The Main

by Trevanian

The Main is Montreal’s teeming underworld, where the dark streets echo with cries in a dozen languages, with the quick footsteps of thieves and the whispers of prostitutes. It is a world where violence and brutality are a way of life. To the people of the Main, police lieutenant Claude LaPointe is judge and jury, father confessor and avenging angel. Montreal’s police force has changed over time, but LaPointe has not. His commitment to justice is total, as is his devotion to the Main and its underworld community. But when a cold-blooded murderer invades LaPointe’s territory, he is forced to examine his long-held beliefs and secrets and to confront his own loneliness and mortality. With a cast of unforgettable supporting characters and an unusual and remarkable hero, The Main is another gripping tale of death and danger, of action and mystery, by the incomparable Trevanian.



Look for these other Trevanian classics from Three Rivers Press: The Eiger Sanction, The Loo Sanction, Shibumi, and The Summer of Katya.

Genres: Fiction, Mystery, Crime, Canada, Thriller, Mystery Thriller, Detective

352 pages, Paperback

First published January 1, 1976

About the author

Rodney William Whitaker was an American film scholar and writer who wrote several novels under the pen name Trevanian. Whitaker wrote in a wide variety of genres, achieved bestseller status, and published under several other names, as well, including Nicholas Seare, Beñat Le Cagot, and Edoard Moran. He published the nonfiction book The Language of Film under his own name.
Between 1972 and 1983, five of his novels sold more than a million copies each. He was described as "the only writer of airport paperbacks to be compared to Émile Zola, Ian Fleming, Edgar Allan Poe, and Geoffrey Chaucer." Whitaker adamantly avoided publicity for most of his life, his real name a closely held secret for many years. The 1980 reference book Twentieth-Century Crime and Mystery Writers listed his real name in its Trevanian entry.

Reviews

[Corto Maltese · Rating 5 out of 5]

Ένα βραδυφλεγές, χαμηλής έντασης, φιλοσοφημένο νουάρ, με τον παλμό, τους ψιθύρους και τους περαστικούς ανθρώπους της Λεωφόρου να δημιουργούν ένα γκρίζο & γοητευτικό φόντο...ο trevanian όπως o Izzo χρησιμοποιεί τo λιμάνι της Μασσαλίας σαν ένα σταυροδρόμι λαών & πολιτισμών έτσι και εδώ στη Λεωφόρο, συναντιούνται Εβραίοι, Έλληνες, Ιταλοί, μετανάστες που αναζητούν μια καλύτερη ζωή δημιουργώντας ένα πολύχρωμο μωσαϊκό. Ο πρωταγωνιστής, όχι στερεοτυπικά, αναγκάζεται να παλέψει με του προσωπικούς του δαίμονες, να αντιμετωπίσει την μοναξιά & το προσωρινός της ύπαρξης...
"Το πένθος είναι η μεγαλύτερη απόδειξη πως ο θεός δεν μας παίζει απλώς σκληρά παιχνίδια, μας έδωσε την ικανότητα να πενθούμε και να ξεχνάμε. Όταν είναι κανείς πληγωμένος η λήθη καυτηριάζει και κλείνει την πληγή από πάνω, κάτω όμως από την ουλή υπάρχουν παγιδευμένα το άχτι, το μίσος, η πικρία. Το πένθος είναι ο τρόπος να στραγγίξεις την πληγή να μην σε δηλητηριάσει".

[Michael Kotsarinis]

Ένα νουάρ που φλερτάρει με την ηθογραφία. Ένα φόνος στο Μόντρεαλ του Καναδά είναι η αφορμή να περπατήσουμε με τον υπαστυνόμο Λαπουάντ τη γειτονιά του, τη Λεωφόρο, ένα πολιτισμικό χωνευτήρι όπου συναντούνται η ελπίδα και το έγκλημα. Μέσα από την αναζήτηση του ενόχου γνωρίζουμε τους ανθρώπινους τύπους της γειτονιάς και τις ιστορίες τους. Η υπόθεση χωρίς να περνά σε δεύτερο πλάνο, γρήγορα φαίνεται πως δεν είναι η κινητήρια δύναμη του βιβλίου αν και δεν χάνει από το ενδιαφέρον της. Το τέλος ανθρώπινο και ωραίο.
Το βιβλίο αποπνέει μια νοσταλγία αλλά κυρίως δίνει την αίσθηση του τέλους εποχής, καθώς το παλιό δίνει τη θέση του στο καινούριο τόσο σε φυσικό όσο και σε επίπεδο αντιλήψεων. Συνολικά μια πολύ αξιόλογη δουλειά.

[Effie Saxioni · Rating 5 out of 5]

Σκοτεινό,ανθρώπινο και σκληρά συγκινητικό.Ένα νουάρ με τα όλα του!5⭐

[Stefania · Rating 4 out of 5]

Tην κατηγορία νουάρ μυθιστόρημα δεν την είχα ποτέ στις αγαπημένες μου. Ο Trevanian όμως με τη γραφή του με ελκύει ιδιαίτερα, ουσιαστικά είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία μόνος του.

