อวลกลิ่นละอองรัก

by 苏寞, ซูโม่, อวี้ (Translator)

"ข้าเห็นเจ้าร้อนในมากถึงเพียงนี้ เลยใส่ดอกสายน้ำผึ้ง เก๋าคี่ และใบบัวสับละเอียดลงไป"

"บะ ใบบัว!?" เหยียนตั้นสะดุ้ง พูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ "ท่านคิดจะให้ข้ากินตัวเองหรืออย่างไร"

"ไม่ได้มาจากตัวเจ้า เป็นของที่หาซื้อได้ทั่วไปในร้านยา"

"ข้าย่อมรู้ว่าไม่ได้มาจากตัวข้า หากแต่ดีชั่วนี่ก็เป็นหนึ่งในวงศ์วานข้ามิใช่หรือ ท่านรู้หรือไม่ว่าพวกเรานั้นน่าสงสารเหลือเกินแล้ว ออกดอกให้ผู้คนมาชมเล่น เมื่อดอกโรยก็ถูกหักฝักไปกินกว่าค่อน หากกินไม่หมดยังต้องถูกนำไปตากแดดทำเป็นเม็ดบัวแห้ง กระทั่งรากบัวในตมก็ไม่อาจหนีพ้น ตอนนี้ใบยังถูกเอามาแช่ในชา ทำเกินไปแล้วจริงๆ!"

"เจ้าไม่อยากดื่ม ข้าก็ไม่บังคับกรอกปากเจ้าหรอก" อวี๋โม่ยกถ้วยชาขึ้นอย่างไม่ใส่ใจนัก
เหยียนตั้นพลันขยับเข้าใกล้เขาแล้วกล่าวอย่างน่าสะพรึงกลัว "ท่านก็ห้ามดื่ม"
อวี๋โม่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "เมื่อก่อนยามเจ้าตุ๋นน้ำแกงปลา ก็มิใช่ข้าดูอยู่ด้วยหรือไร"
เหยียนตั้นตาไวมือไว แย่งถ้วยชาในมือเขามา "เช่นนั้นพวกเรามาแลกเปลี่ยนกัน ต่อไปข้าจะไม่กินปลาไม่ดื่มน้ำแกงปลาแล้ว ส่วนท่านก็ห้ามกินเม็ดบัวและรากบัว จริงสิ ใบกับดอกก็ไม่ได้"

992 pages, Paperback

Published July 8, 2016

Reviews

[Ning · Rating 3 out of 5]

เล่ม 1 คืออะไร? สาระอยู่ตรงไหน .. เธอเขียนไปเพืออะไร 500 กว่าหน้า
เค้าหลับแล้วหลับอีก หลับแล้วหลับอีก
แต่พยายามเข็น.. ถ้ารู้งี้ จะเปิดเล่ม 2 เลย... เค้าเสียใจ (และเสียเวลา)


แล้วพอเข้าเล่ม 2 .. ป้าดดดด เดี๋ยวนะ
พระเอก .. ?? ก็แล้วจะแต่งเล่ม 1 มาขนาดนี้ทำมายยยยยยย
คือไรอ่ะ???

เล่ม 2 รู้สึกสนุกนะคะ ช่วงอดีตนางเอก เรียกดราม่าได้พอตัวเลย
พระเอกก็น่าเห็นใจ พระรองก็น่าสงสาร
แต่... มาตายช่วงจบค่ะ
เอาจริง ๆ ยอมอ่านตอนจบเพิ่มอีก 300 หน้าเลยนะ
(ทั้ง ๆ ที่อยากให้รีบจบ)
นี่คือรีบจบไป รีบเข้าฉากฟินเกิน เริ่มรู้ตัวว่าฟินน้อยไปหน่อย
แต่ .. ทิ้งปมไว้เรียราดเลย
พระรองอยู่ไหน .. (อย่าบอกว่าต่อเล่ม 2 เพราะเค้าจะไม่ตามไป)
ตัวละคร 3-4 หายไปไหนหมด.. ปมที่ทิ้งไว้ล่ะ สรุปเอาไง
อย่าบอกว่า แค่ให้พระ-นางได้กันแล้ว ก็จบได้ ... มันไม่ใช่อ่ะ.. ไม่ใช่อ๊ะะ #เสียงสูง

เอาจริง ๆ เรางงกับเล่มนี้นะ
เราว่า มันมีอะไรหลาย ๆ ที่สามารถเรียกได้ว่า สนุก .. แต่เราอ่านแล้วไม่สนุก
เหมือนจะขำ .. แต่ไม่ขำ
เหมือนจะฟิน .. แต่ไม่ฟิน
คิดไม่ออกเหมือนกันว่ามันขาดอะไร ..
อ่านจบแล้ว ได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ
แล้วก็งง ๆ กับชีวิตที่ผ่านไป 2 อาทิตย์ของตัวเองเหลือเกิน
(ใช้เวลาอ่านนานมากอ่ะบอกเลย)

[Or_O · Rating 3 out of 5]

นางเอกชื่อเหยียนตั้น เป็นภูตดอกบัว อาศัยอยู่ในเขตเขาเหยียหลันซึ่งเป็นเขตที่ปกครองโดยเจ้าภูผาอวี๋โม่และเจ้าภูผาจื่อหลิน มีฐานะเป็นกึ่งข้ารับใช้กึ่งนางบำเรอ เหยียนตั้นสนิทกับอวี๋โม่ แต่เป็นศัตรูกับจื่อหลิน

เนื่องจากอวี๋โม่มักตามใจนาง นอกจากไม่ขัด ปล่อยให้นางเล่นสนุกบ่อยๆ แล้ว ยังคอยตามล้างตามเช็ดปีญหาที่นางแก้ไม่ได้อีก เหยียนตั้นเลยชอบและนับถืออวี๋โม่มากพอสมควร

