استاد حمیدیان از آن نادرهنویسندگانی است که کتابهایش را باید با دو هدف خواند: لذت ادبی از روش نگارشی که دارند و لذت دانشورانه از نوع نگاهی که خالی از فرازمینیهاست و همهچیز را از آسمان به زمین میکشاند و میآورد و دیگر سعدی و حافظ برایت میشوند انسانی مثل خودت با همان گوشت و پوست و استخوان و همان دردها و دغدغهها. حالا دیگر میشود به آنها فکر کرد و نترسید و آشوب نشد و افسانه نبافید. حالا میشود سعدی خواند و او را در کنار نشاند و با او همذاتپنداری کرد. عمرت دراز استاد...
حمیدیان غالب غزل های سعدی را عارفانه می داند، اما می گوید که عرفان سعدی گرهی بس عمیق با معشوق زمینی خورده است. حتی اگر نظرات حمیدیان را قبول نداشته باشید ، باز هم میتوانید از سعدی به انتخاب حمیدیان لذت ببرید.
اگر میخواهید بدانید این کتاب چطور کتابیست و آیا ارزش خواندن دارد یا خیر، برایتان به طور خلاصه بگویم که ترکیبیست از صمیمیت و عاطفهی دکتر زرینکوب و روش علمی محققان غربی. ادعای نویسنده این است که علاقهی شخصیاش به سعدی را کنار گذاشته و از زاویهای بیطرف او را بررسی میکند. حقیقتا نیز تا حدود زیادی به این هدف رسیده است. این کتاب دو قابلیت و مزیت دیگر هم دارد: ۱) در بسیاری از بخشهای کتاب، مقایسهای میان سعدی و حافظ انجام شده که قطعا برای طرفداران این دو شاعر جذاب است. ۲) دستهبندی ارائهشده از غزلیات سعدی علمی و قابلتوجه است.