[Kaptan HUK · Rating 5 out of 5]

Kelime karşılığı hem kasaba hem sokak olan Main adında  Kanada sınır kasabası. Kırk türlü milletten göç insanlarının  bir şekilde para bulmaya çalışıp merkez şehirlere vınlamaya baktığı 'sıçrama tahtası' bir kasaba. Ve sürekli iflas edip duran dükkanlarında ticaret diye voli vurmanın kovalandığı 'açık hava kumarhanesi' bir kasaba. Güneş battığında karanlık adamlarla orospuların yerlerini aldığı suç kasabası.   Romanın ortamını anlatan fotoğraflar aşağı yukarı böyle.  Sonrasında karakterleri tanıyoruz. Acımasız yöntemleriyle Kasaba'nın asayişini sağlayan yolun sonuna gelmiş ellilerindeki Teğmen Claude LaPointe ile tanışıyorsunuz. Gimp, Vet, Scheer, Pis Gömlekli Kızıl, Martin, David, Matmazel Montjean ve nice karakter sırayla sahne alıyor.     Karakter çalışıldığı için cinayetin bahsi bir havadismiş gibi geçiyor. İtalyan uyruklu bir kaçak bıçaklanmış falan. Sahne detaylandırması yok.     Kasaba'nın bir tane değil, saymakla bitmeyecek olay örgüsü var;.LaPointe'nin  soruşturmalarına sayısız olay örgüsü yazılmış; "o gün neredeydin Vet, anlat bakalım", " ben dükkandayım, valla bak, hatta öğlen Gimp geldi buraya, birlikte Yunan'ın barına gittik..."     Kasaba'ya beş yıldızı karakterleri çaktırıyor; öyle ki berbat yemek yaptığı için kimsenin gitmediği lokantasına LaPointe'ın kafa dinlemeye takıldığı Çinli aşçı sadece tek cümlede geçtiği halde okur hafızalarında iz bırakabiliyor.          Kasaba yanlış hatırlamıyorsam 72 yılında yazılmış; 70'li yıllar değerlerin sorgulandığı, yoğun tartışmaların yaşandığı bir dönemdir. Trevanian bu entelektüel ortamın etkisiyle olsa gerek romanda iki ayrı koridor açarak karakterlerini manevi-dünyevi değerlerde tartıştırıyor; haftanın iki günü kağıt oyunu için toplanan LaPointe'ın arkadaşları sevgi, inanç, günah ahlak gibi manevi değerleri tartışırken, LaPointe de yardımcılığına atanan çaylak Guttmann'la işler kitabi mi yoksa kendi tarzında mı yapılmalıdır gibi dünyevi konuları konuşuyorlar. Trevanian dünyevi-manevi değerler ile denge  yapıyor.     LaPointe'nin sokakta donmak üzereyken evine aldığı Marie Louise joker karakter işlevi görüyor: Louise, Teğmen'in yalnızlığını ortaya çıkarıyor. Artı, Teğmen Louise'i bahane ederek iyi tarafını çalıştırıyor-iyilik yapmıyor,  iyi tarafını çalıştırıyor, arada fark var. Mesleğini icra ederkenki acımasız Teğmen karakterine bütünlük veriyor Louise. Trevanian burda bir taşla elli kuş vuruyor: Teğmen karakteriyle diğer karakterleri dolduruyor. Bir iki ürün ucuz tutularak marketin ucuzcu olduğu algısı yaratmak gibi. Louise karakterini romandan çıkardığında olacakları tahmin etmek güç değil: Karakterler inandırıcılığını kaybedip birer karton haline gelecektir, sonrası malum roman çökecektir.          Kasaba yazıldığı dönemin sosyokültürel durumlarına muzip göndermeleriyle dalgacı bir roman da. Çaylak polis Guttmann'ın sarı spor arabası mesala! Polisliğin ona göre olmadığının ve yakında bu işi bırakacağının işaretini veriyor sarı spor araba. Göstergelerle çalışan sanatçılar için sarı renk ihanetin, terk edişin rengi-sarı sendika gibi. Fakat romanda spor arabayı polis memuru sürüyor! Kasaba'nın yazıldığı 70'li yıllarda sanatta, özellikle sinemada anlatımlar göstergeler üzerinden yapılıyordu. Sabit kamerada aktörü en az on dakika kımıltısız tutarak karakterin can sıkıntısını seyirciye de yaşatmak gibi veya görüntüye giren kırmızı araba, şapka gibi herhangi bir şeyin birazdan olacak tehlikeli gelişmelerin işaretlerini vermesi gibi. Göstergelerle anlatım bir modaydı o dönem. Seyirci artık film izlemeyi bırakıp göstergeleri kovalamaya başladı. Gösterge dili eleştirmenliğin icadını sağladı. Sinema izlemek uzmanlık haline geldi. Falan filan. Benim tanıdığım Trevanian bu komik ortamı değerlendirir; sarı spor arabayla dalgasını geçer, çünkü birkaç sayfa ötede Bay W'nin saçmalıklarını okuyoruz. LaPointe'nin soruşturmada ciddiye almayıp ilgilenmesi için Guttmann'a havale ettiği Bay W  soruşturmayla ilgili komple teorileri sallıyor.     Kasaba'ya beş yıldız veriyorsam çevirmen  Şen Süer Kaya'nın katkısı da var, kendisine saygılarımı sunuyorum. Fakat ciddi soru işaretleri var: Birinci baskıdan birkaç cümle okudum. Yüz kızartıcıydı. O çeviriyi kolejli yapmazdı. Esrarengiz işler. O çeviri kimin, sonra kim düzeltti o çeviriyi? Saygıyı hak etmek gerek.

