Το παράθυρο αριστερά

by Βασιλική Παππά

Στην Ολλανδία του 17ου αιώνα ο Γιοχάνες, φημισμένος ζωγράφος της εποχής του, προαισθανόμενος το θάνατό του προβαίνει στην εξομολόγηση του μυστικού που τον βαραίνει για πολλά χρόνια. Το κουβάρι της αφήγησης αρχίζει να ξετυλίγεται από τη μέρα της γέννησής του και φτάνει ως το όνειρο της τελευταίας νύχτας της ζωής του. Μέσα από τα σημαντικά γεγονότα της σύντομης ζωής του και τα πρό- σωπα που τη σημάδεψαν ξεδιπλώνονται οι απόψεις του για τη ζωή, την τέχνη, τις διανθρώπινες σχέσεις, την επικοινωνία και τα συναισθήματα, την αλήθεια και την επιτήδευση. Το νόημα της ζωής προσδιορίζεται από την τέχνη και τα μηνύματά της. Ο ρόλος του πατέρα αλλά και αυτός του μέντορα είναι καθοριστικοί, δεν καταφέρνουν ωστόσο να εκπληρωθούν, σύμφωνα με τον απολογισμό του επερχόμενου τέλους. Το κυνήγι του ιδανικού με όχημα την τέχνη και το βάρος της ντροπής από την απόκρυψη του μυστικού θέτουν τους ρόλους αυτούς σε δεύτερο πλάνο. Ωστόσο, ο θάνατος κλείνει τον κύκλο της ζωής, χαρίζει επιείκεια, καθαίρει και συγχωρεί.
Με πρόσχημα την τέχνη και την αινιγματική ζωή ενός μεγάλου καλλιτέχνη επιχειρείται η διερεύνηση της ταυτότητάς του, αλλά και των πολλαπλών ρόλων που αυτός καλείται να εκπληρώσει στη ζωή. Η αλήθεια, η ειλικρίνεια και η συνέπεια στην εκπλήρωση των ρόλων οδηγούν σε μια διαφορετική θέαση των πραγμάτων.

125 pages, Paperback

Published July 26, 2016

About the author

Η Βασιλική Παππά είναι συμβουλευτική ψυχολόγος, πρόεδρος και επιστημονικά υπεύθυνη του Πανελληνίου Συνδέσμου Σχολών Γονέων. Έχει διδάξει ψυχολογία στα τμήματα Αγωγής και Φροντίδας στην Πρώιμη Παιδική Ηλικία και Κοινωνικής Εργασίας του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, στο Τμήμα Επιστημών της Προσχολικής Αγωγής και του Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού του Πανεπιστημίου Αιγαίου, καθώς και σε διάφορα μεταπτυχιακά προ­γράμματα. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα επικεντρώνονται σε θέματα οικογενειακών σχέσεων, στις πρακτικές ανατροφής και διαπαιδαγώγησης, καθώς και στην ανάπτυξη και την καλλιέργεια της συναισθηματικής νοημοσύνης.

Reviews

[Ρένα Λούνα · Rating 3 out of 5]

Το Παράθυρο αριστερά είναι η πρωτοπρόσωπη δραματοποιημένη αφήγηση ενός Ολλανδού ζωγράφου του 17ου αιώνα, ο οποίος δεν μπορεί να είναι άλλος από τον φημισμένο Γιοχάνες Βερμέερ.

Ο αφηγητής ξετυλίγει τη ζωή του από τη βρεφική του ηλικία, στέκεται στην αγαπημένη του παραμάνα, αναλύει τη δυσκολεμένη σχέση με τον πατέρα του και εκτυλίσσει τον έρωτα του ζωγράφου με τη τέχνη του: αναφέρει όσους μέντορες που δίπλα τους μαθήτευσε και τον έναν που μαθήτευσε κοντά του. Στέκεται στη γυναίκα του, την Καταρίνα και συγκεκριμένα στη γνωριμία τους και στον βελούδινο λαιμό της, η δικιά του ρομαντική εμμονή. Αναφέρει την αλλαγή της θρησκείας του, από προτεσταντισμό σε καθολικισμό, την πεθερά του, Μαρία και τα πολλά παιδιά που έκανε. Δεν αργούμε να φτάσουμε στο τελευταίο βράδυ της ζωής του.

Μου άρεσε το λεξιλόγιο, το ύφος και η φιλοδοξία του να αποτυπωθεί αυστηρά ρεαλιστικά ο βίος ενός Ολλανδού ζωγράφου μακριά από την Ελλάδα και μακριά από την εποχή μας. Επίσης μου άρεσε η ψυχική εξερεύνηση στον Γιοχάνες και οι αποτύπωσης μιας καθημερινής Ολλανδίας του 17ου αιώνα, οι τουλίπες, τα κανάλια και όλα όσα φτάνουν και δε φτάνουν στις άλλες χώρες, στις άλλες πλευρές του κόσμου.

Η συγγραφέας υπήρξε ποιητική και διακριτική, γι’ αυτό εξάλλου και μου άρεσε το Παράθυρο αριστερά. Ίσως βέβαια παρά ήταν διακριτική, ακόμα και με τον αφηγητή της, τον Γιοχάνες. Περίμενα να συναντήσω περισσότερα αντικείμενα με τα οποία ο ζωγράφος είχε μανία, περισσότερες αναλύσεις για τους τριάντα τέσσερις πίνακές του, περισσότερα τοπία από το παραμυθένιο Ντελφτ, και άλλες συμπεριφορές και σκέψεις του Γιοχάνες, διότι έτσι όπως έχει η κατάσταση, περιγράφεται πολύ μαλακά και ευγενικά. Δυσκολεύομαι να πιστέψω πως υπήρξε τόσο ήπιος και δεν υπήρξε κάποιο ξέσπασμα που θα είχε ενδιαφέρον να αποτυπωθεί. Αντίστοιχα μου άρεσε πολύ η τοποθέτησή της για το έργο «Η τέχνη της ζωηγραφικής», τόσο που ήλπιζα κάπου μέσα μου, όλο το βιβλίο να αφορούσε αυτό. Τέλος, ήλπιζα ο Γιοχάνες να αναφερόταν στην Γκριετ, τη γνωστή υπηρέτρια, νεαρή κόρη, που ο ζωγράφος αποτύπωσε στο γνωστό πορτραίτο «Κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι».

Κάποια στιγμή θα πάρω και το Ρινόκερος και Ελέφαντας της ίδιας.