What do you think?
Rate this book
Aforismos e afins
'Aforismos e afins' traz à tona a vertente de exímio frasista do poeta português. Esta edição, que mantém a ortografia portuguesa original, é resultado de um cuidadoso trabalho de estabelecimento de texto, e traz um breve aparato crítico que, embora preparado por um especialista - Richard Zenith -, não se distancia dos interesses do leitor comum. Pessoa cultivou os aforismos ao longo de sua vida, e neles deixou transparecer toda a sua sagacidade, com a qual, por exemplo, foi capaz de definir algo tão complexo como a filosofia em apenas uma linha - 'é a lucidez do intelectual chegando à loucura'. Mesmo as frases extraídas de obras consagradas, quando isoladas do contexto, carregam em si múltiplos significados, que transbordam para além de seu intuito original. Parece ser essa a idéia que o poeta expressa, na voz do heterônimo Bernardo Soares, quando diz que 'Tudo quanto o homem expõe ou exprime é uma nota à margem de um texto apagado de todo. Mais ou menos, pelo sentido da nota, tiramos o sentido que havia de ser o do texto; mas sempre fica uma dúvida, e os sentidos possíveis são muitos.'
Kindle Edition
First published November 1, 2003
13 people are currently reading
181 people want to read
About the author
Fernando Pessoa
1,259 books6,408 followersFernando António Nogueira Pessoa was a poet and writer.
It is sometimes said that the four greatest Portuguese poets of modern times are Fernando Pessoa. The statement is possible since Pessoa, whose name means ‘person’ in Portuguese, had three alter egos who wrote in styles completely different from his own. In fact Pessoa wrote under dozens of names, but Alberto Caeiro, Ricardo Reis and Álvaro de Campos were – their creator claimed – full-fledged individuals who wrote things that he himself would never or could never write. He dubbed them ‘heteronyms’ rather than pseudonyms, since they were not false names but “other names”, belonging to distinct literary personalities. Not only were their styles different; they thought differently, they had different religious and political views, different aesthetic sensibilities, different social temperaments. And each produced a large body of poetry. Álvaro de Campos and Ricardo Reis also signed dozens of pages of prose.
The critic Harold Bloom referred to him in the book The Western Canon as the most representative poet of the twentieth century, along with Pablo Neruda.
It is sometimes said that the four greatest Portuguese poets of modern times are Fernando Pessoa. The statement is possible since Pessoa, whose name means ‘person’ in Portuguese, had three alter egos who wrote in styles completely different from his own. In fact Pessoa wrote under dozens of names, but Alberto Caeiro, Ricardo Reis and Álvaro de Campos were – their creator claimed – full-fledged individuals who wrote things that he himself would never or could never write. He dubbed them ‘heteronyms’ rather than pseudonyms, since they were not false names but “other names”, belonging to distinct literary personalities. Not only were their styles different; they thought differently, they had different religious and political views, different aesthetic sensibilities, different social temperaments. And each produced a large body of poetry. Álvaro de Campos and Ricardo Reis also signed dozens of pages of prose.
The critic Harold Bloom referred to him in the book The Western Canon as the most representative poet of the twentieth century, along with Pablo Neruda.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 23 of 23 reviews
August 1, 2016
Από τους κορυφαίους διανοητές όλων των εποχών κατ' εμέ, μαζί με Επίκουρο, Νίτσε, Ντοστογιέφσκι.
Ιδανικό βιβλίο για κάποιον που δεν έχει διαβάσει ποτέ Pessoa.
Ιδανικό βιβλίο για κάποιον που δεν έχει διαβάσει ποτέ Pessoa.
June 12, 2023
O abuso de se sentir pensar.
Fernando Pessoa, seja como ortónimo ou como heterónimo, com todo o seu génio, é um dos escritores mais citados em Portugal, sendo-lhe até atribuídos escritos que não são de sua autoria, como o famoso adágio motivacional “Pedras no caminho? Guardo todas, um dia vou construir um castelo.” Esta edição compilada por Richard Zenith agrupa aforismos, ditos e breves comentários de Pessoa...
O catolicismo é uma religião da panaceia, como o ateísmo ou o livre pensamento é uma ilusão da farmácia.
...dos seus heterónimos…
Quem tem as flores não precisa de Deus.
[Alberto Caeiro]
Crer é errar. Não crer de nada serve.
[Ricardo Reis]
...de algumas das suas personagens, como o suicida Barão de Teive…
O conflito que nos queima a alma, deu-o Antero mais que outro poeta, porque tinha igual altura do sentimento e da inteligência. É o conflito entre a necessidade emotiva da crença e a impossibilidade intelectual de crer.
…e Pantaleão…
A vida é um mal digno de ser gozado.
…inclusive em inglês pela pena de Alexander Search e Charles Robert Anon…
Memory is consciousness in time.