[Χρήστος Γιαννάκενας · Rating 5 out of 5]

Δύσκολα μπορώ να περιγράψω το βιβλίο. Η υπόθεση φαίνεται σχετικά απλή, αν και ανατρεπτική, όμως το δυνατό χαρτί του Trevanian είναι η περιγραφή του δρόμου, ο εσωτερισμός των ηρώων και η βαθύτητα της φιλοσοφίας του. Η κοινωνική ματιά είναι απαισιόδοξη, αφήνοντας μας να αναρωτιόμαστε αν αξίζει να συνεχίζουμε το αγώνα μας για το καλύτερο και να παρατείνουμε την αγωνία μας για το χειρότερο.
Σε κάθε περίπτωση, ρίξτε του πέντε ματιές και θα ξεχάσετε εκείνες τις βλακείες περί παραλογοτεχνίας.

[Δημητρης Παπαγεωργιου · Rating 5 out of 5]

Πολυ δυνατο βιβλιο-μελαγχολια-χιουμορ και στο περιθωριο η αστυνομικη ερευνα-ωραια δομημενοι χαρακτηρες και τοιχογραφια μιας οχι πολυ ξενης σε μας κοινωνιας-10/10

[Maria Altiki · Rating 5 out of 5]

Ένα εξαιρετικό νουάρ μυθιστόρημα με δύο πρωταγωνιστές, τον Κλώντ Λαπουάντ και την Λεωφόρο. Ο Τρεβανιάν χτίζει και τους δύο τους υπέροχα, βήμα το βήμα. Ο Λαπουάντ είναι ένας μπάτσος παλιάς κοπής που ενώ φαίνεται για τον φιλικό φασίστα της γειτονιάς, αυτός αισθάνεται στοργή και τρυφερότητα για την πιάτσα του και τους ανθρώπους που την κατοικούν. Τον λάτρεψα από την αρχή μέχρι και το τέλος και του άξιζε με το παραπάνω. Από δω και πέρα όλοι οι καφέδες, θα πίνονται στην υγεία του!

[Ελένη Αθανασίου · Rating 5 out of 5]

LaPointe is one hell of a character, έγραψε ένας φίλος εδώ μέσα και δεν έχω να πω κάτι άλλο!

[Seher Andaç · Rating 5 out of 5]

Kitap okumanın aslında zamanı unutturan keyifli bir eylem olduğunu The Main bana tekrar hatırlattı ve yaşattı. Okurken kitabın içindeki tüm karakterlerin birbirlerini tanıdıkları için çok şanslı olduklarını düşünmüştüm. Artı bir kendimi de okur olarak şanslılar grubuna ekliyorum:)
Kitabın Türkçe yeniden çevirisi için isminden başlanmalı. Çünkü bence ismi hiç yakışmıyor.

[Mathilde · Rating 4 out of 5]

Je ne dirais pas que ce soit un thriller, pour moi le roman "The Main" est un policier, à l’ancienne, un peu noir où un “vieux” flic droit, mais ayant ses propres lois arpente les rues du quartier de la Main (le Boulevard Saint-Laurent), il connaît tout et tout le monde. Le jour où un Italien est retrouvé poignardé dans son quartier, et même si ce n’est pas à lui d’enquêter, on le laisse enquêter.

Une question reste en suspend tout le long du récit : qu'est ce que l'on peut qualifier de crime, qu'est ce que le bien, le mal ?
L’écriture est dense, sans vouloir dire pompeuse, non, mais l’auteur prend le temps de parler de chaque chose, chaque scène, on ne passe pas d’une chose à une autre à la va-vite, au contraire, on nous explique, les protagonistes discutent, on apprend à les connaître. Sur le même rythme et de la même manière d’une balade dans Montréal, en prenant notre temps, le quartier prend vie devant nous : ses rues, ses maisons, ses gens, tous paumés à leur façon.
Le lieutenant LaPointe est touchant, sensible sous sa carapace et tellement humain. On se prend d’affection pour lui et ceux qui croisent son chemin.

