Περάστε και κλείστε την πόρτα

by Raphaële Billetdoux

Σάββατο. Δύο το μεσημέρι. Χειμώνας. Στο Παρίσι χιονίζει. Οι κοπέλες περιμένουν στο διάδρομο. Ελπίζουν να γίνουν σταρ. Ποτέ δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει η τύχη. Η δοκιμασία είναι σωματική και ψυχολογική.
Ο αναγνώστης -προνομιούχος θεατής- είναι προσκεκλημένος στις ανακρίσεις που διεξάγονται υπό τους προβολείς και όπου η Τέχνη και η ζωή, η ωριμότητα και τα νιάτα, το αρσενικό και το θηλυκό ψάχνονται και συγκρούονται αποφασιστικά, σ' ένα πεδίο απαλλαγμένο από συμβάσεις.
Η συγγραφέας του "Οι νύχτες μου είναι πιό όμορφες απ' τις μέρες σας", μας καλεί και πάλι σε μία συνάντηση "κεκλεισμένων των θυρών". Το απόγευμα είναι σύντομο, οι κοπέλες όμορφες, το παιχνίδι επικίνδυνο. Σου κόβει την ανάσα. Κι όταν το σκοτάδι πέφτει πίσω απ' τα τζάμια, ο δημιουργός είναι ακόμη εκεί με ένα δημιούργημα, μέσα στους ψιθύρους του έργου που γεννιέται...

(από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

240 pages, Paperback

First published January 1, 1991

About the author

She is the daughter of François Billetdoux, and was a companion of the political journalist Paul Guilbert (died July 2002).

She was assistant editor on feature films and television. Then in 1975, she became a journalist. She made a feature film, La Femme enfant (1980).[3] In 2006, she wrote a memoir, Un peu de désir, sinon je meurs, under the name "Marie" Billetdoux.


AKA
Marie Billetdoux

Reviews

[Sofia · Rating 3 out of 5]

2.5*

[Claudia Pereira · Rating 3 out of 5]

Uma série de entrevistas a raparigas entre os 16 e os 18 anos para um papel num filme. Cada uma com os seus medos e traumas a ser desmistificados pelo realizador. No fim encontra uma com que se abre e com que passa a noite conversando. Quando descobre quem é manda-a embora. Na minha opinião acho que o realizador só procura a filha dele que não vê desde os 5 anos. Não é uma obra prima mas gostei no geral

[Ipsis · Rating 2 out of 5]

Entretém, lê-se rápido porque tem muitos diálogos. A ideia principal é engraçada, mas fica a sensação que a dada altura se estica em demasia essa entrada inicial.
E no fim, fica-se com a sensação de que não se foi a lado algum.
Recomendo enquanto leitura entre livros de cariz emocional mais exigente.