Osiedle marzeń

Jakub Mortka #4

by Wojciech Chmielarz

Jedno z eleganckich zamkniętych osiedli w Warszawie, mały raj na ziemi, o jakim marzy co drugi Polak, budzi się ze snu. Ten dzień sprawi, że nic już nie będzie takie samo. Śmierć studentki, której zwłoki nad ranem znajduje ochroniarz, da początek serii zaskakujących wydarzeń. Życie mieszkańców przybierze dramatyczny obrót, a raj zmieni się w piekło. W tym miejscu, jak w Polsce w miniaturze, spotkają się polityka i mafia, seks i narkotyki, ambicje i aspiracje, tajemnice i marzenia, które czasem bywają zabójcze.

Komisarz Jakub Mortka wraca, by rozwikłać kolejną zagadkę. U jego boku stanie aspirantka Suchocka, która sama ma w zanadrzu kilka tajemnic…

Genres: Audiobook, Crime, Polish Literature, Mystery, Poland, Fiction, Thriller

368 pages, Paperback

First published September 14, 2016

About the author

Polski pisarz i dziennikarz. Autor książek z cyklu Jakub Mortka, publikował między innymi dla "Pulsu Biznesu", "Polityki" czy "Nowej Fantastyki".

W 2013 oraz w 2014 nominowany do Nagrody Wielkiego Kalibru, w 2015 został jej laureatem za powieść Przejęcie. W 2019 roku laureat nagrody "Złoty Pocisk" w kategorii najlepszy kryminał 2018 roku, którą otrzymał za książkę Żmijowisko.

Source: wikipedia

Reviews

[Zdecydowanie NIE Rysik]

Ciężko... Tak między 3, a 4. A dobra, może być 4. Jestem ciekaw czy 5 tom dowiezie to co powoli obiecuje czytelnikowi.

[Aellirenn Czyta]

Sam autor powiedział, że ten tom wyszedł słabiej niż poprzedni. I co? I nieprawda. :) Przeczytałam błyskawicznie, bo naprawdę trudno było odłożyć tę książkę na bok. To co najbardziej mi się podoba u Chmielarza, to braki: brak przesady (tak, Mortka wciąż da się lubić) i brak przewidywalności. W tych powieściach zawsze zostaję wywiedziona w pole. Niby wiem, niby się domyślam, niby rozwiązanie mam podane na tacy, a potem i tak okaże się albo coś (ktoś) zupełnie innego albo wyjdzie na to, że pierwotne rozwiązanie, które porzuciłam niemal natychmiast na początku całej historii, było tym właściwym. Brawo!

Ps. Chciałam zrobić przerwę na coś obyczajowego przed piątym tomem, ale autor tak zakończył czwarty, że nie sposób nie złapać za „Cienie”.

[Klaudia_p]

Ależ to "Osiedle marzeń" zaostrzyło mój apetyt na następną część! Chmielarz nie zawodzi :)

[pi.kavka]

To było w opór dobre! A zakończenie takie, że w chwili, kiedy odłożyłam tę książkę na bok, od razu zaczęłam kolejnego tomu słuchać w audio.

[anna]

druga książka tego autora i nienawidzę w jaki sposób jego bohaterowie mówią i myślą o kobietach, jest to przedmiotowe i obrzydliwe; myślę że trzeciego podejścia do jego twórczości nie będzie 🤢🤢

[Zuzia Szymanowska]

3.5🌟

[Anna]

rzeczytałam cały cykl w grudniu i na początku stycznia. Był dla mnie papką, odtrutką, głupim serialem, jednym słowem pożywką dla przeoranego mózgu. Wszedł jak po maśle i tyle. Dwa tygodnie po skończeniu ostatniego tomu pamiętam.... niewiele.

Chmielarz ma sprawne, rzutkie pióro - jego kryminały wciągają od pierwszej strony, a Jakub Mortka to postać na tyle ciekawa, że jego osobiste losy mogą zainteresować. Wprawdzie Mortka wpisuje się w poczet policjantów po przejściach, ale przynajmniej nie epatuje depresją i ekstensywnym piciem. Mortka to typ porządnego, sprawiedliwego, oddanego pracy urzędnika. Zresztą to dlatego rozpadło się jego małżeństwo - praca zawsze stała na pierwszym miejscu. I nawet po rozwodzie, gdy żona ma nowego partnera, który nawiązuje całkiem dobry kontakt z synami policjanta, ten bardzo rzadko ma czas, by zadzwonić do dzieci.