Ce premier roman lu de cet auteur me donne bien envie d’en lire d’autre. Encore une fois, c’est une belle lecture de la maison d’édition Gallmeister.

retrouvez mes chroniques sur http://pause-the.blogspot.com/

[Carole · Rating 4 out of 5]

This Trevanian novel dealt with characters as much as with story line. The relationship between the older, more experienced, police officer and his young trainee is at the center of this murder mystery. The Main is an area in Montreal that is populated by derelicts, prostitutes, small businesspeople trying to eke out a living, and police officers trying to keep it all together. Trevanian puts the reader at the center of this place of hard-knocks. The actual murder is not solved till the last few pages and the author does not hint at all as to who the murderer is. It is a complete surprise and, for that reason, the suspense of this novel is relentlessly threaded throughout the entire story. I enjoyed this book and look forward to reading more of Trevanian.

[Δημήτρης · Rating 5 out of 5]

Για το Smassing Culture.

Όταν νουάρ και κοινωνία συναντώνται

Μια μυστηριώδης φιγούρα τις περισσότερες φορές αρκεί για να τραβήξει το ενδιαφέρον προς το μέρος της. Μία τέτοια σκιώδης φιγούρα υπήρξε ο Trevanian, ο οποίος φρόντισε για πολλά χρόνια να αφήσει ένα μυστήριο να πλανιέται γύρω από το άτομό του. Το όνομα Trevanian αποτέλεσε ένα από τα πολλά φιλολογικά ψευδώνυμα του Rodney William Whitaker (1931 – 2005), ενός συγγραφέα που πολλά από τα βιβλία του έχουν πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα και μόλις το 1998 αποκάλυψε το όνομά του. Όπως είναι κατανοητό, για χρόνια έμεινε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας δημιουργώντας μία cult αύρα γύρω από το πρόσωπό του.

Αν και ασχολήθηκε με πολλά είδη, εκείνο στο οποίο αφοσιώθηκε περισσότερο δεν είναι άλλο από την noir λογοτεχνία. Ένα είδος το οποίο υπηρέτησε πολλές φορές προσπαθώντας να πειραματιστεί με τις πολλές δυνατότητες που μπορεί να προσφέρει ένα είδος σαν και αυτό. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, κυκλοφόρησε το 1979 το τρίτο του βιβλίο με τίτλο Η Λεωφόρος το οποίο κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πόλις το φθινόπωρο του 2018.

Η Λεωφόρος είναι ένας κεντρικός δρόμος στο Μόντρεαλ του Καναδά, και με το όνομα αυτό ορίζεται και ολόκληρη η τριγύρω γειτονιά. Στην περιοχή εκείνη δρα ο ένας εκ των δύο κύριων πρωταγωνιστών του μυθιστορήματος, ο αστυνόμος ΛαΠουάντ. Ο ΛαΠουάντ ζει και δρα στην Λεωφόρο για πολλά χρόνια θεωρώντας τον εαυτό του προστάτη της, προσπαθώντας τις περισσότερες φορές να εφαρμόσει με τις δικές του μεθόδους το δίκαιο παρά τον νόμο. Αποτελεί έναν αντι-ήρωα, έναν αστυνομικό παλιάς κοπής -ξεφεύγοντας από τα σύγχρονα στερεότυπα στην αστυνομική λογοτεχνία-, ο οποίος βιώνει το προσωπικό του δράμα από όταν έχασε την γυναίκα του σε νεαρή ηλικία, ζώντας μόνος έχοντας ως κίνητρο την προστασία της περιοχής του και των ανθρώπων της.

Η Λεωφόρος αποτελεί έναν ζωντανό οργανισμό από μόνη της, με τους ανθρώπους που ζουν σε αυτή να απλώνονται σε ένα ευρύ πολιτισμικό φάσμα. Στο γαλλόφωνο ως επί το πλείστον Μόντρεαλ, βρίσκεται πολύ μεγάλο ενδιαφέρον στις σχέσεις μεταξύ των αγγλόφωνων και γαλλόφωνων Καναδών, αλλά και στη διαφορά κουλτούρας τους. Η ιδιαιτερότητα της Λεωφόρου όμως εντοπίζεται σε όλες τις υπόλοιπες πολιτισμικές ομάδες. Στην περιοχή αυτή ζουν και επιβιώνουν Έλληνες, Ιταλοί, Εβραίοι και κάθε λογής νόμιμοι και παράνομοι μετανάστες με την αλληλεπίδρασή τους να δείχνει πόσες διαφορές μπορεί να έχουν μεταξύ τους, αλλά και πόσο σημαντικό κομμάτι είναι όλοι για τον οργανισμό της Λεωφόρου. Ταυτόχρονα στην ίδια περιοχή, όπως είναι αναμενόμενο, έχουν την έδρα τους πάρα πολλοί μαστροποί και έμποροι ναρκωτικών, καθώς και πολλές αυτόνομες πόρνες, για τις οποίες ο ΛαΠουάντ είναι εκεί όποτε τον χρειαστούν.