ในวันว่างๆ อวี๋โม่มักชวนเหยียนตั้นออกไปนอกเขตเขาเหยียหลันเพื่อไปดูวิถีมนุษย์และสะสมความดี

วันหนึ่งขณะอยู่ในเมืองมนุษย์ พวกนางก็ถูกนักปราบปีศาจโจมตี พลังของนักพรตหนุ่มคนนั้นมีมาก อวี๋โม่กับเหยียนตั้นจึงแยกทางกันหนี สุดท้ายนักปราบปีศาจกลับตามเหยียนตั้นเจอ และจับนางขังไว้ในน้ำเต้าหยก

นักปราบปีศาจคนนั้นชื่อว่าถังโจว





เป็นแนวผสมๆ กันค่ะ ผจญภัย ปริศนา ภูตปีศาจ เทพเซียน

แต่สำหรับโอ มันไม่สุดสักทางที่สิ

จะผจญภัย ก็ยังไม่ตื่นเต้นชวนติดตามพอ

จะปริศนา ก็ยังไม่ชวนลี้ลับให้ลองเดา แถมจบดื้อๆ ห้วนๆ

ภูตปีศาจ เทพเซียนในเรื่อง ก็อารมณ์อึมครึม ไม่กระจ่างแจ้งสักทาง

เล่มหนึ่งทั้งเล่ม ห้าร้อยสิบเอ็ดหน้า ไม่ใช่ใจความสำคัญของเรื่องเลย เกือบจะเป็นน้ำล้วนๆ

เนื้อเรื่องหลักจะเริ่มเฉลยตั้งแต่เล่มสองเป็นต้นไป

แล้วคุณคิดดู ความรู้สึกโอคือนั่งอ่านเล่มหนึ่ง (โปรดฟังอีกครั้งหนึ่ง ห้าร้อยสิบเอ็ดหน้า) แบบไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ที่มา ไม่รู้ที่ไป ฉันมาทำอะไร ฉันควรจะทำอย่างไรต่อไป ฉันควรจะวางตัวเองอยู่ตรงไหนของเนื้อเรื่องดี

มันเคว้งค่ะ

หลายเรื่องอาจใช้วิธีให้เราเดาจุดยืนของเนื้อเรื่องยากในการดำเนินเรื่องระยะแรก แต่สำหรับเรื่องนี้ ปัญหาคือระยะเวลาที่ใช้นั้น ยาวนานเกินไป และป้อนข้อมูลปริมาณมหาศาลให้คนอ่าน แต่ไม่ใช่แกนหลักของตัวเอง

แถมเนื้อหาก็ยังไม่มีความน่าดึงดูดให้โอติดตามมากพอ อ่านแล้วถอนหายใจเฮือกครั้ง เหลือบดูหน้าที ถอนหายใจอีกเฮือก ถึงไหนแล้วหว่า อีกเท่าไหนถึงจะจบเล่ม ซึ่งพอเกิดอารมณ์นี้ แสดงว่ามันเริ่มไม่ใช่สำหรับตัวเองละ

ต้นเล่มหนึ่งสำหรับโอเปิดมาน่าสนใจค่ะ แต่หลังจากเกือบๆ กลางเล่มไปจนจบเล่มหนึ่งคือหายนะ

เล่มสองเกือบทั้งเล่มใช้ได้เลยค่ะ สนุก น่าสนใจ ทำได้ค่อนข้างดี แต่มาตายตอนจบกับตอนพิเศษอีกแล้ว ตอนพิเศษที่ไม่ก่อให้เกิดประโยชน์ (ช่วยเร้าอารมณ์ ตอบคำถามที่ค้างคา ต่อยอดตัวละครเสริม สร้างรอยยิ้มหรือเสียงหัวเราะ) แล้วยังมีโทษมหาศาล (ส่วนต่อเติมที่ไม่สมส่วน ไม่สามารถต่อกับเนื้อเรื่องหลักได้ติด สร้างความสับสนเพิ่มเติม ตอนท้ายยังเพิ่มประเด็นหนักที่ไม่มีในเนื้อเรื่องหลักเข้าไปอีก เอาเข้าไป คือถ้าจะมีประเด็นนี้ก็ควรจะอยู่ในเนื้อเรื่องหลัก หรือไม่ก็แตกไปอีกเรื่องเลยก็ได้)

โอคิดว่าผู้เขียนมีเรื่องในหัวมากมายที่ต้องการถ่ายทอด และสิ่งมากมายในหัวของเขานั้นน่าสนใจนะ แต่ยังจัดการกับการใส่ส่วนนั้นลงมาในนิยายได้ไม่ดี จะด้วยไม่กล้าตัดทอน เสียดายไอเดีย หรือไปให้ความสำคัญผิดจุดก็แล้วแต่ มันทำให้ภาพรวมออกมาดูแย่ นี่คือปัญหาหลักของเรื่องนี้

ปัญหารองคือเรื่องอารมณ์ ไม่ว่าจะรัก โกรธ โมโห เศร้าระทม ชวนขำขัน มันไม่ทำให้โอเกิดอารมณ์ร่วมได้เลย พอเราไม่เข้าใจ เข้าไม่ถึง ก็ยากที่เราจะรู้สึกไปกับตัวละครนั้นๆ

อารมณ์มันเป็นศิลปะอย่างหนึ่งเลยนะ ต้องทำให้คนอ่านเข้าใจที่มาก่อน ต่อมาก็อาจสร้างสถานการณ์ ไม่จำเป็นต้องครั้งเดียว อาจจะค่อยๆ ซึมทีละนิดก็ได้ จุดสำคัญคือจังหวะ เราต้องรู้ว่าควรปล่อยตอนไหนถึงจะส่งที่สุด มากกว่านั้นคือถ้อยคำหรือเนื้อความ ยิ่งเข้าถึงง่าย ยิ่งตราตรึง

