voelen om niet tenonder te gaan terwijl ze hier op aarde leeft.

Iván Repila’s boek is dus een zeer ongewoon en bijzonder boek, en daarom niet eentje die ik iedereen zal aanraden. Je moet echt zin hebben om op zoek te gaan naar de diepere lagen van dit verhaal, en niet iedereen heeft dat. Verder begreep ik het einde niet helemaal, en zag ik de verschillende interpretaties van het verhaal pas toen ik het boek een aantal keer had herlezen.

Maar als je houdt van een literaire uitdaging, van mooie, scherpe proza, en van een bijzonder verhaal over broederliefde, dat is dit boek zeker iets voor jou.

[fคrຊคຖ.tຖ · Rating 4 out of 5]

یک اثر خاص و متفاوت دیگه به مجموعه کتاب‌هام اضافه شد 😍😍
روایتی استعاری از دو برادر به نام‌های بزرگ و کوچک که در چاهی گرفتار شده‌اند و از هر آن‌چه دوروبرشان هست تغذیه می‌کنند تا در کشاکش برای بقاء با جنون بجنگند و تسلیم تاریکی نشوند.

[Paul Fulcher · Rating 4 out of 5]

A highly allegorical but at the same time viscerally disturbing novel by Iván Repila, translated into English by Sophie Hughes - and one that should have made the 2016 Man Booker International longlist.

It tells the story of two boys, Big and Small, trapped in a well. Repila balances beautifully the tension between black humour and shockingly brutal description, between allegory and realism, between narration of actual events and the brothers' increasing, extreme hunger induced, hallucinations, and between brotherly affection and hatred. Despite its mere 110 pages he manages to include all of these.

Hughes's translation renders the novel into English beautifully, and she also deals well with one particular oulipan type challenge (see below).

The novel doesn't shy away from the brutal reality of life in a well eating insects and drinking the moisture from the soil. Small is "emaciated and ashen, with the ribs of a starved greyhound, his fingers blue and his forehead blazing, sick from the cold and the phlegm...a cut of barely breathing meat, settled in fitful sleep from which, every now and again, he wakes up in paroxysms of rage or of weeping and shouts garbled phrases." - and he goes downhill from there.

While we see almost nothing of the world outside, other than in the brothers fantasies, there is one revealing passage:

"The land seems to be governed by a mechanism of suffering that works against every one of nature’s decrees. As such, the people here are tough in skin and character, and they meet the exigencies of the land with unbending patience, without demands or complaint. This, however, presupposes a rupture in their emotional communication, in their shows of affection and in the human contract of cohabitation. The brothers are living proof of it. They no longer look one another in the eyes or search for themselves in the other as they did in the early days. Displays of affection aren't called for in a world dictated by the need to survive. Love is like a vow of silence, where cruelties befitting a reptile, a prehistoric crocodile, are meted out freely."

Increasingly Small starts to lose his sanity but to gives us glimpses of the wider picture via his dreams and fantasies. One gives rise to the novel's title:

"You should know, brother, that I am the boy who stole Attila's horse to make shoes out of his hooves, and in that way ensure that wherever I set foot the grass would no longer grow. The vilest of men fear me, as they fear the scourge of their gods, because I dried out their land and their seed in my vast wanderings across the world...

I placed the shoes in a golden box, which I placed in a silver box, which I placed in a bronze box, and I buried them in a well in the forest that is half a day's distance from my old house, and in there I left two of my children so that nobody could ever take them away."

Black humour comes in when e.g. Small decides to become the cultural director for the two of them in the well, developing music - "osteo-vegetable music, which is what comes from hitting certain bones with dried roots" - and finger paintings in the mud - ("had it been possible to preserve every one of them and arrange them chronologically, an astute observer would have picked up on his painstaking narration of life inside the well, a kind of pagan Stations of the Cross, Wolves Smelling Man, The Arrival of the Sea, First Worm or The Bird of Virtuous Death were acclaimed works and only just missed forming part of The Well Space's permanent collection.")

