What do you think?
Rate this book
Oksana
In korte suggestieve scènes beschrijft Donald Niedekker het leven van Lena. Ze wordt geboren in een dorp bij Tsjernobyl en groeit op bij haar grootmoeder nadat ze haar ouders bij de ramp heeft verloren. Ze wil balletdanseres worden, maar als die carrière na een zware blessure is afgesloten, besluit ze haar geluk in het Westen te zoeken. Na een nachtmerrieachtige boottocht raakt ze verstrikt in de vrouwenhandel. Oksana is een roman en een dans, zwart en licht, een continent en een tijdperk doorkruisend. Rivieren, snelwegen, repetitielokalen, bordelen en buitenwijkvilla's vormen het decor voor een tegelijk lyrisch en bitter relaas. Van Donald Niedekker verscheen in 2014 de roman Als een tijger, als een slak.
- GenresFiction
208 pages, Paperback
Published March 1, 2016
4 people are currently reading
194 people want to read
About the author
Donald Niedekker
15 books21 followersVan Donald Niedekker verscheen in 2014 de roman Als een tijger, als een slak, geschreven vanuit het perspectief van een gedicht. Zijn ontwrichtende ballet Oksana, stond in 2017 op de shortlist van de Fintro Literatuurprijs (de voormalige Gouden Uil). In 2018 verscheen de reisroman Wolken &c., in 2019 gevolgd door het baldadige Zo zie je alles, die op de longlist van de Boekenbon Literatuurprijs stond. Niedekker ontving in 2021 de Brusselse VUB Luc Bucquoye Prijs voor eigenzinnige literatuur. Zijn meest recente roman Waarachtige beschrijvingen uit de permafrost werd bekroond met de F. Bordewijk-prijs en stond op de shortlist van de Boekenbon Literatuurprijs, de Libris Literatuur Prijs 2023 en de Confituur Boekhandelsprijs.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 40 reviews
September 6, 2024
Donald Niedekker stelt nooit teleur, zo moet ik toegeven na vier boeken van hem. Waarover hij ook schrijft - ochtendlijke, meditatieve beschouwingen of de geschiedenis van een eeuwenlang bevroren lichaam of het Europese zwerversbestaan van een intelligente vrijbuiter of hier over een slachtoffer van vrouwenhandel - je voelt zijn signatuur aan, zonder in staat te zijn precies de vinger erop te leggen waarom dat zo is.
Deze roman is bovendien een kruisbestuiving, een geslaagd cross-over-experiment tussen literatuur en ballet. Dat laatste is ook de ondertitel van 'Oksana': Een ballet. Vervaarlijk lichtvoetig en tegelijk heftig en realistisch tovert Niedekker hier de choreografie van een leven op papier. In chronologisch versnipperde scènes bouwt hij zijn dansvoorstelling op, openend met ouverture-hoofdstukjes waarin de leidmotieven als subtiele vooruitwijzingen reeds aanwezig zijn. Daarmee bouwt hij ook voor zijn lezers een spanningsboog op, die elegant en mooi gedoseerd zijn beslag vindt.
Het leven van de Oekraïense Lena, wiens ouders 'als Tsjernobyl-helden' gestorven zijn voor het vaderland en wiens strenge balletopleiding haar tot een buigbare maar onbreekbare ziel heeft opgeleid, is nochtans allesbehalve elegant en mooi gedoseerd. Maar de taal die Donald Niedekker gebruikt, de zinnen die de ene keer wervelen in duizelingwekkende pirouettes en dan weer streng en helder vooruit snellen, zijn een plezier om te lezen. Hij schrijft zoals Lena heeft geleerd te vallen.
Wat 'Oksana' van zijn andere boeken onderscheidt, is vooral de maatschappelijke relevantie en het engagement dat hieruit spreekt. Ik geloof dat het Donald Niedekker dan wel in de eerste plaats om het schrijven gaat, om de literatuur, maar dat hij wel degelijk met twee voeten in de wereld van vandaag staat. Dat schemerde al door in het ongrijpbaar heerlijke, rijke Wolken &c. en maakt hem met deze roman definitief tot een van die meer fijnzinnige Nederlandse auteurs met een heel eigen stem, samen met o.a. Jannie Regnerus en Robert Welagen.
Deze roman is bovendien een kruisbestuiving, een geslaagd cross-over-experiment tussen literatuur en ballet. Dat laatste is ook de ondertitel van 'Oksana': Een ballet. Vervaarlijk lichtvoetig en tegelijk heftig en realistisch tovert Niedekker hier de choreografie van een leven op papier. In chronologisch versnipperde scènes bouwt hij zijn dansvoorstelling op, openend met ouverture-hoofdstukjes waarin de leidmotieven als subtiele vooruitwijzingen reeds aanwezig zijn. Daarmee bouwt hij ook voor zijn lezers een spanningsboog op, die elegant en mooi gedoseerd zijn beslag vindt.
Het leven van de Oekraïense Lena, wiens ouders 'als Tsjernobyl-helden' gestorven zijn voor het vaderland en wiens strenge balletopleiding haar tot een buigbare maar onbreekbare ziel heeft opgeleid, is nochtans allesbehalve elegant en mooi gedoseerd. Maar de taal die Donald Niedekker gebruikt, de zinnen die de ene keer wervelen in duizelingwekkende pirouettes en dan weer streng en helder vooruit snellen, zijn een plezier om te lezen. Hij schrijft zoals Lena heeft geleerd te vallen.
Wat 'Oksana' van zijn andere boeken onderscheidt, is vooral de maatschappelijke relevantie en het engagement dat hieruit spreekt. Ik geloof dat het Donald Niedekker dan wel in de eerste plaats om het schrijven gaat, om de literatuur, maar dat hij wel degelijk met twee voeten in de wereld van vandaag staat. Dat schemerde al door in het ongrijpbaar heerlijke, rijke Wolken &c. en maakt hem met deze roman definitief tot een van die meer fijnzinnige Nederlandse auteurs met een heel eigen stem, samen met o.a. Jannie Regnerus en Robert Welagen.
Read
February 25, 2024Ik heb de roman Oksana gelezen van de Nederlandse schrijver Donald Niedekker. Het is het verhaal van Lena, een jonge Oekraïense vrouw die het als danseres wil maken. Na een knieblessure die dansen onmogelijk maakt, vertrekt ze uit haar geboortedorp naar de stad. Daar lokt een vrouw haar weg, met de belofte dat ze in Italië in een restaurant kan gaan werken. Maar ze belandt als seksslavin in een villa.
Donald Niedekker componeert een roman met fragmenten uit het leven van Lena: het landelijke leven bij haar grootmoeder in het dorp, de vlucht naar het westen, de ontmoeting met Oksana, het verblijf in de villa, en tussendoor de indrukwekkende natuurbeschrijvingen waarin Niedekker zo’n meester is. De grootste gruwels worden in het boek enkel gesuggereerd.
Oksana is een bijtende roman vol schoonheid, een aanrader. Ondertitel: een ballet.
Volledig leesverslag: https://wimoosterlinck.wpcomstaging.c...
