Kijk niet zo, konijntje

by Marnix Peeters

De verwaande, betweterige fascist Oscar Van Beuseghem verblijft, na een leven vol haat en geweld, in de halfopen vleugel van de psychiatrische kliniek Sint-Jan Van Genade, waar hij solt met zijn begeleidsters en de buitenwereld ongenadig onder vuur neemt — met bijzondere aandacht voor vrouwen, ouderlingen, homofielen, lesbiennes en andershuidigen. Hij is smoorverliefd op de bijna zeventienjarige Fanta, zijn pleegdochter in Zuid-Soedan, die hij spoedig hoopt te ontmoeten en die hem werd opgedrongen door de bandiet Serge Van Houffelen. Maar dan krijgt Oscar kanker, wat zijn arrogantie ernstig op de proef stelt.

Oscar Van Beuseghem speelde eerder al een hoofdrol in Natte dozen (2013), de tweede roman van Marnix Peeters. Kijk niet zo, konijntje (2016) is een volledig opzichzelfstaande roman, die evenwel vergelijkbare lachsalvo’s zal opwekken.

Oscar Van Beuseghem houdt de boze 21ste-eeuwse westerse mens een weerzinwekkende maar uiterst vrolijke spiegel voor.

Genres: Fiction

240 pages, Paperback

Published August 23, 2016

About the author

Marnix Peeters (°1965) groeide op in Beverlo en woont afwisselend in Antwerpen en Zuid-Frankrijk. Zijn nieuwe roman De schandalige studententijd van Emma Mus (18) verschijnt in oktober 2026 bij Pottwal Publishers.​

​Sinds 2023 schrijft hij als columnist voor Het Laatste Nieuws. Eerder leverde hij negen jaar lang een wekelijkse column aan Zeno, de zaterdagbijlage van De Morgen.
​
Peeters debuteerde als romanschrijver in 2012 met De dag dat we Andy zijn arm afzaagden, genomineerd voor De Bronzen Uil en later vertaald in het Italiaans. De roman markeerde zijn overstap van journalistiek naar literatuur, nadat hij zich in 2010 had teruggetrokken in de zuidelijke Oostkantons om zich op het schrijven toe te leggen. Zijn tweede roman Natte dozen zorgde voor ophef en brede aandacht, en kende een groot succes.

​In de jaren die volgden publiceerde hij onder meer de romans De tenondergang en de ongelooflijke wederopstanding van Eddy Vangelis, Niemand hield van Billie Vuist, De Trapchauffeur, Kijk niet zo, konijntje, In elke vrouw schuilt haar moeder, Ik heb aids van Johnny Diamond en Oogje. Het kleine meisje uit de Lange Tafelstraat. Deze romans verschenen bij De Bezige Bij, Prometheus, De Arbeiderspers en Hollands Diep.

​In Zo donker buiten (2019) verwerkte hij het afscheid van zijn moeder, die aan alzheimer leed. In Zei mijn vrouw (2017) bundelde hij de gesprekken en observaties die ontstonden in het dagelijkse samenleven met zijn vrouw Jana Elza Wuyts, eerder verschenen als Brieven uit de Oostkantons in De Morgen.

​Samen met zijn vrouw maakte Peeters de historische reisreeks De zomer van 1939, gebaseerd op citytrips door België met de Guide Michelin van dat jaar.

​Naast zijn literair werk zette Peeters met Pottwal Publishers een eigen uitgeefproject op. In 2022 verscheen Komt een priester bij Beëlzebub bij Pottwal Publishers, gevolgd door De ontluikende sekslust van Emma Mus (15) in 2024. In datzelfde jaar schreef hij het geschenk voor de Vlaamse Boekenweek, Als de liefde faalt. Pottwal Publishers brengt ook de eerdere romans van Marnix Peeters opnieuw uit. In 2026 verscheen 'De schandalige studententijd van Emma Mus (18)'.

Voor zijn carrière als auteur en columnist werkte Peeters bij Studio Brussel en interviewer en als reportagemaker voor Het Laatste Nieuws. Hij publiceerde in uiteenlopende kranten en tijdschriften, waaronder Oor, Guitar World, De Morgen en Algemeen Dagblad. Tussen 1990 en 1996 was hij muziekjournalist bij Humo en meermaals jurylid van Humo’s Rock Rally. Zijn rockinterviews — met onder meer Dave Grohl, Rage Against The Machine en Robert Plant — verschenen ook in buitenlandse muziekbladen, tot in Japan en de Verenigde Staten. In 2014 nam hij deel aan De Slimste Mens Ter Wereld.

