Kijk niet zo, konijntje

by Marnix Peeters

De verwaande, betweterige fascist Oscar Van Beuseghem verblijft, na een leven vol haat en geweld, in de halfopen vleugel van de psychiatrische kliniek Sint-Jan Van Genade, waar hij solt met zijn begeleidsters en de buitenwereld ongenadig onder vuur neemt — met bijzondere aandacht voor vrouwen, ouderlingen, homofielen, lesbiennes en andershuidigen. Hij is smoorverliefd op de bijna zeventienjarige Fanta, zijn pleegdochter in Zuid-Soedan, die hij spoedig hoopt te ontmoeten en die hem werd opgedrongen door de bandiet Serge Van Houffelen. Maar dan krijgt Oscar kanker, wat zijn arrogantie ernstig op de proef stelt.

Oscar Van Beuseghem speelde eerder al een hoofdrol in Natte dozen (2013), de tweede roman van Marnix Peeters. Kijk niet zo, konijntje (2016) is een volledig opzichzelfstaande roman, die evenwel vergelijkbare lachsalvo’s zal opwekken.

Oscar Van Beuseghem houdt de boze 21ste-eeuwse westerse mens een weerzinwekkende maar uiterst vrolijke spiegel voor.

Genres: Fiction

240 pages, Paperback

Published August 23, 2016

About the author

Na een carrière bij de radio (Studio Brussel), in de rockjournalistiek (Humo, Oor) en als interviewer en reportagemaker (Het Laatste Nieuws, De Morgen) trok Marnix Peeters (°1965) zich in 2010 terug op een berg in de zuidelijke Oostkantons, waar hij aan het schrijven ging.

De eerste resultaten zagen in 2012 het daglicht: onder auspiciën van Robbert Ammerlaan verscheen toen bij De Bezige Bij zijn debuutroman, De dag dat we Andy zijn arm afzaagden. Het boek verscheen ook in het Italiaans (Il giorno che segammo il braccio a Andy).

Een jaar later volgde Natte dozen — een gemene, ophefmakende roman, die in de iTunes-store werd gecensureerd (N***e dozen) en die wekenlang in de top 10 stond.

Na zijn overstap naar Prometheus (2014) verscheen bij dit Amsterdamse uitgeefhuis De tenondergang en de ongelooflijke wederopstanding van Eddy Vangelis. Peeters werd in dat jaar gevraagd om deel te nemen aan De Slimste Mens Ter Wereld.

Volgden: de novelle De Trapchauffeur (2015, een uitstapje naar het Hollands Diep van ontdekker Ammerlaan), Niemand hield van Billie Vuist (2015, Prometheus) en de sequel op Natte dozen, Kijk niet zo, konijntje (2016, Prometheus).

De columns die Peeters wekelijks voor De Morgen schrijft, werden gebundeld in Zei mijn vrouw, het eerste boek bij Pottwal Publishers, een uitgeefinitiatief van de auteur zelf.

Bij hetzelfde huis verscheen in het najaar van 2017 de roman In elke vrouw schuilt haar moeder, een road novel. Ik heb aids van Johnny Diamond volgde in 2018.

Na haar dood in 2018 verwerkte de auteur zijn herinneringen aan zijn moeder — haar leven en lijden — in Zo donker buiten. Afscheid van een moeder met alzheimer. De met linnen beklede hardcover verscheen begin 2019 bij Borgerhoff&Lamberigts. Nog in dat jaar maakte Peeters samen met zijn vrouw Jana Elza Wuyts een reeks historische citytrips door België: met de Guide Michelin van 1939 in de hand (de laatste voor WOII) reisde het duo naar verschillende toeristische bestemmingen in het land. Het reisverslag verscheen in reeksvorm in de krant Het Nieuwsblad en vervolgens, uitgewerkt en aangevuld met twee e-boeken, als boek (De zomer van 1939, Standaard Uitgeverij & Pottwal Publishers).

Ook van Peeters’ hand zijn het reportageboek over volksdevotie God in Vlaanderen (2011, Van Halewyck) en de bibliofiele uitgaven Der Pottwal (2016, De Carbolineum Pers) en Femke en Lobke gaan veldrijden (2019, De Carbolineum Pers) , beiden geïllustreerd door de auteur.

In het najaar van 2020 verschijnt de roman Oogje. Het kleine meisje uit de Lange Tafelstraat bij Het Getij, de nieuwe uitgeefcel van Robbert Ammerlaan bij De Arbeiderspers.