Donald Niedekker componeert een roman met fragmenten uit het leven van Lena: het landelijke leven bij haar grootmoeder in het dorp, de vlucht naar het westen, de ontmoeting met Oksana, het verblijf in de villa, en tussendoor de indrukwekkende natuurbeschrijvingen waarin Niedekker zo’n meester is. De grootste gruwels worden in het boek enkel gesuggereerd.
Oksana is een bijtende roman vol schoonheid, een aanrader. Ondertitel: een ballet.
Volledig leesverslag: https://wimoosterlinck.wpcomstaging.c...
April 27, 2017
Fintro Literatuurprijs - Part 3
Oksana begint zo klein -bijna indie - en zo zacht. Vervolgens wint het verhaal aan kracht, stapje per stapje, hoofdstukje per hoofdstukje, als een choreografe die stelselmatig haar balletvoorstelling uittekent.
Oksana is ongetwijfeld één van de mooiste romans die ik ooit las. Niedekker heeft een grandioos boek geschreven, met dartelende woorden en lyrische schetsen die het verhaal vertellen van Lena, een Oekraïens meisje, wiens gedachten we mogen volgen.
Lena vlucht weg uit een klein dorpje aan een rivier, nabij Tsjernobyl. Het meisje is zeer zelfbewust, ze wilt het geluk beproeven in het Westen en streeft een carrière na als balletdanseres. Ze komt via een tussenpersoon terecht in een villa waar ze ‘te werk gesteld’ wordt als meisje van plezier. Niedekker gaat niet in detail op de verschrikkelijke taferelen die daar met de meisjes plaatsvonden, maar schetst in enkele paragrafen net genoeg om je te kunnen voorstellen wat voor toestanden daar gebeurden. Net door dat Niedekker het ergste weglaat, wordt het verhaal sterker. Ze ontsnapt en probeert een nieuw leven op te bouwen. Het boek gaat over vrijheid, toekomstperspectief, omgaan met trauma’s en het nastreven van je dromen.
Niedekker doet daar nog een tikkeltje bij door dit alles te schetsen in korte stukjes. Zeer suggestief, maar o zo krachtig. Deze vorm rijmt ongelofelijk met de inhoud, ongezien maar wondermooi. De auteur gebruikt deze korte stukjes als lokaas om je te verleiden en voor je het weet, heb je het boek moeiteloos uitgelezen.
Oksana begint zo klein -bijna indie - en zo zacht. Vervolgens wint het verhaal aan kracht, stapje per stapje, hoofdstukje per hoofdstukje, als een choreografe die stelselmatig haar balletvoorstelling uittekent.
Oksana is ongetwijfeld één van de mooiste romans die ik ooit las. Niedekker heeft een grandioos boek geschreven, met dartelende woorden en lyrische schetsen die het verhaal vertellen van Lena, een Oekraïens meisje, wiens gedachten we mogen volgen.
Lena vlucht weg uit een klein dorpje aan een rivier, nabij Tsjernobyl. Het meisje is zeer zelfbewust, ze wilt het geluk beproeven in het Westen en streeft een carrière na als balletdanseres. Ze komt via een tussenpersoon terecht in een villa waar ze ‘te werk gesteld’ wordt als meisje van plezier. Niedekker gaat niet in detail op de verschrikkelijke taferelen die daar met de meisjes plaatsvonden, maar schetst in enkele paragrafen net genoeg om je te kunnen voorstellen wat voor toestanden daar gebeurden. Net door dat Niedekker het ergste weglaat, wordt het verhaal sterker. Ze ontsnapt en probeert een nieuw leven op te bouwen. Het boek gaat over vrijheid, toekomstperspectief, omgaan met trauma’s en het nastreven van je dromen.
Niedekker doet daar nog een tikkeltje bij door dit alles te schetsen in korte stukjes. Zeer suggestief, maar o zo krachtig. Deze vorm rijmt ongelofelijk met de inhoud, ongezien maar wondermooi. De auteur gebruikt deze korte stukjes als lokaas om je te verleiden en voor je het weet, heb je het boek moeiteloos uitgelezen.
May 4, 2017
Oksana (ondertitel: Een ballet) is een boek van de vrij kleine en niet zo bekende uitgeverij Koppernik. Voordeel van dit soort uitgeverijen is dat ze onafhankelijker en vrijer zijn in hun keuze van de boeken die ze uiteindelijk uitgeven, en dus wat eigenzinniger en uitdagender kunnen zijn. Ook de wat ongewone cover geeft bovendien de bewegingen van een ballet weer.
Dit is een bijzonder boek. Het is eigenlijk voornamelijk het verhaal van Lena, een meisje dat bij haar grootmoeder opgroeit in Oekraïne, omdat haar ouders na de ramp van Tsjernobyl verdwenen zijn… Dit komt ergens tijdens het boek nog wel eens naar de oppervlakte, maar het gaat toch vooral over het vertrek van Lena uit haar dorp die op zoek naar een beter leven ingaat op het voorstel van een vrij onbekende vrouw om enkele maanden in Italië geld te gaan verdienen.
Zoals je je hierbij al misschien kan voorstellen, draait dit uit op een verhaal over vrouwenhandel, zware vrouwenmishandeling en prostitutie. Lena wordt samengedreven met een heel aantal andere vrouwen in een villa ergens in het zuiden van Europa waar ze Oksana leert kennen. Het is eigenlijk een heel zware thematiek die op een bijna lichtvoetige en poëtische, lyrische manier wordt aangebracht in de vorm van bewegingen van een dans…
Als een ex-ballerina die heeft leren vallen, probeert Lena terug op te staan, en wordt de nadruk in heel het boek niet gelegd op de slachtofferrol maar op de weerstand, het terug opstaan, het blijven leven met zulk trauma En dat is toch best indrukwekkend, de clichés van de slachtofferrol worden immers zo vermeden.
Wat mij echter wat op mijn honger liet zitten, was dat deze thema’s niet volledig waren uitgewerkt net door het fragmentarische karakter van het boek en zodat ook sommige personages wat aan de oppervlakte bleven voor mij. Over Oksana, de vrouw die Lena zo enorm raakte tijdens hun gezamenlijke lijdensweg, dat ze een ballet aan haar wil opdragen, weten we bijvoorbeeld niet zo heel veel.
Hier en daar komen er korte poëtische en/of lyrische stukjes langs die een bepaald ritme aan het boek geven, dat trouwens ook witruimte laat tussen de fragmenten door:
“Het gaat verscholen achter mijn lach, mijn eeuwige toneel-lach, mijn in- en intrieste neplach, mijn Sheila-lach, mijn petite pomme-lach, mijn handkus- en lovertjeslach, mijn vallende ster-lach, mijn donkerslaglach.”
Dit stukje gaat tegelijkertijd over de verschillende manieren waarop Lena, later Sheila, ‘lacht’, en hoe zij haar masker draagt en zich in zichzelf opsluit: een combinatie van poëzie en drama die enorm weet te raken.
De stijl gaat van poëtisch over naar nuchter en eerder suggestief voornamelijk als het over de gewelddaden zelf gaat. Het is zeker een mooi stilistisch werk, maar niet zo beklijvend (als sommige andere boeken van de Fintro shortlist in dit geval). Het boek mist net iets wat het ofwel inlevend genoeg ofwel krachtiger veroordelend zou maken.