Εύκολα γίνεται αντιληπτό, λοιπόν, πως ο δεύτερος πρωταγωνιστής του βιβλίου δεν είναι άλλος από την ίδια τη Λεωφόρο. Ο Τρεβανιάν χρησιμοποιεί την σχετικά απλή, αν και ενδιαφέρουσα, αστυνομική πλοκή διάσπαρτα μέσα στο βιβλίο, και καταπιάνεται από αυτή για να βοηθηθεί στην περιγραφή της Λεωφόρου και την ψυχοσύνθεση όσο χαρακτήρων κάνουν την εμφάνισή τους. Όπως έκανε αρκετά χρόνια αργότερα ο William Boyle χρησιμοποιώντας την περιοχή Gravesend της Νέας Υόρκης ως σημείο αναφοράς στο ομώνυμο βιβλίο του, έτσι και εδώ ο Τρεβανιάν χρησιμοποιεί τη συγκεκριμένη περιοχή ώστε μέσα από τη ζωή της και τους ανθρώπους της, δημιουργεί ένα πολύχρωμο πολιτισμικό μωσαϊκό παράλληλα με τη γκρίζα και μαύρη (noir) αισθητική του όλου έργου, το οποίο λειτουργεί ως μία άκρως ωμή και ζοφερή απεικόνιση της σύγχρονης κοινωνίας.

Εν κατακλείδι, η Λεωφόρος του Τρεβανιάν είναι ένα χαμηλής έντασης noir έργο, στο οποίο οι περιγραφές και οι φιλοσοφίες γύρω από τη ζωή σε μία περιοχή όπως η Λεωφόρος του Μόντρεαλ, κερδίζουν την παράσταση και καταφέρνουν να κερδίσουν όποιον διαβάσει αυτό το βιβλίο. Και ακόμα και αν έχουν περάσει 40 χρόνια από την πρώτη του κυκλοφορία, το βιβλίο αυτό, κρατά σφιχτά των χαρακτήρα του και αποδεικνύει ότι η noir λογοτεχνία κάθε άλλο παρά παραλογοτεχνία είναι, αν βέβαια υπάρχουν ακόμα άτομα που τη θεωρούν έτσι.

[Ramazan Atlen · Rating 4 out of 5]

TREVANİAN’IN AĞIRBAŞLI POLİSİYESİ

Kasaba romanına öncelikle polisiye edebiyat açısından yaklaşacağım.

Önce “polisiye” terimini mystery fiction anlamında kullandığımı söyleyeyim. Mystery fiction gizem içeren bir cinayetin çözümünün hikaye edildiği romanlardır. Bu romanlarda bir suç işlenir, bu suç genelde cinayettir, olay örgüsü bu suçun çözümüyle ilerler. Amaç suçu kimin, nasıl ve neden işlediğini belirlemek ve bir tür adalet elde etmektir.

Gelgelelim Batı edebiyatında crime fiction, mystery fiction, suspense ve thriller gibi farklı isimlendirmeler olsa da Türk edebiyatında bu türlerin hepsine birden ‘polisiye’ denilmekte, daha doğrusu suç (cinayet) içeren bütün romanlar polisiye kapsamına dahil edilmektedir.

Oysa polisiyede esas olan suç değil muammadır. Muammasız polisiye olmaz ama suçsuz polisiye olur. Çünkü suç içermeyen, yalnızca bir muammanın çözümünü hikâye eden polisiyeler vardır. Örneğin Sherlock Holmes öykülerinin azımsanmayacak bir bölümünde ünlü dedektif suçla alakalı olmayan gizemli durumların peşine düşer. Dolayısıyla polisiye romanlar bir gizemin ardından yatan gerçekle ilgilidir. Bu gizem çoğunlukla bir suçla alakalı olsa da bu zorunlu değildir. “Suç”un gizem yaratmaya elverişli bir eylem olması nedeniyle polisiyelerde yaygın şekilde ele alınması polisiyenin suçla eşdeğer görülmesine yol açmıştır denebilir.

Bu kadar açıklamayı şundan yaptım; Trevanian’ın Kasaba romanı bu anlamda tam bir polisiye roman (mystery fiction). Çünkü romanda bir cinayet işleniyor, cinayetin faili belli değil, başkahraman bu cinayeti araştırıyor, ipuçlarının peşine düşüyor, şüphelilerle görüşüyor ve en sonunda katili buluyor. Dolayısıyla Kasaba’da katil kim, cinayeti neden işledi sorularının cevapları ortaya çıkarılıyor. Romanın temel izleği bu gizemli cinayetin çözülmesi. Yanı sıra cinayet gerekçesinin makul olması, katilin sürpriz biri çıkması gibi faktörler açısından da başarılı bir polisiye.

Ancak polisiye edebiyat söz konusu olunca getirilen bazı eleştiriler vardır; mesela polisiye romanların karmaşık bir suç, bu suçu çözmeyi amaçlayan bir araştırmacı, bilinmeyen bir suçlu, çok sayıda şüpheli, ipuçlarının değerlendirilerek şüphelilerin tek tek elenmesi, suçlunun bulunması ve yakalanması gibi olmazsa olmaz kabilinden unsurları nedeniyle son derece katı ve kurallı bir yapısı vardır ve bu yapı onları klişeye düşmeye daha elverişli kılar. Ayrıca Raymond Chandler’in ifadesiyle pek çok polisiye romanda canlı kanlı karakterler, güzel diyaloglar, iyi bir tempo ve gözlem gücüne dayalı ayrıntılar bulunmaz, atmosfer bir karatahta kadar soğuktur. Yani bir romanı iyi yapan unsurlar muammanın karmaşıklığına kurban gider.