[CBA]
Numa compilação desta natureza não poderia, obviamente, faltar o seu niilista e existencialista semi-heterónimo, Bernardo Soares, o hábil artífice do aforismo.
Adia tudo. Nunca se deve fazer hoje o que se pode deixar de fazer também amanhã. Nem mesmo é necessário que se faça qualquer coisa, amanhã ou hoje.
Amar é cansar-se de estar só: é uma cobardia portanto, e uma traição a nós próprios (importa soberanamente que não amemos).
Fernando Pessoa, seja como ortónimo ou como heterónimo, com todo o seu génio, é um dos escritores mais citados em Portugal, sendo-lhe até atribuídos escritos que não são de sua autoria, como o famoso adágio motivacional “Pedras no caminho? Guardo todas, um dia vou construir um castelo.” Esta edição compilada por Richard Zenith agrupa aforismos, ditos e breves comentários de Pessoa...
O catolicismo é uma religião da panaceia, como o ateísmo ou o livre pensamento é uma ilusão da farmácia.
...dos seus heterónimos…
Quem tem as flores não precisa de Deus.
[Alberto Caeiro]
Crer é errar. Não crer de nada serve.
[Ricardo Reis]
...de algumas das suas personagens, como o suicida Barão de Teive…
O conflito que nos queima a alma, deu-o Antero mais que outro poeta, porque tinha igual altura do sentimento e da inteligência. É o conflito entre a necessidade emotiva da crença e a impossibilidade intelectual de crer.
…e Pantaleão…
A vida é um mal digno de ser gozado.
…inclusive em inglês pela pena de Alexander Search e Charles Robert Anon…
Memory is consciousness in time.
[CBA]
Numa compilação desta natureza não poderia, obviamente, faltar o seu niilista e existencialista semi-heterónimo, Bernardo Soares, o hábil artífice do aforismo.
Adia tudo. Nunca se deve fazer hoje o que se pode deixar de fazer também amanhã. Nem mesmo é necessário que se faça qualquer coisa, amanhã ou hoje.
Amar é cansar-se de estar só: é uma cobardia portanto, e uma traição a nós próprios (importa soberanamente que não amemos).
February 2, 2026
Fernando Pessoa'nın hem hayatı hem de yazdıkları enteresan ve sarsıcı derecede özgün gerçekten. Uzun zamandır okumak istiyordum ama gözüm korkuyordu, bu kadar beklediğime üzüldüm. Bir ara kör kuyulara düşmüşüm hissiyatı verse de, sık sık ara versem, bitirmesi zor olsa da öyle fragmanlar var ki içinde, bambaşka bir bakış açısıyla bitiriyorsunuz okumayı.
"başka birinde kaybolmak", "ancak kılık değiştirdiğimde kendim olabiliyor, kendimi bulabiliyorum", "ruhun giyip kuşanan elbiseleri"... Bernardo Soares kimliğiyle yazdığı bu kitabını son haline kendisi getirebilseydi nasıl bir bütünlük ortaya çıkardı diye düşünmeden edemiyor insan, bu parçalı hali bile çok etkileyici.
Hayattan bilinçli olarak geri çekilmiş, dünya ile arasına mesafe koyan bir zihin var karşımızda; düşünmekten yıpranmış, eylem karşısında isteksiz bir ruhun savunmasını okuyoruz. "Feragat etmek özgürleşmek demektir. İstememek güçtür..." Bu söz, varoluş karşısındaki duruşunu neredeyse ele veriyor.
Dış dünyadan çok iç dünyanın gerçekliğine inanan; acıyı kişiliğinin parçası yapmış, hüznüyle barışık bir iç özgürlük arayışı onunkisi. Hiçbir yere ait olamamanın soğukluğu var satırlarda, kendini hayattan kovulmuş hisseden farkındalığı yüksek bir bilincin kırgın asaleti.
"Sevdiğimizi sandığımız kişiler değil, onlara yakışacağını düşünerek giydirdiğimiz hayaller eskir önce"...kendi içinde yaşattığı farklı kimlikleriyle dolaşan bunun yanında insanların sahte maskelerle yaşadığına/yaşattığına dair farkındalığıyla, kendi bilincinden bile yorulmuş bir iç ses konuşuyor metin boyunca.
"Yazmak, unutmaktır. Edebiyat yaşamı göz ardı etmenin en makul yoludur." Yazmayı, yaşayamayışının yerine geçen bir eylem olarak koymuş; katlanamadıklarını, dokunamadığını, olamadıklarını kelimelere emanet etmiş, iyi ki de öyle yapmış. Pessoa'yı zor yapan şey karanlığı değil, o karanlığın içinde kendimizi de hatırlatan olağanüstü bilinç açıklığı.
Herkese keyifli okumalar.
(Kitabı şimdi alacak olsam diğer çeviriyi tercih ederdim)
Okudukça özgürleşiyorum...