De zeer pertinente thematiek, het contrasterende van het gruwelijke verhaal tgo de poëtische en lyrische schrijfstijl zijn nog altijd ruimschoots voldoende voor vier verdiende sterren.
Dit is een bijzonder boek. Het is eigenlijk voornamelijk het verhaal van Lena, een meisje dat bij haar grootmoeder opgroeit in Oekraïne, omdat haar ouders na de ramp van Tsjernobyl verdwenen zijn… Dit komt ergens tijdens het boek nog wel eens naar de oppervlakte, maar het gaat toch vooral over het vertrek van Lena uit haar dorp die op zoek naar een beter leven ingaat op het voorstel van een vrij onbekende vrouw om enkele maanden in Italië geld te gaan verdienen.
Zoals je je hierbij al misschien kan voorstellen, draait dit uit op een verhaal over vrouwenhandel, zware vrouwenmishandeling en prostitutie. Lena wordt samengedreven met een heel aantal andere vrouwen in een villa ergens in het zuiden van Europa waar ze Oksana leert kennen. Het is eigenlijk een heel zware thematiek die op een bijna lichtvoetige en poëtische, lyrische manier wordt aangebracht in de vorm van bewegingen van een dans…
Als een ex-ballerina die heeft leren vallen, probeert Lena terug op te staan, en wordt de nadruk in heel het boek niet gelegd op de slachtofferrol maar op de weerstand, het terug opstaan, het blijven leven met zulk trauma En dat is toch best indrukwekkend, de clichés van de slachtofferrol worden immers zo vermeden.
Wat mij echter wat op mijn honger liet zitten, was dat deze thema’s niet volledig waren uitgewerkt net door het fragmentarische karakter van het boek en zodat ook sommige personages wat aan de oppervlakte bleven voor mij. Over Oksana, de vrouw die Lena zo enorm raakte tijdens hun gezamenlijke lijdensweg, dat ze een ballet aan haar wil opdragen, weten we bijvoorbeeld niet zo heel veel.
Hier en daar komen er korte poëtische en/of lyrische stukjes langs die een bepaald ritme aan het boek geven, dat trouwens ook witruimte laat tussen de fragmenten door:
“Het gaat verscholen achter mijn lach, mijn eeuwige toneel-lach, mijn in- en intrieste neplach, mijn Sheila-lach, mijn petite pomme-lach, mijn handkus- en lovertjeslach, mijn vallende ster-lach, mijn donkerslaglach.”
Dit stukje gaat tegelijkertijd over de verschillende manieren waarop Lena, later Sheila, ‘lacht’, en hoe zij haar masker draagt en zich in zichzelf opsluit: een combinatie van poëzie en drama die enorm weet te raken.
De stijl gaat van poëtisch over naar nuchter en eerder suggestief voornamelijk als het over de gewelddaden zelf gaat. Het is zeker een mooi stilistisch werk, maar niet zo beklijvend (als sommige andere boeken van de Fintro shortlist in dit geval). Het boek mist net iets wat het ofwel inlevend genoeg ofwel krachtiger veroordelend zou maken.
De zeer pertinente thematiek, het contrasterende van het gruwelijke verhaal tgo de poëtische en lyrische schrijfstijl zijn nog altijd ruimschoots voldoende voor vier verdiende sterren.
December 18, 2023
Ik ben dit boek gaan lezen omdat ik onder de indruk was van Niedekkers 'Waarachtige beschrijvingen uit de permafrost' dat dit jaar op de short list staat voor de Libris Literatuurprijs.
'Oksana - een ballet' is een indrukwekkend monument in schrift voor slachtoffers van vrouwenhandel. Zo mooi schrijven over zoiets lelijks: ik buig diep voor het meesterschap van deze Nederlandse auteur.
Ik las het boek digitaal, in mijn #koboplus abonnement.
'Oksana - een ballet' is een indrukwekkend monument in schrift voor slachtoffers van vrouwenhandel. Zo mooi schrijven over zoiets lelijks: ik buig diep voor het meesterschap van deze Nederlandse auteur.
Ik las het boek digitaal, in mijn #koboplus abonnement.
April 2, 2023
Wat een boek! Hard en toch wondermooi. Sprakeloos blijf ik achter.
'Ik ben over vrijheid gaan nadenken. In feite komt het neer op: in je element zijn. Vrij kunnen ademen, niet gehinderd door angst, dwingelandij, tirannie of eigen obsessies. De vogel in de lucht, de vis in het water, de danser in een zweefsprong, de naakte vrouw boven Vitebsk in een schilderij van Chagall. Een vrouw in haar slaap of droom, desnoods in haar verdriet, maar vrij, los, boven de stad, boven het rumoer, het gewapper, de drukte. Soms vond ik in de kelder een diepere grond voor de vrijheid, die me verbaasde en ook kon beangstigen, dat was de leegte in me, niet de Tjernobyl-leegte, niet de ontreddering of de desillusie, niet de leegte van de danseres die hoort dat ze niet meer mag dansen, maar een leegte die me opende naar de rijkdom van de wereld, zoals Beethoven je met zijn Negende daar muzikaal heen wil slepen, misschien ook de leegte die maakte dat grootmoeder drie jaar frontverpleegster was en geen wereld in puin zag.
Je bestaat, je bestaat zonder poespas, zonder opsmuk, zonder tierelantijn, gewoon zo, met het bij de sluiting jeukende bh-bandje, met het uitzicht op een dal, je bestaat zonder dat je je hoofd hoeft te breken over de volgende stap, je bestaat met de ochtend, met de bomen, het zand, een vennetje, een dorpsstation, de roep van een koekoek, malse voorjaarsregen, het bestaat, elke regendruppel bestaat, en jij bestaat precies zo.
In dat niet te vatten simpele zijn ben je een met alles wat is en daarin, in die sprong van je individuele lot naar het universele zijn, bestaat je vrijheid, dat wil zeggen in een beweging, die per definitie niet te fixeren valt. Met elke sprong zoekt een danser de vrijheid.'
'En het werd herfst.
Dat ging zoals altijd en overal met regen en wind en vallende bladeren en mooie zachte grootmoedertjesdagen waarop de mensen de bossen in trokken en eikels zochten en weer storm en vallende bladeren en vallende vruchten en bolsters openbraken.'
'U pakte uw leven weer op. Zo gaat dat. Misschien betekende die explosie ergens achter het IJzeren Gordijn - Oekraïne? Wit-Rusland??? - voor u niet meer dan een kleine verstoring van een mooie dag in april. Een nieuwsblok. Een flard. Een rimpeling in uw bestaan. Een gesprekje bij de bakker of slager. Geruchten over besmette spinazie, paddenstoelen, bessen. De aansporing veel melk te drinken. Of juist niet.
Maar u pakte uw leven weer op.
Het leven gaat verder.
De dosismeter zoemt of zoemt niet. Maar altijd ver weg.
Voor ons gold dat niet. Voor ons gaat de dood verder. De gewone alledaagse, Tsjernobylse dood.'