Bu eleştirilerde haklılık payı yok değildir; polisiye deyince hemen akla gelen yazarların eserlerinde bu türden noksanlara rastlarız elbette. Ancak bir yerden sonra bu eleştiriler bazı okurlar nezdinde ve özellikle akademik camiada polisiyenin edebiyata dahil edilmeyecek bir tür olduğuna kadar varır.

İşte “Kasaba” romanı başta başkahramanı Teğmen Lapointe olmak üzere son derece gerçekçi karakterleri, hikâyenin geçtiği Main’i bir karakter gibi işleyen ayrıntılı tasvirleri, kitabilikten uzak, etkileyici diyalogları, hiçbir aksiyon ya da görünür heyecan içermeyen ağırbaşlı anlatımına rağmen okurun ilgisini bir an olsun kaybettirmeyen olay örgüsüyle dört dörtlük bir polisiye romandır ve yukarıdaki eleştirilere de çok güzel bir cevaptır. Demek ki bir roman, türü nedeniyle iyi veya kötü olmaz, belki polisiye romanlar kurallı yapıları nedeniyle diğer türlere göre bir sıfır yenik başlarlar maça ancak iyi yazıldıkları takdirde iyi edebiyata dahildirler.

Kısacası Trevanian bal gibi polisiye roman yazmış ve bu ağırbaşlı polisiyesiyle “iyi polisiye iyi edebiyattır” sözünü haklı çıkarmış.

(Bir yıldızı çeviri nedeniyle kırptım. Bendeki 93 baskısıydı, çeviri Trevanian olmasa okunmayacak kadar kötüydü. Ama sonraki baskılarda düzeltilmiş sanırım.)

[Digdem Absin · Rating 3 out of 5]

Uzun yıllar önce kitaplarını okuduğum bir yazar Trevanian; ölümünden ve gerçek kimliğinin ortaya çıkmasından çok önce. Herkes gibi ben de Şibumi’yi onun başyapıtı olarak görmüş diğer eserlerini ise çok da beğenmemiştim. Goodreads arkadaşlarımla okumaya başladık Kasaba’yı :)))) Hem Kasaba’dan hem de birlikte okumaktan hoşlandım; ilk grupla okuma deneyimim oldu bu kitap.

Hikayeden ve yazarın anlatımından keyif aldım. Romanın ana kahramanı Main yani kasaba olsa da, derinliği olan çok sayıda karakter var. Bunların başında teğmen Claude LaPointe geliyor. LaPointe sokağın nabzını tutan geleneksel bir polis ve kendi bölgesi olan tutkuyla sahiplendiği Main’ı kendi yöntemleriyle korumak istiyor. Hikayenin hemen başında işlenen bir cinayetin çözülme aşamasında bizler de Main’ı ve insanlarını tanıyoruz. Fakat odak noktası cinayet değil kesinlikle ve bu roman da bir polisiye değil; çok daha fazlası. Değişim, iyilik, kötülük, kanun, hukuk, suç, ceza ve çok daha fazlasının sorgulandığı bir hikaye.

Benim okuduğum 1993 tarihli ilk baskıydı ve elime alınca umutlanmıştım. ��imdiye kadarki deneyimlerim eski çeviri ve baskıların çok daha kaliteli olduğunu göstermişti çünkü. Kasaba ile büyük bir hayal kırıklığı yaşadım. Çeviri rezalet ve onun üzerine editoryal açıdan hiçbir katkı yapılmamış. Yidiş, Fransızca, Joual Fransızcası hatta İngilizce bir sürü kelime çevrilmeden bırakılmış; sanki çevirmenin daha sonra üstünden geçeceği bir ilk metin gibi eksik kalmış. Bu kelimelerin çoğu çevrilmeli, lehçe farklılığına vurgu için bırakılanlar da dipnotlarla açıklanmalıydı. Yabancı kelimeler dışında çeviride öyle absürdlükler vardı ki çevirmenin İngilizce bilip bilmediğiyle ilgili şüphelerim oluştu. Online çevirme sayfalarında çevrilip hiçbir düzeltme yapılmasa, ilk baskıdan çok daha anlaşılır bir metin çıkacağına eminim. Buna bir de imla ve yazım hataları eklenince okunmaz oldu kitap. Eğer tek başıma okuyor olsaydım yarım bırakırdım. Daha sonraki baskılarda çeviri sorununun giderilmeye çalışıldığı söylendi. Ne derece başarılı olmuştur bilmiyorum; son baskıları da okumak lazım.