The novel would withstand many interpretations - it could be about growing up and rebellion against parental authority, the plight of the artist, human endurance under extreme suffering, climate change - and part of its strength is that the reader can choose amongst them and reach his or her own interpretation.

But that said the two epigraphs from Bertolt Brecht:
("I came to the cities in a time of disorder
When hunger ruled.
I came amongst men in a time of uprising
And I revolted with them." from "To Posterity")

and Margaret's Thatcher's (in)famous quote that, under capitalism, "poor people are not poor because others are rich... if others became less rich the poor would in all probability become still poorer"

rather point in one particular political direction.

Interestingly in that regard, the relationship between Big and Small could be said to vindicate Mrs Thatcher's view. For example, we're told that "the distribution of food is totally unequal", as Big decrees that he must eat 80% of all they can scavenge, leaving Small on starvation rations. But as the novel progresses, we realise there is method in this rule and it is actually to Small's ultimate benefit.

Against that, the whole novel appears to be one long rage against injustice, with economic injustice being one obvious target, and which better fits the Brecht quote. Significantly, in one of his dreams Small imagines a conversation with Big:

Small can't remember life outside the well, but Big is older than him and remembers.
'They needed space up there,' he answers whenever Small asks why they live in such a rotten place.
'Are there many of them up there?'
'No, very few of them.'
'So above is small?'
'No. It's very big.'
'I don't understand.'
'Up there is where they hold the power.'
...
‘Once we are up there, we’ll throw a party.’
‘A party?’
‘Yes.’
‘The kind with balloons and lights and cakes?’
‘No. The kind with rocks, torches and gallows.’"

There is one rather interesting, almost Oulipan twist to the novel. The chapters are numbered as the primes from 1 to 100 (2, 3, 5, 7 ... 97), and a close inspection reveals that each also corresponds to the number of days they have spent in the well.

In addition, during one feverish episode Small "announced that every number could correspond to a word, and that one day he would be capable of expressing himself only through numbers.", and later, and having had to be resuscitated by Big:

"before he loses consciousness, as if remembering an ancient grammar, he whispers:

'Forty-three. Forty-one. Seventy-one. Twenty-three. Thirteen. Twenty-nine. Eleven. Eighty-three. Two. Sixty-seven.'"

I have to admit the significance of that passed me by, but hat tip to Tonymess:

looking up the xth word of the xth chapter from this sentence, reveals the hidden message:

Rescue him from the well in anger back to life

a line that is also printed on the back cover of the novel, and would appear to be the promise that Big requires Small to make at the start of their ordeal, and which he often reminds him of ( "You made me a promise").

A very powerful book and one that would bear many re-reads- close to five stars. If anything my one issue would be the author himself trying to shape readers' interpretations via the epigraphs.

[Shady(i) · Rating 5 out of 5]

گیرا، متفاوت، غم‌انگیز و بدون اضافه گویی. این کتاب پر از استعاره‌ست. داستانی درست در مورد اهمیت شورش. یکی از بهترین کتابایی که تا به امروز خوندم.

[Pedro · Rating 2 out of 5]

