Η Μαριόν στ' ασημένια νησιά και στα κόκκινα δάση

by Soti Triantafillou, Σώτη Τριανταφύλλου, Τάσος Μισούρας (Ιllustrator)

«Η Μαριόν στ΄ ασημένια νησιά και στα κόκκινα δάση» είναι ένα παραμύθι με ξωτικά, νάνους, γίγαντες, θαλάσσια κήτη και ζώα που δεν είναι ούτε θαλάσσια ούτε κήτη. Είναι ένα μαγικό ταξίδι στον κόσμο, όπου κανένας δεν μπορεί ποτέ να χαθεί, αφού όλοι οι δρόμοι οδηγούν κάπου κι έπειτα κάπου αλλού: ένα ταξίδι στους μύθους, στα βιβλία, στα όνειρα και στη Μέση της Γης, εκεί που το καλοκαίρι διαρκεί για πάντα..

192 pages, Paperback

First published July 1, 1999

About the author

(Greek: Σώτη Τριανταφύλλου)

Reviews

[Lakis Fourouklas · Rating 5 out of 5]

Το βιβλίο αυτό δε γνώρισε την επιτυχία που του αναλογεί και κακώς, αφού πρόκειται για ένα από τα καλύτερα βιβλία της Σώτης Τριανταφύλλου. Πολλοί από τους αναγνώστες μάλλον θα σκέφτηκαν: «Καλή είναι η Σώτη, αλλά όχι και να αρχίσουμε να διαβάζουμε παιδικά βιβλία για χάρη της».
Μα η «Μαριόν…» δεν είναι ένα συνηθισμένο παιδικό βιβλίο, αφού και εδώ η συγγραφέας καταπιάνεται με τα αγαπημένα της θέματα: τα ταξίδια, την ελευθερία και τη μουσική. Αυτή η ιστορία αν δεν έβγαινε σε βιβλίο θα μπορούσε να βγει σε ταινία ή και σε δίσκο, μια και το «συνοδεύει» απ’ την αρχή μέχρι το τέλος η μουσική των Μπιτλς. Στα πιο πάνω να προσθέσουμε και το ότι δεν πρόκειται για ένα «πολιτικώς ορθό» παραμύθι, αφού μιλά στα παιδιά για εκείνα που κάποτε ονειρεύονταν οι μεγάλοι, προτού τα αφήσουν να πάνε χαμένα και κατακρίνει τα πρέπει που κρατούν τους ανθρώπους –και όχι μόνο-, δέσμιούς τους. «…Γίνονταν κάθε μέρα και πιο ανυπόφορα –γίνονταν γεροπαράξενα- κι ήταν όλο Μη, και Δεν Πρέπει,, κι όλο Πρέπει το ένα, Πρέπει το άλλο…», λέει για τα άλλα ξωτικά ο Φλουπ, το ξωτικό του ρολογιού της Μαριόν, που είχε την ικανότητα να σταματάει το χρόνο. Γι’ αυτό τα εγκατέλειψε, «για να γλιτώσει απ’ τη γκρίνια κι απ’ τη κακοριζικιά τους.» Σας θυμίζει κάτι αυτό;
Αλλά, ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή. Η Μαριόν ζει ευτυχισμένη με την οικογένειά της σε μια πόλη του βορρά, όπου το καλοκαίρι σχεδόν ποτέ δε φθάνει, και όταν φθάσει είναι μόνο για πολύ λίγο. Ο μπαμπάς της είναι ένας καλός άνθρωπος που αγαπά πολύ τη μαγειρική, ενώ η μαμά της λατρεύει τα ταξίδια. Η Μαριόν ακούει συχνά πυκνά ιστορίες για κάποια μέρη μακρινά, σχεδόν παραμυθένια, όπου το καλοκαίρι κρατάει πολύ, όπου υπάρχουν ασημένια νησιά και κόκκινα δάση, και θέλει τόσο μα τόσο πολύ να πάει εκεί. Αλλά, πώς να τα καταφέρει;
Η τύχη ωστόσο είναι με το μέρος της και έτσι σιγά σιγά θα βρει το δρόμο της προς τον έξω κόσμο, τον άγνωστο και μαγευτικό. Αυτό συμβαίνει όταν η μαμά της της αποκαλύπτει ότι ταξιδεύει ακούγοντας τα τραγούδια των Μπιτλς. Στην αρχή της φαίνεται παράξενο, αλλά αναλογιζόμενη ότι μια φίλη της ταξιδεύει μέσα από τις ζωγραφιές τελικά σκέφτεται πως ναι, αυτό είναι δυνατόν. Έτσι, κάθεται και ακούει με προσοχή τα τραγούδια των Μπιτλς το ένα μετά το άλλο, προετοιμαζόμενη για το μεγάλο ταξίδι των ονείρων της. Σ’ αυτή της την προσπάθεια θα τη βοηθήσει πολύ και ο Φλουπ, ο οποίος θα αναλάβει να κρατήσει ακίνητο το χρόνο καθ’ όλη τη διάρκεια της απουσίας της. Και το ταξίδι αρχίζει.
Η Μαριόν ταξιδεύει πολύ, διασχίζει βουνά και θάλασσες και δάση. Πιάνει φιλίες με τα πιο παράξενα και φανταστικά ζώα, ζώα βγαλμένα μέσα από τα παραμύθια και τα τραγούδια των Μπιτλς Φθάνει στις ζεστές χώρες, εκεί όπου το καλοκαίρι κρατάει πολύ. Στη διάρκεια του ταξιδιού της μαθαίνει πολλά, όπως το ότι για πολλά από τα στραβά αυτού του κόσμου «…φταίει το σύστημα», αλλά ευτυχώς «…Τα τραγούδια ξεκλειδώνουν τα παραμύθια! Και ζωντανεύουν τις ζωγραφιές!» Αλλά ακούει και μερικές ανατρεπτικές κουβέντες: «…Μόλις έφτασαν, άρχισαν να κάνουν το δάσκαλο: Εγκράτεια, Υπακοή! Βρε, δε μας παρατάνε!...», «…Μην παραβιάζετε τους ηθικούς νόμους, διότι θα επέλθει ηθικόν χάος! ΜΗ! Βρε, άντε χάσου κι εσύ και το χάος σου».
Τι άλλο ακούει η Μαριόν; Επικρίσεις για τους παπάδες, αλλά και για ένα νέο είδος μουσικής, τα «βουβαλοβατραχομπλουζ»…
Η Σώτη Τριανταφύλλου έχει γράψει ένα ανατρεπτικό ροκ παραμύθι, πλούσιο σε χιούμορ και φαντασία, που καθηλώνει τον αναγνώστη, παρασύροντάς τον την ίδια ώρα σε πολύχρωμα νοητικά ταξίδια.