[mrs wentworth · Rating 3 out of 5]

Trevanian’la Sibumi’yle tanistim. Cok uzun zaman en sevdigim kitaplardan biriydi. Kasaba kitabini daha erken bir zamanda yazmis. Sibumideki yazim dili daha basit ve duygusal olarak daha yuzeysel gibi.
Kasaba kitabini Ahmet Umit’in bir kitabina benzettim. Sonunu hissedebiliyorsunuz basindan. Yine de begendim kitabi iyi ki okumusum.

[Gerard · Rating 5 out of 5]

One Trevanian that I love, that no one else seems to enjoy as much. Brilliant evocation of Montreal in the 1970's, and brilliant, funny, gritty writing. Also good dynamics between the crusty old veteran cop and the new-school, new generation neophyte.

[Dave · Rating 5 out of 5]

One of the most complete books I've ever read. Filled with soul, sorrow, laughter, growth, life, and death.

[Dianne Everson · Rating 4 out of 5]

This book is an older (1976) one.
I was impressed enough to recommend that if you see it anywhere, you pick it up.
It is a police procedural, but not a thriller, and the mystery is not the main point.
The Main, a low class area with alcoholics, thieves, and prostitutes is the beat of older policeman, LaPointe. The relationship between the two is the book. As a result it seems to start slowly, but the detailed descriptions and ambivalence between ethical and illegal is extremely well done.
This is not a lightweight book but a thoughtful one. Engrossing and worthy of the philosophical debates it engenders. You will find that the area is now gentrified and tough community policing may have gone too, but the questions, the lack of a black and white answer to life problems and people, are still worth questioning.

[Ecem · Rating 4 out of 5]

Sürükleyici ve heyecanlı bir anlatımı var. Yahudi soykırımını yaşamış kahramanlar barındırıyor. Sevdiklerini çok erken kaybetmiş, bu acılarla yüzleşememiş, onları hayallerinde yaşatarak avunan karakterler var. Şibumi ve İnfazcı kadar olmasa da, yine sonlara doğru hüznün dozu artıyor.

Türkçe çeviri olmasına rağmen pek çok Fransızca, Yiddişçe ve Joual tabirler açıklanmadan ve olduğu gibi kullanılmış. Tırnak işaretleri yer yer unutulmuş (başı var sonu yok, sonu var başı yok). Virgüller bazen öyle yerlerde kullanılmış ki, nasıl okuyacağımı şaşırdım. Özetle, çeviriye rağmen çok severek ve bitirmemek için kendimi tutarak okudum.

[Caroline · Rating 5 out of 5]

Montréal, 1970. L’Inspecteur Claude LaPointe vit et enquête, dans son quartier, sur le boulevard Saint-Laurent, l’autre nom de la Main.

L’écriture de Trévanian est incisive, élégante et éblouissante, comme d’habitude. Elle vous prend par les tripes et vous invite à vivre une aventure poétique, nostalgique et envoûtante.

The Main est un bijou de la littérature américaine du XXème siècle, sombre, mélancolique, touchant.

A lire absolument.

[Benoit Lelièvre · Rating 4 out of 5]

Not exactly a mystery like advertised, but a fantastic character exploration and a love letter to the most complicated street in Montreal. Sure, The Main sometimes feel a little dated but Trevanian’s masterful storytelling skills and nuanced moral argument make the book and unputdownable. A little self-indulgent at times, but otherwise a blast.

[Mathiwi · Rating 5 out of 5]

J'ai beaucoup aimé ! Bon polar qui se se lit aisément, avec de beaux personnages suffisamment développés et une fin inattendue. Une belle plongée dans un des bas quartiers de Montréal auprès d'un flic "à l'ancienne".

[Zozetta · Rating 4 out of 5]

4.5/5

[Philippe Malzieu · Rating 5 out of 5]

Literature or thriller? With Trévanian (and some others as Chandler, Ambler...) we can ask ourselves the question. But what it is a thriller? Good question. Thus let us write a thriller. Yes we can write a thriller, but it is necessary to respect rules. We need 50 chapters. There is of more important. Between these you can put trivial things.
We need to find a theme. There is one which work well, the esotericism for example. I am nice. I give you one. Pascal was murdered. He had solved the theorem of Fermat. We can imagine that it gives the solution of the fission of the proton, the firmness of the whites eggs in snow. Even of the existence of God. The secret is in the very first edition of the "Pascal thoughts" ( 1669 ) before his very pious sisters tidy up the texts.

I begin :

CHAPTER 1: The crime. it needs to be very gory. A pure sublimely beautiful young woman (it gives a little of eroticism) is cut in piece of sashimi. The inspecteur in charge of the investigation is cynic, come back from everything without having gone anywhere. He is mysogine, a little bit alcoholic.

CHAPTER 2: The forensic scientist identifies the murder weapon: a scout pocket knife. The investigation turns naturally in the scout middle.

CHAPTER 3: The investigator is associated with a woman to profile. It is a brown magifique woman. She had a great sorrow of love. Spontaneously they hate each other.