¿Por qué tengo que seguir leyendo?
Este dilema me vino al brincar las primeras cincuenta páginas de “El niño que robó el caballo de Atila”, que, según los tratados al uso, es el periodo de gracia que toda novela merece. Se me ocurrieron varias respuestas.
1)Porque arrancó con una idea original, una situación tan extraña que disparó por sí misma las preguntas, ese imprescindible ¿y ahora? que motiva al lector a lanzarse de bruces y sin red a su interior.
2)Por la fuerza poética de su prosa. Siempre he pensado que merece la pena leer solo por la esperanza fundada de encontrar una metáfora que te desnude, una imagen que te grite, un giro que te descoloque.
3)Porque el capítulo 23 (“Hoy te voy a enseñar a matar”) es brutal, aunque sea en sí mismo, sin formar parte de la obra (pensé).
4)Porque la mayoría de los críticos y lectores que sigues, respetas y admiras por estas redes la ponen por las nubes, por no hablar de sus traducciones y reconocimientos. Y sabes que si no te unes al aplauso gremial tu intrusismo iletrado va a quedar más que en evidencia, y podrá ser utilizado en tu contra en el juicio final.
Pero si algo tienes claro es que si a mitad de lectura te planteas esa pregunta, algo falla. Que tu paciencia no es gratis, que todo pacto lector exige una contrapartida escritora. Y que lo que al principio te parecía sorprendente gira de pronto a monótono. Y que la propia verosimilitud en que, a tu juicio, todo relato que coquetee con la fantasía debe sostenerse, por mucho que sea prolija en detalles, se deshace entre la tierra del pozo, sin que llegues a digerir cómo el Pequeño, por mucha metáfora que el autor pretenda, es capaz de delirar como un filósofo (adulto) loco, ni cómo una situación desesperada se prolonga más allá de los límites de lo razonable.
Y te reafirmas, al acabar renqueando sus páginas, qué difícil es (por eso es un arte) escribir bien sin que se te despeñe el lector por el barranco de tu mente. Sin que pasar página pase de ser una ilusión a un deber.
Entonces, una vez acabas de desahogarte, te planteas por qué tienes que seguir callando o disculpándote cada vez que una expectativa así te decepciona. Y que el autor (jamás quisieras perjudicarle, pues respetas todo el esfuerzo y la idea) nunca sabrá de tu existencia anónima, afortunadamente para ambos. Pero necesitas decirlo, aunque sabes que tienes todas las de perder, que tu sentencia está ya dictada. Y le das al intro. Alea iacta est.

[Flybyreader · Rating 3 out of 5]

Ben ne okudum şimdi? sorusunu sorduran, tuhaf, karmaşık ve bir nihayete ermeden okuru soru işaretleriyle baş başa bırakan kafa karıştırıcı bir öykü. Baştan sonra analoji, alegori, metaforlarla dolu bu kitabı çözmeye çalışırken binbir düşünce trenine bindim ama bir sonuca varamadım. Kuyuya düşen iki kardeş, acı ve hayatta kalma savaşı, öfke ve intikam ile yoğrulan hikayenin sembollerle ve alt metinlerle dolu olduğunu hissedip bütüncül bir anlam çıkaramamak üzücü oldu. Yine de kuyuya atılan iki kardeşin hikayesinin Margaret Thatcher ve Bertolt Brecht önsözleriyle başlaması bende politik arkaplan hissi uyandırdı. Büyük kardeş varlığıyla tam bir otorite timsali, küçük kardeş ise içten içe hırslansa da otoritenin rehavetine kendini kaptırmış ve inisiyatif almaktan kaçan küçük balık. Ancak bütün bunların tamamı kuyu gibi sınırlı bir evren ve kendilerinden daha büyük bir gücün gölgesi altında yaşanıyor. Düşündürücü, karanlık ve tuhaf bir kısa hikaye, beyin yakmak isteyenler için biçilmiş kaftan.

[David_e · Rating 5 out of 5]

BRUTAL!

[Guzzo · Rating 4 out of 5]

Dos hermanos se encuentran atrapados en un pozo. Sin más. A partir de ese momento, Iván Repila nos regala imágenes poéticas sobre la desesperación de los hermanos mientras nos obliga a preguntarnos dónde se encuentra la esencia del ser humano.

Muy recomendable.

[мohsen mzr · Rating 4 out of 5]

یه کتاب کوتاه، زیبا و سخت من باب هبوط بشر در جوامع بشری. داستان دو برادر (یکی ریاضی دان و اهل عمل و یکی اهل ادبیات و خیال پروری) که به یک چاه عمیق سقوط کردن، چاهی که نمیشه ازش خارج شد، و هیچکسی هم از اطرافش رد نمیشه که بخواد به این دو برادر کمک کنه...