'Ik ben over vrijheid gaan nadenken. In feite komt het neer op: in je element zijn. Vrij kunnen ademen, niet gehinderd door angst, dwingelandij, tirannie of eigen obsessies. De vogel in de lucht, de vis in het water, de danser in een zweefsprong, de naakte vrouw boven Vitebsk in een schilderij van Chagall. Een vrouw in haar slaap of droom, desnoods in haar verdriet, maar vrij, los, boven de stad, boven het rumoer, het gewapper, de drukte. Soms vond ik in de kelder een diepere grond voor de vrijheid, die me verbaasde en ook kon beangstigen, dat was de leegte in me, niet de Tjernobyl-leegte, niet de ontreddering of de desillusie, niet de leegte van de danseres die hoort dat ze niet meer mag dansen, maar een leegte die me opende naar de rijkdom van de wereld, zoals Beethoven je met zijn Negende daar muzikaal heen wil slepen, misschien ook de leegte die maakte dat grootmoeder drie jaar frontverpleegster was en geen wereld in puin zag.
Je bestaat, je bestaat zonder poespas, zonder opsmuk, zonder tierelantijn, gewoon zo, met het bij de sluiting jeukende bh-bandje, met het uitzicht op een dal, je bestaat zonder dat je je hoofd hoeft te breken over de volgende stap, je bestaat met de ochtend, met de bomen, het zand, een vennetje, een dorpsstation, de roep van een koekoek, malse voorjaarsregen, het bestaat, elke regendruppel bestaat, en jij bestaat precies zo.
In dat niet te vatten simpele zijn ben je een met alles wat is en daarin, in die sprong van je individuele lot naar het universele zijn, bestaat je vrijheid, dat wil zeggen in een beweging, die per definitie niet te fixeren valt. Met elke sprong zoekt een danser de vrijheid.'
'En het werd herfst.
Dat ging zoals altijd en overal met regen en wind en vallende bladeren en mooie zachte grootmoedertjesdagen waarop de mensen de bossen in trokken en eikels zochten en weer storm en vallende bladeren en vallende vruchten en bolsters openbraken.'
'U pakte uw leven weer op. Zo gaat dat. Misschien betekende die explosie ergens achter het IJzeren Gordijn - Oekraïne? Wit-Rusland??? - voor u niet meer dan een kleine verstoring van een mooie dag in april. Een nieuwsblok. Een flard. Een rimpeling in uw bestaan. Een gesprekje bij de bakker of slager. Geruchten over besmette spinazie, paddenstoelen, bessen. De aansporing veel melk te drinken. Of juist niet.
Maar u pakte uw leven weer op.
Het leven gaat verder.
De dosismeter zoemt of zoemt niet. Maar altijd ver weg.
Voor ons gold dat niet. Voor ons gaat de dood verder. De gewone alledaagse, Tsjernobylse dood.'
December 27, 2022
Overal waar ellende is komen ze uit hun stinkende holen, de hyena’s. Oorlogen, natuurrampen, hongersnoden. Wie ergens moet vluchten heeft een gerede kans in de klauwen van hun misdadige organisaties terecht te komen. De zwakkeren trekken ze nu eenmaal aan, de lafaards zonder greintje mededogen.
In “Oksana” volgt Donald Niedekker Lena, weeskind van een vader die ergens in de oorlog gebleven is, van een moeder die Tsjernobyl niet overleeft. Het leven bij haar grootmoeder is arm, maar relatief zorgeloos. Dansen is haar passie. Als ook die droom letterlijk aan duigen valt is er eigenlijk niks meer wat haar met vertrouwen naar de toekomst vooruit doet kijken.
Het is het moment dat de hyena uit zijn hol komt...
Hoeveel ellende kan iemand verdragen, hoe vaak kan iemand misbruikt worden voordat ze breekt? Of welke immensiteit speelt er mee waardoor iemand op blijft staan, na elke dreun? Lena bewandelt de uitersten van wat er nog aan vaste grond te vinden valt. Eén stap verder en er is de afgrond, één stap terug en er is iets van redding, hoop. Het zijn juist die emoties, die dieptes die Niedekker’s mooi, bij wijlen poëtisch geschreven roman missen, voor mijn gevoel. Als lezer wil ik op de een of andere manier mee getrokken worden in zo’n beladen leven. Ik moet me ellendig kunnen voelen met mijn hoofdrolspeelster, Lena’s verdriet moet mijn verdriet worden, haar wantrouwen moet me gejaagd bladzijde na bladzijde om doen slaan op zoek naar misschien een glimp van hoop. De enormiteit van de misdaad die begaan wordt tegen Lena is globaal. Helaas mist “Oksana” de intensiteit om dat echt over te brengen.
Donald Niedekker – “Oksana” (2016)
●●●○○ (3,5/5)
De volledige recensie, met prent en fragment, vind je op mijn blog "Ron de tijd": https://rondetijd.blogspot.com/2022/1...
In “Oksana” volgt Donald Niedekker Lena, weeskind van een vader die ergens in de oorlog gebleven is, van een moeder die Tsjernobyl niet overleeft. Het leven bij haar grootmoeder is arm, maar relatief zorgeloos. Dansen is haar passie. Als ook die droom letterlijk aan duigen valt is er eigenlijk niks meer wat haar met vertrouwen naar de toekomst vooruit doet kijken.
Het is het moment dat de hyena uit zijn hol komt...
Hoeveel ellende kan iemand verdragen, hoe vaak kan iemand misbruikt worden voordat ze breekt? Of welke immensiteit speelt er mee waardoor iemand op blijft staan, na elke dreun? Lena bewandelt de uitersten van wat er nog aan vaste grond te vinden valt. Eén stap verder en er is de afgrond, één stap terug en er is iets van redding, hoop. Het zijn juist die emoties, die dieptes die Niedekker’s mooi, bij wijlen poëtisch geschreven roman missen, voor mijn gevoel. Als lezer wil ik op de een of andere manier mee getrokken worden in zo’n beladen leven. Ik moet me ellendig kunnen voelen met mijn hoofdrolspeelster, Lena’s verdriet moet mijn verdriet worden, haar wantrouwen moet me gejaagd bladzijde na bladzijde om doen slaan op zoek naar misschien een glimp van hoop. De enormiteit van de misdaad die begaan wordt tegen Lena is globaal. Helaas mist “Oksana” de intensiteit om dat echt over te brengen.
Donald Niedekker – “Oksana” (2016)
●●●○○ (3,5/5)
De volledige recensie, met prent en fragment, vind je op mijn blog "Ron de tijd": https://rondetijd.blogspot.com/2022/1...
July 19, 2025
Ondanks de gruwelijk steeds herhaalde motieven van seksueel misbruik en onderdrukking heb ik genoten van dit schitterend geschreven verhaal. Donald Niedekker beschrijft op symbolische wijze in steeds vertakkende bijzinnen hoe Lena, artiestennaam Sheila, omgaat met alle tegenslag die ze in haar leven te verstouwen krijgt; haar ouders verliest ze na Tsjernobyl, haar grootmoeder verliest ze aan de tijd en haar vrijheid verliest ze door mensenhandelaren:
‘En zij deden – handen, een gekrioel van handen, vlezige handen, beringde handen, grijpende handen – en zij deden met ons wat sinds de Zesde Scheppingsdag – handen met wormpjes van vingers, handen die stinken, trillende handen, wroetende handen – sinds de Zesde Scheppingsdag mogelijk is en wat sindsdien op talloze manieren – een kluwen van handen, handen die een fles doorgeven, handen die bevelen, slaande handen, handen vol kloven, allemaal handen die niet ophouden – op talloze manieren in oneindig veel variaties – handen op verkenning, wrijvende handen, krabbende handen, handen met wratten, handen die een eigen leven leiden – maar uiteindelijk toch niet zo veel variaties en bij voorkeur op de zesde dag van de week – handen die menen straffeloos alles te mogen doen, handen als losgebroken kettinghonden – is gedaan – handen, handen als een plaag sprinkhanen.’