Reviews

[Mirella Ducasteele · Rating 3 out of 5]

Marnix Peeters, Kijk niet zo, konijntje, Prometheus 2016.
Gekocht
omdat ik nog niets van hem gelezen had

Als dit boek alleen maar de verdorven geest van Oscar Van Beuseghem weergeeft, dan is dit schitterend gedaan. Alleen denk ik dat Oscars diagnose verkeerd gesteld is en dat deze 'hersentumor' moet worden.
Ik heb echter het flauw vermoeden dat dit expliciet taalgebruik wel eens in alle boeken van deze auteur terugkomt. Dus ik moet wel een tweede lezen.
Het is geschreven uit een originele invalshoek met vele brieven aan bekende mensen, maar er is te veel herhaling, tenzij, nog eens, dat de auteur op die manier de zieke geest wil weergeven.
Dus ik weet het niet wat ik er moet van vinden.

[Bart Van Loon · Rating 4 out of 5]

Heel fijn boekje. De protagonist is heeft werkelijk verwerpelijke ideeën en inzichten, maar toch sloeg Peeters er zowaar in me tegen het einde wat medelijden te doen voelen met Oscar.

Velen klagen wat over het gore taalgebruik van Van Beuseghem, maar ik was er zelf niet bepaald zo door gechoqueerd. Wellicht omdat ik onlangs Diary of a Loser achter de kiezen had, een werk van Eduard Limonov die deze grens toch verder durft over te gaan.

Goede eerste kennismaking met Peeters. Ik ben blij dat de vergelijking met Herman Brusselmans dan toch niet zo hard blijkt op te gaan, want daar had ik wat schrik voor. Die krijg ik immers maar met moeite gelezen.

Op naar de volgende!

[Christophe · Rating 5 out of 5]

Aan dhr. Peeters
Auteur

Beste,

Er zijn lieden die uw werken betreffende de figuur Oscar Van Beuseghem bestempelen als platvloers, onbeschoft, gebrekkig aan diepgang, en ga zo maar door. Het zij zo.

Doch, ik reken mijzelf niet tot de rangen van deze beunhazen. De lach is het heiligste goed, en per Van Beuseghem reikt ge die uit als ware het zoete manna recht uit de schoot van Onze Lieve Heer.

Laat u dus niet van de wijs brengen door deze beroepszagers die hun carrière in de schrijnwerkerij gemist hebben, maar vergewis u van het vele plezier dat uw werken teweegbrengen. Uw noeste arbeid ligt aan de basis hiervan.

Hoopvol uitkijkend naar uw volgende schrijfsels verblijf ik,
Christophe Hermans

[Nick Van linden · Rating 3 out of 5]

Schokkend en hilarisch tegelijkertijd, al vond ik het tegen het einde toch een beetje teveel van het goede.

[Archwood YIPPIE · Rating 2 out of 5]

Als je liever geen pedo boeken leest dat veel te oversext is zou ik dit niet lezen. Enige reden waarom ik m zo snel las was omdat ik hem zo snel mogelijk uit wou hebben want holy shit wat een kut boek.

[Peter Gorlé · Rating 3 out of 5]

Oscar Van Beusegem is een geweldig personage: hatelijk, aandoenlijk, tragisch, hilarisch, ergerlijk en alles daar tussen.

[Nathan · Rating 3 out of 5]

Wie anders dan Marnix Peeters kan met zo'n stilistische flexibiliteit het ene moment zijn hoofdpersonage de plechtigste woorden in de mond leggen, om hem daarna de gortigste praat te laten verkopen? Het is weer smakelijk lachen om de fratsen en overpeinzingen van Oscar Van Beuseghem. Verantwoord en heerlijk cynisme ten top!

[Shana Pauwels · Rating 3 out of 5]

Ik kan er niet aan doen, voorlopig is dit mijn minst favoriete Marnix Peeters boek. Ik had constant het gevoel dat ik het al eens gelezen had, wat, mijzelf kennende, best mogelijk is. Ik miste wat diepgang, wat er naast absurditeit wel altijd inzit. Ik herkende wat psychische symptomen, zoals paranoia, waanbeelden, dysartrie, hallucinaties, ... maar zat weinig duiding in welke 'gespeeld' waren of welke echt. Maar misschien maakt het ook niet uit. Ik heb zeker wel gelachen met de vulgariteit van Oscar zijn denken, terwijl ik soms zeker zijn punt begreep. Lachen met de 'verkeerde' dingen is leuk, dus ik blijf een grote fan!

[Magalie · Rating 3 out of 5]

Ik klapte het boek dicht met de gedachte: "tja, 't was een Peeters". Het boek fascineert voornamelijk door de grove taal. Het verhaal blijft wat achterwege, iets wat ik bij 'Niemand hield van Billie Vuist' niet vond. Wel fijn aan dit boek is de manier waarop je het verhaal zelf construeert aan de hand van brieven.