کتاب پیچیده هست و سراسر استعاره‌. اگر دنبال یه چیز سبک برای گذران وقت هستین گزینه مناسبی نیست. ترجمه هم خیلی خوب.

[Christy · Rating 4 out of 5]

This book disturbed me far more than I thought it would. The plot in itself is not a happy one, two children, brothers named Big and Small, are down a well. Why are they there? Who did this? What happened? These are questions that the author gives hints at - but isn't the meat of the fable. The narrative is moved forward by their increasing desperation to survive and the pitiful acts they must commit. Everything is exaggerated and described in minute detail, full of metaphors and literal descriptions of pain, suffering, anguish and the human will to survive at all odds. Reading it was difficult for me, as the author deliberately throws the worst at them - torturing them with words - in order to make his point. That the point ultimately is one of hope - that we can survive, that we can endure, that life can be hard, but worth fighting for, made it a little easier to deal with but at several points I almost put it down forever, so unpleasant was I finding it.

It's such a simple tale about the core of humanity that is within every single one of us, that it really is rendered timeless and I think will resonate with anyone who reads it. A masterful use of language to strip humanity bare, and a fable that could be applied to many things. The epigraph from Magaret Thatcher surprised me, whilst reading, I had not considered that the books statement was a political one, but I can certainly see that interpretation. In all honesty, not a book I enjoyed reading, or would read again. The stars I've given it are for it's intelligence, language and impact - for I took no pleasure from reading this title.

[Henry · Rating 5 out of 5]

Hacía mucho que un libro no me impresionaba tanto. Durante las últimas páginas de la novela no podía parar de llorar, ¿cómo es posible? ¡Es un libro de algo más de cien páginas que se lee en un par de horas! Sin duda es mérito del autor y su increíble manera de narrar, que te agarra las entrañas y no te las suelta. Madre mía, qué cosas hace la literatura.

[Repix Pix · Rating 5 out of 5]

La historia de dos hermanos en un pozo y supervivencia física y mental. Es un novela corta pero muy dura. Muchas cosas que imaginar. Espectacular.

[Quike D-B · Rating 5 out of 5]

Qué maravilla. Duro como él solo, este libro es poesía, filosofía, enseñanza y disfrute. Es un espacio pequeño donde cabemos todos, el pozo es la vida y todo lo que ella envuelve. Iván Repila demuestra su ingenio con éxito, consiguiendo una novela que podría hacerse aburrida (por la poca trama que tiene) y que sin embargo es de lo más logrado. Un trabajo espectacular, teniendo en cuenta que tiene el valor de usar el tiempo presente para narrar la novela (y funciona a la perfección) y que hay solamente un escenario y dos personajes. Gran trabajo, grandes imágenes, perfecto, precioso y delicado uso del lenguaje. Lo volveré a leer, seguro.

[Stan Georgiana · Rating 4 out of 5]

Cartea asta rămâne mărturie că poți rupe un cititor în două în doar 90 de pagini.

[Eva García Guerrero · Rating 3 out of 5]

He leído varias reseñas antes de dar aquí mi opinión, por ver si se me escapaba algo, o por el contrario le otorgaba yo más subtexto del que tiene a esta novela corta. Y parece que no.
Me ha gustado la prosa de Repila, la historia fortísima de dos niños caídos en un pozo y la degradación que sufre el ser humano ante la más absoluta penuria.
Pero, aparte de eso, quería captar que el pozo era una alegoría de la vida, a través de ciertos capítulos en los que Pequeño parece un filósofo iluminado, pero eran como pegotes que no me llevaban a ningún sitio concreto. No lo sé. No sé cuál era la intención del autor, pero por esa parte he quedado confusa.
El desenlace... no me ha emocionado como debiera.

