ΠΟΙΗΜΑΤΑ / POESIE [1927 - 1938] Ζωή... είναι να θυμάσαι Με είχαν αφήσει μόνο Νύχτα: όνειρο με σκορπιστά Λίγο αν υποχωρήσει η νύχτα του καλοκαιριού Έρωτας για τους έφηβους Αν πίσω απ' το παράθυρο που φέγγει Η θάλασσα γαλάζια Κολυμβητής Ο Έρωτάς μου ήταν γυμνός Ας με κρύψει η νύχτα Τα μαύρα τα σκαλιά Εσωτερικό Το αγγελούδι μου το βρήκα Τριγύριζα στην πόλη Ήταν Σεπτέμβρης Η βενετσιάνικη πλατεία Να ζω θα ήθελα
ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ / POESIE INEDITE [1927 - 1955] Στα δροσερά ουρητήρια του σταθμού Άδειος ο ουρανός Τοπία Το αγόρι μου έχει ανάλαφρες φτερούγες Το τίμιο χέρι, που σίδερο ευώδιαζε Αγόρι μη φύγεις Με χτύπησαν Τα πεύκα τα μοναχικά Γυρίζοντας στη θάλασσα Καίω τη ζωή μου εδώ Το φεγγάρι του Σεπτέμβρη Στον όρμο ακολουθούσα ένα αγόρι Όταν το φως Για μένα στάθηκε Να κυβερνάς ένα αγόρι Ένα ποτήρι γάλα Έρημο τώρα το ποτάμι Φλέγεται κιόλας το καρπούζι Η καταιγίδα Αφηρημένα μάλλον κατεβαίνει η ποίηση Ένα παιδί έτρεχε πίσω από ένα τρένο Περνάνε τα βαριά βόδια με τ' αλέτρι Μελαγχολία του έρωτα Η αϋπνία των χελιδονιών Ασάλευτη στον ήλιο η εξοχή Ίσως γερνώ Ν' αφήνεσαι στο κύμα των αισθήσεων
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ / APPUNTI [1938-1949] Φυσάει, ο άνεμος στο μόλο δυνατά Μες στα βουνά και τις κοιλάδες
ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΧΑΡΑ ΝΑ ΖΕΙΣ / UNA STRANA GIOIA DI VIVERE [1949 - 1955] Τι ωραίο να σ' ακολουθώ Αχ αν μπορούσα θα τον αγόραζα Όμορφη νύχτα, αλάφρυνε τον πόνο μου Με δυνατή κραυγή και τόσο πόνο Σα χειμωνιάζει σε ζεστά βρόμικα χέρια Τέτοια ώρα φιλούν τα παιδάκια Τι δυνατός ο ήχος της αυγής
ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ ΗΔΟΝΗ / CROCE E DELIZIA [1927 - 1957] Σα γνώριμη μορφή, ίσως και άγνωστη Ένας ρυθμός που ξαναβρίσκεται Εάν περάσει μια ομορφιά όλο βιασύνη Βάδιζα κι έκλαιγα στην κοσμοσυρροή Φεύγει αγνός και συνετός αλλάζει δρόμο Μια σκέψη έρωτα γυρίζει Χάνομαι στο λαϊκό προάστιο
ΝΕΑΝΙΚΑ ΕΥΡΕΘΕΝΤΑ / GIOVANILI RITROVATE [1927 - 1936] Ας πάμε, ας πάμε απελπισμένα Το αγόρι που ακούει στα βιβλία Η σκιά κάποιου απαλού σύννεφου
ΑΛΛΑ / ALTRE [1936 - 1957] Ας γύριζα κι εγώ μες στα κουρέλια Ηθικολόγοι Κι ύστερα σα μια μύγα
ΙΔΙΟΤΡΟΠΙΕΣ / STRANEZZE [1957 - 1976] Στο φεγγάρι Στο στόμα φίλησέ με Ερωτικό Αντίο αγόρι Άλφιο, κάποιο τρένο σε παίρνει Λαχτάρα να φιλήσω ένα ωραίο αγόρι Πάω κατά το ποτάμι καβάλα σ' άλογο Η μάχη Η ζέστη, το κρύο, στις αίθουσες αναμονής Τώρα η φωνή σου θα χαθεί Καμιά φορά, στο δρόμο περπατώντας Δεν υπάρχει πια η αστραπόφεγγη χάρη Ο άγρυπνος ταξιδευτής Γιορτή στο δειλινό
Sandro Penna (June 12, 1906 – January 21, 1977) was an Italian poet.
Born in Perugia, Penna lived in Rome for most of his life. He never had a regular job, contributing to several newspapers and writing almost only poetry. His first poems were published in 1932, through the intervention of Umberto Saba. Openly gay, his works were largely marked by his melanchonic view of homosexuality as emargination. Penna's economic conditions were often poor, and in his late years a group of intellectuals signed a manifesto in the newspaper 'Paese Sera' to help him.
His affection for young boys was reflected by the constant presence of young boys in his verses, as well as in his taking a 14-year-old streetboy from Rome, Raffaele, to the home he shared with his mother in 1956 and living with him, on and off, for fourteen years.
According to Pier Paolo Pasolini, Penna's poetry was made of "an extremely delicate material of city places, with asphalt and grass, whitewashed walls of poor houses, white marbles of the bridges, and everywhere the sea's breath, the murmur of the river in which the trembling night lights reflect".
His controversial erotic love poems can be found in English translation in This Strange Joy (Ohio State University Press, 1982) and Remember me, God of Love (Carcanet, 1993).