Ciąg dalszy: http://przeczytalamksiazke.blogspot.c...

[Rudolfina (czytacz.pl)]

DO NIEZOBACZENIA W NASTĘPNYM ODCINKU
Z głębokim żalem donoszę, że Wojciech Chmielarz dołączył do niechlubnego grona polskich pisarzy kryminalnych, którzy w swoich powieściach stosują techniki zaczerpnięte z telenoweli. Maniera ta szerzy się wśród naszych twórców w sposób zatrważający i sama już nie wiem, czy to po prostu znak czasów, bo wszyscy dzisiaj idą na łatwiznę, czy może ze mną jest coś nie tak, bo wymagam zbyt wiele?

W przypadku Wojciecha Chmielarza mój żal dlatego jest tak głęboki, że do tej pory uważałam go za bardzo rzetelną firmę. Trzy poprzednie książki z Jakubem Mortką postawiły poprzeczkę bardzo wysoko. W „Osiedlu marzeń” też przez długi czas wydawało się, że ciężko będzie napisać ciekawą recenzję, bo o czym tu pisać, kiedy wszystko jest tak solidnie przemyślane i niemal wzorcowe? Są zmyły, zwroty akcji, ciekawe watki poboczne i nagle… koniec. Autor wprawdzie łaskawie wyjaśnia nam, kto zabił (niestety, pomimo podrzucania wielu mylnych tropów nie jest to zaskoczeniem, z powodu niefortunnych sformułowań zawartych w prologu), ale aż trzy niesłychanie ważne, kryminalne wątki pozostawia bez zakończenia. Kto kogo zamordował nad Wisłą i dlaczego? Kto jest wtyką w policji? Co było na zdjęciach Zuzanny?

Ależ drogi czytelniku, nie wściekaj się, że tego nie wyjaśniłem – już słyszę w głowie głos autora. Dowiesz się wszystkiego w następnym odcinku. Tylko że, drogi panie autorze, zanim pan wyda kolejną książkę, to ja już przeczytam pewnie ze trzydzieści innych, i zabij mnie, ale dawno wyrzucę z pamięci, jak się „Osiedle marzeń” skończyło (a raczej – nie skończyło). Powieści kryminalnych nie czyta się przecież po to, żeby wysnuć z nich przesłanie na całe życie. Na pewno będę jednak pamiętać, jakeś pan mnie zrobił w balona i zostawił z ciekawością niezaspokojoną. Katarzyna Bonda robiąc to samo w „Okularniku” skutecznie mnie zniechęciła do przeczytania „Lampionów”.

Być może jestem w mniejszości, a wierni czytelnicy poczują się takim zabiegiem wręcz zachęceni i z niecierpliwością będą czekać na kolejny tom? Mnie jednak takie zabiegi bardzo źle się kojarzą. To taka polityka wielkich korporacji: jak już złapaliśmy klienta, to go mamy i nie musimy się wysilać. Nowemu damy rabat 50%, a staremu wystarczą życzenia na Święta. W imieniu starych klientów dziękuję za życzenia.

https://www.czytacz.pl/2016/12/wojcie...

[Trzcionka]

Całe szczęście autor nie wypada z formy. Ta część, choć dużo mniej tajemnicza niż "Przejęcie" nadal wciąga i trzyma poziom. Bardzo dobrze napisany kryminał, ponownie wiele wątków naraz i wielu bohaterów, przez co nieustannie jest ciekawe - zero przynudzania. Wszystko po raz kolejny ładnie ze sobą pokombinowane. Z tym autor radzi sobie rewelacyjnie. Do ostatnich stron miałam wrażenie, że ta pozycja jest jednak odrobione niedopracowana, a rozwiązanie całej intrygi mało przekonujące, aż tu na samym końcu okazało się, że mamy otwarte zakończenie! Bardzo obiecujące w dodatku.