Okuyorum; kendimi okuduklarımın içerisinde kaybediyor, o an için sanki başka bir âleme geçiş yapıyorum. İşte bu türden bir duyguyu bir tek klasiklerin, sakinlerin, yaşadıkları acıların sözünü etme gereği duymayan, yaradılış itibariyle soğukkanlı yazarların dünyasında yaşayabiliyor, bir tek onların dünyasında kendi-mi sanki kutsal yağla vaftiz edilen bir çocuk, kutsal topraklara ayak basan bir yolcu, anlamdan büsbütün yoksun, sebepsiz bir dünyada nedenini bilmeksizin anlam ve sebep bulma ödeviyle yüklenmiş bir gözlemci ya da çekip giderken, hüznünün son sadakasını son dilenciye veren, o büyük sürgünün prensi gibi his-sedebiliyorum.syf95
Günümüzde her insan, şayet entelektüel çapında, manevi kişiliğinde bir hilkat garipliği ya da ahmaklık yok ise, sevdiğinde romantik bir aşkla sever. Romantik aşk, Hıristiyanlığın insanlık üzerinde bıraktığı etkinin, yüzyılların içerisinden süzülüp gele-rek ortaya çıkmış arı, rafine bir ürünüdür. Romantik aşk: cahil bir adama bu aşkın doğasını kavratmak gerekirse, gerek özü, gerekse geçtiği evreler bakımından bir elbiseye, bir kıyafete benzetebiliriz onu; ruhun veya imgelemin diktiği, karşısına çıkan bir insana yakışacağını düşündüğünde üzerine giydiriverdiği bir kıyafete benzetebiliriz.
Fakat giysiler sonsuza dek var olamaz, varlıklarını ömürleri yettiği kadar korurlar, nitekim imgelemimizin diktiği kıyafet de uzun sürmez parçalanır ve altından onunla bürünen kişinin ger-çek gövdesi açığa çıkar. syf163
Hayattan pek az şey istedim, o ise bu kadarını bile vermedi bana. Yakınımda bir kır, eser miktarda güneş, birazcık huzur, bir lokma ekmek, var olmanın dayanılmaz ağırlığı altında ezilme-mek ve ne kimsenin eline bakmak ne de kimsenin elime bak-ması. İşte bu kadarı bile verilmedi bana; sanki duyarsızlığından değil ama ceketinden cüzdanını çıkarmaya erindiği için dilenciyi geri çeviren biri misali, hayat beni reddetti.syf36
Yaşamak, bize bahşedilen yumağı çözmektir. Bu yolculuk sırasında zihin özgür bir arı gibi dolaşarak çeşit çeşit çiçeklerden bal almakta, istediği gibi örgü oyunlarıyla oyalanmakta özgür-dür. Örgü oyunları... Duraklar... Hiçlik...
Zaten kendime dair başka neyi çıkarabilir, bunu hikâye ede-bilirim? Bu tüyler ürpertecek kadar şaşmaz seziler, nesnelerin iliklerine kadar sızan duyumsayışlar... Bana yıkımdan başka şey getirmeyen keskin bir zekâ ve sıra dışı biçimde kendimi hayal-lerle oyalayıp durma yeteneğim... Canlılığını kaybetmiş iradem ve onu tazeliğini kaybetmemiş evladı misali gibi kollarında sal-layan düşünce gücüm... Örgü yaparak oyalanma misali, evet...syf43
Gerçeğin kendi ruhlarında saklı olduğunun ayırdına varamayan, onu kendi içlerinde aramak yerine yönlerini dış dünyaya, öteki insanlara çeviren, orada gördüklerinin kusurlu, çarpık bir gerçeklikten, çirkin bir kâbustan, ruhun kendisini rüyalarla tamamlayan bir çöküntü halinden ibaret olduğunu fark edemeyen herkese karşı tiksintiyle dolup taşan bir küçümseme duygusu...
Çabalamaktan öyle iğreniyorum ki bu beni bütün çabalar-dan daha çok yoruyor, bir yılgınlık duygusu içinde kıvranıp dur-mak önümde bekleyen en meşakkatli çabadan daha çok korku-tuyor gözümü. Savaşa gitmek, durmaksızın çalışarak üretmek, başkalarına yardım etmek... bütün bunlar bir tür densizliğin, bir şuursuzluk halinin tezahürü gibi geliyor bana.
