Στην αρχή μπορώ να πω ότι ανησύχησα αφού τα αρχικά ποιήματα δεν με κέρδισαν ιδιαίτερα. Σίγουρα υπήρχαν αξιόλογοι στίχοι όπως το "χωρίς να καταλαβαίνουμε αν η ζωή είναι ένα όνειρο ή αν το όνειρο τελικά είναι η ζωή μας" ή το "γνώση απόγνωση, δεν θυμάμαι μια λέξη να συλλαβίσω, δεν ξέρω που υπάρχω και αν βρήκα τον έρωτα, το θάνατο, την αρχή, το τέλος", όμως γενικά το φορμάτ με τα μακροσκελή ποιήματα δεν μου άρεσε, αφού κάπου χανόταν το νόημα που προσπαθούσαν να περάσουν.
Ευτυχώς όμως η εντύπωση άλλαξε προς το καλύτερο μετά το εξαιρετικό Ένα μικρό ασήμαντο παραμύθι, το οποίο θεωρώ ότι είναι μακράν το καλύτερο ποίημα της συλλογής. Από κοντά και τα αξιόλογα ποιήματα Μικροαστική παλινδρόμηση, Τετράστιχο και Σκέψη.
Η ποίηση της Έλενας Πολυγένη έχει αρκετά κοινά στοιχεία με την ποίηση του περιθωρίου και της παρακμής της Κατερίνας Γώγου. Είναι κατά βάσην έντονα απαισιόδοξη, όμως υπάρχει μια αμεσότητα στους στίχους της, οι οποίοι φέρνουν κοντά ποιήτρια και αναγνώστη/αναγνώστρια, κάτι που είναι από τα ιδιαίτερα θετικά σημεία της.