ปัญหาอื่นๆ เช่น การตัดต่อเหตุการณ์ ยังชวนสับสนมึนงงอยู่บ้าง (อ้าว! เปลี่ยนฉากแล้วเหรอ หรือ นึกว่าจบแล้วซะอีก!) การทิ้งตัวละครในจุดที่ไม่ควรทิ้ง (ความเป็นไปของตัวละครแต่ละตัวที่อุตส่าห์ปูพื้นมา หรือไม่ใช้ประโยชน์จากตัวละครให้เต็มที่ก็ปล่อยจากแบบงงๆ)

สำหรับเรื่องนี้ ส่วนที่ชอบก็มี แต่ส่วนที่ไม่ชอบมากกว่า โอซื้อเรื่องนี้มาเพราะไปอ่านเจอว่าเป็นรักซึมลึก สำหรับโอคำนี้สำหรับเรื่องนี้มันยังไม่ใช่ค่ะ อาจเพราะเราไม่เข้าใจเหตุผลกับตัวละครได้ดีพอก็ได้


(2+3)/2 = 2.5 ดาว (เล่ม 2 เกือบจะเป็น 3.5 แล้ว แต่ตอนพิเศษพาเสีย)


ถามตอบ คาดว่าหลายคนอยากถาม

Q : Happy Ending ไหม
A : จ้า

Q : หวานไหม
A : มี แต่ไม่มาก

Q : ดราม่าไหม
A : มี แต่ไม่ค่อย

Q : ตลกไหม
A : เป็นระยะ แต่ไม่ฮา

Q : พระนางเป็นอย่างไร
A : พระเอกรักนางเอกคนเดียว และทำเพื่อนางเอก นางเอกเป็นคนแก่นๆ พูดมาก ชอบหาเรื่องเล่นสนุก แต่ดวงไม่ค่อยดี มักดูดปัญหาเข้าตัวตลอด ฉลาด และเอาตัวรอดเก่ง

Q : นางเอกงี่เง่าไหม
A : อืมมม ไม่นะ คิดว่าไม่ แต่นิสัยนางเอกก็ไม่ใช่แบบที่โอชอบซะทีเดียว บอกไม่ถูก เรียกว่าโอไม่ได้เชียร์เอาใจช่วยนางเป็นพิเศษดีกว่า


ส่วนสำนวนภาษา โอให้กลางๆ บางตอนอ่านยากไป บางครั้งก็เข้าใจยาก ด้วยเนื้อเรื่องค่อนข้างย่อยยากอยู่แล้ว สำนวนถ้าเข้าใจง่ายจะส่งกับเนื้อเรื่องและตรึงใจได้มากกว่า


เล่าเรื่องย่อ (ต่อจากด้านบน)

***เปิดเผยเนื้อหาสำคัญ***

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.


อาจารย์ของถังโจวเ��ลียดปีศาจจึงถ่ายทอดแนวคิดนี้ให้ศิษย์ด้วย ถังโจวคิดว่าปีศาจเป็นภัยร้ายจึงต้องกำจัด

ระหว่างอยู่ในน้ำเต้าหยก เหยียนตั้นก็ชวนถังโจวคุย และหาวิธีหนีไปพลางๆ จนค่อยๆ สนิทสนมกับถังโจวมากขึ้น ไม่นานถังโจวก็ปล่อยนางออกจากน้ำเต้าแต่ใช้ยันต์และอาคมกำกับไม่ให้นางห่างจากเขาได้ไกลเกินไป ถังโจวเล่าว่าเขากำลังเดินทางหาของวิเศษเพื่อตามหานางในฝันคนหนึ่ง

ในการเดินทางครั้งนี้ถังโจวและเหยียนตั้นเจอเรื่องประหลาดมากมาย เหยียนตั้นช่วยถังโจวได้หลายครั้งจนถังโจวเกิดความไว้ใจให้ปีศาจครั้งแรก และปล่อยนางเป็นอิสระในที่สุด แต่เหยียนตั้นกลับตัดใจจากไปไม่ได้ สุดท้ายก็ยอมอยู่ช่วยถังโจวตามหาของวิเศษให้ครบ

อวี๋โม่ตามเหยียนตั้นมา และอยู่ช่วยถังโจวเป็นเพื่อนเหยียนตั้น ในคณะเดินทางมีหลิ่วเหวยหยางซึ่งเป็นคนรู้จักของถังโจวร่วมเดินทางด้วยอีกคน

ถังโจวตามหาของวิเศษเพื่อนางในฝัน หลิ่วเหวยหยางตามหาอดีตที่หลงลืมไป

จนในที่สุดหลิ่วเหวยหยางก็รู้ว่าตัวเองคือเทพบนสวรรค์ชั้นสูง ชื่อเทียนจี๋จื่อซวีเจาเซิ่งตี้จวิน ตอนนั้นหายสาบสูญไปพร้อมกับเทพจี้ตู้ที่วังหมิงกง ซึ่งเป็นวังที่บรรจุความลับและความรู้ของโลกทั้งมวล เนื่องจากจื่อซวีตี้จวินเป็นเทพแห่งความรู้ จึงเกิดอยากรู้จนกลายเป็นสิ่งที่หยั่งรากลึก เลยต้องการเข้าไปในวังหมิงกง สุดท้ายโดนเทพจี้ตู้ทรยศ ความทรงจำสลาย กลายมาเป็นหลิ่วเหวยหยาง

ที่ยมโลก หลิ่วเหวยหยางตัดสินใจเข้าไปในวังหมิงกงอีกครั้ง จึงแยกทางกับพวกเขาทั้งสาม