[Wiktoria Kowalska]

Dawno nie czytałam tak dobrego kryminału- czekam,aż skończy się sesja,żeby przeczytać kolejne części🫠📖

[Darlene]

3.5 / Trochę się rozjeżdża w drugiej części i rozwiązanie sprawy mnie nie usatysfakcjonowało, ale ostatnie strony zapowiadają ciekawy kolejny tom. Liczę, że autor tego nie zepsuł.

[Marta]

3.5⭐️

[Aleksandra Szranko]

Ohohoho, pierdyliard, gazylion, LEGION bohaterów (po co? po co?), ale - o dziwo - sprawnie pohytane, bez zbędnych przynudzań, klei się; i ciekawa zapowiedź kolejnego tomu, którego nie miałam zamiaru czytać, ale jak autor tak się rozwija, taka kontynuacja się zapowiada, to pewnie przeczytam i to szybciej niż przypuszczam (miał to być mój ostatni Mortka ever, bo rozwój rozwojem, ale są lepsze książki. To jest selekcja negatywna. Ale w jej ramach jest z książki na książkę coraz lepiej, nie wkurwia mnie, tu dodatkowo cliffhanger Suchej spełnił rolę i dlateguż, poniewuż...).
Oraz lektor. Coraz bardziej mi się podoba. Kradną moje serce ludzie, którzy potrafią zrobić płaczącą Ukrainkę (płaczliwą i PRAWDZIWĄ Ukrainkę robił M. Stuhr w Morfinie - "Kostja" - jak on to mówił! Ach!), uśluftaną smarkami Karolinę Woźniak i pijanego, bełkoczącego Kochana JAKO ŻYWYCH, a całą resztę tekstu na równie wysokim poziomie, ale bez przeszarżowania, więc panie lektorze, szacun i dzięki! 3,5* dla Janusza Zadury.

[Karolina | bookyinstyle]

I teraz muszę przeczytać kolejną część? co to było za zakończenie??? wtf??

[L'atelier de Litote]

Une résidence privée dans Varsovie, même si les gens y vivent sous cloche, cela n’empêche par le gardien de découvrir le corps dans vie de Zuza, une étudiante en journalisme. Elle partageait une colocation avec d’autres jeunes filles, leur propriétaire étant un politicien connu. L’inspecteur Jakub Mortka et son lieutenant la très « sèche » Suchoka sont sur l’affaire. On aurait pu penser trouver la solution rapidement et avec facilité mais ce serait méconnaître l’auteur qui sait construire ses personnages avec de multiples facettes. Plus on va avancer dans le récit plus cela devient complexe pour notre plus grand plaisir. Le fameux politicien se révèlera dans toute sa splendeur, un vrai pourri et le scandale n’est pas loin. Tout ce que la société polonaise a de pire est au rendez-vous. Ce ne sont pas les barrières qui manquent à chaque étape de l’enquête. L’auteur possède un véritable talent pour nous faire pénétrer dans différents milieux où il semble avoir beaucoup d’aisance. Je suppose que le fait qu’il soit lui-même journaliste de profession était aidant. Pour ceux qui suivent cette série Jakub Mortka , il s’agit du tome 4 qui pourrait bien être l’ un des meilleurs, personnellement j’avais lu le tome 1 Pyromane, mais pas les suivants. On peut bien entendu les lire séparément mais j’ai quand même senti qu’il me manquait quelques infos à certains moments. C’est toujours intéressant de voir l’évolution des personnages, les changements et les choix de l’auteur à leur propos. On retrouve aussi l’inspecteur Kochan qui sait se servir de ses poings entre autre sur sa femme et qui est relégué à un nouveau poste qui lui apportera peut être une nouvelle possibilité de rédemption. Un polar où les fils sont tirés adroitement pour nous mettre en haleine et toujours une vision sombre de la société polonaise. Un final qui laisse de belles ouvertures sur une probable suite. Bonne lecture

[Subiektyvnie]

Strasznie zawiodłam się na zakończeniu, stąd minus jedna gwiazdka. Gdy na 3 rozdziały przed zakończeniem książki nie poznałam zabójcy Zuzanny, młodej studentki której ciało znalazł ochroniarz tytułowego osiedla marzeń już wiedziałam, że coś mi śmierdzi ale stwierdziłam, że okaaay, zobaczymy bo w „Podpalaczu” zakończenie wywaliło mnie z kapci. Książka jest świetna jak najbardziej, podobała mi się i polecam ją ale nie ukrywam, że to zakończenie spowodowało u mnie bardzo duży zawód. Nie lubię otwartych zakończeń.

