Een dame op leeftijd valt van de trap en Jerome wil helpen. Even later wordt onze galante privédetective bij een indrukwekkende politie-actie in de boeien geslagen en gearresteerd. De politie is op zoek naar een gangster die, met de hulp van een jongeman, op spectaculaire manier met een helikopter is ontsnapt uit de gevangenis. Gangster Mathias en jongeman blijken zoon en kleinzoon te zijn van het dametje dat van de trap viel. Het zal je maar overkomen. Nóg gecompliceerder is het als Jerome wordt ontvoerd door een ex-kompaan van de ontsnapte gangster. Hij is ervan overtuigd dat Jerome de helpende zoon is die weet waar de buit werd verstopt van enkele bankovervallen. En die zoon... zou ook zijn vader hebben vermoord. Jerome Bloks zit tot over zijn oren in de ellende en dus kan hij maar net zo goed de zaak oplossen...
Probably the first time I'm just a tiny bit disappointed: some wordless sequences again, but at other points too much text. Sometimes it's intentional, a gimmick that works fine. But the plot, or rather the back story Bloche stumbles into, is too complicated and uninteresting, told in too many flashbacks. I think Dodier was experimenting with different ways of telling his story, which, again, creates some interesting results, like the page consisting only of wordless panels of Bloche on his way through the Paris streets to an address in the suburbs, with madame Zelda in a kind of voice over telling him why he is to go there. But on the whole, the story felt a little disappointing to me, in spite of -- or maybe even because -- the violence that seemed worse or more in your face than in other instalments of this series. Still, even a subpar JKJ Bloche is better than most other comics around. There's plenty of the regular comedy to keep me entertained while seeing the plot unfold.