Ze weet alle verschrikkingen te overleven door niet te hopen en terug te denken aan haar jeugd, waar ze op het land leefde, in de rivier zwom, vlierbessen stampte en leerde dansen. Haar dansjuf vertelt misschien wel de belangrijkste levensles:
‘Je moet durven vallen,’ zegt Zoja Iljinisjna. ‘Als je durft te vallen, val je zelden.’
‘En zij deden – handen, een gekrioel van handen, vlezige handen, beringde handen, grijpende handen – en zij deden met ons wat sinds de Zesde Scheppingsdag – handen met wormpjes van vingers, handen die stinken, trillende handen, wroetende handen – sinds de Zesde Scheppingsdag mogelijk is en wat sindsdien op talloze manieren – een kluwen van handen, handen die een fles doorgeven, handen die bevelen, slaande handen, handen vol kloven, allemaal handen die niet ophouden – op talloze manieren in oneindig veel variaties – handen op verkenning, wrijvende handen, krabbende handen, handen met wratten, handen die een eigen leven leiden – maar uiteindelijk toch niet zo veel variaties en bij voorkeur op de zesde dag van de week – handen die menen straffeloos alles te mogen doen, handen als losgebroken kettinghonden – is gedaan – handen, handen als een plaag sprinkhanen.’
Ze weet alle verschrikkingen te overleven door niet te hopen en terug te denken aan haar jeugd, waar ze op het land leefde, in de rivier zwom, vlierbessen stampte en leerde dansen. Haar dansjuf vertelt misschien wel de belangrijkste levensles:
‘Je moet durven vallen,’ zegt Zoja Iljinisjna. ‘Als je durft te vallen, val je zelden.’
June 20, 2017
Des te minder je over het boek weet, des te sterker je leeservaring, laten we dus vooral niet verraden waarover het gaat.
Niedekker schrijft poëtische lentekriebels, maar schopt je tevens ferm in je maag. Als in een geslaagde dansvoorstelling weet hij een knap evenwicht te vinden tussen hard en zacht, tussen mijmering en kopstoot. Deze korte roman draagt “een ballet” als ondertitel, want dansen is mooi net niet vallen, even de illusie hooghouden dat je zweeft. En dat doet Oksana.
Literatuurprijzen zijn gedrochten: kunst als competitie, het nationaal kampioenschap romankunst… Die ondingen doen de diversiteit van het schrijven onrecht aan. Alsof je een medaille uitreikt voor polsstokspringers, speerwerpers, sprinters én marathonlopers, met af en toe een verdwaalde balletdanser erbij.
Maar soms levert zo’n lettercircus ook ontdekkingen op, zoals deze, want zonder die nominaties had ik nooit van Niedekker gehoord.
Gekocht, gelezen én bejubeld op een halve dag, maar ik ben ervan overtuigd dat de personages van dit boek me lang zullen bijblijven. Dit is een pareltje!
Niedekker schrijft poëtische lentekriebels, maar schopt je tevens ferm in je maag. Als in een geslaagde dansvoorstelling weet hij een knap evenwicht te vinden tussen hard en zacht, tussen mijmering en kopstoot. Deze korte roman draagt “een ballet” als ondertitel, want dansen is mooi net niet vallen, even de illusie hooghouden dat je zweeft. En dat doet Oksana.
Literatuurprijzen zijn gedrochten: kunst als competitie, het nationaal kampioenschap romankunst… Die ondingen doen de diversiteit van het schrijven onrecht aan. Alsof je een medaille uitreikt voor polsstokspringers, speerwerpers, sprinters én marathonlopers, met af en toe een verdwaalde balletdanser erbij.
Maar soms levert zo’n lettercircus ook ontdekkingen op, zoals deze, want zonder die nominaties had ik nooit van Niedekker gehoord.
Gekocht, gelezen én bejubeld op een halve dag, maar ik ben ervan overtuigd dat de personages van dit boek me lang zullen bijblijven. Dit is een pareltje!
March 25, 2020
Echt een ballet in woorden!
June 10, 2017
Lena's ouders overleven Tjernobyl niet. Ze wordt opgevoed door haar oma en ambieert een balletcarrière maar dan .... loopt alles mis.
Prachtig geschreven relaas. Geschreven als een ballet.
Prachtig geschreven relaas. Geschreven als een ballet.
July 7, 2017
Mooi en wervelend geschreven.
September 30, 2017
Ik vond het een heel wisselend boek. Soms was ik helemaal mee en soms moest ik zoveel moeite doen om in het verhaal te blijven dat ik het tijdverspilling vond. Daarom heb ik er bijna 2 maand aan gedaan hoewel je het in een dag zou kunnen uitlezen.
Uiteindelijk was het wel de moeite om voort te lezen. Niet echt een aanrader maar ik heb geen spijt dat ik hem gelezen heb. Mooi ook hoe de link met het ballet en Hosea wordt gelegd. Veel prachtige zinnen met rake woorden, pg 135: "Het laatste licht week uit de hemel. Krekels stortten zich in een raspende koorzang." Dat zie je zo helemaal voor je, je zit mee in het vallende duister en tegelijk sta je verbluft over de mooie beschrijving.
Uiteindelijk was het wel de moeite om voort te lezen. Niet echt een aanrader maar ik heb geen spijt dat ik hem gelezen heb. Mooi ook hoe de link met het ballet en Hosea wordt gelegd. Veel prachtige zinnen met rake woorden, pg 135: "Het laatste licht week uit de hemel. Krekels stortten zich in een raspende koorzang." Dat zie je zo helemaal voor je, je zit mee in het vallende duister en tegelijk sta je verbluft over de mooie beschrijving.
January 9, 2018
Oksana (ondertitel: Een ballet) is wat mij betreft een typevoorbeeld van hoe een diep triest verhaal toch een mooi boek kan opleveren.
Bij de ramp van Tsjernobyl raakt de vader van Lena vermist en wordt haar moeder erg ziek. Lena wordt naar haar grootmoeder gebracht waar ze de rest van haar jeugd doorbrengt. Lena blijkt talent voor dansen te hebben en mag naar de balletschool waar ze wordt klaargestoomd voor een balletcarrière. Door een ernstige knieblessure vervliegt die kans echter. Onder het voorwendsel om in Italië in de horeca aan de slag te kunnen komt ze in de handen van mensensmokkelaars en belandt ze in Albanië in een villa waar ze samen met een heleboel lotgenoten als seksslavin wordt ingezet en verplicht moet deelnemen aan orgiën met hooggeplaatste figuren. Wanneer ze na 2 jaar “te oud” blijkt geworden reist ze naar Duitsland waar ze een nieuw leven tracht op te bouwen.