[Jan De · Rating 5 out of 5]

De verdere avonturen van Oscar, de misogyne en racistische protagonist van "Natte Dozen". De eufemismen van Peeters zijn steeds weer goed voor extra lachrimpels. Ondertussen heb ik beide boeken reeds tweemaal gelezen...

[Maarten Geuns · Rating 2 out of 5]

Marnix heeft al betere boeken geschreven.

[Nele · Rating 3 out of 5]

3 sterren

[Lieve · Rating 3 out of 5]

Vlot leesbaar en ontspannend boek.

[Lisa Vande Velde · Rating 2 out of 5]

Wel 3 laatste krachtige pagina’s… slecht in zijn genre is het boek niet maar qua inhoud/verhaallijn een lege doos wat mij betreft.

[Thomas Nevelsteen]

Leuk boek voor op reis.

[David Lee Kollberg · Rating 3 out of 5]

Oscar Van Beuseghem is andermaal een personage van Marnix Peeters waar je moeilijk sympathie voor zult kunnen opbrengen. Vanuit zijn kamer in een psychiatrische instelling schrijft hij boze brieven naar zowat iedereen, terwijl hij het personeel van de kliniek danig op de proef stelt. Ondertussen is hij bezig met de "adoptie" van een zestienjarig Soedanees meisje waar hij zot van is. Doorheen het boek blijft het onduidelijk wat er echt is en wat zich louter in het hoofd van Oscar afspeelt. Oscar krijgt uiteindelijk kanker, wat hem met zijn beide voetjes weer op de grond plaatst en hem tot bespiegelingen brengt die een lezer nabij een depressie kunnen leiden, mocht het boek niet vol goede humor zitten. Jammer genoeg wordt er te veel herhaald en is het niveau van de humor niet altijd even goed. Het boek leest goed weg, maar op het eind blijft er bitter weinig hangen, omdat je toch wat diepgang mist. Het racisme, de misogynie, en de misantropie in het algemeen zijn soms ook wat te nadrukkelijk aanwezig. Verder zeker het lezen waard.

[De Ongeletterde · Rating 2 out of 5]

Aanvankelijk vond ik niet veel aan dit boek van Marnix Peeters. Het hoofdpersonage is een vuilbekkende, extreem-rechtse oudere man die zelf behoorlijk wat op zijn kerfstok heeft. Gaandeweg echter leerde ik de vlotte taalhantering van het hoofdpersonage te waarderen (en de rest er bij te nemen, het is tenslotte fictie). Mooi geschreven boek dat inhoudelijk eerst niet veel om het lijf lijkt te hebben, maar dat valt uiteindelijk al bij al nog mee...

[Karolien · Rating 1 out of 5]

de eerste 50 pagina's vond ik waanzinnig grappig, het was dan ook mijn eerste kennismaking met oscar. maar er zat geen verhaal in, brief na brief wisselden af maar konden mijn aandacht niet meer vasthouden.

[Laurent De Maertelaer · Rating 2 out of 5]

De dijen werden weer duchtig gekletst en daarom lees je toch een Peeters. Politiek geheel incorrect en zonder enige finesse, maar lache lache en lache. Ook schrijnen, hier en daar.

[Mark Coenen · Rating 4 out of 5]

Peeters is altijd goed. Ook hier.

[An-sofie Soens · Rating 4 out of 5]

Zo vulgair en toch zo schoon. Aanrader om stiekem tussen mensen op de trein te lezen. Ook omdat het steeds korte fragmentjes zijn.
Lees best wel eerst Natte dozen.

[Johan Deman · Rating 1 out of 5]

Grofgebekt, naar het einde toe beter, ik vind het een flauw afkooksel van de meester Erik Vlaminck

[Mieke · Rating 3 out of 5]

Mijn eerste van Marnix Peeters, dus voor mij een kennismaking met "de verwaande, betweterige fascist Oscar Van Beuseghem" die vanuit de psychiatrie "welbespraakt maar ongenadig de buitenwereld onder vuur neemt – met bijzondere aandacht voor vrouwen, ouderlingen, homofielen, lesbiennes en andershuidigen."
Ik vond het boek amusant om te lezen, deed mij wat aan Herman Brusselmans denken qua spotten met de rest van de mensheid, maar het beste vond ik de donkere bedenkingen over de nutteloosheid van het leven tussendoor. Die maakten dat het boek toch meer was dan een leuk tussendoortje.