Ο Γρηγόρης Μπέης, νέος και όμορφος, πρωτοπόρος επιχειρηματίας με έντονη κοινωνική και πολιτιστική δραστηριότητα, άντρας με αρραβωνιαστικιά και ερωμένη, γιος βουλευτή και πρώην υπουργού, βρίσκεται νεκρός στην κοίτη ενός καταρράκτη κάπου στη Βόρεια Ελλάδα. Η αδελφή του Αντιγόνη, μια γοητευτική αρχιτεκτόνισσα της επαρχίας, αναθέτει στον Πέτρο Ριβέρη, ιδιωτικό ντετέκτιβ, να βρει τι συνέβη στον μικρότερο αδελφό της. Ο Πέτρος Ριβέρης έχει μόλις εγκατασταθεί στην πόλη μετά από μακρόχρονη περιπλάνηση στην Ευρώπη και κατά τη διάρκεια των περίπλοκων ερευνών του έρχεται αντιμέτωπος με μια σειρά από αινίγματα: Για ποιον λόγο ο Γρηγόρης Μπέης δημιούργησε το Green Sea Network, ένα δίκτυο επιχειρήσεων και πολιτιστικών οργανισμών; Ποια ήταν τα κίνητρα των συνεργατών του όταν αποφάσισαν να υποστηρίξουν τη στρατηγική του και να συμμετάσχουν στο Green Sea Network; Γιατί αντέδρασε μια παρέα νέων επιστημόνων στα σχέδια του Γρηγόρη Μπέη προσπαθώντας για κάτι διαφορετικό; Η έρευνα της υπόθεσης φέρνει αντιμέτωπο τον Πέτρο Ριβέρη με καλά κρυμμένα μυστικά στο δέρμα της πόλης, κάνοντάς τον να συνειδητοποιήσει ότι λίγα πράγματα είναι όπως φαίνονται.
Τα Μωρά της Αθηνάς είναι ένα σύγχρονο noir μυθιστόρημα, που προσπαθεί να αποτυπώσει σε πρώτο επίπεδο την περίπλοκη διαδικασία αφομοίωσης των νέων ανθρώπων και της αναζήτησης της ταυτότητάς τους σε έναν κόσμο με παλιές δομές. Παράλληλα αποτελεί ένα έμμεσο σχόλιο πάνω στην ελληνική οικονομική κρίση μέσα από τα μάτια της νέας γενιάς.
Ο Πάνος. Ιωαννίδης γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1978. Τα Μωρά της Αθηνάς είναι το πρώτο του μυθιστόρημα. Διακρίθηκε στον 1ο διαγωνισμό της Ελληνικής Λέσχης Αστυνομικής Λογοτεχνίας με το διήγημα Η Γυναίκα από τη Ζυρίχη. Είναι διδάκτωρ οικονομικών επιστημών. Ζει στη Δράμα με την σύντροφο του και τον γιο τους.
Ένας φόνος "μεγαλόσχημου" επιχειρηματία σε μια πόλη της Β. Ελλάδας στέκεται η αφορμή για να ξετυλιχθεί κατά τη διερεύνησή του ένα ολόκληρο κουβάρι από σχέσεις διαπλοκής, ηθικής φθοράς και κοινωνικής σαπίλας που ξεκινάει από το παρελθόν και φτάνει στο σήμερα, στα χρόνια της κρίσης, συνδέοντάς τη άμεσα με τις πρακτικές και επιλογές του παρελθόντος.
Είχα ακούσει καλά λόγια από φίλους για το δεύτερο βιβλίο του συγγραφέα το Ο χορός της μέλισσας και σκέφτηκα να ξεκινήσω από το πρώτο του.
Ενώ σε επίπεδο υπόθεσης και πλοκής μου άρεσε, "φωνάζει" ότι πρόκειται για μια πρώτη συγγραφική προσπάθεια. Αρκετές εκφράσεις αχρείαστου λυρισμού, προσπάθεια να "περάσουν" πολλά μηνύματα, κάποιες ασάφειες και υπερβολές που αδικούν την προσπάθεια. Τα περισσότερα από αυτά θα μπορούσαν να έχουν διορθωθεί με μια σωστή επιμέλεια ή από τους πρώτους που το διάβασαν το πρωτόλειο και κάποια πράγματα να ξαναγραφτούν αλλά φαίνεται πως κάτι τέτοιο δεν έγινε και το "χειρόγραφο" πήγε σχεδόν κατευθείαν στην εκτύπωση. Ο εκδότης δηλώνει ότι έγινε "φιλολογική επιμέλεια", το οποίο μόνο ως αστείο το εκλαμβάνω δεδομένου ότι και εκεί εντοπίζονται λάθη. Ευελπιστώ το δεύτερο που είναι από άλλο εκδότη να έτυχε σοβαρότερης αντιμετώπισης.
Πολύ ενδιαφέρον νουάρ μυθιστόρημα με φόντο την Κρίση, πολυπρόσωπο και με οικονομικές προεκτάσεις. Στα θετικά του θα έβαζα την πλοκή και το τελικό αποτέλεσμα, στα αρνητικά θα έβαζα την πολυπρόσωπη αφήγηση που σε σημεία μπέρδευε αλλά κυρίως τράβαγε το βιβλίο σε μάκρος. Στο σύνολο όμως έχουμε να κάνουμε με ένα καλομελετημένο αστυνομικό που σε κερδίζει με το έξυπνο μπαγκράουντ που μόνο οικονομολόγος θα μπορούσε να φανταστεί (ο συγγραφέας, πέρα από ποιητής, είναι και οικονομολόγος). Παρότι σε σημεία κουράστηκα, το τέλος με άγγιξε και ένιωσα πως με αποζημίωσε.
Το μυθιστόρημα κινείται αριστοτεχνικά γύρω από αυτό το βασικό επεισόδιο. Σε τρεις ενότητες -που αφορούν το μετά, το πριν και πάλι το μετά- χωρισμένες σε κεφάλαια με άξονα τις μέρες του ημερολογίου, παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα το οικονομικό θρίλερ που επινόησε ο συγγραφέας, ένα σενάριο-παιδί της κρίσης. Το στίγμα της εποχής, της εποχής της «γενιάς της αλλαγής» που μεγαλύτερή τους μπίζνα ήταν το μνημόνιο, δίνεται από τις πρώτες σελίδες, που τοποθετούν την πλοκή έξι μήνες μετά τη δολοφονία -όταν η αδερφή του θύματος Αντιγόνη Μπέη ζητά από τον ντετέκτιβ Πέτρο Ριβέρη την εξιχνίαση του εγκλήματος. Είναι φανερό στον αναγνώστη αυτό που επισημαίνει και ο ίδιος ο συγγραφέας σε συνέντευξή του: Έγραψα «Τα Μωρά της Αθηνάς» ως έναν μικρό φόρο τιμής στη γενιά μου, τα παιδιά που γεννηθήκαμε στα πρώτα χρόνια της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας[1], και που οι περισσότεροι από εμάς πίνουμε το πικρό ποτήρι της κρίσης, δίχως να έχουμε ιδιαίτερη ευθύνη για τα περισσότερα που μας συμβαίνουν.