Benliğimin yadsınmaz gerçekliğiyle karşılaştığında dışımda kalan her şey hakikatini yitiriyor, yaşamımın daha büyük bölü-müne egemen düş ülkesinde kendini açığa vuran görkem karşı-sında dünyevi yaşam kısır ve tekdüze bir görünüme bürünüyor. İşte bu nedenle ruh dünyam, benim için dış dünyadan daha ger-çektir.syf66
Aklında ne var hatta istediğin nedir, kendi nazarında kim olduğunu bilen birisi var mıdır? İçinde ne çok şey barındırıyor bu müzik, vuku bulma fırsatına kavuşamadığı için sevindiğimiz ne çok şey var içinde! Gece, vuku bulma fırsatına dahi erişe-memişken bizi gözyaşlarına boğan ne de çok şeyi getiriyor akla! Sanki enikonu bir huzur meydana çıkıp boy göstermiş gibi, yük-selen dalgalar önce kıyıya vurup sonra yatışıyor, bir yukarı bir aşağı giden bu devinim göze görünmeyen kumsalda yankılanı-yor.
Kalbimde her şey için bir his barındırmaya kalktığımda ne çok ölüyorum!syf150
Yazmak, unutmaktır. Edebiyat yaşamı gözardı etmenin en makbul yoludur... Adına edebiyat denen şey, yaşamı gerçek kılma çabasından ibarettir. Hepimizin bildiği gibi, bildiğimiz şeyleri hayata geçir-me yetisinden yoksun olduğumuz zamanlarda dahi, yaşamın doğrudan algılanabilen gerçeği büsbütün gerçek dışı bir nitelik taşımaktadır; kırlar, şehirler, zihnimizdeki düşünceler kendilik şuurumuzun karmakarışık sezilerinden doğan kurmaca şeylerdir. İzlenimlerimizi, onlara edebi bir biçim kazandırmadığımız müd-detçe başkalarına sunabilmek mümkün değildir. Çocuklar, belli hissetmez, hissettiklerini söylerler. Bir keresinde gözlerinden çünkü başkalarının onlara öğrettiği gibi bir yönden edebiyatçıdır, çünkü cuğun, bir yetişkinin; bu durumda düpedüz bir ahmağın diyeceği gibi; 'içimden ağlamak geliyor' demek yerine, 'içimden gözyaşı geliyor' dediğini duymuştum. Ve işte bu söz; (bir tanesi böylesi-ni bulup da yazabilecek olsa) sanki ünlü bir şairin kaleminden çıkmış gibi gözükecek bu edebi cümle yanmakta olan nemli göz kapaklarından dökülmek üzere olan gözyaşlarının tende hisse-dilen o sıcaklığına öylesine kararlı biçimde yönelmekte, onu öy-lesine isabetli biçimde dile getirmektedir ki... 'İçimden gözyaşı geliyor! İşte, sarmalını en uygun biçimde tanımlamay başar-mıştır bu çocuk.
Dile getirmek! Nasıl dile getireceğini bilmek! Yazının sesi-ni ve zihnin imgelerini kullanarak nasıl var olunacağını bilmek! Bu hayatta önem taşıyan yegâne şey budur işte; gerisi bir dolu kadın ve erkekten, hayal ürünü aşklardan ve yapmacık bir gös-terişten, zihnimizin sindirmek ve unutmak adına bize oynadığı oyunlardan ve (tıpkı üzerlerindeki kaya kaldırıldığında kıpır-damaya başlayan kurtçuklar gibi) anlamsız mavi göğün devasa kayasının altında kıpırdayan insanlıktan ibarettir yalnızca.syf169
Feragat etmek özgürleşmek demektir.
İstememek güçtür...
Ruhumuz, gezip göreceğimiz, ömrümüzün sonuna dek için-de keşfe çıkabileceğimiz uçsuz bucaksız bir diyardır bizim için, gerçek manzaralar dış dünyada değil, kendi içimizdedir. Nasıl sahip olabilelim, kendimize bile sahip değilken. Malik olamayız, çünkü hiçiz. Hangi ele, hangi evrene sarılacak elim? Evren mül-küm değildir: ben evrenim.syf175
Hayat dediğin senin dışındakilerin arapsaçına çevirdiği yu-maktır. Bütünlüğünü bozmayıp, yerde şöyle oynarsanız kıyısın-dan köşesinden bir şeye benzer, aksi takdirde açılıp yayılacak, son raddesine kadar uzayıp genişleyecektir. Ama kendi başına ele alınacak olduğunda, yaşam ele avuca gelmez bir problem yu-mağı, ilmiği bir türlü ele geçmeyen karmakarışık bir düğümdür.syf428
Kendi kendimin temsilinde o raddeye ulaştım ki, ne zaman-ki doğal bir hissiyat içimde filizlenecek olsa, daha doğduğu anda bozularak hayali bir hissiyata dönüşüyor. Anılarım düşlere, unu-tuşumun boşluğunda kaybolup giden düşlere dönüşüyor, kendi mi bilmek, kendimi düşünmemekle aynı anlamı kazanıyor.
