کتاب مختصر و مفیدی بود از سرگذشت پُر فراز و نشیب زبانهای ایرانی، علیالخصوص زبان فارسی دری. شاید بخشهایی از کتاب از لحاظ زبانشناسی تاریخی باید منطبق با پژوهشهای جدید قرار بگیرد و توضیحات بیشتری در بابِ زبان های ایرانی میانهی شرقی به آن افزوده شود. ولی در جمع مطالعهی کتاب برای زبانشناسان و پژوهشگران ادب فارسی و فرهنگ و زبانهای باستانی ایرانی توصیه می شود. مطالعهی این کتاب برای من همزمان با مطالعهی کتاب "تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام" نوشتهی زندهیاد دکتر احمد تفضلی بسیار سودمند بود چراکه این دو کتاب به نوعی یکدیگر را در پروسه ی خوانش تکمیل می کنند.
بیشک یک کتاب درسی است. و سطح علمی نویسنده آن (محسن ابوالقاسمی) زبانزد است. با اینحال با کتابی نسبتا قدیمی و فشرده رو به رو هستیم. صفحهآرایی کتاب حس نامنظم بودن را منتقل و آسانی متن را هرچه بیشتر دریغ میکند. توصیهام برای کسانی که دانشجوی زبانشناسی نیستند خواندن کتاب "آشنایی با تاریخ زبانهای ایرانی" از "کوروش صفوی" است. چکیدهای که این کتاب که نسبتا بروزتر هم هست.
شاخه زبانهای ایرانی در گروه زبانهای هند و ایرانی (آریایی) و خانواده زبانهای هند و اروپایی جای دارد دیگر گروههای این خانواده؛ ژرمنی، یونانی، ایتالیایی، ارمنی، آناتولیایی، آلبانیایی، بالتی، اسلاوی، تخاری و سلتی میباشد. باید توجه داشت که نباید واژه آریایی را برای همه زبانهای خانواده هند و اروپایی به کار برد. این اشتباه دانشمندان انگلیسی در اوایل سده بیستم بوده است؛ امروزه تنها زبان های هند و ایرانی، آریایی نامیده می شوند(ابوالقاسمی،تاریخ زبان فارسی).
این کتاب شاید از نظر زبان شناسی احتیاج به بازبینی داشته باشد ولی با این حال نمیتوان منکر ارزش تحقیقی آن در تاریخ زبان فارسی شد. شاید یکی از بهترین و کامل ترین تحقیقها در این زمینه کتاب کنت باشد که متأسفانه به فارسی هنوز ترجمه نشده است ولی حتی همان کتاب هم مربوط به شصت سال پیش است.
فوق العاده است ! یه شرح جامه از تاریخ ادبیات ایران از دوران کهن تا دوره معاصر همراه با دستور زبان به کار رفته در متن های فارسی کهن ، پهلوی و . . همرا با مثال هایی از متون اوستا یا کتیبه های شاهان و یا . . . ارائه میده که دارای نثر ساده و روانی هم هست.