เมื่อกลับมาบนโลกได้ ถังโจวตัดสินใจไม่ตามหาของวิเศษชิ้นสุดท้าย และเดินทางกลับบ้าน ส่วนเหยียนตั้นและอวี๋โม่กลับเขตเขาเหยียหลัน

ผ่านไปสามเดือน ถังโจวมาเยี่ยมเหยียนตั้นและค้นพบของวิเศษชิ้นสุดท้ายที่อยู่ในทะเลสาบในเขตเขาเหยียหลันโดยบังเอิญ

ถังโจวจำอดีตได้ทั้งหมด เขาก็คือเทพชั้นสูง ตงจี๋ชิงหลีอิ้งยวนตี้จวิน เหล่าเซียนบริวารมารับเขากลับสวรรค์

ส่วนเขตเขาเหยียหลันซึ่งเดิมคงอยู่เพราะของวิเศษค้ำจุนก็ถูกทำลาย ไม่สมบูรณ์ผาสุกดังเดิม

(จบเล่มหนึ่ง ขึ้นเล่มสอง)

ย้อนกลับไปสมัยเหยียนตั้นยังเป็นบัวสี่กลีบที่บานอยู่ในสระทิพย์ของเจ้าแม่ซีหวังหมู่บนสวรรค์ ขณะยังไม่สามารถกลายร่างได้ นางก็ได้แต่ฟังเสียงเล่าลือนินทาเทพคนนู้นคนนี้ในวัง และนึกเกลียดสระที่นับวันยิ่งแน่นขนัดไปด้วยบัวมากขึ้นทุกที

เหยียนตั้นมีฝาแฝด ชื่อจื่อซี เกิดร่วมรากร่วมก้าน คอยประคับประคองกัน แต่นิสัยพวกนางแตกต่างกันสิ้นเชิง เหยียนตั้นร่าเริง กระหายใคร่รู้ จื่อซีอ่อนหวาน รักสงบ

ในวันชุมนุมที่สระทิพย์ที่มีเทพบนสวรรค์มาชุมนุมกัน เหยียนตั้นเปลี่ยนร่างเป็นทารกโดยไม่ตั้งใจ จื่อซีก็เช่นกัน อิ้งยวนตี้จวินก็มางานชุมนุมครั้งนี้ด้วย (สำหรับใครที่จำไม่ได้ ตอนเป็นมนุษย์หมอนี่คือถังโจวนั่นเอง) เหยียนตั้นได้ล่วงเกินอิ้งยวนตี้จวินไป ครั้งนั้น หยวนสื่อฉางเซิงตี้จวิน ขอพวกนางฝาแฝดนำไปเลี้ยงเป็นศิษย์

อาจารย์รักเหยียนตั้นเพราะนางฉลาด (แกมโกง) หาทางเดาตัวรอดได้ไวกว่าใคร จึงให้เป็นศิษย์ที่ถูกคาดหวังมากที่สุด

เวลาผ่านไปรวดเร็วจนร่างกายนางโตขึ้นเป็นเด็กสาว และได้พบกับอิ้งยวนตี้จวินอีกครั้ง อิ้งยวนตี้จวินไม่ติดใจอะไรที่นางเคยล่วงเกินเขาแล้ว แถมยังลืมว่านางมีฝาแฝดอีก แต่เหยียนตั้นหวาดกลัวไปเองจึงอ้างชื่อว่าตนคือจื่อซี ไม่นานหลังจากนั้นอิ้งยวนตี้จวินก็ส่งคนมาขอจื่อซีไปทำงานให้ตน

เหยียนตั้นต้องแยกกับจื่อซี วันเหงาๆ นางมักไปป้วนเปี้ยนอยู่ที่ผาเสวียนซิน ซึ่งเป็นที่อยู่ของผู้เฒ่าหนานจี๋ คู่ปรับของอาจารย์นาง ที่ผาเสวียนซินนี้มีสระบัวที่ผู้เฒ่าจี๋ใช้เลี้ยงเก้าครีบสุดรักสุดหวงอยู่ เนื่องจากเก้าครีบขึ้นชื่อเรื่องสติปัญญาดีแต่ความปรารถนาทางเพศต่ำจึงได้เกือบสูญพันธุ์ เก้าครีบตัวนี้จึงเป็นสัตว์ในตำนานตัวสุดท้ายที่ยังมีชีวิตอยู่

เหยียนตั้นเห็นปลาหนวดเสือกระโดดโลดเต้นมีชีวิตชีวาก็นึกว่าเป็นเก้าครีบ ส่วนปลาน้อยสีดำตาสีแดงน่าสงสารคือตัวที่โดนรังแก

เวลาว่างๆ นางมักเอาลูกท้อมาแบ่งปันปลาในสระ แต่เจ้าตัวน้อยสีดำไม่เคยสนใจนาง แถมยังแสดงท่าทีรังเกียจนางอย่างเปิดเผย แต่เหยียนตั้นไม่สนใจ และนางก็พบว่าถ้านางอ่านหนังสือให้ปลาน้อยสีดำฟัง มันมักจะลอยขึ้นมาใกล้ๆ ผิวน้ำ

ตอนนั้นสวรรค์มีศึกกับแดนอสูร อิ้งยวนตี้จวินได้รับบาดเจ็บหนักจนตาบอด และมักสูญเสียสติสัมปชัญญะไปจึงกักขังตัวเองไว้กับต้นไม้เทพคุนหลุน

เหยียนตั้นไปพบเข้าก็สงสาร คอยหมั่นไปพูดด้วย ไปดูแล นางอ่านเจอว่ากลีบบัวสี่กลีบของนางมีฤทธิ์รักษา ก็ดึงกลีบตัวเองนำไปทำผงกำยานกลิ่นบัวให้อิ้งยวนตี้จวินดม ทำให้เขามีสติมากขึ้น และยอมย้ายตัวเองไปรักษาในห้อง