Benliğimi soydum, bir elbise misali styırıp attım onu üze-rimden, o kadar ki var oluşum bulup üzerime geçirdiğim bir ör-tüden; gerçek kılığıma yabancı kıyafetlerden ibaret artık. Ancak kılık değiştirdiğimde kendim olabiliyor, kendimi bulabiliyorum. Dört bir tarafımda tükenen, meçhul günbatımları asla görmeye-ceğim manzaraların üzerinde ışıldıyorlar.syf556
"başka birinde kaybolmak", "ancak kılık değiştirdiğimde kendim olabiliyor, kendimi bulabiliyorum", "ruhun giyip kuşanan elbiseleri"... Bernardo Soares kimliğiyle yazdığı bu kitabını son haline kendisi getirebilseydi nasıl bir bütünlük ortaya çıkardı diye düşünmeden edemiyor insan, bu parçalı hali bile çok etkileyici.
Hayattan bilinçli olarak geri çekilmiş, dünya ile arasına mesafe koyan bir zihin var karşımızda; düşünmekten yıpranmış, eylem karşısında isteksiz bir ruhun savunmasını okuyoruz. "Feragat etmek özgürleşmek demektir. İstememek güçtür..." Bu söz, varoluş karşısındaki duruşunu neredeyse ele veriyor.
Dış dünyadan çok iç dünyanın gerçekliğine inanan; acıyı kişiliğinin parçası yapmış, hüznüyle barışık bir iç özgürlük arayışı onunkisi. Hiçbir yere ait olamamanın soğukluğu var satırlarda, kendini hayattan kovulmuş hisseden farkındalığı yüksek bir bilincin kırgın asaleti.
"Sevdiğimizi sandığımız kişiler değil, onlara yakışacağını düşünerek giydirdiğimiz hayaller eskir önce"...kendi içinde yaşattığı farklı kimlikleriyle dolaşan bunun yanında insanların sahte maskelerle yaşadığına/yaşattığına dair farkındalığıyla, kendi bilincinden bile yorulmuş bir iç ses konuşuyor metin boyunca.
"Yazmak, unutmaktır. Edebiyat yaşamı göz ardı etmenin en makul yoludur." Yazmayı, yaşayamayışının yerine geçen bir eylem olarak koymuş; katlanamadıklarını, dokunamadığını, olamadıklarını kelimelere emanet etmiş, iyi ki de öyle yapmış. Pessoa'yı zor yapan şey karanlığı değil, o karanlığın içinde kendimizi de hatırlatan olağanüstü bilinç açıklığı.
Herkese keyifli okumalar.
(Kitabı şimdi alacak olsam diğer çeviriyi tercih ederdim)
Okudukça özgürleşiyorum...
Okuyorum; kendimi okuduklarımın içerisinde kaybediyor, o an için sanki başka bir âleme geçiş yapıyorum. İşte bu türden bir duyguyu bir tek klasiklerin, sakinlerin, yaşadıkları acıların sözünü etme gereği duymayan, yaradılış itibariyle soğukkanlı yazarların dünyasında yaşayabiliyor, bir tek onların dünyasında kendi-mi sanki kutsal yağla vaftiz edilen bir çocuk, kutsal topraklara ayak basan bir yolcu, anlamdan büsbütün yoksun, sebepsiz bir dünyada nedenini bilmeksizin anlam ve sebep bulma ödeviyle yüklenmiş bir gözlemci ya da çekip giderken, hüznünün son sadakasını son dilenciye veren, o büyük sürgünün prensi gibi his-sedebiliyorum.syf95
Günümüzde her insan, şayet entelektüel çapında, manevi kişiliğinde bir hilkat garipliği ya da ahmaklık yok ise, sevdiğinde romantik bir aşkla sever. Romantik aşk, Hıristiyanlığın insanlık üzerinde bıraktığı etkinin, yüzyılların içerisinden süzülüp gele-rek ortaya çıkmış arı, rafine bir ürünüdür. Romantik aşk: cahil bir adama bu aşkın doğasını kavratmak gerekirse, gerek özü, gerekse geçtiği evreler bakımından bir elbiseye, bir kıyafete benzetebiliriz onu; ruhun veya imgelemin diktiği, karşısına çıkan bir insana yakışacağını düşündüğünde üzerine giydiriverdiği bir kıyafete benzetebiliriz.
Fakat giysiler sonsuza dek var olamaz, varlıklarını ömürleri yettiği kadar korurlar, nitekim imgelemimizin diktiği kıyafet de uzun sürmez parçalanır ve altından onunla bürünen kişinin ger-çek gövdesi açığa çıkar. syf163
Hayattan pek az şey istedim, o ise bu kadarını bile vermedi bana. Yakınımda bir kır, eser miktarda güneş, birazcık huzur, bir lokma ekmek, var olmanın dayanılmaz ağırlığı altında ezilme-mek ve ne kimsenin eline bakmak ne de kimsenin elime bak-ması. İşte bu kadarı bile verilmedi bana; sanki duyarsızlığından değil ama ceketinden cüzdanını çıkarmaya erindiği için dilenciyi geri çeviren biri misali, hayat beni reddetti.syf36
Yaşamak, bize bahşedilen yumağı çözmektir. Bu yolculuk sırasında zihin özgür bir arı gibi dolaşarak çeşit çeşit çiçeklerden bal almakta, istediği gibi örgü oyunlarıyla oyalanmakta özgür-dür. Örgü oyunları... Duraklar... Hiçlik...
