What do you think?
Rate this book
Ο Ζορό δεν έχει δίπλωμα για διαστημόπολοιο
«Το σχέδιο ήταν απλό. Θα περνούσα ρολάροντας αργά μπροστά από το ζαχαροπλαστείο. Θα μαρσάριζα επιδεικτικά, να ερεθίσω τον Πάρη και τους υπόλοιπους χουλιγκάνους. Μα αρκούσε και μόνο αυτός, οι άλλοι τον ακολουθούν σαν σκυλιά. Στην ανάγκη, θα τους έκανα και κωλοδάχτυλο. Μα μόνο στην ανάγκη. Δεν είμαι κανένας βλάκας να το παρακάνω και να με βρουν στο ποτάμι της Αγυιάς. Κάθε τόσο βρίσκουν κάποιον εκεί. «Πνιγμένο». «Τραγικό ατύχημα». Τα ξέρουμε αυτά! Τέλος πάντων. Το σχέδιο ήταν απλό.»
87 pages, Paperback
First published July 22, 2016
6 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
November 16, 2016
http://diavazontas.blogspot.gr/2016/1...
Είπαμε να ζήσουμε αλλού,
σε έναν πλανήτη χωρίς πολέμους.
Πλανήτη θα βρίσκαμε κάποτε,
αλλά ποιος ήρωας θα μας πήγαινε;
[Ο Ζορό δεν έχει δίπλωμα για διαστημόπλοιο]
Μου αρέσει η μικρή φορμα, τα διηγήματα που λειτουργούν λυτρωτικά, αστραπιαία. Κάποτε δεν τα διάβαζα, τώρα τα κυνηγάω, μου φτιάχνουν την μέρα. Όταν έφτασε στα χέρια μου το βιβλίο του Γιάννη Πανουτσόπουλου ήμουν έτοιμη να το αποθέσω στον σωρό με τα αδιάβαστα. Αυτός ο σωρός είναι περιώνυμος, και τόσο μεγάλος πια, που δύσκολα όποιο βιβλίο μπει εκεί βρίσκει κάποτε τη σειρά του. (Ορίστε το είπα, κι ας κοκκινίζω λίγο που έφτασα να συμπεριφέρομαι έτσι σε βιβλία). Μετά για καλή μου τύχη το χάζεψα λιγάκι- «Ο Ζορό δεν έχει δίπλωμα για διαστημόπλοιο» έλεγε το κατακόκκινο εξώφυλλο. Με ξέρετε τώρα, πάντα μου αρέσουν τα ιντριγκαδόρικα.
Τελείωσα να διαβάζω περίπου μια ώρα μετά. 18 διηγήματα σε 83 σελίδες, δεν μας κάνουν και πολλές σελίδες-λέξεις ανά διήγημα. Όμως αυτή είναι η γοητεία της συγκεκριμένης φόρμας, να μπορέσει να σε κρατήσει, να σε κάνει να ταυτιστείς, όσο πιο γρήγορα και άμεσα γίνεται.
Ο Γιάννης Πανουτσόπουλος σκύβει με ένα μίγμα κυνισμού και στοργής πάνω από τους ήρωες του, τους αγαπάει· λιγάκι, πού και πού, τους χλευάζει όσο πρέπει. Οι διάλογοι είναι ζωντανοί, αλλάζουν ανάλογα με το ποιος μιλάει. Και το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικά εύγευστο.
Έγραφε ένα άρθρο. Χρησιμοποιούσε υπολογιστή αλλά πάντα της άρεσε να έχει δίπλα της ένα μπλοκ κι ένα μολύβι. Τη χάζευα να ζαρώνει τα φρύδια πριν πατήσει το backspace για μία διόρθωση, σαν να υπήρχε κίνδυνος εθνικής ασφάλειας. Κι ακόμα, θα θυμάμαι πάντα πώς έσβηνε κάτι με τη γόμα του μολυβιού και ύστερα χάιδευε το χαρτί λες και το είχε πληγώσει. Ξόδεψα- μάλλον το είδα περισσότερο σαν επένδυση- λίγα δευτερόλεπτα να την κοιτάζω και μετά μίλησα απλά και είπα αυτό που είχα να πω
[Στο λιγοστό φως]
Συνηθίζω σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις να λέω πως θα ήθελα ο πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας να δοκιμαστεί και σε κάτι μεγαλύτερο για να έχω πραγματικά γνώμη. Νομίζω όμως πως στην περίπτωση των τόσο μικρών κειμένων, κάτι τέτοιο θα έμοιαζε απρεπές, σαν να σνόμπαρε κανείς τη συμπύκνωση. Ας πούμε απλώς πως περιμένω και το επόμενο βιβλίο.
