Het is laat in de nacht en je haast je naar huis. En plots overkomt het je. Iemand grijpt je bij je arm vast. Je probeert je los te rukken. Maar er is geen ontkomen aan. Hij hijgt. Hij stinkt. En hij houdt iets in zijn hand geklemd. Je hart slaat op hol. En dan?
Misdaad is fascinerend entertainment. Tot het je zélf overkomt...
Of tot jij ervan wordt verdacht!
De politie is overtuigd van je schuld. Terwijl je uitschreeuwt dat je er niets mee te maken hebt. Of toch?
Je ként de dader, maar je kunt níets bewijzen. Integendeel. Alles wat je zegt wordt tegen jou gebruikt. Wat dan? Terugkomen op je verklaringen? Is dat dan niet het overtuigedende bewijs van je schuld? Of toch niet?
Je kunt niemand meer vertrouwen. Of kan toch beter niemand jóú nog vertrouwen?
Patrick De Bruyn vindt het zonde van de tijd die hij gespendeerd heeft om zijn boeken te schrijven als een lezer er in een paar uur doorheen raast. Met die gedachte in het achterhoofd probeerde ik mijn leestempo aan te passen en Passie mondjesmaat te savoureren. Het lukte aardig, vooral in het begin en ik vond het nog fijn ook. Er zitten namelijk nogal wat cliffhangers in het boek zodat je het bijna om het even waar kan dichtklappen en toch zin hebt om het later weer op te pakken en verder te lezen. Nochtans ben ik – toen mijn agenda het eindelijk toeliet - door de tweede helft geraasd in een weinig respectvol en gulzig tempo. De typische vreetbui van de lijner, zeg maar. En dus is het boek uit. Passie beantwoordt in alle opzichten aan het intussen welbekende patroon van de De Bruyn-thrillers. Het gemak waarmee de auteur in de huid van zijn personages kruipt en meedenkt en -voelt, verraadt de psycholoog en aandachtige waarnemer. Naarmate het verhaal vordert wordt ook steeds duidelijker hoe hij ook handig inspeelt op hoe hij zijn lezers inschat en hoe hij ook hún gedachten manipuleert. Toen ik bij een bepaalde passage meteen door had waar het verhaal naartoe ging, vreesde ik een beetje dat de lol er af zou zijn. Maar ook dát bleek naderhand opgezet spel. Als dan een paar pagina’s verder de plot uit de doeken gedaan wordt – met nog een aanzienlijk stuk voor de boeg – moet je als auteur erg sterk in je schoenen staan om je lezers tot het einde toe vast te houden. Toegegeven: ik ben ettelijke keren op het verkeerde been terecht gekomen. Heb ik in mijn luie leesstoel tóch nog mijn voorgenomen fitnessoefeningen gehad …
veel dialoog, op zich niet tegen maar vond het soms wat langdradig. eerste 200pags las ik graag. vanaf dan had ik gevoel dat ik al wist wat er zou gebeuren. vanaf dan kon het verhaal me minder boeien. zou het 2,5 op 5 geven
ondanks dat ik van de boeken van De Bruyn hou en graag lees, had ik met dit boek toch wel enige moeite. Het verhaal op zich was goed. Hoe een mens zijn jeugdtraumas verwerkt; kan vergaande gevolgen hebben. Jammer dat het boek vrij pretentieus was geschreven en daardoor moeilijk te lezen was.