[Mery_B · Rating 3 out of 5]

3'5

Y que nos despertemos mañana de este sueño nefasto con el coraje de un mar que se desborda, arrasando los muros que nos silenciaron, recuperando el sitio, tomando la palabra.

[مهرزاد جعفری · Rating 5 out of 5]

به جرئت می‌تونم بگم یکی از بهترین کتاب‌هایی بود که خوندم.
تا حالا از ایوان ریپلا چیزی نخونده بودم و اولین‌بار که با این کتاب روبرو شدم و خلاصه‌ی پشت جلدش رو خوندم جذبم کرد، اما وقتی خود کتاب رو صفحه به صفحه ورق می‌زدم بیشتر و بیشتر چشمانم رو شکر می‌کردم که این کتاب رو دیدن. کتابی درباره‌ی امید، جسارت، تفکر و نوع‌دوستی. بخش‌هایی از کتاب من رو به‌شدت به یاد وضعیت کنونی جامعه‌ی امروزمون انداخت، البته که کانسپت کلی داستان وضعیت امروزه‌ی ماست! افرادی مانده و مدفون در چاهی عمیق که از خاک و حشرات و جنبندگان زیرِ خاک تغذیه می‌کنیم. تمام کتاب ایهام به سیستم ظالم و استبدادی داره.
واقعاً نمی‌تونم چیزی درموردش بگم فقط در این حد می‌تونم بگم که حتماً این داستان فوق‌العاده جذاب و سراسر پیام رو بخونید و از دست ندین 🙏🏻❤️

[Nora Eugénie · Rating 5 out of 5]

La única forma de describir una novela que te sume en una espiral de tensión, emoción, oscuridad, ansiedad, tristeza, pequeñas dosis de esperanzas y finalmente te apuñala cruelmente en apenas 137 páginas es: magistral.

[Oğuz Kayra · Rating 3 out of 5]

«Toynaklarından ayakkabı yapayım, böylece ayağımı attığım yerde bir daha asla çim bitmesin diye Atilla'nın atını çalan çocuğum ben.»

[Leyendoenelbus · Rating 5 out of 5]

Dura. Magnífica. Brutal. Me ha gustado muchísimo.

[Irmak · Rating 4 out of 5]

3,5/5

[Nathalie Maes · Rating 4 out of 5]

4* De jongen die het paard van Attila stal-Ivan Repila
Gevangen in een diepe put zitten twee broers vast : de Kleine en de Grote; hun echte namen, hun leeftijd, hun achtergrond, … weten we niet en doen er niet toe. Angst, honger en dorst, gekte, het aanvaarden van de dood en het verdriet in het overleven. We wanen ons even in de zeven cirkels van de hel , mogelijk refererend naar het werk van Dante (Durante) di Alighiero degli Alighieri als mogelijke inspiratiebron voor deze allegorische novelle. Ik las bij een opmerkzame lezer op GR dat Repila priemgetallen gebruikt om hoofdstukken aan te duiden. Dus , hoofdstuk ongenummerd, 2,3,5 tot 97. Dante hanteerde in zijn werk eveneens een getallensymboliek.
Nadeel ,of voordeel naargelang je het bekijkt, is dat bij een allegorische vertelling eenieder de betekenis van het verhaal kan projecteren naargelang geloof, wetenschap of politieke overtuiging.
Hier, op het eerste gezicht , geen geloofsverhaal zoals het bijbelverhaal van Jozef die werd verworpen door zijn familie, naakt in de put,(Gen. 37, 23-24.) Jozef wordt groot met vallen en opstaan. Zo wordt hij volwassen, wijs en machtig.
Het gruwelijk relaas van ontbering beschreven in ‘ De jongen die het paard van Attila stal’ zal vanuit psychologische ooghoek misschien gaan over de kinderlijke angsten . En inderdaad, naar de moeder-kindrelatie wordt heel even gerefereerd. Volgens mij staat de onmacht van het kind eerder symbool voor het nietige van de mens tegenover de kracht van de natuur.
Macht tegenover onmacht is het thema dat het sterkst doorklinkt. Zo belanden vele lezers na reflectie bij maatschappijkritische thema’s als klimaat, terrorisme en de vluchtelingenproblematiek. Wat dan ook de keuze van de titel zou kunnen verklaren, want één van de bekendste verwijzingen naar Attila is het gezegde: Waar Attila is langsgekomen, groeit geen gras meer.
Vooraan in het boekje staan twee motto’s: eentje van Tatcher en Brecht. Ik lees over Brecht en de puzzel past ineen.
‘Zijn werk was sterk politiek geëngageerd. Omdat Brecht niet wil dat zijn publiek te zeer emotioneel opgaat in zijn theater, creëert hij de theorie van de vervreemding (Verfremdungseffekt). Met zijn stukken wil Brecht ons een spiegel voorhouden, hij wil de maatschappelijke structuur zichtbaar maken en laten zien dat die niet onveranderlijk is. Als we dat willen, kunnen we een betere, meer rechtvaardige wereld maken. Stukje bij beetje, door het creëren van inzicht, streeft Brecht een maatschappelijke omwenteling of vreedzame revolutie na. De thematiek van mensen die zomaar beslissen over het leven van anderen, zal later regelmatig terugkomen in zijn werk.’