CAPITRE 4: Another crime also delicious, the scout track tightens.

CHAPTER 5: The first victim was not also pure. She belonged to an sect. You have the choice: fly fishing, pigeon fancier, admirer of Oprah Winfreh... It is to divert the attention, it is necessary to hold châpitres 50.

CHHAPITRE 7: A boy scout arrested, he commits suicide. He had undoubtful an unavowable secret.

CHAPTER 15: Bizarre : the same book disappeared at 2 victim's!

CHAPTER 19: Another bloody crime.

CHAPTER 25: The woman profiler is a victim of a murder attempt. She has also a secret (everybody has a secret in a thriller). She is saved by the investigator.

CHAPTER 26: They sleep together.

CHAPTER 27: She tells him her secret.

CHAPTER 31: Many arrest in the boy scouts middle.

CHAPTER 41: 3 other murders

CHAPTER 49: It is the conversion of Barthes, the culprits are arrested : frustrated cooks or fundamentalist sect.

HAPTERS 50: 2 solutions. Either the woman profiler is killed during the arrest, the investigator is discouraged. He leaves the police station by horse. He sings "I'm a poor lonesome cow boy" by the time the sun lies down in valley Monument. Either they get married and will have 5 children.

Here we are, your book is ready. You will sell it by millions. You will go to Hollywood, will marry a top model. Vintage champagne, caviar, Bordeaux grand cru and cocaine. After some times, you will give up everything and you remove in an Indian ashram or an Italian Cistercian monastery.

Otherwise, Trévanian, it is literature.

[Gokhan Toka · Rating 4 out of 5]

Kitabi E yayinlarinin 1993 tarihli ilk baskisindan okumak, ya da okumaya calismak buyuk bir zihin aktivitesi gerektiriyor. 1993 yilinda Google translate var olmus olsaydi, bu cevirinin pekala da Google translate tarafindan yapilmis oldugunu dusunebilirdik. Ancak kitap bir "kisi" tarafindan cevrilmis. Hatta goodreads sayesinde, bu kisinin adina tiklandiginda, bu isim tarafindan cevrilmis onlarca baska kitap daha oldugu goruluyor. Diger kitaplari daha sonra cevirdiyse umarim arada gecen zamanda ingilizce ogrenebilmistir...

Aklimda kalan bazi ornekler:

Kiz, yasli adama "Cocuk, disarda cok soguk bir hava var!" (Sanirim, "oh boy!" cocuk diye cevrilmis

"Kaybedersem annem uzerime işer" ("piss off" olabilir mi? kaybederse annenin kizmasi isemesinden daha mantikli olabilir)

Cok iyi bir kitap ve daha guzel bir ceviriyi hakkediyor

[Duygu · Rating 3 out of 5]

Kitap polisiye roman olarak dusunuldugunde 4 yildizi hak ediyor ama burada Turkce cevirisini de isin icine katmak gerekir. O zaman da maalesef roman hak ettiginin altinda kaliyor. "E Yayinlari" bu konuda daha titiz olmali eger Trevanian'in eserlerini cevirmeye devam edeceklerse. Iki dil bambaska ve dil kulturuyle birlikte gelir; fakat cevirisinde yabanciligi degil asinaligi hissetmek gerekir. Ornek olarak: Turkce'de "Hey!" unlemi cok kullanilmaz, agzi bozuk biri "olasilikla" diye cumleye hic baslamaz.
Trevanian'a gelince her kitabinda farkli ama benzer usluplari var; romanin gectigi yeri tam olarak elle tutulurcasina tasvir ediyor ve toplumun derin yaralarini bir polisin yaninda gozlemleyebilmemizi sagliyor. Bir Sibumi ya da Katya'nin Yazi degil ama kendi basina ozel bir kitap...

[Chrisl · Rating 4 out of 5]

Ah, Trevanian ... when encountering his name, The Main most comes to mind from the basket of his books. Wonder if I would enjoy a re-read? Is being in a brooding building an apt emotional memory response to a book?

Slightly felt mental tug of image from a book ... somewhere in Canada with Trevanian. Medieval sort of sense of place.?

Curious now to read reviews ...
Note: Edgar

[Mark Fallon · Rating 4 out of 5]

This was an unexpected pleasure, as it was so different than the other Trevanian novels I read. Instead of espionage and trained assassins, this story follows the meandering mind of Lt. LaPointe as he tracks down a killer on "The Main" neighborhood of Montreal. Not so much a mystery as a character study.

[Akile · Rating 3 out of 5]

Çok sevdiğim yazarlardan biri olan Trevanian’ın bu kitabı elimde sündü günlerce. Üç yıldız verdiğim tek kitabı bu oldu. Yakın zamanda yazarın Jonathan Hemlock serisinin ilk kitabını okudum, o çok güzeldi aktı gitti sayfalar. Onunla mı kıyasladım bilmiyorum veya dikkatimi toplayıp düzgün okuma yapamadığım bir dönem mi oldu şu sıra anlayamadım ama üzülerek üç yıldız verdim..