ระหว่างนั้นนางก็คอยเล่าเรื่องต่างๆ ให้อิ้งยวนตี้จวินฟัง พรรณาถึงความงามของสระบัวนอกหน้าต่างที่เขาไม่มีทางมองเห็นได้ให้ฟัง

ในสถานที่เก็บรวบรวมหนังสือมากมาย เหยียนตั้นก็ค้นพบว่าหัวใจของบัวสี่กลีบสามารถรักษาอะไรก็ได้

เมื่อนางรู้ตัวว่ารัก จึงยอมคว้านหัวใจตัวเองครึ่งหนึ่งเพื่อรักษาตาของอิ้งยวนตี้จวิน

แต่การทำเช่นนั้นนางต้องละเมิดกฎสวรรค์จนต้องขึ้นแท่นลงทัณฑ์ ได้รับบาดเจ็บสาหัสแต่ก็อึดทนฝ่าไปได้

อิ้งยวนตี้จวินหายจากอาการบาดเจ็บและเข้าใจว่าคนที่สละหัวใจให้ตัวเองคือจื่อซี จึงดีกับจื่อซีเป็นพิเศษ

เหยียนตั้นเมื่อกลับมารู้ว่าอิ้งยวนตี้จวินเข้าผิด ใจหนึ่งก็เจ็บแค้นที่เขาจำนางไม่ได้ ใจหนึ่งก็ดีใจที่คนที่ตนรักทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกัน

ในงานชุมนุมเซียน อิ้งยวนตี้จวินเห็นเหยียนตั้นก็มาทัก นึกว่าเป็นจื่อซี เหยียนตั้นจึงบอกความจริงด้วยความประชด ไหนท่านบอกจะจำข้าได้ไง อิ้งยวนตี้จวินรู้ก็ตกใจ เพราะเพิ่งรู้ว่าเหยียนตั้นเป็นบัวที่สละหัวใจให้ตัวเอง แต่ด้วยความอึ้งก็ทำตัวไม่ถูก เผลอพูดไปว่าเจ้าไม่เหมือนที่ผ่านมา เหยียนตั้นเลยยิ่งประชดใหญ่ว่านี่ละตัวจริงของข้าที่ท่านเห็น และขอสิ่งแลกเปลี่ยนกับหัวใจที่ตนสละไป เป็นความรัก อิ้งยวนตี้จวินปฏิเสธ นางก็ยิ้มแล้วบอกล้อเล่น ทั้งสองจากกันไปด้วยความไม่เข้าใจ

เหยียนตั้นโดนเซียนรับใช้ที่ทำงานกับจื่อซีลากไปเพราะนึกว่าตัวเองเป็นจื่อซี เซียนคนนี้แอบชอบอิ้งยวนตี้จวินจึงเกลียดจื่อซี คิดลวงจื่อซีไปใส่ร้าย ทำทีว่าตัวเองโดนผลักลงมรรคาสู่การเวียนว่ายตายเกิด สร้างสถานการณ์ให้อิ้งยวนตี้จวินมาเห็น แต่ที่เซียนคนนั้นพลาดไปเพราะนี่คือเหยียนตั้น ไม่ใช่จื่อซี

เมื่ออิ้งยวนตี้จวินมาเห็นและบอกให้นางไปรับผิด เหยียนตั้นจึงประชดด้วยการกระโดดลงมรรคา

นางควรจะต้องเดินผ่านนทีลืมเลือนในยมโลกเพื่อเข้าสู่การเวียนว่ายตายเกิด แต่กลับไม่ยอมปล่อยวาง ทุกข์ทนอยู่ในวงเวียนตัวตนของนางและอิ้งยวนตี้จวิน พริบตาหลงวนไปแปดร้อยปี

เมื่อนางได้สติและผ่านหนทางในการผ่านสู่โลกมนุษย์โดยไม่ใช่การเวียนว่ายตายเกิด เหยียนตั้นก็ได้เข้าไปใช้ชีวิตในคณะละครเร่ในโลกมนุษย์ สุดท้ายทิ้งตัวตนกับเพื่อนมนุษย์ไปเข้าร่วมกับเผ่าภูตบุปผา เพราะนางไม่อาจแก่ไปพร้อมกับมนุษย์ได้

ภูตบุปผาเหล่านี้ต้องการสวามิภักดิ์กับเจ้าภูผาแห่งเหยียหลัน เหยียนตั้นเองสมัครใจไปเข้ารับการคัดเลือกอนุ เพราะต้องการยาที่เจ้าภูผามีมารักษาจ้ำบนร่างที่เกิดจากพลังหยินเล่นงานเนื่องจากอยู่ในยมโลกนานเกินไป

อวี๋โม่ก็รับนางไว้ โดยให้ดูแลทำความสะอาด แทนการเป็นอนุ

ใช้ชีวิตเรียนรู้ร่วมกันในเขตเขาเหยียหล���นยี่สิบปี เรื่องวนบรรจบมาตอนต้น

ครั้งนั้นอิ้งยวนตี้จวินยอมลงสู่มรรคาเวียนว่ายตายเกิดเพื่อตามหาเหยียนตั้น ผ่านไปหกชาติก็ไม่พบ จนได้มาเจอชาติที่เจ็ดซึ่งเป็นชาติสุดท้าย เป็นถังโจวมนุษย์ธรรมดา และได้มาทำความรู้จักกับเหยียนตั้นใหม่อีกครั้ง โดยต่างฝ่ายต่างไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคือใคร

สถานการณ์ในเขตเขาเหยียหลันวิกฤต เหยียนตั้นกลับขึ้นสวรรค์เพราะต้องการหาทางมาช่วยเขตเขาเหยียหลัน ขึ้นไปครั้งนี้ได้พบกับอิ้งยวนตี้จวิน ที่มาสารภาพรักกับเหยียนตั้น แต่เหยียนตั้นปฏิเสธไป เพราะตัวเองเจ็บแล้วจำ ที่สำคัญ รักที่เคยทุ่มเทที่สุดในชีวิตครั้งแรกไป ไม่จำเป็นต้องเป็นรักแท้ แต่รักที่เหมือนไม่เห็นแต่สัมผัสได้นั้น กลับยืนยาวกว่า

ได้พบกับผู้เฒ่าจี๋ และรู้ความจริงว่าปลาสีดำตาแดงตัวนั้นคือเก้าครีบที่หายไป และปะติดปะต่อได้ว่าอวี๋โม่ก็คือเก้าครีบตัวนั้นนั่นเอง ได้พบจื่อซีและพูดคุยกันเล็กน้อย ในที่สุดได้ไข่มุกกำหนดน้ำซึ่งมีฤทธิ์ทำให้น้ำผุดมาจากเซียนมังกรคู่ปรับเก่า ก็กลับมายังเขตเขาเหยียหลัน

ปัญหาน้ำได้รับการแก้ไข แต่สถานการณ์ยังย่ำแย่อยู่ หนังสือที่จื่อซีทิ้งไว้บอกว่าหัวใจบัวสี่กลีบที่รักษาได้ทุกอย่าง ฟื้นคืนได้ทุกสิ่งนั้นจริงๆ ไม่ได้หมายความตามตัว แต่คือเปรียบเป็นตบะนั่นเอง นางยอมสละตบะเพื่อช่วยเขตเขาเหยียหลันให้เป็นดังเดิม

อวี๋โม่เมื่อเห็นเหยียนตั้นตัดสินใจแล้วก็ไม่คัดค้าน ยอมรอเหยียนตั้นหนึ่งร้อยปี

ถังโจวอยากมาหาเหยียนตั้นเป็นครั้งสุดท้ายแต่ไม่ทัน ก็เลยต้องรอไปร้อยปี

เวลาผันผ่าน พวกเขาสี่คน อวี๋โม่ หลินเหวยหยาง ถังโจว และเหยียนตั้น แม้จะห่างหายกันไปนาน ก็กลับมาพบกันอีกครั้ง

จบ

หลังจากนี้เรื่องเล่าไม่เป็นลำดับนักแล้ว มีตอนหลังจากนั้น ซึ่งถังโจว (คนรักเก่า และแค้นเก่า) หายไปเลย ส่วนเหยียนตั้นก็ไปบอกรักอวี๋โม่ อวี๋โม่ก็บอกรักกลับ สองคนนี้อยู่ด้วยกันน่ารักดีค่ะ แต่โอไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมถึงรักกันได้ ช่วงเวลาที่ถ่ายทอดผู้เขียนไปเน้นเรื่องของถังโจวกับเหยียนตั้นแบบสุดๆ (ชนิดที่ถ้าไม่รู้ว่าพระเอกเป็นใครตั้งแต่ต้น เชียร์ผิดทางทุกราย) เล่าเรื่องของคู่จื่อหลินกับหลินหลาง ตอนพิเศษไม่ค่อยมีอะไร แต่ตอนพิเศษตอนสุดท้ายจะเล่าเรื่องของหลิ่วเหวยหยางและเสวียนเซียง ซึ่งเป็นประมุขแดนอสูร เป็นฝาแฝดของหลิ่วเหวยหยาง โดยมีสตรีคนหนึ่งกั้นกลาง แต่ไม่ใช่ชิงรักหักสวาทนะคะ ประมาณว่าพี่หลิ่วนี่เป็นคนกระหายความรู้เพราะตัวตนเป็นเทพเซียนด้านนี้ อยากรู้ความลับสวรรค์จัด แต่ดันสูญเสียความจำไป ก็เลยได้เจอผู้หญิงคนหนึ่ง ที่อ้างว่านางรู้เรื่องราวของเขา ประมาณนั้น



Note:
- เล่มแรก : การเดินทางไล่ล่าหาอดีต เล่มสอง : เปิดเผยอดีต
- เกิดคำถามเรื่องตัวละครตลอด ถังโจวล่ะ ตอนสุดท้ายเป็นอย่างไร แม่นางจื่อชี เทพจี้ตู สองคนนี้เกิดความนัยอะไรกัน แล้วทำไมจี้ตูถึงทรยศ อวี๋โม่และจื่อหลินมารู้จักและจับมือกันเป็นเจ้าภูผาได้อย่างไร ที่สำคัญจื่อหลินดูนับถืออวี๋โม่ด้วย จื่อซีแฝดเหยียนตั้นล่ะ ตัวละครนี้เป็นอย่างไรกันแน่ ท่านจ้าวในยมโลกอีก หมอนี่ใครกัน ลูกของจื่อหลินกับหลินหลางล่ะ สุดท้ายเป็นตัวอะไร
- ถังโจวบทอย่างนี้อย่าเป็นตัวรองเลยเหอะ เด่นซะกลบพระเอกมิด
- ถึงงั้นอวี๋โม่ก็น่ารักนะ น่ารักแบบเงียบๆ ชอบตอนเป็นปลา
- อวี๋โม่มีสองบุคลิก ขี้รำคาญ และใจดี ทำไมเป็นปลานิสัยเสีย แต่เป็นคนนิสัยดีได้
- แต่งงว่ารักกันตอนไหนว่า ตอนเป็นปลา อวี๋โม่รำคาญเหยียนตั้นด้วย แค่สนใจ แต่ยังไม่รัก
- ถ้ามีช่วงผูกพันสมัยเป็นปลากับภูตบัวบนสวรรค์ โอน่าจะอินกว่านี้
- ถึงงั้นพี่อวี๋โม่เก้าครีบตัวดำก็ยอมขโมยดวงตาสีประหลาดไปเพื่อเหยียนตั้น
- หรือมีช่วงอยู่กันตอนเขตเขาเหยียหลันก็ได้ อันนี้เล่าแค่รวมๆ เอง
- สรุปรักกันตอนไหน ยังไงฟะ?!
- ช่างเหอะ



.
.
.

