En aquesta història, Tew Bunnag ens parla d'aquella estranya i meravellosa energia que senten els qui acompanyen la persona que està morint, tan sols comparable a la que sent aquell qui està al costat d'un nadó naixent. Així, Bunnag ens ensenya que només abraçant el dolor de la pèrdua, foragitem les ombres i podem començar a viure de manera plena i feliç. El temps del lotus ens ofereix un relat generós i emotiu, amb mirada oriental, per ajudar-nos a entendre el temps de la mort i el dol pels éssers estimats. En paraules de l'autor, «ha estat un honor poder acompanyar nens en la seva mort perquè m'han ajudat a eixamplar el cor».
3.75⭐️ Es un libro muy bonito… aunque pensé que me iba a dar más respuestas y/o conclusiones. Creo que, al final, llega a ciertos clichés que todas hemos escuchado en algún momento, así que lo que, realmente, me conmovió fue verme reflejada en diferentes momentos, ver reflejados mis sentires ante la pérdida. Ahora, no sé si todas quienes hemos perdido a algún ser querido nos hayamos sentido así o si, de verdad, es un libro transformador para quienes no han atravesado una situación similar… Finalmente, sí es bastante claro al concluir, mediante el narrar su experiencia, qué actitudes nos alejan de lo místico y transformador que puede ser transitar una pérdida importante; sin embargo, no todxs somos tan espirituales y, a veces el dolor es tan insoportable que lo único que queda es enterrarlo. En fin, es un tema complejo… pero me conmovió y, evidentemente, me hizo pensar. Si bien dijo lo indispensable, siento que podría haberse explayado mucho más en lo espiritual y transformador, pero quizás no fue su experiencia… 🤷🏽♀️
No esperaba nada de lo que leí. Encare el libro sin saber de que trataba y fue una lectura muy linda. El escritor logra generar un círculo perfecto, el principio y el fin de un ciclo, en muy poquitas páginas. Creo que es de esos libros que uno entiende/percibe según que le está pasando en su vida y a mi me llego en el momento justo. Lo único que tengo para criticarle es que a veces me confundía un poco cómo estaban divididos los párrafos , pero fuera de eso fue una buena lectura!
En esta breve historia, el autor nos presenta un protagonista que sufre la pérdida de personas importantes en su vida; pero que junto con ella hay también una ganancia espiritual que debe descubrir. Aprende, entre muchas lecciones, que "la muerte forma parte de la vida" y que "el ancho de una vida es mucho más importante que su largaria".
Todos hemos sufrido pérdidas de familiares y gente que amamos, que han significado un gran golpe en nuestra vida, este libro busca ayudarte a salir adelante. No hay técnicas que sirvan para consolarnos, pero la compañía de este libro al menos algo ayuda.
🎍 "Sólo abrazando el dolor de la pérdida ahuyentamos las sombras y podemos empezar a vivir de forma plena y feliz"🎍
Vive cada día aprovechándolo al máximo y compartiendo lo más que puedas con quienes amas, esos momentos deben ser nuestras prioridades. No dejen que la vida se les escape!
Inicié este libro sin expectativa alguna, con curiosidad por los detalles y acabados de la portada. Conecté mucho con la historia porque en lo personal me ha tocado atravesar un proceso de duelo, y logré sentirme identificada, comprendida y hasta abrazada en cada uno de los saltos etarios del personaje principal. Las pérdidas que le toca afrontar a lo largo del relato, en especial el último, me resultaron sumamente conmovedores.
Por lo general me cuesta enfocar mi atención en la lectura y gratamente pude acabar este libro en una solo pasada.
This entire review has been hidden because of spoilers.
a short story where the author offers a budhist view on the matter of the importance of living a meaningful life, enjoying it and learning to be ready for the death
Es un libro muy cortito y con una historia muy sencilla, aunque de connotaciones muy profundas. No conecté mucho con el protagonista, aunque el tema del que trata el libro me resulta muy interesante. He echado en falta más páginas donde profundizar más en el tema, conmoverme y sentir la historia más cercana.
Pero aun así recomiendo este libro, que se lee en un ratito, para una tarde de reflexión sobre la muerte y el sentido de nuestras vidas: ¿estamos haciendo aquello para lo que estamos destinados o estamos desperdiciando nuestros tiempo en cosas triviales y sin importancia?
Si has sufrido una pérdida dolorosa este libro te podria servir, lo digo por experiencia propia, en el protagonista del libro sentí por primera vez comprensión, creo que nadie antes habia entendido tan bien lo que siento. Eso si, me habria gustado que profundizara mas ciertos temas.