Zaten kendime dair başka neyi çıkarabilir, bunu hikâye ede-bilirim? Bu tüyler ürpertecek kadar şaşmaz seziler, nesnelerin iliklerine kadar sızan duyumsayışlar... Bana yıkımdan başka şey getirmeyen keskin bir zekâ ve sıra dışı biçimde kendimi hayal-lerle oyalayıp durma yeteneğim... Canlılığını kaybetmiş iradem ve onu tazeliğini kaybetmemiş evladı misali gibi kollarında sal-layan düşünce gücüm... Örgü yaparak oyalanma misali, evet...syf43
Gerçeğin kendi ruhlarında saklı olduğunun ayırdına varamayan, onu kendi içlerinde aramak yerine yönlerini dış dünyaya, öteki insanlara çeviren, orada gördüklerinin kusurlu, çarpık bir gerçeklikten, çirkin bir kâbustan, ruhun kendisini rüyalarla tamamlayan bir çöküntü halinden ibaret olduğunu fark edemeyen herkese karşı tiksintiyle dolup taşan bir küçümseme duygusu...
Çabalamaktan öyle iğreniyorum ki bu beni bütün çabalar-dan daha çok yoruyor, bir yılgınlık duygusu içinde kıvranıp dur-mak önümde bekleyen en meşakkatli çabadan daha çok korku-tuyor gözümü. Savaşa gitmek, durmaksızın çalışarak üretmek, başkalarına yardım etmek... bütün bunlar bir tür densizliğin, bir şuursuzluk halinin tezahürü gibi geliyor bana.
Benliğimin yadsınmaz gerçekliğiyle karşılaştığında dışımda kalan her şey hakikatini yitiriyor, yaşamımın daha büyük bölü-müne egemen düş ülkesinde kendini açığa vuran görkem karşı-sında dünyevi yaşam kısır ve tekdüze bir görünüme bürünüyor. İşte bu nedenle ruh dünyam, benim için dış dünyadan daha ger-çektir.syf66
Aklında ne var hatta istediğin nedir, kendi nazarında kim olduğunu bilen birisi var mıdır? İçinde ne çok şey barındırıyor bu müzik, vuku bulma fırsatına kavuşamadığı için sevindiğimiz ne çok şey var içinde! Gece, vuku bulma fırsatına dahi erişe-memişken bizi gözyaşlarına boğan ne de çok şeyi getiriyor akla! Sanki enikonu bir huzur meydana çıkıp boy göstermiş gibi, yük-selen dalgalar önce kıyıya vurup sonra yatışıyor, bir yukarı bir aşağı giden bu devinim göze görünmeyen kumsalda yankılanı-yor.
Kalbimde her şey için bir his barındırmaya kalktığımda ne çok ölüyorum!syf150
Yazmak, unutmaktır. Edebiyat yaşamı gözardı etmenin en makbul yoludur... Adına edebiyat denen şey, yaşamı gerçek kılma çabasından ibarettir. Hepimizin bildiği gibi, bildiğimiz şeyleri hayata geçir-me yetisinden yoksun olduğumuz zamanlarda dahi, yaşamın doğrudan algılanabilen gerçeği büsbütün gerçek dışı bir nitelik taşımaktadır; kırlar, şehirler, zihnimizdeki düşünceler kendilik şuurumuzun karmakarışık sezilerinden doğan kurmaca şeylerdir. İzlenimlerimizi, onlara edebi bir biçim kazandırmadığımız müd-detçe başkalarına sunabilmek mümkün değildir. Çocuklar, belli hissetmez, hissettiklerini söylerler. Bir keresinde gözlerinden çünkü başkalarının onlara öğrettiği gibi bir yönden edebiyatçıdır, çünkü cuğun, bir yetişkinin; bu durumda düpedüz bir ahmağın diyeceği gibi; 'içimden ağlamak geliyor' demek yerine, 'içimden gözyaşı geliyor' dediğini duymuştum. Ve işte bu söz; (bir tanesi böylesi-ni bulup da yazabilecek olsa) sanki ünlü bir şairin kaleminden çıkmış gibi gözükecek bu edebi cümle yanmakta olan nemli göz kapaklarından dökülmek üzere olan gözyaşlarının tende hisse-dilen o sıcaklığına öylesine kararlı biçimde yönelmekte, onu öy-lesine isabetli biçimde dile getirmektedir ki... 'İçimden gözyaşı geliyor! İşte, sarmalını en uygun biçimde tanımlamay başar-mıştır bu çocuk.