[Chaido Rizou (Lentza-Rizos) · Rating 3 out of 5]

Ενα παραμύθι για «μικρά, μεσαία και μεγάλα» παιδιά. Η μικρούλα Μάριον ταξιδεύει από ένα νησί του Βορρά, όπου οι χειμώνες είναι ατέλειωτοι και τα καλοκαίρια ανυπόφορα μικρά, προς τα «λιβάδια με τις φράουλες». Σε χώρες ζεστές, που οι κάτοικοι κάνουνε αέρα με τις βεντάλιες τους και πίνουν παγωμένη λεμονάδα. Εκεί που η γη είναι πλατιά....
Παραμυθένιες περιπέτειες, συναντήσεις με τζίνια, γοργόνες και ξωτικά σε μέρη όπου (κατά τους Beatles) «τίποτα δεν είναι αληθινό και τίποτα δεν μπορείς να περιμένεις».

[D. D. · Rating 2 out of 5]

Το βιβλίο αρχίζει πολύ καλά, γλυκά, σε τραβάει μαζί του και θες να μάθεις τι θα γίνει αλλά από το μέσο περίπου και μετά σε χάνει.

[Athena_Ζ · Rating 3 out of 5]

Τελείωσα την αναγνώριση του βιβλίου με ανάμικτα συναισθήματα. Δεν ήμουν σίγουρη αν μου άρεσε ή όχι.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι δεν μου άρεσε. Αυθόρμητα το συνέκρινα με την Αλίκη στη Χώρα των θαυμάτων και μου φάνηκε ότι υστερούσε σε σύγκριση με αυτό.
Το πρώτο μέρος, δηλαδή πριν η Μαριόν ξεκινήσει το ταξίδι της, είναι σαφώς καλύτερο από το δεύτερο. Δημιουργεί άλλες προσδοκίες. Η οικογένεια της Μαριόν είναι πολύ ενδιαφέρουσα και δίνει μια ονειρική διάσταση στο παραμύθι.
Το δεύτερο μέρος, ωστόσο, δηλαδή το ταξίδι της Μαριόν για να βρει το καλοκαίρι, είναι πιο μπερδεμένο, πιο περίπλοκο, οι περιπέτειές της φαίνονται να είναι ασύνδετες, δεν είμαι καν σίγουρη ότι διάβασα για τα ασημένια νησιά και τα κόκκινα δάση και ότι η Μαριόν βρήκε αυτό που έψαχνε.
Ένα στοιχεία που μου άρεσε πολύ είναι η συνοδεία από την μουσική των Beetles που διατρέχει όλο το βιβλίο. Δίνει μια άλλη προοπτική στο βιβλίο, προσθέτοντας κάποιο βάθος. Μακάρι να είχα τη δυνατότητα να ακούω τα τραγούδια όταν το διάβαζα.
Ίσως να αδικώ το βιβλίο, ίσως να φταίει το γεγονός ότι το διάβασα κατά τη διάρκεια των διακοπών, με διαλείμματα. Ίσως να αξίζει να το ξαναδιαβάσω με πιο πολύ συγκέντρωση.