Γράμματα από το Χαράρ

by Arthur Rimbaud, Απόστολος Καρούλιας (Translator), Σταύρος Πετσόπουλος (Editor)

Ο Ρεμπώ εγκαταλείπει οριστικά την ποίηση στο τέλος του 1873. Μετά από απίστευτες περιπλανήσεις που τον φέρνουν για χρόνια στην Αγγλία, τη Γερμανία, την Ιάβα, τη Σουηδία, τη Νορβηγία και την Κύπρο, εγκαθίσταται από τον Δεκέμβριο του 1880 στις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας. Εναλλάσσοντας παραμονές στα υψίπεδα του Χαράρ (στην Αβησσυνία) με αναγκαστικές υποχωρήσεις στο Άντεν ή στο Κάιρο, προσπαθεί επί ένδεκα χρόνια να κάνει την τύχη του με κάθε τρόπο: εμπόριο καφέ, θυμιάματος και φτερών στρουθοκαμήλου, κυνήγι ελεφάντων, εμπόριο βαμβακερών, ελεφαντόδοντου και δερμάτων (τίγρεις, λεοπαρδάλεις, λιοντάρια), πώληση όπλων.

«Το εμπόριο με το άγνωστο» όμως δεν έχει επιτυχίες. Οι επιχειρήσεις του «μέσα στη φρίκη των σεληνιακών χωρών» καταλήγουν, η μία μετά την άλλη, σε καταστροφή. Ο εφιάλτης αυτής «της εποχής στην κόλαση» περιγράφεται στα γράμματα που συγκεντρώνονται εδώ, απευθυνόμενα κυρίως στη μητέρα του και την αδελφή του, μεταξύ 1880 και 1891.

Genres: Poetry, Travel

144 pages, Paperback

First published September 5, 2001

About the author

Hallucinatory work of French poet Jean Nicolas Arthur Rimbaud strongly influenced the surrealists.

With known transgressive themes, he influenced modern literature and arts, prefiguring. He started writing at a very young age and excelled as a student but abandoned his formal education in his teenage years to run away to Paris amidst the Franco-Prussian war. During his late adolescence and early adulthood, he produced the bulk of his literary output. After assembling his last major work, Illuminations , Rimbaud completely stopped writing literature at age 20 years in 1874.

A hectic, violent romantic relationship, which lasted nearly two years at times, with fellow poet Paul Verlaine engaged Rimbaud, a libertine, restless soul. After his retirement as a writer, he traveled extensively on three continents as a merchant and explorer until his death from cancer. As a poet, Rimbaud is well known for his contributions to symbolism and, among other works, for A Season in Hell , a precursor to modernist literature.

Reviews

[Ρένα Λούνα · Rating 3 out of 5]

Μια πραγματική εποχή στην κόλαση

25 Μάιου 1881

[…] Να μπορέσουμε επιτέλους να χαρούμε μερικά χρόνια αληθινής ξεκούρασης σ’ αυτή τη ζωή· και ευτυχώς που αυτή η ζωή είναι η μόνη, και αυτό είναι προφανές, αφού δεν μπορούμε να φανταστούμε μια άλλη με πλήξη μεγαλύτερη απ’ ότι σ’ αυτήν εδώ!
Δικός σας,

Ρεμπώ

Πώς να σχολιαστούν οι επιστολές κάποιου προς την οικογένειά του; Μέσα από τα μάτια του Ρεμπώ παρατηρούμε αμυδρά τα υψίπεδα του Χαράρ, αλλά κυρίως βλέπουμε έναν άλλον Ρεμπώ, έμπορο, ταξιδιώτη, εκτεθειμένο, βαρετό, κουρασμένο, εμμονικό. Οι επιστολές του ήταν τόσο ποιητικές όσο είναι τα τηλεφωνήματα που κάνουμε στους γονείς μας στο τέλος της ημέρας, για να τους παραπονεθούμε, να τους αναλύσουμε τα όνειρά μας και όσα εμπόδια αντιμετωπίζουμε. Βέβαια θα ήταν κοντόφθαλμο να πιστεύουμε πως οι ποιητές στέκονται με ένα ξεκούμπωτο λευκό πουκάμισο μπροστά από ένα κερί που λιώνει και γράφουν ενώ στάζει στο χαρτί η πένα τους.