Momenteel zijn nagenoeg alle romans van Peeters opnieuw in druk; nadat hij de rechten ervan opnieuw verwierf, maakte hij ze opnieuw beschikbaar via de website van Pottwal Publishers.

Reviews

[Mirella Ducasteele]

Marnix Peeters, Kijk niet zo, konijntje, Prometheus 2016.
Gekocht
omdat ik nog niets van hem gelezen had

Als dit boek alleen maar de verdorven geest van Oscar Van Beuseghem weergeeft, dan is dit schitterend gedaan. Alleen denk ik dat Oscars diagnose verkeerd gesteld is en dat deze 'hersentumor' moet worden.
Ik heb echter het flauw vermoeden dat dit expliciet taalgebruik wel eens in alle boeken van deze auteur terugkomt. Dus ik moet wel een tweede lezen.
Het is geschreven uit een originele invalshoek met vele brieven aan bekende mensen, maar er is te veel herhaling, tenzij, nog eens, dat de auteur op die manier de zieke geest wil weergeven.
Dus ik weet het niet wat ik er moet van vinden.

[Bart Van Loon]

Heel fijn boekje. De protagonist is heeft werkelijk verwerpelijke ideeën en inzichten, maar toch sloeg Peeters er zowaar in me tegen het einde wat medelijden te doen voelen met Oscar.

Velen klagen wat over het gore taalgebruik van Van Beuseghem, maar ik was er zelf niet bepaald zo door gechoqueerd. Wellicht omdat ik onlangs Diary of a Loser achter de kiezen had, een werk van Eduard Limonov die deze grens toch verder durft over te gaan.

Goede eerste kennismaking met Peeters. Ik ben blij dat de vergelijking met Herman Brusselmans dan toch niet zo hard blijkt op te gaan, want daar had ik wat schrik voor. Die krijg ik immers maar met moeite gelezen.

Op naar de volgende!

[Christophe]

Aan dhr. Peeters
Auteur

Beste,

Er zijn lieden die uw werken betreffende de figuur Oscar Van Beuseghem bestempelen als platvloers, onbeschoft, gebrekkig aan diepgang, en ga zo maar door. Het zij zo.

Doch, ik reken mijzelf niet tot de rangen van deze beunhazen. De lach is het heiligste goed, en per Van Beuseghem reikt ge die uit als ware het zoete manna recht uit de schoot van Onze Lieve Heer.

Laat u dus niet van de wijs brengen door deze beroepszagers die hun carrière in de schrijnwerkerij gemist hebben, maar vergewis u van het vele plezier dat uw werken teweegbrengen. Uw noeste arbeid ligt aan de basis hiervan.

Hoopvol uitkijkend naar uw volgende schrijfsels verblijf ik,
Christophe Hermans

[Nick Van linden]

Schokkend en hilarisch tegelijkertijd, al vond ik het tegen het einde toch een beetje teveel van het goede.

[Archwood YIPPIE]

Als je liever geen pedo boeken leest dat veel te oversext is zou ik dit niet lezen. Enige reden waarom ik m zo snel las was omdat ik hem zo snel mogelijk uit wou hebben want holy shit wat een kut boek.

[Peter Gorlé]

Oscar Van Beusegem is een geweldig personage: hatelijk, aandoenlijk, tragisch, hilarisch, ergerlijk en alles daar tussen.

[Nathan]

Wie anders dan Marnix Peeters kan met zo'n stilistische flexibiliteit het ene moment zijn hoofdpersonage de plechtigste woorden in de mond leggen, om hem daarna de gortigste praat te laten verkopen? Het is weer smakelijk lachen om de fratsen en overpeinzingen van Oscar Van Beuseghem. Verantwoord en heerlijk cynisme ten top!

[Shana Pauwels]

Ik kan er niet aan doen, voorlopig is dit mijn minst favoriete Marnix Peeters boek. Ik had constant het gevoel dat ik het al eens gelezen had, wat, mijzelf kennende, best mogelijk is. Ik miste wat diepgang, wat er naast absurditeit wel altijd inzit. Ik herkende wat psychische symptomen, zoals paranoia, waanbeelden, dysartrie, hallucinaties, ... maar zat weinig duiding in welke 'gespeeld' waren of welke echt. Maar misschien maakt het ook niet uit. Ik heb zeker wel gelachen met de vulgariteit van Oscar zijn denken, terwijl ik soms zeker zijn punt begreep. Lachen met de 'verkeerde' dingen is leuk, dus ik blijf een grote fan!

