تمایل به اجرای تئاتر به سبک و سیاق فرنگی در ایران، اولین بار در دوره قاجار و در سفر شاه قاجار به اروپا و دیدار او از تئاتری در پاریس ایجاد شد. در واقع تئاتر بهانهای بود برای دعوت از دختر فرانسوی زیبایی به نام فرانسواز که دستاندرکار تئاتر بود. حضور وی در دربار ناصری به دوستی و روابط صمیمانه وی با شاهزاده افتخارالسلطنه، دختر فرهیختهی شاه، انجامید. داستان در لایههایی از تاریخ و تخیل بهگونهای طنزآمیز پیش میرود...
داستانی در زمان ناصرالدین شاه دربارهی ورود تئاتر به سبک فرنگی به ایران. در ابتدای داستان، سفر شاه به روسیه و انگلیس و فرانسه روایت شد. چه افتضاحاتی... . حیف این مملکت که در طول این همه سال آدم لایق در راسش نبود. در قسمتی از داستان که "تجمعی به جهت بررسی موضوعیت نمایش" تشکیل شده بود، تشابه خیلی زیادی با ایراداتی که در عصر حاضر به فیلمها و تئاترها گرفته میشود وجود داشت... اینکه طرز فکر سران نسبت به آن دوران فرقی نکرده طنز تلخ تاریخه!