Ενώ διαβάζει κανείς τις ατελείωτες, παράλογες, αναγνωστικές λίστες του Ρεμπώ, τα άγχη για τις άδειες που θα χρειαστεί, τα όπλα και τα καραβάνια, είναι αναπόφευκτη η σκέψη: Γιατί; Πρόκειται για το κυνήγι μιας γιγάντιας, ανύπαρκτης χίμαιρας. Στο εξώφυλλο φαίνεται πεισμωμένος να κρατάει τον εαυτό του μπροστά από μια μπανανιά στο Άντεν· έτσι κρατούσε και το σχέδιο της ζωής του, το οποίο δεν εγκατέλειψε, ακόμη και όταν ο θάνατος του έκανε νόημα πως ήρθε η ώρα να εγκαταλείψει, γενικότερα.

Φιλοδοξούσε σε έναν καθωσπρέπει ευρωπαϊκό γάμο και μια άνετη ζωή, προκειμένου να μη δουλεύει, παρά μόνο όταν θα ήθελε. Αυτό το σχέδιο τον πρόδωσε πολλές φορές, αλλά αρνήθηκε να γυρίσει στον δυτικό κόσμο, προσαρμόστηκε στο κλίμα της Σομαλίας και αφέθηκε στα εσωτερικά του αδιέξοδα. Λυπήθηκα πολύ για το τέλος του, η τυπικότητα και η διεκπεραιωτικότητα είναι η πιο σκληρή υπενθύμιση, πως το πιο σύνηθες τέλος, δεν ζητάει την άδεια κανενός και δεν περιμένει τίποτα.

Τυχοδιώκτης και νομάς, σήμερα όλες του οι επιχειρηματικές δραστηριότητες είναι παράνομες. Ανά σημεία, η πικρή, σύντομη διαύγειά του μπορεί να τσακίσει.

[G · Rating 5 out of 5]

Es el mismo poeta. No hay dos o más Rimbaud. A los 20 años dejó de escribir poesía, pero no la abandonó. En lugar de palabras que desgarran el lenguaje, la fuga poética se volvió estilo de vida que descompone cualquier estándar. En estas cartas árabes y africanas no hay novedad al respecto. Se la pasa hablando de negocios. Terribles negocios que hoy son delito. Sin embargo, la seguridad y el confort y la renta que busca, la vida burguesa que anhela es dialéctica, por lo que no es propiamente burguesa, es poética. Avanza el aventurero, el nómade, la identidad residual pero irreductible de un poeta que cruzó el umbral. Es incomprensible la magnitud del dolor que soportó. Pensaba que eran várices en la rodilla. Era cáncer, posiblemente de cerebro, con metástasis en la rodilla derecha, según se argumenta hoy. Cartas spleen desde periferias terribles y compulsivas. Evasiones fallidas de una lucidez amarga que no pudo eliminar a pesar de intentarlo todo.

[sean · Rating 1 out of 5]

The real Saison en Enfer

[Elodie · Rating 3 out of 5]

25 mai 1881 :
Enfin, puissions-nous jouir de quelques années de vrai repos dans cette vie ; et heureusement que cette vie est la seule, et que cela est évident, puisqu'on ne peut s'imaginer une autre vie avec un ennui plus grand que celle-ci !

6 mai 1883 :
La vie est comme cela, et la solitude est une mauvaise chose ici-bas. Pour moi, je regrette de ne pas être marié et avoir une famille. Mais, à présent, je suis condamné à errer, attaché à une entreprise lointaine, et tous les jours je perds le goût pour le climat et les manières de vivre et même la langue de l'Europe. Hélas ! à quoi servent ces allées et venues, et ces fatigues et ces aventures chez des races étranges, et ces langues dont on se remplit la mémoire, et ces peines sans nom, si je ne dois pas un jour, après quelques années, pouvoir me reposer dans un endroit qui me plaise à peu près et trouver une famille, et avoir au moins un fils que je passe le reste de ma vie à élever à mon idée, à corner et à armer de l'instruction la plus complète qu'on puisse atteindre à cette époque, et que je voie devenir un ingénieur renommé, un homme puissant et riche par la science ?

10 juillet 1891 :
Et moi qui justement avais décidé de rentrer en France cet été pour me marier ! Adieu mariage, adieu famille, adieu avenir ! Ma vie est passée, je ne suis plus qu'un tronçon immobile.

[Lobna · Rating 3 out of 5]

C'est un autre Rimbaud que je découvre à travers cette correspondance.