Het verhaal wordt in erg korte stukjes verteld door Lena zelf in de 1ste persoon. Ze springt van de hak op de tak waarbij er geen chronologie is en stukken over haar jeugd, haar verblijf in de villa, haar opleiding, enz. schijnbaar zonder samenhang mekaar opvolgen. Daar komt nog bij dat Lena gebeurtenissen laat afwisselen met beelden, gedachtegangen, dromen, herinneringen. Maar nergens vond ik dat storend en bleef het als geheel heel leesbaar.
Lena vertelt alles ook met een zekere afstandelijkheid. Net alsof ze zou meedelen dat ze naar de bakker en vervolgens naar de slager gaat beschrijft ze hier alles wat er gebeurd is met haar. Zo zegt ze nergens expliciet dat ze best wel gelukkig was tijdens de jaren bij haar grootmoeder maar toch voel je als lezer aan de toon die ze hanteert en de liefdevolle manier waarop ze de zaken beschrijft dat dat wel zo was. Aan de andere kant beklaagt ze haar lot tijdens de jaren van misbruik en ellende ook nooit expliciet maar leidt de lezer uit haar woordgebruik toch af hoe mensonterend dat moet geweest zijn.
De handelingen die ze (en de andere meisjes) in de villa moet ondergaan worden ook nooit expliciet omschreven (ik denk zelfs dat het woordje “seks” niet éénmaal in het boek voorkomt) maar Niedekker slaagt er wel telkens in om met één rake zin duidelijk te maken dat ze weer een tijdje aan de meest gore handelingen zullen worden blootgesteld.
Ik vond het ook mooi hoe Lena, ondanks het feit dat de kansen op een mooie balletcarrière abrupt werden teniet gedaan, toch steeds terug denkt aan haar opleiding. Het ballet is als het ware de rode draad in dit verhaal. Ze maakt constant vergelijkingen met zaken die gebeurden tijdens haar opleiding en denkt vaak terug aan de wijze raad die haar lerares haar heeft meegegeven. Het mag duidelijk zijn dat dat een zeer strenge lerares was maar toch heeft Lena er veel van opgestoken en jaren later denkt ze met een zekere warmte terug aan die raad. Want het is tenslotte dankzij die opleiding dat ze zich mentaal kan wapenen tegen de talloze vernederingen die ze moet ondergaan. Misschien vat dat het boek nog het beste samen: het terugdenken aan de mooie herinneringen van de balletopleiding als overlevingsstrategie.
Bij de ramp van Tsjernobyl raakt de vader van Lena vermist en wordt haar moeder erg ziek. Lena wordt naar haar grootmoeder gebracht waar ze de rest van haar jeugd doorbrengt. Lena blijkt talent voor dansen te hebben en mag naar de balletschool waar ze wordt klaargestoomd voor een balletcarrière. Door een ernstige knieblessure vervliegt die kans echter. Onder het voorwendsel om in Italië in de horeca aan de slag te kunnen komt ze in de handen van mensensmokkelaars en belandt ze in Albanië in een villa waar ze samen met een heleboel lotgenoten als seksslavin wordt ingezet en verplicht moet deelnemen aan orgiën met hooggeplaatste figuren. Wanneer ze na 2 jaar “te oud” blijkt geworden reist ze naar Duitsland waar ze een nieuw leven tracht op te bouwen.
Het verhaal wordt in erg korte stukjes verteld door Lena zelf in de 1ste persoon. Ze springt van de hak op de tak waarbij er geen chronologie is en stukken over haar jeugd, haar verblijf in de villa, haar opleiding, enz. schijnbaar zonder samenhang mekaar opvolgen. Daar komt nog bij dat Lena gebeurtenissen laat afwisselen met beelden, gedachtegangen, dromen, herinneringen. Maar nergens vond ik dat storend en bleef het als geheel heel leesbaar.
Lena vertelt alles ook met een zekere afstandelijkheid. Net alsof ze zou meedelen dat ze naar de bakker en vervolgens naar de slager gaat beschrijft ze hier alles wat er gebeurd is met haar. Zo zegt ze nergens expliciet dat ze best wel gelukkig was tijdens de jaren bij haar grootmoeder maar toch voel je als lezer aan de toon die ze hanteert en de liefdevolle manier waarop ze de zaken beschrijft dat dat wel zo was. Aan de andere kant beklaagt ze haar lot tijdens de jaren van misbruik en ellende ook nooit expliciet maar leidt de lezer uit haar woordgebruik toch af hoe mensonterend dat moet geweest zijn.
De handelingen die ze (en de andere meisjes) in de villa moet ondergaan worden ook nooit expliciet omschreven (ik denk zelfs dat het woordje “seks” niet éénmaal in het boek voorkomt) maar Niedekker slaagt er wel telkens in om met één rake zin duidelijk te maken dat ze weer een tijdje aan de meest gore handelingen zullen worden blootgesteld.
Ik vond het ook mooi hoe Lena, ondanks het feit dat de kansen op een mooie balletcarrière abrupt werden teniet gedaan, toch steeds terug denkt aan haar opleiding. Het ballet is als het ware de rode draad in dit verhaal. Ze maakt constant vergelijkingen met zaken die gebeurden tijdens haar opleiding en denkt vaak terug aan de wijze raad die haar lerares haar heeft meegegeven. Het mag duidelijk zijn dat dat een zeer strenge lerares was maar toch heeft Lena er veel van opgestoken en jaren later denkt ze met een zekere warmte terug aan die raad. Want het is tenslotte dankzij die opleiding dat ze zich mentaal kan wapenen tegen de talloze vernederingen die ze moet ondergaan. Misschien vat dat het boek nog het beste samen: het terugdenken aan de mooie herinneringen van de balletopleiding als overlevingsstrategie.
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 6, 2017
Heel mooi boek die laat zien dat je steeds moet hopen en het geluk on een klein hoekje schuilt. Deze stond terecht in de shortlist
March 10, 2019
Pracht boek. veel afwisseling in stijl, tijd en decor. Niedekker kiest ervoor wat hij wel en niet verteld en dat doet hij voortreffelijk. Een boek dat je moet lezen als je van literatuur houdt
August 2, 2017
Mooi, hartverscheurend, puur, warm en hard tegelijk.
..."Je bestaat, je bestaat zonder poespas, zonder opsmuk, zonder tierelantijn, gewoon zo, met het bij de sluiting jeukende bh-bandje, met het uitzicht op een dal, je bestaat zonder dat je je hoofd hoeft te breken over de volgende stap, je bestaat met de ochtend, met de bomen, het zand, een vennetje, een dorpsstation, de roep van een koekoek, malse voorjaarsregen, het bestaat, elke regendruppel bestaat, en jij bestaat precies zo."...(blz.135)
..."Je bestaat, je bestaat zonder poespas, zonder opsmuk, zonder tierelantijn, gewoon zo, met het bij de sluiting jeukende bh-bandje, met het uitzicht op een dal, je bestaat zonder dat je je hoofd hoeft te breken over de volgende stap, je bestaat met de ochtend, met de bomen, het zand, een vennetje, een dorpsstation, de roep van een koekoek, malse voorjaarsregen, het bestaat, elke regendruppel bestaat, en jij bestaat precies zo."...(blz.135)
June 11, 2017
Deze roman is een ware verademing. Een poëtisch en vaak heel grauw ballet voor de geest van wie het leest.