Na plus: Sucha przestała być aż tak wkurwiająca. Wreszcie nie miałam ochoty rzucić książką na sam widok jej przezwiska czy dialogu z najczęściej komisarzem Mortką. Bardzo też spodobał mi się kolejny, świeży powiew wątków z poprzednich części. Fałszywe przyznanie się do winy i odsunięcie uwagi od realnego przestępcy, przekręty mafijne i w przypadku tego tomu dodatkowo polityczne oraz motyw życia w bańce. Mam tu na myśli idealizowanie tytułowego osiedla marzeń. Już od pierwszych stron mój nos wyczuł, że coś tu nie gra. Jest za dobrze. Za spokojnie. Za wesoło. Ktoś coś kręci.

Była też dawka dobrego humoru, przykre dialogi między bohaterami i trochę prywaty. To się zawsze ceni, bo fajnie spojrzeć na bohaterów szerzej niż na służby mundurowe. Książkę oceniam wyjątkowo o gwiazdkę niżej niż powodzenie czyli na 4/5 ⭐️ ale tylko i wyłącznie ze względu na otwarte zakończenie za którym nie przepadam.

[Agata]

Tym razem Chmielarz nieco wyhamował swoje zapędy do komplikowania akcji, dzięki czemu w “Osiedlu marzeń” nie wiało nudą, a wszystkie elementy skomplikowanej układanki składają się powoli w logiczną całość. Polskie realia, w których ręka rękę myje, wielkie układy i małe układziki oraz zorganizowane grupy przestępcze – wszystko to można znaleźć w tej powieści.

Zakończenie było trochę przekombinowane, ale tym razem skłonna jestem wybaczyć Chmielarzowi, ze względu na dodatkowy smaczek, który znalazł się w tej książce. Mam na myśli wątek Kochana, który w ramach pokuty dostaje stos teczek poświęconych nierozwiązanym sprawom i w krótkim czasie udaje mu się rozwikłać aż dwie z nich. Podkomisarz jest na ustach całego wydziału i wkrótce zabiera się za kolejną sprawę, tym razem na prośbę Mortki. Jest to zdecydowanie mój ulubiony wątek w całej tej historii, głównie ze względu na jego szybkie tempo. Stał się on też świetnym punktem wyjścia do “Cieni”, po które chce się sięgnąć natychmiast po zakończeniu “Osiedla marzeń”.

[Johnson]

Już prawie! Już prawie uwierzyłem nieprzychylnym opiniom, że „trochę gorsza”, że „nie to co pozostałe”, że „Mortka już jakiś taki nijaki” i inne podobne, które można tu (LC) spotkać. Ale przeczytałem i… nawet nie wiedziałem kiedy wciągnęła tak jak poprzednie części cyklu o komisarzu Mortce. Fakt – rozkręca się z mniejszym butem niż poprzednie, fakt – jest troszeczkę spokojniejsza, i w końcu fakt – Mortki jakby mniej, ale nie dlatego, że się wycofał w cień. Nadal robi robotę, do której jest stworzony i robi to nadal po prostu świetnie, dość powiedzieć postać w świecie polskiego kryminału udana bardzo. Chodzi o to, że w książce jest więcej Kochana, już nie ćwiczącego boks na żonie, ale z sukcesem rozwiązującego stare sprawy, co jest bardzo ciekawą wstawką fabularną. Do polecenia i w czas niedługi zamkniemy cykl ostatnim tomem cyklu. Panie Chmielarz, jak zwykle czapki z głów!