"บางครั้งความรักก็ทำให้คนเป็นบ้า"

เหยียนตั้นคิดเล็กน้อยก่อนยิ้มน้อยๆ และกล่าวว่า "ความรักหาได้ทำให้คนเป็นบ้า ความอ่อนแอตามธรรมชาติของมนุษย์ต่างหากที่ทำให้คนที่หน้ามืดตามัวบ้าคลั่งไป"

อวี๋โม่หลุบตาลง หัวเราะแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน "จะว่าไปก็ใช่"

หน้า 357 บทที่ 32 คำสาป
เล่ม 1

.
.
.



http://www.bloggang.com/viewdiary.php...

[Kittenlittle · Rating 3 out of 5]

ลังเลมากเลยว่าจะให้ 3 หรือ 4 ดาว คือมันสนุกนะ แต่ว่าทำเป็นเล่มเดียวจบก็ได้ เนื้อเรื่องจริงๆ อยู่เล่ม 2 เล่มแรกเป็นแค่การผจญภัยตามหาของวิเศษ ซึ่งบางอย่างตัดไปก็ไม่มีผลกับเนื้อเรื่อง เช่น เรื่องเผ่าลั่วเยวี่ยมีประมาณร้อยกว่าหน้า ซึ่งจบแล้วจบเลยไม่ได้กล่าวถึงอะไรอีก หรือเรื่องของหลิ่วเหวยหยางก็อธิบายเยอะมาก มีตอนพิเศษด้วย แต่เราคิดว่าไม่ต้องบรรยายขนาดนี้ก็ได้นะ เสียดายเวลาในการอ่าน อ่านเล่มสองเล่มเดียวก็พอรู้เรื่อง

เราชอบช่วงแรกของเล่มสอง มันมีดราม่าบีบหัวใจในสไตล์ที่ชอบ บรรยายได้ดี อินไปกับความรู้สึกของนางเอก ชอบเลย ความรักของพระนางเรื่องนี้ก็ดี ดูละมุนละไม แบบรักซึมลึก นางเอกเป็นคนที่ร่าเริงแจ่มใส ขี้อ้อน และเจ้าเล่ห์นิดๆ ไม่ได้เก่งอะไร พระเอกเจอนางเอกครั้งแรกยังคิดว่านางเป็นตัวโง่งมเลย ส่วนพระเอกจะแนวนิ่งๆ เงียบๆ เราชอบเวลาที่พระนางอยู่ด้วยกัน การพูดคุย การกระทำระหว่างกัน มันดูน่ารักดีค่ะ

โดยสรุปเลย เรื่องนี้เราทั้งชอบทั้งชัง เลยให้ 3 ดาวค่ะ

[Doco · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องแนวเทพเซียน ซึ่งส่วนตัวแล้วชอบแนวนี้เป็นพิเศษเลยค่อนข้างชอบเรื่องนี้ นางเอกเป็นภูติดอกบัว มีฐานะเป็นอนุของเจ้าภูผาซึ่งเป็นปีศาจที่ปกครองเขตภูเขาหนึ่ง วันหนึ่งโดนนักพรตจับตัวไปเลยเป็นจุดเริ่มต้นของการผจญภัยต่างๆมากมาย โดยที่เรื่องราวไปโยงใยเข้ากับชีวิตในอดีตของนางเอกและตัวละครทั้งหลายอีกที ซึ่งถ้าจะให้เล่าหมดก็ค่อนข้างยากเพราะจะกลายเป็นสปอยล์ไป

ถ้าจะมองว่าเรื่องนี้เป็นนิยายรักคนอ่านก็คงค่อนข้างผิดหวัง เพราะเนื้อเรื่องด้านนี้ไม่เยอะเท่าไหร่ แต่ถ้ามองว่าเป็นการอ่านชีวิตของนางเอก ดูการเดินทางผจญภัย การเติบโต จากเรื่องราวต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตก็ถือว่าสนุกเลย นางเอกกวนๆน่ารักดี เส้นเรื่องความรักความหลังของนางเอกคนแต่งทำได้ดี ปมอาจจะไม่ได้ยิ่งใหญ่อลังการ แต่ก็ดึงดูดให้อิน จับใจในระดับหนึ่ง เสียดายที่มีหลายจุดในเรื่องไม่ได้เคลียร์ ตอนจบในเรื่องตัดฉึบไปหน่อยทิ้งตัวละครไปหลายตัว กับตอนพิเศษค่อนข้างผิดหวังเพราะคิดว่าจะเคลียร์ส่วนที่ยังค้างๆปรากฏไม่ใช่ ยิ่งตอนพิเศษตอนสุดท้ายอ่านแล้วงง

[Wanyiwa · Rating 2 out of 5]

นิยายแนวเซียนที่เล่าผ่านมุมมองของนางเอกที่เป็นภูตดอกบัว ผ่านกาลเวลายาวนานจากอายุที่ยืนยาวเป็นพันๆปีของเธอ ซึ่งเล่มแรกกับเล่มสองเหมือนมาจากคนละเรื่อง

เล่มแรกจะโฟกัสที่การตามหาของวิเศษ 4 อย่าง ดังนั้นจึงจะออกแนวผจญภัยปนอารมณ์ขันนิดหน่อย แต่อ่านจบแล้วก็ยังงงๆว่าเล่มแรกนั้นเล่าเพื่อจุดประสงค์อะไร