http://www.irishtimes.com/culture/boo...
In dit artikel wordt een vergelijking gemaakt met ‘De vlucht’ van Carrasco. Vreemd hoe de journaliste ‘De vlucht’ de grond in boort, terwijl heel wat IL-leden verrukt zijn door zowel de man als zijn werk.
Persoonlijk vind ik beide werken totaal verschillend door de schrijfstijl, Repila door zijn koele afstandelijke stijl leest moeilijker dan Carrasco. Bij ‘De vlucht’ werd ik meteen gegrepen en betoverd door het zinnelijke poëtisch proza. ‘ De jongen die het paard van Attila stal’ heeft als allegorie, zonder twijfel, sterke pedagogische kwaliteiten door zijn messcherpe maatschappijkritiek. Kortom, het werk is net als ‘De vlucht’ van Carrasco eentje om te lezen, te herlezen en nog eens te herlezen.

[Bart Van Overmeire · Rating 4 out of 5]

Een verhaal over in de put zitten, letterlijk dan. Twee broers, de Grote en de Kleine zijn om onduidelijke redenen in een put verzeild geraakt.

Leuke gimmick: de nummering van de hoofdstukken volgt de priemgetallen. Alleen jammer dat het eerste hoofdstuk niet genummerd is, alsof er onzekerheid is over het allereerste priemgetal.

[Arjang Aghajari · Rating 4 out of 5]

ترجمه‌ای درخشان و خلاق و جذاب برای دنیای خواننده‌ی فارسی‌زبان، از داستانی با ایده‌ای فوق ‌العاده که چون تیغی بُرا و منیر برابر سیاهی و سفتی و سفاکی ظلمت قد می‌افرازد و لذتی از نوشیدن حقیقت را بر گلوی عطش‌زده نصیب خواننده‌ی ایرانی/جهانی می‌کند.

[Javier Miró · Rating 5 out of 5]

Gana con la relectura. Impresionante.

[Libros Prohibidos · Rating 4 out of 5]

Dura, claustrofóbica, delirante, genial. Reseña completa:

http://www.libros-prohibidos.com/ivan...

[Mor‌TeZa · Rating 5 out of 5]

کتابی بسیار کوتاه با تلنگرهای پیاپی... سراسر ایجاز و عمق و شگفتی.. فقط بخونید و کیف کنید اگر کتاب‌خوانید

[Peter McCambridge · Rating 5 out of 5]

Wow, I loved this. It reminded me A LOT of Brothers by David Clerson. I think it's safe to say if you liked one, you'll enjoy the other. So many comparisons to be made and parallels to be drawn.