[brdd]

totalny shocker xd Opus magnum Chmielarza, zaczynalem bez żadnych oczekiwań i bardzo milo sie zaskoczyłem, Mortka jakim ty w końcu stales sie kocurem, ta wielowątkowość i samo rozwiązanie. Sucha, Borzetowski, Jankowski 🔝🔝🔝 4.5 🤩

[Marta Cichon]

4.5

[Monika]

4.5

[Eris]

Czemu Kochan dostał własne rozdziały? 😭 Czy Wojciech Chmielarz nienawidzi swoich czytelników?

[Kamil Rojek]

⭐️3,5 - końcówka uratowała tę część

[Ewelina Styczeń]

Historia spoko….zakończenie trochę nie teges…ale w sumie bawiłam się dobrze!

[Maria]

3,75⭐️

[Amelia]

Słuchałam audiobooka i Janusz Zadura robi absolutnie wspaniałą robotę!

[Agata Waliczek]

4,5/5 Od przeczytania Podpalacza czekałam na historię z komisarzem Mortką, która wciągnie mnie aż tak jak 1. część z serii. Udało się to tej. Uwielbiam ten lekki styl Chmielarza i to jak jego bohaterom umykają wątki, nie wszyscy są genialni, a dowody magicznie znajdują się za każdym razem. Tworzy bohaterów z krwi i kości i to jest największa siła jego powieści według mnie.

[Aleksandra Siudzińska]

Przez jakiś czas chciałam dać 2... Ostatecznie 2.5⭐ bo jakoś tak przewidywalnie, jakoś tak zbyt oczywiście... Miałam wrażenie, że się nudzę. No i wątek Kochana... Zabijcie mnie. Czemu tak?! Superbohater się znalazł. To budziło we mnie taką niechęć, że oj! Ale samego Mortkę lubię bardzo i zakończenie mnie pozytywnie zaskoczyło, bo jednak dało się wydusić odrobinę więcej niż oczywiste, więc trochę zyskujemy w ostatecznym rozrachunku.

[Piotr]

Zdaję sobie sprawę, że możecie mieć już dość Chmielarza, polecam jego powieści od chwili, gdy zaczytywałem się w pierwszej z nich. Jednak w gdy w przypadku innych pisarzy, z czasem poziom fabuły i komplikacja wątku dołuje, u Wojciecha Chmielarze jest wręcz odwrotnie, można wręcz uczyć się stopniowania przymiotników, tylko, że w języku polskim rozróżniamy trzy stopnie (równy-wyższy-najwyższy), a Chmielarz nie skończył na trzech tomach przygód komisarza Mortki. Skoro więc pierwszy tom oceniłem jako dobry, drugi jako lepszy, a trzeci najlepszy, to jak sklasyfikować tę książkę?

"Jedno z eleganckich zamkniętych osiedli w Warszawie, mały raj na ziemi, o jakim marzy co drugi Polak, budzi się ze snu. Ten dzień sprawi, że nic już nie będzie takie samo. Śmierć studentki, której zwłoki nad ranem znajduje ochroniarz, da początek serii zaskakujących wydarzeń. Życie mieszkańców przybierze dramatyczny obrót, a raj zmieni się w piekło. W tym miejscu, jak w Polsce w miniaturze, spotkają się polityka i mafia, seks i narkotyki, ambicje i aspiracje, tajemnice i marzenia, które czasem bywają zabójcze."

"Komisarz Jakub Mortka wraca, by rozwikłać kolejną zagadkę. U jego boku stanie aspirantka Suchocka, która sama ma w zanadrzu kilka tajemnic…"

W cieniu śledztwa w sprawie zabójstwa studentki na eklektycznym warszawskim osiedlu, toczy się wiele z pozoru pobocznych wątków, które jak to zwykle u Chmielarza nie są przypadkowe, każda scena, każda charakterystyka postaci, czy nawet opis zwyczajów ptaków ma znaczenie, więc warto czytać (lub słuchać) uważnie. Komisarzowi Mortce wciąż partneruje aspirantka Suchocka "Sucha", jednak wraca do gry i to z dużymi sukcesami zawieszony podkomisarz Kochan (partnerował Mortce w pierwszej książce z serii), któremu zlecono sprawy z tzw. archiwum X, czyli nierozwiązane przez lata.