March 3, 2023
Citaat : Als ik vlak voor de donkerslag mijn slip losknoop-je moet een slip met koordjes hebben, niet een broekje waar je je uit moet wurmen - en mijn geschiedenis wijdbeens aan het publiek toon, zien ze niet de begeerde leemte maar het zwart van Tjernobyl.
Review : Donald B. Niedekker (Amsterdam 1963) is dichter en schrijver. Hij publiceerde met fotograaf Harold Naaijer een aantal reisboeken. Hierna publiceerde hij romans, novellen en dichtbundels. Zijn romandebuut is Hier ben ik uit 2002. Hoofdonderwerpen zijn de familie Bruynzeel en liefdevolle herinneringen aan zijn grootvader. Zijn nieuwste boek Oksana, genomineerd voor de FintroLiteratuurprijs 2017, is een roman en een dans, zwart en licht, een continent en een tijdperk doorkruisend. In korte suggestieve scènes beschrijft Donald Niedekker het leven van Lena. Ze wordt geboren in een dorp bij Tsjernobyl en groeit op bij haar grootmoeder nadat ze haar ouders bij de ramp heeft verloren. Deze kindertijd wordt in gloedvolle herinneringen geschetst, gedrenkt in nostalgie naar de rustiek-Russische atmosfeer van die dagen en de magie van het ballet dat haar leven bepaalt. Ze wil balletdanseres worden, maar als die carrière na een zware blessure is afgesloten, besluit ze onder valse voorwendselen van een ronselaar te vertrekken uit het dorp van haar jeugd en haar geluk in het Westen te zoeken. Na een nachtmerrieachtige boottocht raakt ze verstrikt in de vrouwenhandel.
Haar hele verhaal bevat een aankondiging van onheil, wanneer ze het bijvoorbeeld heeft over een huis met altijd gesloten rolluiken. Het is duidelijk dat Lena slachtoffer is van een misdadig bedrog, maar de spanningsboog blijft virtuoos gespannen. Het verhaal wordt verteld in korte hoofdstukken, gevuld met dichterlijke en zintuiglijke impressies. Het levensverhaal van Lena kent vele wendingen, ze overwint tegenslagen en reageert nuchter op meevallers. Oksana is een stilistisch pareltje met een zeer actueel verhaal, perfect van vorm en toon, dwars door alle clichés heen. De omvang van het leed dat Lena te verduren krijgt had haar tot een vertrapt slachtoffer kunnen maken. Maar dankzij het vakmanschap van de auteur krijgen we een heel sterke vrouw te zien die zo lijkt het, te allen tijde controle over deze geschiedenis van haar eigen weerloosheid behoudt.
Dat kleine onafhankelijke uitgeverijen belangrijk zijn voor de diversiteit van literatuur, wordt nog maar eens bewezen met Oksana. Niedekker heeft een frisse en originele stem, die we zonder Koppernik misschien nooit hadden leren kennen. Oksana is voor mij al een winnaar ook al mocht het naast de hoofdprijs grijpen, het is pure poëzie en proza in een krachtig relaas over hoe het leven kan foutlopen door toedoen van anderen, maar eveneens toont het ook hoe we op eigen wilskracht de grootste tegenslagen het hoofd kunnen bieden.
Review : Donald B. Niedekker (Amsterdam 1963) is dichter en schrijver. Hij publiceerde met fotograaf Harold Naaijer een aantal reisboeken. Hierna publiceerde hij romans, novellen en dichtbundels. Zijn romandebuut is Hier ben ik uit 2002. Hoofdonderwerpen zijn de familie Bruynzeel en liefdevolle herinneringen aan zijn grootvader. Zijn nieuwste boek Oksana, genomineerd voor de FintroLiteratuurprijs 2017, is een roman en een dans, zwart en licht, een continent en een tijdperk doorkruisend. In korte suggestieve scènes beschrijft Donald Niedekker het leven van Lena. Ze wordt geboren in een dorp bij Tsjernobyl en groeit op bij haar grootmoeder nadat ze haar ouders bij de ramp heeft verloren. Deze kindertijd wordt in gloedvolle herinneringen geschetst, gedrenkt in nostalgie naar de rustiek-Russische atmosfeer van die dagen en de magie van het ballet dat haar leven bepaalt. Ze wil balletdanseres worden, maar als die carrière na een zware blessure is afgesloten, besluit ze onder valse voorwendselen van een ronselaar te vertrekken uit het dorp van haar jeugd en haar geluk in het Westen te zoeken. Na een nachtmerrieachtige boottocht raakt ze verstrikt in de vrouwenhandel.
Haar hele verhaal bevat een aankondiging van onheil, wanneer ze het bijvoorbeeld heeft over een huis met altijd gesloten rolluiken. Het is duidelijk dat Lena slachtoffer is van een misdadig bedrog, maar de spanningsboog blijft virtuoos gespannen. Het verhaal wordt verteld in korte hoofdstukken, gevuld met dichterlijke en zintuiglijke impressies. Het levensverhaal van Lena kent vele wendingen, ze overwint tegenslagen en reageert nuchter op meevallers. Oksana is een stilistisch pareltje met een zeer actueel verhaal, perfect van vorm en toon, dwars door alle clichés heen. De omvang van het leed dat Lena te verduren krijgt had haar tot een vertrapt slachtoffer kunnen maken. Maar dankzij het vakmanschap van de auteur krijgen we een heel sterke vrouw te zien die zo lijkt het, te allen tijde controle over deze geschiedenis van haar eigen weerloosheid behoudt.
Dat kleine onafhankelijke uitgeverijen belangrijk zijn voor de diversiteit van literatuur, wordt nog maar eens bewezen met Oksana. Niedekker heeft een frisse en originele stem, die we zonder Koppernik misschien nooit hadden leren kennen. Oksana is voor mij al een winnaar ook al mocht het naast de hoofdprijs grijpen, het is pure poëzie en proza in een krachtig relaas over hoe het leven kan foutlopen door toedoen van anderen, maar eveneens toont het ook hoe we op eigen wilskracht de grootste tegenslagen het hoofd kunnen bieden.
May 13, 2017
Ik ben geen balletliefhebber, laat staan -kenner. Al heb ik het uiteraard nu en dan wel eens gezien en genoot ik indertijd met bakken van de film "Black Swan". Toen geschreven werd dat "Oksana" geschreven was als een balletdans, kon ik er mij niet veel bij voorstellen; nu ik het boek gelezen heb, des te meer en denk ik zelfs het balletwezen wat beter te snappen...
Oksana gaat niet over ballet, maar het is wel een rode draad. In het leven van het hoofdpersonage, maar vooral in de stijl van dit boek: korte vinnige passages worden afgewisseld met lange stukken waarin een verhaal verteld wordt; een sprookjesachtige stijl wordt gebruikt om een eigenlijk gruwelijk verhaal te vertellen. Over Lena die in Tsjernobyl woonde tijdens de kernramp, professioneel ballet wou dansen maar het mocht niet zijn, als bij toeval in de handen van mensenhandelaars viel, verschrikkelijk werd misbruikt, maar finaal haar leven terug totaal in handen nam. Dankzij het ballet dat steeds in haar hoofd bleef bestaan.