Είπαμε να ζήσουμε αλλού,
σε έναν πλανήτη χωρίς πολέμους.
Πλανήτη θα βρίσκαμε κάποτε,
αλλά ποιος ήρωας θα μας πήγαινε;
[Ο Ζορό δεν έχει δίπλωμα για διαστημόπλοιο]
Μου αρέσει η μικρή φορμα, τα διηγήματα που λειτουργούν λυτρωτικά, αστραπιαία. Κάποτε δεν τα διάβαζα, τώρα τα κυνηγάω, μου φτιάχνουν την μέρα. Όταν έφτασε στα χέρια μου το βιβλίο του Γιάννη Πανουτσόπουλου ήμουν έτοιμη να το αποθέσω στον σωρό με τα αδιάβαστα. Αυτός ο σωρός είναι περιώνυμος, και τόσο μεγάλος πια, που δύσκολα όποιο βιβλίο μπει εκεί βρίσκει κάποτε τη σειρά του. (Ορίστε το είπα, κι ας κοκκινίζω λίγο που έφτασα να συμπεριφέρομαι έτσι σε βιβλία). Μετά για καλή μου τύχη το χάζεψα λιγάκι- «Ο Ζορό δεν έχει δίπλωμα για διαστημόπλοιο» έλεγε το κατακόκκινο εξώφυλλο. Με ξέρετε τώρα, πάντα μου αρέσουν τα ιντριγκαδόρικα.
Τελείωσα να διαβάζω περίπου μια ώρα μετά. 18 διηγήματα σε 83 σελίδες, δεν μας κάνουν και πολλές σελίδες-λέξεις ανά διήγημα. Όμως αυτή είναι η γοητεία της συγκεκριμένης φόρμας, να μπορέσει να σε κρατήσει, να σε κάνει να ταυτιστείς, όσο πιο γρήγορα και άμεσα γίνεται.
Ο Γιάννης Πανουτσόπουλος σκύβει με ένα μίγμα κυνισμού και στοργής πάνω από τους ήρωες του, τους αγαπάει· λιγάκι, πού και πού, τους χλευάζει όσο πρέπει. Οι διάλογοι είναι ζωντανοί, αλλάζουν ανάλογα με το ποιος μιλάει. Και το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικά εύγευστο.
Έγραφε ένα άρθρο. Χρησιμοποιούσε υπολογιστή αλλά πάντα της άρεσε να έχει δίπλα της ένα μπλοκ κι ένα μολύβι. Τη χάζευα να ζαρώνει τα φρύδια πριν πατήσει το backspace για μία διόρθωση, σαν να υπήρχε κίνδυνος εθνικής ασφάλειας. Κι ακόμα, θα θυμάμαι πάντα πώς έσβηνε κάτι με τη γόμα του μολυβιού και ύστερα χάιδευε το χαρτί λες και το είχε πληγώσει. Ξόδεψα- μάλλον το είδα περισσότερο σαν επένδυση- λίγα δευτερόλεπτα να την κοιτάζω και μετά μίλησα απλά και είπα αυτό που είχα να πω
[Στο λιγοστό φως]
Συνηθίζω σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις να λέω πως θα ήθελα ο πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας να δοκιμαστεί και σε κάτι μεγαλύτερο για να έχω πραγματικά γνώμη. Νομίζω όμως πως στην περίπτωση των τόσο μικρών κειμένων, κάτι τέτοιο θα έμοιαζε απρεπές, σαν να σνόμπαρε κανείς τη συμπύκνωση. Ας πούμε απλώς πως περιμένω και το επόμενο βιβλίο.
May 25, 2020
Το διάβασα μέσα σε λίγες ώρες. Μικρές ιστορίες, κατάφεραν με τη ζωντάνια και τη ροή τους να ανασύρουν εικόνες από τη μνήμη και την καρδιά μου, από την εφηβική και ενήλικη περίοδο της ζωής μου και να ταυτιστώ με αρκετές καταστάσεις και πρόσωπα. Μου έκανε εντύπωση η σκέψη του συγγραφέα στην ιστορία "Ο Ντίνος ο Παλεύης", όπου ο ήρωας κάνει μερικά βήματα βάδην προκειμένου να προλάβει τον εαυτό του που σε ένα παράλληλο σύμπαν δεν θα είχε σταματήσει να κοιταχτεί για μερικά δευτερόλεπτα στον καθρέπτη...
April 22, 2017
Σε 87 συναρπαστικές σελίδες λαμβάνουν χώρα οι ιστορίες του Γιάννη Πανουτσόπουλου. 18 ιστορίες που παραπατούν πάνω στη διαχωριστική γραμμή πραγματικότητας και φαντασίας, που μας δένουν με τους ήρωες τους και που μας κάνουν να νοσταλγούμε στιγμές που δεν έχουμε ακόμα ζήσει.