Kochan pierwszą z nich rozwiązuje w ciągu jednego dnia, kolejna zajmuje mu niewiele więcej. Zwraca to uwagę i podziw wielu policjantów Komendy Stołecznej, w tym komisarza Mortki, ale według niego Kochan zaimponuje mu najbardziej jeśli rozwiąże sprawę tzw. "trójki z Neptuna", czyli trzech mafiosów, którzy weszli do restauracji Neptun celem zawarcia porozumienia i podziału miasta, i nikt ich później już nie zobaczył.

W sprawie studentki pojawia się również wielu podejrzanych, okazuje się, że zamknięte osiedle skrywa dużo tajemnic, czy parze policjantów uda się rozwikłać wszystkie z nich musicie przekonać się sami sięgając po książkę Wojciecha Chmielarza. Powieść świetnie napisana, wciąga z butami i wypluwa dopiero po ostatniej kropce. Mam wrażenie, że autor się dopiero rozkręca - zakończenie nie pozostawia złudzeń, a robi to po prostu genialnie!

my link text

[Nina]

Ochroniarz na zamkniętym warszawskim osiedlu mieszkaniowym znajduje trupa dziewczyny. Zuzanna Łatkowska, studentka dziennikarstwa, mieszkała z trzema koleżankami w mieszkaniu wynajmowanym od byłego polityka Piotra Celtyckiego. Opiekowała się też dziećmi Celtyckich. Komisarzowi Jakubowi Mortce i towarzyszącej mu aspirantce Annie Suchockiej, zwanej Suchą, całe to osiedlowe otoczenie od początku wydaje się podejrzane. Nie znaczy to, że dochodzenie przebiega łatwo. Bo zamknięte osiedle oczywiście nie żyje swoim zamkniętym życiem. Nie tylko dlatego, że Celtycki od dawna znany jest ze swoich powiązań z półświatkiem, ochroniarze osiedla z pewnością czerpią dochody z różnych źródeł, na osiedlu sprząta sfrustrowana Ukrainka, Switłana, której losy poznajemy już w Prologu, z kolei studentki, w szczególności zamordowana Zuza wydaje się poważnie traktować zarówno swoją uniwersytecką karierę, jak i młodzieńczą miłość do niejakiego Aleksa, itd, itp. Podczas gdy Mortka i Sucha napotykają w swoim śledztwie ciągle nowe przeszkody, znacznie lepiej idzie podkomisarzowi Dariuszowi Kochanowi, który po przymusowym urlopie wraca do komendy stołecznej i, jak to sam określa, robi za jednoosobowe archiwum X. Czy wszystkie zarysowane w powieści wątki zmierzają do zadania ciosu warszawskiemu przestępczemu podziemiu?

Mocną stroną powieści jest sięgnięcie do różnych środowisk, w których autor porusza się z dużą swobodą i znajomością rzeczy. Jak to w kryminałach na ogół bywa, uwaga ogniskuje się w każdym z nich na wyrazistych, a dokładnie rzecz biorąc, podejrzanych jednostkach bądź grupach, co doświadczeni policjanci wyczuwają na odległość. Czasami u Chmielarza, jak na mój gust, posuwa się to za daleko. Na przykład w pierwszej scenie pobytu na osiedlu Mortki z Suchą i potraktowaniu przez nich z buta świadków odkrycia zwłok.

Książka Wojciecha Chmielarza to lektura łatwa i ciekawa. Jednak trochę mnie zirytowało tak ścisłe jej powiązanie z pozostałymi pozycjami cyklu. Kolejna, już dostępna książka, Cienie, być może rozwiąże końcowe zawieszenie fabuły Osiedla... Wszystkich wcześniejszych powieści serialu nie znam i pewnie po nie w najbliższym czasie nie sięgnę. Za duża konkurencja. Na ogół pisarze przynajmniej podstawowe fakty z życia osobistego swych cyklicznych bohaterów przypominają. Ku zadowoleniu czytelników, nie tylko tych najwierniejszych.