Dile getirmek! Nasıl dile getireceğini bilmek! Yazının sesi-ni ve zihnin imgelerini kullanarak nasıl var olunacağını bilmek! Bu hayatta önem taşıyan yegâne şey budur işte; gerisi bir dolu kadın ve erkekten, hayal ürünü aşklardan ve yapmacık bir gös-terişten, zihnimizin sindirmek ve unutmak adına bize oynadığı oyunlardan ve (tıpkı üzerlerindeki kaya kaldırıldığında kıpır-damaya başlayan kurtçuklar gibi) anlamsız mavi göğün devasa kayasının altında kıpırdayan insanlıktan ibarettir yalnızca.syf169
Feragat etmek özgürleşmek demektir.
İstememek güçtür...
Ruhumuz, gezip göreceğimiz, ömrümüzün sonuna dek için-de keşfe çıkabileceğimiz uçsuz bucaksız bir diyardır bizim için, gerçek manzaralar dış dünyada değil, kendi içimizdedir. Nasıl sahip olabilelim, kendimize bile sahip değilken. Malik olamayız, çünkü hiçiz. Hangi ele, hangi evrene sarılacak elim? Evren mül-küm değildir: ben evrenim.syf175
Hayat dediğin senin dışındakilerin arapsaçına çevirdiği yu-maktır. Bütünlüğünü bozmayıp, yerde şöyle oynarsanız kıyısın-dan köşesinden bir şeye benzer, aksi takdirde açılıp yayılacak, son raddesine kadar uzayıp genişleyecektir. Ama kendi başına ele alınacak olduğunda, yaşam ele avuca gelmez bir problem yu-mağı, ilmiği bir türlü ele geçmeyen karmakarışık bir düğümdür.syf428
Kendi kendimin temsilinde o raddeye ulaştım ki, ne zaman-ki doğal bir hissiyat içimde filizlenecek olsa, daha doğduğu anda bozularak hayali bir hissiyata dönüşüyor. Anılarım düşlere, unu-tuşumun boşluğunda kaybolup giden düşlere dönüşüyor, kendi mi bilmek, kendimi düşünmemekle aynı anlamı kazanıyor.
Benliğimi soydum, bir elbise misali styırıp attım onu üze-rimden, o kadar ki var oluşum bulup üzerime geçirdiğim bir ör-tüden; gerçek kılığıma yabancı kıyafetlerden ibaret artık. Ancak kılık değiştirdiğimde kendim olabiliyor, kendimi bulabiliyorum. Dört bir tarafımda tükenen, meçhul günbatımları asla görmeye-ceğim manzaraların üzerinde ışıldıyorlar.syf556
August 21, 2016
Amé estos pequeños fragmentos de Pessoa, o más bien dicho, de "Los pessoas". La edición bilingue de editorial axxial (que en realidad es trilingue, ya que ofrece las versiones en inglés, español y portugues) le da un toque peculiar a la lectura
October 12, 2018
"Δεν υπάρχουν κανόνες. Όλοι οι άνθρωποι είναι εξαιρέσεις σ' έναν κανόνα που δεν υπάρχει."
Ισως το πιο ωραίο απόφθεγμα που έχω διαβάσει.
Μιά άλλη οπτική γωνία αποτέλεσε για εμένα το βιβλίο, χωρίς να σημαίνει οτι συμμερίζομαι το καθετί.
Ισως το πιο ωραίο απόφθεγμα που έχω διαβάσει.
Μιά άλλη οπτική γωνία αποτέλεσε για εμένα το βιβλίο, χωρίς να σημαίνει οτι συμμερίζομαι το καθετί.
December 10, 2024
finished two books in one day, bookworm on a roll
July 29, 2020
El regalo de mi cumpleaños :)
October 1, 2022
Pure love and wisdom
This entire review has been hidden because of spoilers.
October 21, 2023
"Odiamos o que quase somos"
December 18, 2025
"Αμφιβάλλω άρα σκέφτομαι "
April 21, 2019
Huzurluğun Kitabı'ndan seçilmiş aforizmalardan oluşan bir seçki. Pessoa aşırı karamsar ve yorgun bir amca... Kitabın yarısı illüstrasyonlardan oluşuyor, diğer yarısı da büyük puntolarla yazılmış aforizmalardan. Sanki sayfa kaplasın diye özellikle böyle yapılmış. Kaç sayfa olduğunu bilmiyorum, bilemiyorum zira sayfa sayısını da basmamışlar, bana aşırı ticari bir faaliyet gibi geldi.
September 28, 2023
Questa raccolta di aforismi e brevi citazioni di Pessoa racchiude sicuramente bei testi, tuttavia in molti casi gli aforismi, scorporati fatte sto più lunghi, perdono a mio avviso d’intensità. Per avvicinarsi a Pessoa attraverso una raccolta di scritti misti consiglio piuttosto la raccolta "Il poeta è un fingitore", a cura di Antonio Tabucchi.