Oksana is niet het hoofdpersonage in dit boek. Maar wel een vrouw die het leven van hoofdpersonage Lena danig beïnvloedde. De geniale opbouw van dit boek zorgt dan ook voor een duidelijk gesplitst verhaal: het leven van Lena voor en na Oksana.
Topper!
Oksana gaat niet over ballet, maar het is wel een rode draad. In het leven van het hoofdpersonage, maar vooral in de stijl van dit boek: korte vinnige passages worden afgewisseld met lange stukken waarin een verhaal verteld wordt; een sprookjesachtige stijl wordt gebruikt om een eigenlijk gruwelijk verhaal te vertellen. Over Lena die in Tsjernobyl woonde tijdens de kernramp, professioneel ballet wou dansen maar het mocht niet zijn, als bij toeval in de handen van mensenhandelaars viel, verschrikkelijk werd misbruikt, maar finaal haar leven terug totaal in handen nam. Dankzij het ballet dat steeds in haar hoofd bleef bestaan.
Oksana is niet het hoofdpersonage in dit boek. Maar wel een vrouw die het leven van hoofdpersonage Lena danig beïnvloedde. De geniale opbouw van dit boek zorgt dan ook voor een duidelijk gesplitst verhaal: het leven van Lena voor en na Oksana.
Topper!
September 25, 2024
Hier op dit platform opgepikt, omdat één van onze leesgenoten een link legde tussen Donald Niedekker en Jannie Regnerus (de laatste bewonder ik zeer).
Hoewel ik de associatie met Regnerus enigszins begrijp, mis ik in dit boek steadiness in stijl. Op mij komt de compositie onevenwichtig over. Verhalende delen in het ‘nu’ die enorm de boventoon voeren. En poetische flashbacks en mijmeringen, waarvan me de noodzaak ontgaat om die een andere toon te geven en vooral vrij willekeurig door het verhaal heen te plaatsen. Wat is de functie van deze stukken?
In mijn lezen vindt er geen kruisbestuiving plaats tussen die verschillende passages. Ze voelen als ballast van een verhaal dat - als de poetische pretenties worden losgelaten - met veel meer spanning en sterkere verhaallijn had kunnen worden verteld.
Het boek las vlot en lekker, zeker. Maar al met al mis ik diepte en echtheid. Toch ben ik qua Niedekker nog niet uitgelezen. Ik ga er vast nog een proberen.
Hoewel ik de associatie met Regnerus enigszins begrijp, mis ik in dit boek steadiness in stijl. Op mij komt de compositie onevenwichtig over. Verhalende delen in het ‘nu’ die enorm de boventoon voeren. En poetische flashbacks en mijmeringen, waarvan me de noodzaak ontgaat om die een andere toon te geven en vooral vrij willekeurig door het verhaal heen te plaatsen. Wat is de functie van deze stukken?
In mijn lezen vindt er geen kruisbestuiving plaats tussen die verschillende passages. Ze voelen als ballast van een verhaal dat - als de poetische pretenties worden losgelaten - met veel meer spanning en sterkere verhaallijn had kunnen worden verteld.
Het boek las vlot en lekker, zeker. Maar al met al mis ik diepte en echtheid. Toch ben ik qua Niedekker nog niet uitgelezen. Ik ga er vast nog een proberen.
May 5, 2017
"Ik danste, ik viel en ik stond niet op."
Wat een pareltje is dit boek! Ondanks het op zich zware thema blijft de schrijfstijl sober en toch heel beeldend, op het eerste zicht lichtvoetig maar toch met de nodige diepgang - als een ballerina die een zwaarmoedig verhaal haast zwevend op de bühne brengt. De titel inclusief ondertitel -- "Oksana - Een ballet" -- had het niet beter kunnen samenvatten: een ballet als ode aan alle slachtoffers van de vrouwenhandel, in deze dansvoorstelling verpersoonlijkt door Oksana. Voor Lena, de vertelster van het verhaal, was Oksana terug iemand waarmee een samenhorigheidsgevoel ontstond, maar die dan dodelijk slachtoffer wordt van de harde wereld waarin ze terecht gekomen waren.
Wat een pareltje is dit boek! Ondanks het op zich zware thema blijft de schrijfstijl sober en toch heel beeldend, op het eerste zicht lichtvoetig maar toch met de nodige diepgang - als een ballerina die een zwaarmoedig verhaal haast zwevend op de bühne brengt. De titel inclusief ondertitel -- "Oksana - Een ballet" -- had het niet beter kunnen samenvatten: een ballet als ode aan alle slachtoffers van de vrouwenhandel, in deze dansvoorstelling verpersoonlijkt door Oksana. Voor Lena, de vertelster van het verhaal, was Oksana terug iemand waarmee een samenhorigheidsgevoel ontstond, maar die dan dodelijk slachtoffer wordt van de harde wereld waarin ze terecht gekomen waren.
May 9, 2017
Dit boek greep me van in het begin vast, om me niet meer los te laten. In korte, maar bijzonder mooi geschreven stukjes kon Niedekker een verhaal vertellen over een balletdanseres die na een blessure haar geluk in het Westen gaat zoeken.
Onlangs las ik ergens: "Toch altijd een eigenaardig gevoel als je een boek hebt uitgelezen, dat je afscheid moet nemen van de personages. Het voelt alsof je goede vrienden/kennissen nooit meer zal terugzien.". Lena toch. Ik hoop dat het goed met je gaat.
Bedankt De Standaard voor dit gratis boek!
Onlangs las ik ergens: "Toch altijd een eigenaardig gevoel als je een boek hebt uitgelezen, dat je afscheid moet nemen van de personages. Het voelt alsof je goede vrienden/kennissen nooit meer zal terugzien.". Lena toch. Ik hoop dat het goed met je gaat.
Bedankt De Standaard voor dit gratis boek!
December 23, 2017
Een boek met een hoog wauw-gehalte. Niet zo zeer door zijn onderwerp, maar door zijn aparte structuur, zijn taalvirtuositeit, zijn suggestieve verteltrant, zijn voorspelbaarheid-en-toch-blijven-boeien. Het leest als een trein, mede dank zij de korte hoofdstukjes (sommige bestaan uit 1 zin of een mini-versje). Het zijn uitgepuurde tekstjes, waar elk detail van belang is. Nogmaals: wauw! Ik wil meer lezen van deze man.
February 17, 2017
Thema te akelig om uit te lezen.
May 4, 2017
Beklijvend...
May 7, 2017
Een boek waar je op sommige momenten toch even stil van wordt. Sterk, maar gruwelijk realistisch.
May 24, 2017
Ik word er niet vrolijk van, maar het bleef tot het einde intrigeren. Het taalgebruik en de stilering waren ook naar mijn zin.
June 4, 2017
Macaber, rauw, maar bij momenten ook bucolisch sprookje. Het leest als een ballet, met korte en poëtische stukjes en een centrale rol voor het vallen.
September 1, 2017
Mooi! Lena sleept je op poëtische wijze mee in haar verhaal
Displaying 1 - 30 of 40 reviews