ส่วนเล่มที่สองจะดูเหมือนเข้าเรื่องหน่อย เพราะพูดถึงความเป็นมาของนางเอก ตั้งแต่จุดเริ่มต้นที่เป็นเซียนอยู่บนสวรรค์ จนทำผิดกฎอะไรบางอย่าง แล้วก็ออกจากสวรรค์มา เรื่องราวความรักและการพลัดพรากจากคนรักของเธอก็จะอยู่ที่เล่มนี้ด้วย ก็เลยจะเป็นเล่มที่มีความดราม่ากว่าเล่มแรก ส่วนความหวานนั้น มาตอนเกือบจบโน่นเลย

เปิดปมทิ้งไว้เยอะมาก ตัวละครปล่อยออกมาสะเปะสะปะ แม้จะเล่าพล็อตย่อยสนุกใช้ได้ แต่เอามารวมกันแล้วเหมือนไม่ได้อะไร ไม่รู้ว่าธีมหลักของเรื่องคือต้องการเล่าอะไร ปมเปิดแล้วไม่ปิด ตัวละครสำคัญหายไปเฉยๆโดยไม่บอกไม่กล่าวถึงอีกเลย เลยรู้สึกอ่านจบแบบงงๆ เพราะจับใจความสำคัญของเรื่องไม่ได้เลย

[Luna Night · Rating 3 out of 5]

ปกสวย พล็อตกับปมเรื่องน่าสนใจมาก น่าจะเล่าได้ดีกว่านี้ มีทั้งความรัก บุญคุณความแค้น บนสวรรค์ ยมโลก แดนมนุษย์
มีตัวละครหลายตัวที่โดนทิ้งไประหว่างทาง ทิ้งแบบไม่คลายปม ไม่ใดๆ ให้เราได้แต่เหม่อมองฟ้าอย่างเคว้งคว้าง

เล่มหนึ่งที่มีแต่น้ำล้วนๆ หลอกให้เราเชียร์พระเอกผิดคน แล้วก็คลายปมเล่มสองแบบที่ไม่ปูความรักเลย เขาไปรักกันตอนไหนอะ เหมือนแต่งเล่มหนึ่งเสร็จตัดสินใจเปลี่ยนพระเอกกระทันหัน อ่านเล่มสองอย่างเดียวก็รู้เรื่องแล้ว ไม่ต้องเสียเวลาอ่านเล่มหนึ่งก็ได้ ตลกก็ไม่สุด เศร้าก็ไม่สุด ความรักลึกซึ้งก็ไม่สุด

จริงๆแล้วเป็นเรื่องดีที่นางเอกเลือกพระเอก รักแรกที่เราทุ่มเทกายใจแต่เขาไม่เห็นค่าก็สมควรแล้วที่จะโดนทิ้ง เลือกอีกคนที่ทุ่มเทกายใจให้เราดีกว่า ติดตรงที่เล่าเรื่องพระนางน้อยมาก น้อยจนงงว่าไปรักกันตอนไหน

ได้ยินว่าเรื่องนี้จะทำซีรีส์ หวังว่าจะเรียบเรียงเล่าเรื่องได้ดีกว่านี้ หรือจะเหมาผู้ชายทั้งเรื่องเลยก็ไม่ขัด(สรุปซีรีส์เปลี่ยนพระเอก 555555)

[Tkpslc. · Rating 3 out of 5]

เล่ม1เกือบอ่านไม่จบ ไปเรื่อยเว่อ

[Cindi Chen · Rating 3 out of 5]

มีกลิ่นอายป่าท้อ แต่ไม่เหมือนเสียทีเดียว
ไม่ซึ่งเว่อร์วัง ไม่ได้มีอะไรพิเศษ
แต่โอเค

[Suwannee Duangmanee · Rating 3 out of 5]

อ่านแล้วหลับ ไปไม่ถึงไหน... วนอยู่หลายตื่นกว่าจะจบ

[Pragaykaew]

🤭🤭

[IB Nungruthai · Rating 4 out of 5]

อ่านอวลกลิ่นละอองรักจบแล้วค่ะ ดีที่อ่านนะ เพราะกระแสในเน็ตไม่ค่อยดี ทีแรกคิดว่าไม่สนุก แต่ที่จริงสนุกทีเดียว
อารมณ์ประมาณสามชาติสามภพป่าท้อสิบหลี่ ลิขิตเหนือเขนยอยู่นะคะ คือแนวเทพเซียน มีออกนอกเรื่องบ้าง
และมีความจริงอยู่ในความลวงอ่านแล้วนึกชมคนแต่งว่าหลอกเราได้หลายตอนเลย
สมแล้วที่นางเอกเลือกพระเอก ตอนแรกสงสารถังโจว พอตอนท้ายความจริงปรากฏ มันช้าไปต๋อยแล้วคุณถัง
คือถังโจวก็ดีค่ะ ตอนเป็นถังโจวน่ะดี ส่วนตอนเป็นเทพ ไม่ได้เรื่องค่ะ บอกตรงๆ
เพราะถ้าเทียบกับอวี่โม่แล้ว คุณปลาของเราดีกว่าเยอะ รักดีมีคุณค่า และไม่เคยทำให้นางเอกเสียใจด้วย

[Bowberry Bdotbdot · Rating 3 out of 5]

ไม่ค่อยสนุกเลย เนื้อหาเล่มแรกหมดไปกับเหตุการณ์ผจญภัยไร้สาระอะไรก็ไม่รู้ รู้สึกออกทะเลมาก พอเข้าเล่ม 2 ถึงรู้สึกว่าได้เข้าเนื้อหาจริงๆ จังๆ ซักที อ่านจนจบรู้สึกว่าค่อนข้างมีความรู้สึกครึ่งๆ กลางๆ ชอบกล

[ᴄᴇʀᴇs’ · Rating 3 out of 5]

ชอบนะ แต่หักคะแนนนิดนึงตรงที่เล่มแรกมีบางช่วงยืดไปหน่อย