"Le idee sono splendide - esse e i loro modi di associazione. In un attimo, scopriamo di aver attraversato il mondo e abbiamo posto l’infinito tra due pensieri."
"L’amore è uno scampolo mortale di immortalità"
⭐️⭐️⭐️+
"Le idee sono splendide - esse e i loro modi di associazione. In un attimo, scopriamo di aver attraversato il mondo e abbiamo posto l’infinito tra due pensieri."
"L’amore è uno scampolo mortale di immortalità"
⭐️⭐️⭐️+
June 25, 2017
Tanto em extensão quanto no jeito que é escrito, não parece um livro - se fosse escrito hoje, certeza que alguém marquetaria como um livro de tuítes.
Indassim, tem umas sacadas bacanas, apesar de alguns trechos serem confusos de ler (há citações de outros autores no meio, que eu presumo que o Pessoa sampleou, mas não há algo no sentido de uma explicação do motivo de aparecerem em meio aos aforismos do autor).
Categorias: livros rápidos, bom pra ler no ônibus.
Indassim, tem umas sacadas bacanas, apesar de alguns trechos serem confusos de ler (há citações de outros autores no meio, que eu presumo que o Pessoa sampleou, mas não há algo no sentido de uma explicação do motivo de aparecerem em meio aos aforismos do autor).
Categorias: livros rápidos, bom pra ler no ônibus.
December 19, 2025
Η ποίηση δεν είναι μόνο στίχοι σε ομοιοκαταληξία.
Είναι χείμαρρος. Ένας τρόπος αυτο-γνωσίας και αυτο-έκθεσης, παρά την μοναχικότητα των ποιητών είναι μια μορφή μοιράσματος. Ε και όταν τυχαία βρίσκω κομμάτια δικά μου στον ποιητή και αυτά κουμπώνουν με τέτοιον τρόπο που η εικόνα μου γίνεται διαρκώς πιο ολοκληρωμένη, είναι ένα κάλεσμα που δεν μπορώ να αγνοήσω.
Είναι χείμαρρος. Ένας τρόπος αυτο-γνωσίας και αυτο-έκθεσης, παρά την μοναχικότητα των ποιητών είναι μια μορφή μοιράσματος. Ε και όταν τυχαία βρίσκω κομμάτια δικά μου στον ποιητή και αυτά κουμπώνουν με τέτοιον τρόπο που η εικόνα μου γίνεται διαρκώς πιο ολοκληρωμένη, είναι ένα κάλεσμα που δεν μπορώ να αγνοήσω.
October 4, 2017
"Tutto ciò che l’uomo espone o esprime è una nota a margine di un testo cancellato del tutto. Più o meno, dal significato della nota, ricaviamo il significato che doveva avere il testo; ma resta sempre un dubbio e i significati possibili sono tanti." (p. 17)
November 17, 2019
Un poco escueto en cuanto a contenido de parte de los editores, de parte de El Poeta, genial como siempre.
February 5, 2023
«No soy nada. Nunca seré nada. No puedo querer ser nada. Aparte de eso, tengo en mí todos los sueños del mundo.»
May 11, 2023
Bought it in Porto while on a trip such a nice memory to have
January 21, 2026
me encantan los aforismos y estos son espectaculares
5☆
5☆
December 10, 2016
"Sê inteiro em cada coisa, pois ser inteiro em qualquer coisa é estar certo. Todos os caminhos vão dar
ao mesmo lugar".
"Tudo quanto o homem expõe ou exprime é uma nota à margem de um texto apagado de todo.
Mais ou menos, pelo sentido da nota, tiramos o sentido que havia de ser o do texto; mas fica
sempre uma dúvida, e os sentidos possíveis são muitos".
ao mesmo lugar".
"Tudo quanto o homem expõe ou exprime é uma nota à margem de um texto apagado de todo.
Mais ou menos, pelo sentido da nota, tiramos o sentido que havia de ser o do texto; mas fica
sempre uma dúvida, e os sentidos possíveis são muitos".
October 26, 2017
"Se um cão começasse a pensar como nós (hipótese impossível), esse cão seria mais perfeito do que do que os outros cães e, no entanto, seria muito provavelmente morto por eles, pois achariam que era louco."
Não é preciso dizer muito...
Não é preciso dizer muito...
January 2, 2025
Neredeyse çoğunluğun beğendiği bu kitaptaki çoğu goruse katılmadım. Neden okuduğuma gelince anti tezlerde okunmalıdır bence. Yalnız bu kadar çok farklı görüşe sahip olduğum bir kitabı okumak kolay değilmiş acikcasi
May 14, 2020
Tamamıyla ticari kaygı ile yazılmamış. Yarım bırakma huyum olmadığı için zorlanarak okudum. Oysa büyük beklenti ile almıştım...
Displaying 1 - 23 of 23 reviews