Αυτές οι 18 αυτοτελείς ιστορίες γράφονται με μια σύντομη φόρμα, η οποία προσδίδει αμεσότητα, ζωντάνια και ταχύτητα στη ροή του βιβλίου. Ο αφηγητής της κάθε ιστορίας δεν ταυτίζεται πάντα με το δρων πρόσωπο αυτής. Όμως καταφέρνει να γίνει οικείο πρόσωπο, καθώς το γνωρίζουμε και δενόμαστε μαζί του, βλέποντας το να δρα με τόσο έντονο συναισθηματισμό. Λατρεύει τις γυναίκες, νοσταλγεί με αφορμή μια μυρωδιά ή ένα βλέμμα, αγαπά τη δράση και τις μηχανές, αγωνιά εξαιτίας μιας παραίσθησης, είναι αντι-ήρωας στην ίδια τη ζωή του, δίνει σημασία στις λεπτομέρειες γύρω του· είναι ρομαντικός. Ταυτίζεσαι μαζί του, σε συνθήκες που δεν έχεις βιώσει, αλλά με συναισθήματα που έχεις νιώσει· συναισθήματα που τα ξαναθυμάσαι αστραπιαία και έντονα.
Στην πρώτη ιστορία του βιβλίου, δεν μπορούμε παρά να ξεχωρίσουμε τον πρωταγωνιστή για την γλαφυρή ανάμνηση του από το βλέμμα μιας άγνωστης κοπέλας. Μιας τσιγγάνας που περνά από μπροστά του και όταν τα μάτια τους συναντηθούν, δημιουργείται μια ανάμνηση που τη θυμάται για πάντα. Θυμάται το χρώμα των ματιών της, το αδύνατο κορμί της, το ρίγος που του προκάλεσε αυτή η, ανεπαίσθητη χρονικά, επαφή. Τόσες λεπτομέρειες για ένα πρόσωπο που δεν θα ξανασυναντήσει στη ζωή του. Τόση σημασία για μια γυναίκα που αγάπησε από ένα μόνο βλέμμα.
«Εχτές το βράδυ είδα στον ύπνο μου πως φούσκωσα ένα κίτρινο μπαλόνι, το καβάλησα και πέταξα στον ουρανό σαν πύραυλος. Και ήξερα, λέει, ότι έτσι όλες οι γυναίκες που γνώρισα θα καταλάβαιναν πλέον πόσο τις αγάπησα».
Οι ήρωες άλλοτε «παράξενοι», άλλοτε βαθειά γειωμένοι στην πραγματικότητα. Σίγουρα όμως πρόσωπα καθημερινά και εύκολα αναγνωρίσιμα σε κάποιον διπλανό μας. Ήρωες που ο συγγραφέας δείχνει πως αγαπά και ίσως προβάλλει δικά του στοιχεία πάνω τους. Δείχνει μια άνεση και μια οικειότητα να τους κριτικάρει ή ακόμα και να τους «περιπαίξει». Οι ιστορίες σύντομες και σχεδόν όλες να φλερτάρουν με ένα αιφνίδιο τέλος· ένα τέλος που σε ικανοποιεί απόλυτα.
Ο Γιάννης Πανουτσόπουλος, με αυτό το βιβλίο κάνει την πρώτη του εμφάνιση στον συγγραφικό χώρο, αν και ο ίδιος δεν δηλώνει συγγραφέας. Λέει πως επηρεάζεται από τα όνειρα και από ‘κει μερικές φορές αφορμάται για να ξεκινήσει μια ιστορία. Λέει, επίσης, πως γράφει ιστορίες χωρίς να έχει την πρόθεση να τις εκδώσει εξαρχής. Ελπίζω να δούμε το επόμενο βιβλίο του σύντομα, γιατί όταν οι 87 σελίδες τελείωναν, σκέφτηκα πως ήθελα κι άλλες.
Το βιβλίο «Ο Ζορό δεν έχει δίπλωμα για διαστημόπλοιο» εκδόθηκε τον Ιούλιο του 2016 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Για το «διαστημικό» κόκκινο εξώφυλλο ευθύνονται ο Γιώργος Μελισσαρόπουλος για το σκίτσο της φιγούρας, και ο Θάνος Γκιώνης για τη μακέτα εξωφύλλου και την επεξεργασία φωτογραφίας.
http://tetartopress.gr/o-zoro-den-exe...