[Magalie]

Ik klapte het boek dicht met de gedachte: "tja, 't was een Peeters". Het boek fascineert voornamelijk door de grove taal. Het verhaal blijft wat achterwege, iets wat ik bij 'Niemand hield van Billie Vuist' niet vond. Wel fijn aan dit boek is de manier waarop je het verhaal zelf construeert aan de hand van brieven.

[Jan De]

De verdere avonturen van Oscar, de misogyne en racistische protagonist van "Natte Dozen". De eufemismen van Peeters zijn steeds weer goed voor extra lachrimpels. Ondertussen heb ik beide boeken reeds tweemaal gelezen...

[Maarten Geuns]

Marnix heeft al betere boeken geschreven.

[Nele]

3 sterren

[Lieve]

Vlot leesbaar en ontspannend boek.

[Lisa Vande Velde]

Wel 3 laatste krachtige pagina’s… slecht in zijn genre is het boek niet maar qua inhoud/verhaallijn een lege doos wat mij betreft.

[Thomas Nevelsteen]

Leuk boek voor op reis.

[David Lee Kollberg]

Oscar Van Beuseghem is andermaal een personage van Marnix Peeters waar je moeilijk sympathie voor zult kunnen opbrengen. Vanuit zijn kamer in een psychiatrische instelling schrijft hij boze brieven naar zowat iedereen, terwijl hij het personeel van de kliniek danig op de proef stelt. Ondertussen is hij bezig met de "adoptie" van een zestienjarig Soedanees meisje waar hij zot van is. Doorheen het boek blijft het onduidelijk wat er echt is en wat zich louter in het hoofd van Oscar afspeelt. Oscar krijgt uiteindelijk kanker, wat hem met zijn beide voetjes weer op de grond plaatst en hem tot bespiegelingen brengt die een lezer nabij een depressie kunnen leiden, mocht het boek niet vol goede humor zitten. Jammer genoeg wordt er te veel herhaald en is het niveau van de humor niet altijd even goed. Het boek leest goed weg, maar op het eind blijft er bitter weinig hangen, omdat je toch wat diepgang mist. Het racisme, de misogynie, en de misantropie in het algemeen zijn soms ook wat te nadrukkelijk aanwezig. Verder zeker het lezen waard.

[De Ongeletterde]

Aanvankelijk vond ik niet veel aan dit boek van Marnix Peeters. Het hoofdpersonage is een vuilbekkende, extreem-rechtse oudere man die zelf behoorlijk wat op zijn kerfstok heeft. Gaandeweg echter leerde ik de vlotte taalhantering van het hoofdpersonage te waarderen (en de rest er bij te nemen, het is tenslotte fictie). Mooi geschreven boek dat inhoudelijk eerst niet veel om het lijf lijkt te hebben, maar dat valt uiteindelijk al bij al nog mee...

[Karolien]

de eerste 50 pagina's vond ik waanzinnig grappig, het was dan ook mijn eerste kennismaking met oscar. maar er zat geen verhaal in, brief na brief wisselden af maar konden mijn aandacht niet meer vasthouden.

[Laurent De Maertelaer]

De dijen werden weer duchtig gekletst en daarom lees je toch een Peeters. Politiek geheel incorrect en zonder enige finesse, maar lache lache en lache. Ook schrijnen, hier en daar.

[Mark Coenen]

Peeters is altijd goed. Ook hier.

[An-sofie Soens]

Zo vulgair en toch zo schoon. Aanrader om stiekem tussen mensen op de trein te lezen. Ook omdat het steeds korte fragmentjes zijn.
Lees best wel eerst Natte dozen.

[Johan Deman]

Grofgebekt, naar het einde toe beter, ik vind het een flauw afkooksel van de meester Erik Vlaminck

[Mieke]

Mijn eerste van Marnix Peeters, dus voor mij een kennismaking met "de verwaande, betweterige fascist Oscar Van Beuseghem" die vanuit de psychiatrie "welbespraakt maar ongenadig de buitenwereld onder vuur neemt – met bijzondere aandacht voor vrouwen, ouderlingen, homofielen, lesbiennes en andershuidigen."
Ik vond het boek amusant om te lezen, deed mij wat aan Herman Brusselmans denken qua spotten met de rest van de mensheid, maar het beste vond ik de donkere bedenkingen over de nutteloosheid van het leven tussendoor. Die maakten dat het boek toch meer was dan een leuk tussendoortje.