Ο Τανούκι ήρθε στον πλανήτη μας πέφτοντας με αλεξίπτωτο απο τον Άλλο Κόσμο, τον Κόσμο των Ζωοπρογόνων. Είχε ανθρωπομορφική διάθεση και ήταν πότης και διαφθορέας γυναικών. Παράξενο πλάσμα, μα ο αναγνώστης με ευλύγιστη οξυδέρκεια, απο αυτούς που δεν επιβάλλουν ανθρώπινους περιορισμούς ή στενές αντιλήψεις ομοιομορφίας στην Θεϊκή αρχή, θα έχει σίγουρα την νοητική ευλυγισία να αντιληφθεί ότι πρέπει να είναι ταυτόχρονα μονοθεϊστής και πανθεϊστής ώστε να έχει τα χρειώδη εγκεφαλικά επισυναπτόμενα για να δεχθεί χωρίς πρόβλημα την παράδοξη ουσία του μικρού μας φίλου, του Τανούκι των τανούκι.
Δεν ήταν συνηθισμένο ζώο, περπατούσε όρθιος, είχε γοητευτική προφορά, εξωτική συμπεριφορά, αυτοπεποίθηση και ανησυχητικό χαμόγελο.
Κατά τη διάρκεια του μετασχηματισμού του σε ανθρωποειδές ον υπήρξε μία χειμωνιάτικη νύχτα απο τις πολλές που χρειάστηκαν για να τον βρει η Σελήνη μεθυσμένο, τόσο μεθυσμένο που και το ποτό του είχε μεθύσει, ενώ το χαμόγελο του μονομαχούσε με το φεγγάρι.
Τότε μάλλον με κάποια μικρή βοήθεια απο ένα άλλο πονηρό ζωάκι κατανόησε ότι μόνο οι αφελείς λένε στους ανθρώπους την αλήθεια. Θρηνώντας μια φοβερή αποτυχία που είχε ως επίδοξος εραστής έμαθε ότι οι άνθρωποι τυλίγονται καλά με μόνιμα συστήματα ψευδαίσθησης. Θρησκεία. Πατριωτισμός. Οικονομία. Πολιτική. Μόδα. Κράτος. Έμαθε επίσης πως αν θέλεις να κερδίσεις την εύνοια της δίποδης ράτσας πρέπει να ψεύδεσαι ασύστολα και να σαμποτάρεις τις ψευδαισθήσεις τους, μετατρέποντας τις μπαγιάτικες αυταπάτες τους σε δυνατότητες για τη φυλή τους. Πάντως το βασικότερο όλων ήταν το απλό συμπέρασμα πως επιβάλλεται να λες ψέμματα στους ανθρώπους και να δρέπεις όποιες ανταμοιβές διατίθενται αλλά δεν πρέπει ποτέ, μα ποτέ να λες ψέμματα στον εαυτό σου.
Κάπου πιο μετά στην πορεία προς την βίλα ινκόγκνιτο μπήκε εμβόλιμα στην αναγνωστική μας παθογένεια ο Παράγοντας Του Πεπρωμένου και της Αλλαγής που ελέγχει τα πάντα. Αν το πιστέψαμε ; Όχι βέβαια. Δεν είμαστε κουτορνίθια γι’αυτό και τα φορτώσαμε όλα στον Άμυαλο Μεθύστακα του Τυχαίου. Όμως με όποιον τρόπο και αν διαμορφώνεται η Ειμαρμένη, είτε γράφεται απο τη θεϊκή μοίρα, απο το τυχαίο ή απο τη δύναμη της θέλησης, είναι προφανές πως το ένα πράγμα όντως οδηγεί, έστω και ακούσια στο άλλο.
Η Villa Incognito" θα μπορούσε να παραφραστεί ως "Asian Adventure" όπως είμαστε μάρτυρες και μοναχοί περιπατητές της Μπανγκόκ, Το Λάος και τα περίχωρά του μέσω της καλειδοσκοπικής του μελάνης. Ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους συγγραφείς της Αμερικής Τομ Ρόμπινς. Συνδυάζει το παράξενο με το κανονικό για να παράγει ένα έργο που θα σας κάνει να γελάσετε, να γεμίσετε το ντεπόζιτο της ψυχής σας με ανιμισμό να ψάξετε ενδόμυχα τον κόσμο που υπάρχει πίσω απο αυτόν τον κόσμο, αλλά ταυτόχρονα να εξετάζετε την πιθανότητα του μυστικιστικού.
