'It doesn't matter whether you're a lion or a gazelle in this life; when the sun comes up, you'd better be running.'
In the jungle / The mighty jungle / The lion sleeps tonight, zongen The Tokens en nog een paar andere. Maar Connor niet. Connor slaapt in 396 maar een paar hazenslaapjes, helaas voor hem. En hoera voor de lezer, want dat betekent dus extra veel actie. De vorige twee boeken hadden dat natuurlijk ook al, maar de eerste helft van het boek bestond daar vaak nog uit Bradford die de lezers wat zenuwachtig maakt door allerlei schijnbewegingen uit te halen en korte steken van gevaar uit te delen, zonder dat het écht grote consequenties heeft. De grote problemen begonnen pas later. En ook al is dat in Boek 3 niet anders, het duurt wel minder lang voor het zover is. Na goed en wel honderd bladzijdes loopt alles al volledig mis en stapelen de lijken zich zo'n beetje letterlijk op. Als je niet van bloed houdt, is deze reeks, en zeker dit boek, totaal niks voor jou. Gelukkig kan ik ergens tegen.
Het is wat jammer dat het begin nogal gehaast is. In het boek moet Connor door de Afrikaase bush autorijden met een 4x4, maar ja, hij kon nog niet rijden. Dus zit er maar één ding op: in de eerste veertig bladzijdes komaf maken met maar liefst vier dingen.
1) Connors verjaardag.
2) Connor en de rest van team Alpha (minus Charley, denk ik) die geavanceerde rijlessen krijgen.
3) Connor die met Charley naar huis gaat.
4) Connor die terugkeert naar de Buddyguard-basis.
In die volgorde. Het voelt dus nogal overhaast aan, het verhaal gaat in een mum van tijd van hot naar her en dat is nogal ergerlijk. Waarom niet beginnen met Connor die naar huis gaat, zodat hij dan gewoon één stuk op de basis kan blijven en kan leren autorijden? Dat is wat vreemd.
Qua vaste personages is er niet veel verbetering, eerlijk gezegd. Na drie boeken ken je naast Connor ook Charley, Amir, Ling en Jason wel, maar van Ritchie en Marc vergeet je feitelijk altijd dat ze bestaan. Ze hebben nauwelijks een rol in het verhaal, en ze zijn echt totaal overbodig. Nogal raar dat ze überhaupt bestaan. Verder is de rest van het team hier niet echt van belang, alleen Charley heeft zoals gewoonlijk een belangrijkere rol. Connor is gelukkig wel weer op zijn best, en krijgt een hoop naar zijn kop geslingerd. Afrika is hem duidelijk niet gunstig gezind.
Na drie boeken valt het wel op dat hij altijd meisjes beschermt, maar ja, als je als auteur een jongen als hoofdpersonage hebt, moet je er nog wel meisjes in kunnen proppen ook die genoeg aandacht krijgen, en dit is natuurlijk de manier. Gelukkig is Amber totaal niet hulpeloos of iets dergelijks. Ik hou trouwens ontzettend van haar naam, het is absoluut een van mijn favorieten... al is het verdomd raar dat ze dan Frans is, want da's toch totaal geen Franse naam, terwijl de rest van haar familie wel Franse namen heeft. Maar goed, daar kan ik mee leven. Het is trouwens heel plezant om te merken dat Bradford ofwel goed Frans kan, ofwel iemand de teksten heeft laten nalezen, want meestal mist er bij Engelse verhalen wel wat - koppeltekens, accenten, you name it - maar hier niet. Perfecte zinnen. Knap! Dat apprecieer ik!
Terug naar Amber. Ik was maar matig geïnteresseerd in Emily en Chloe van Boek 2, maar Amber zet zichzelf wel helemaal op de kaart, net zoals Alicia in Boek 1. Het was wat origineler geweest als ze niet allemaal voor Connor zouden vallen als vliegen, maar het ziet ernaar uit dat dat stilaan verleden tijd is, afgaand op het einde van het boek. En, zoals ik al zei, Amber is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Henri, haar broertje, mag er ook trouwens ook zijn - bij een negenjarige maak ik me klaar om me te ergeren aan zijn idiote kuren, maar daar is hier geen sprake van. Een hele opluchting.
Het verhaal rond Equilibrium gaat verder, en in dit boek ook met rasse schreden. Helemaal op het einde kom je nog voor een ferm grote verrassing te staan, die je meteen doet snakken naar meer. Slecht nieuws: Boek 4... gaat over Charley. Dus je moet even op je honger blijven zitten. Maar aangezien die boeken beter en beter worden, is dat geen probleem.
8,3/10