Αυτές οι 18 αυτοτελείς ιστορίες γράφονται με μια σύντομη φόρμα, η οποία προσδίδει αμεσότητα, ζωντάνια και ταχύτητα στη ροή του βιβλίου. Ο αφηγητής της κάθε ιστορίας δεν ταυτίζεται πάντα με το δρων πρόσωπο αυτής. Όμως καταφέρνει να γίνει οικείο πρόσωπο, καθώς το γνωρίζουμε και δενόμαστε μαζί του, βλέποντας το να δρα με τόσο έντονο συναισθηματισμό. Λατρεύει τις γυναίκες, νοσταλγεί με αφορμή μια μυρωδιά ή ένα βλέμμα, αγαπά τη δράση και τις μηχανές, αγωνιά εξαιτίας μιας παραίσθησης, είναι αντι-ήρωας στην ίδια τη ζωή του, δίνει σημασία στις λεπτομέρειες γύρω του· είναι ρομαντικός. Ταυτίζεσαι μαζί του, σε συνθήκες που δεν έχεις βιώσει, αλλά με συναισθήματα που έχεις νιώσει· συναισθήματα που τα ξαναθυμάσαι αστραπιαία και έντονα.
Στην πρώτη ιστορία του βιβλίου, δεν μπορούμε παρά να ξεχωρίσουμε τον πρωταγωνιστή για την γλαφυρή ανάμνηση του από το βλέμμα μιας άγνωστης κοπέλας. Μιας τσιγγάνας που περνά από μπροστά του και όταν τα μάτια τους συναντηθούν, δημιουργείται μια ανάμνηση που τη θυμάται για πάντα. Θυμάται το χρώμα των ματιών της, το αδύνατο κορμί της, το ρίγος που του προκάλεσε αυτή η, ανεπαίσθητη χρονικά, επαφή. Τόσες λεπτομέρειες για ένα πρόσωπο που δεν θα ξανασυναντήσει στη ζωή του. Τόση σημασία για μια γυναίκα που αγάπησε από ένα μόνο βλέμμα.
«Εχτές το βράδυ είδα στον ύπνο μου πως φούσκωσα ένα κίτρινο μπαλόνι, το καβάλησα και πέταξα στον ουρανό σαν πύραυλος. Και ήξερα, λέει, ότι έτσι όλες οι γυναίκες που γνώρισα θα καταλάβαιναν πλέον πόσο τις αγάπησα».
Οι ήρωες άλλοτε «παράξενοι», άλλοτε βαθειά γειωμένοι στην πραγματικότητα. Σίγουρα όμως πρόσωπα καθημερινά και εύκολα αναγνωρίσιμα σε κάποιον διπλανό μας. Ήρωες που ο συγγραφέας δείχνει πως αγαπά και ίσως προβάλλει δικά του στοιχεία πάνω τους. Δείχνει μια άνεση και μια οικειότητα να τους κριτικάρει ή ακόμα και να τους «περιπαίξει». Οι ιστορίες σύντομες και σχεδόν όλες να φλερτάρουν με ένα αιφνίδιο τέλος· ένα τέλος που σε ικανοποιεί απόλυτα.
Ο Γιάννης Πανουτσόπουλος, με αυτό το βιβλίο κάνει την πρώτη του εμφάνιση στον συγγραφικό χώρο, αν και ο ίδιος δεν δηλώνει συγγραφέας. Λέει πως επηρεάζεται από τα όνειρα και από ‘κει μερικές φορές αφορμάται για να ξεκινήσει μια ιστορία. Λέει, επίσης, πως γράφει ιστορίες χωρίς να έχει την πρόθεση να τις εκδώσει εξαρχής. Ελπίζω να δούμε το επόμενο βιβλίο του σύντομα, γιατί όταν οι 87 σελίδες τελείωναν, σκέφτηκα πως ήθελα κι άλλες.
Το βιβλίο «Ο Ζορό δεν έχει δίπλωμα για διαστημόπλοιο» εκδόθηκε τον Ιούλιο του 2016 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Για το «διαστημικό» κόκκινο εξώφυλλο ευθύνονται ο Γιώργος Μελισσαρόπουλος για το σκίτσο της φιγούρας, και ο Θάνος Γκιώνης για τη μακέτα εξωφύλλου και την επεξεργασία φωτογραφίας.
http://tetartopress.gr/o-zoro-den-exe...
December 21, 2016
Η αριστερή μπάντα; το πάρε κάνα τηλέφωνο, Η πιστολιά και Η μάνα μου μου άρεσαν πολύ. ιδίως η πιστολιά που θα μ άρεσε να συνεχιζόταν και να ξεδιπλωνόταν τόσο ο κεντρικός χαρακτήρας όσο και η δυστοπική πραγματικότητα στην οποία ζει. όλη η συλλογή είναι γεμάτη φαντασία(σχεδόν υπερρεαλιστική) ρομαντισμό και νοσταλγία και σ αγγίζει σε διάφορα επίπεδα. Καλή αρχή και ελπίζω καλή συνέχεια
Displaying 1 - 4 of 4 reviews