Το σεξ, η μυθολογία, η ιστορία και οι απίθανες σχέσεις ... τα κάνει όλα ξανά, αλλά με μια νέα αίσθηση σκοπού.
Τι γίνεται με την αγάπη ;
Αυτό το ξελιγωμένο και ξεχειλωμένο ερώτημα της αισθητής μας ύπαρξης διοχετεύεται συνεχώς σαν αεράκι που περνάει απαρατήρητο σε κάθε αλλαγή εποχής του χρόνου μέσα στην ψυχεδέλεια του παρόντος.
Και η σοφία, η ηδονιστική απόλαυση της φιλοσοφίας του Ρόμπινς στη ζωή ενός ατόμου, μια αισθητική ευαισθησία είναι τόσο πιο αυθεντική και πιο αξιέπαινη από μια πολιτική ή θρησκευτική. «Αυτό μου φαίνεται σαν μια πιο ζεστή, βελτιωμένη εκδοχή του βαθύτατου ενδιαφέροντος αλλά ψυχρού αφορισμού του Νίτσε από το« Η Γέννηση της Τραγωδίας »,« Μόνο ως αισθητικό φαινόμενο υπάρχει και ο κόσμος δικαιολογείται ».
«Ποιο από τα δύο: Είναι ο άνθρωπος μια από τις γκάφες του Θεού ή ο Θεός μια από τις γκάφες του ανθρώπου»;
Στην θερμή αγκαλιά του παρανοϊκού εκλαϊκευμένου ημίθεου συγγραφέα κουλουριάζεσαι με αφόρητη και αθώρητη αιώρηση όνειροφαντασίας, δέους και τρομακτικού παραμυθένιου ρεαλισμού για να κοιτάξεις με υπεροψία την ψυχρή κοσμοθεωρία του Νίτσε.
Το αποτέλεσμα είναι απλό, επεμβατικό, επαναστατικό και μη αναστρέψιμο. Μια ιερή οντότητα που ίσως να υπάρχει όχι μόνο πάνω αλλά και μέσα στον σταυρό, μπορεί να το διανοηθούμε όταν σαν δακτυλοδεικτούμενοι τρελοί αγκαλιάσουμε ένα δέντρο σαν μια ακραία εκδήλωση πρωτόγονης δεισιδαιμονίας. Μόνο οι άνθρωποι έχουν ψυχή ή είναι και αυτό μια βιβλική οξύμωρη σοβινιστική και ναρκισσιστική αυτοκολακεία με παραφυάδες εξουσιαστικές.
Μέσα στην βίλα ινκόγκνιτο βρήκα αυτή την τρυφερή και άβολη αγκαλιά και άρχισα να ακούω μάλλον να διαβάζω πόσο συναρπαστική ιδέα θα ήταν αν η θεότητα μπορούσε να ειναι πολλαπλή. Να υπήρχαν δαίμονες, πνεύματα, ανόργανη νοημοσύνη, χαζή εξυπνάδα, ψυχές που ποτέ δεν ήταν ανθρώπινες και καθώς κρεμάω ένα κουδούνι στον Θεό του καπνού και των διαφημιστικών καθρεφτών ή των πολυδιάστατων εικόνων βρίσκω κάτι θεμελιωδώς πιο ουσιαστικό πιο ανεξήγητα εξηγήσιμο και δεν ξέρω, αλλά τώρα που άρχισα να συνδέομαι με αυτή την ιδέα της ερευνητικής δουλειάς απο ανοιχτόμυαλους ανθρώπους, λέω να μείνω μέσα σε αυτή την αγκαλιά.
Είναι κρίμα να φύγω.
Είναι γεγονός πως θα με αποσπάσουν βίαια απο εκεί οι μονοθεϊστές αβανταδόροι για να καλύψουν με κέρδος την ισχύ τους, μετατρέποντας όλη την πλούσια, ζεστή, ζουμερή, απολαυστική και αδάμαστη φαντασμαγορία σε μια σφιχτόκωλη ( θεωρητικά) μικρή παράσταση για έναν μόνο ρόλο στο κοινωνικό τους τσίρκο.
Όταν ταξιδεύεις στο ιν Κόγκνιτο
Ένα προαίσθημα σου σώζει τη ζωή
Ρουφάς ζεστή διαίσθηση για πρόγευμα
Και τρως κρύα παράνοια για φαΐ.
Μοναδικέ Τομ Ρόμπινς σε αγαπώ.
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.