Jump to ratings and reviews
Rate this book

เพราะเราอยู่กันบนโลกคนละใบ

Rate this book
ถ้าหากฉันเกิดมาเพื่อรับรู้ถึงเสน่ห์ดึงดูดทางเพศของมาซาโกะ และมาซาโกะก็รู้สึกถึงเสน่ห์ดึงดูดทางเพศของฉัน ฉันคงรีบปลงใจเป็นคู่รักของมาซาโกะ แล้วอยู่คู่กันไปชั่วฟ้าดินสลาย ฉันอยากนำรอยยิ้มงดงามของมาซาโกะที่ภูเก็ตกลับมาญี่ปุ่น นั่นเป็นภาพที่มาซาโกะควรเป็น ไม่ได้คิดจะเปลี่ยนมาซาโกะเลย ถ้าเปลี่ยนได้จริงๆ ฉันอยากเปลี่ยนโลกที่ล้อมรอบมาซาโกะมากกว่า ฉันจะบดขยี้โลกให้แหลกเป็นผุยผงด้วยสองมือ อยากเห็นเธอแย้มยิ้มเมื่อเห็นภาพนั้น

228 pages, Paperback

First published October 1, 2000

Loading...
Loading...

About the author

Rieko Matsuura

25 books17 followers
Rieko Matsuura (松浦 理恵子) was born on August 7, 1958 in Matsuyama, Ehime Prefecture, Japan.

She studied at Aoyama Gakuin University of Liberal Arts and is a postmodern novelist.

She went from Marugame West Middle School to Kagawa Prefecture Otemae Middle School, a private school in the area. Matsuura attended Aoyama Gakuin University where she majored in French literature. In her teens, she had read Marquis de Sade and Jean Genet, and she wished to be in the French literature department so she could read their works in the original language. In 1978, while enrolled at school, she won the Bungakuki New Writers Award (文學界新人賞) award for writing "The Day of the Funeral", her first book. In 1987, her book Natural Woman was given a rave review by Kenji Nakagami, bringing attention to her. In 1994, her book Apprenticeship of Big Toe P, about the travels of a woman whose big toe on her right foot turns into a penis, won the Women Writers' Prize. The book also went on to be a bestseller. Also in 1994, she co-wrote a film adaptation of Natural Woman, which was released in 1994.

Seven years passed between Apprenticeship of Big Toe P and Opposite Version, and another seven until Kenshin was published. The latter book, published in 2007, won the Yomiuri Prize in 2008. She is currently a committee member for the Shinchō New Writers Award.

(from Wikipedia)

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
6 (24%)
4 stars
13 (52%)
3 stars
3 (12%)
2 stars
2 (8%)
1 star
1 (4%)
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
Profile Image for bnb_13.
64 reviews29 followers
August 17, 2016
ถ้าผู้หญิงอ่าน, น่าจะเข้าใจความรู้สึกบางอย่างของผู้หญิงด้วยกันเองได้ดี #โลกของผู้หญิงช่างซับซ้อนเหลือเกิน
Profile Image for Cinnamon.
351 reviews
December 28, 2016
หนังสือลำดับที่ 76 ของปีนี้ ตั้งเป้าไว้ที่ 90 แต่คงเฟลละสำหรับ 2016 ไว้แก้ตัวใหม่ปี 2017

"เพราะเราอยู่กันบนโลกคนละใบ" รวมเรื่องสั้นแนวแปลกของ Rieko Matsuura น้อยนักที่จะชอบพวกเรื่องสั้นสักเล่ม (ยกเว้นงานเฮียมู ชอบทุกเล่ม มีความชำเอียงนิดหน่อย) แต่สำหรับเล่มนี้อ่านแล้วบอกได้เลยว่าชอบ แปลกในทางที่ดี อ่านแล้วรู้สึกว่า เฮ้ย น่าสนใจว่ะ แม้จะดูหมกมุ่นกับรักร่วมเพศ และ SM มากไปหน่อย แต่คิดว่าคงตั้งใจคัดเรื่องแนวทางเดียวกันมารวมไว้ด้วยกันล่ะมั้งนะ บางเรื่องมีภาคต่อเสียจนคิดว่านี่ไม่รวมเล่มเป็นนิยายเรื่องยาวไปเสียเลยล่ะ จัดเป็นอีก 1 นักเขียนญี่ปุ่นที่น่าสนใจ นอกจากเล่มนี้ก็มี "ฉันถามหาหน้าตาของความรัก" งานของนักเขียนคนเดียวกันนี้อีกเล่ม ว่าจะเอามาอ่านหลังจากอ่านบุปผาสีชาดจบ
Profile Image for Runz Sama.
115 reviews12 followers
October 25, 2016
'Ura version' 'เพราะเราอยู่กันบนโลกคนละใบ' เล่มนี้ ดีย์มาก ทำไมถึงได้แต่งเรื่องราวโมเดิร์นแบบนี้ได้ตั้งแต่ก่อนปี2000 ทั้งๆที่บ้านเราเพิ่งมีกระแสเมื่อไม่กี่ปีนี้เอง

นี่คือความต่างของประเทศโลกพัฒนาแล้วสินะ..(เดี่ยวๆ..นี่ไม่ใช่ประเด็นปะ?) อ่านเรื่องนี้เลยต้องเพิ่มป้า 'เรย์โกะ' ไว้กลุ่มเดียวกับป้ากล้วย... (จะเป็นทาสผลงานของป้าๆในทุกเล่มไป... ว่าแล้วก็จิ้มเล่มก่อนหน้านี้ไว้ในตะกร้าออนไลน์..) ชอบที่เรื่องมีความจับทางไม่ถูกในช่วงแรกๆและรู้จักเล่าเรื่องในแบบเรื่องสั้น สร้างมิติในตัวละคนให้ซับซ้อนและดูย้อนแย้ง... แต่จบได้แบบ... แอร๊ยย!! ยัยบ้า!! #กอดน้าซุซุโกะแน่น
Profile Image for thanks.
9 reviews
April 19, 2025
ชอบมากๆ ชอบเรื่องสั้นในนี้เกือบทุกเรื่องเลย ชอบที่มันเหมือนมีลมหายใจเป็นของตนเองนอกเหนือไปจากโครงสร้างใหญ่ๆที่มันสร้างขึ้นมาอีกที คาดไม่ถึงมากว่ามันจะค่อยๆบอกเล่าภาพใหญ่ๆถึงความรู้สึก dysphoria ภายในกายของตนเอง ผูกเข้าไปกับความรู้สึกขัดขืนแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากหนีเข้าไปในโลกของตัวอักษรที่ตนเองสร้างขึ้น อ่านแล้วรู้สึกอยากจะให้ทุกคนลอกคราบออกมาใหม่ อยากให้พวกเขาเห็นว่าตัวเองมีชีวิตชีวากันขนาดไหนในเรื่องที่เขียนกันออกมา ถ้ามันง่ายเหมือนการแค่หยิบแป้นพิมพ์มาเริ่มสร้างตัวละครใหม่ได้ก็คงดีนะ หรือบางทีมันก็อาจจะง่ายแบบนั้น ..หรือบางทีนั่นแหละที่ยากที่สุด
Displaying 1 - 4 of 4 reviews