Η τέχνη του έρωτα. Ο Κάρα μετέφερε το χαλαρωμένο, αναίσθητο κορμί της Μάντυ στο εσωτερικό του σπιτιού του, κλειδώνοντας την εξώπορτα. Επί τέλους, ήταν μόνοι, μακριά από τον υπόλοιπο κόσμο. Τώρα ήταν κατάδική του. Την ξάπλωσε στο φαρδύ κρεβάτι και άνοιξε το κιμονό της. Η εκθαμβωτική ομορφιά του κορμιού της του 'κοψε την ανάσα. Αποφασιστικά, άπλωσε το χέρι του στο δίσκο με τα εργαλεία του. Διάλεξε μία καινούρια βελόνα κι άνοιξε ένα φρέσκο μπουκάλι μελάνι. Πέρασε τη βελόνα πρακτικά στον εγκαυτήρα, τη βούτηξε στο μελάνι και άνοιξε το διακόπτη. Κατόπιν, άρχισε να χαράζει ένα σχέδιο στο αριστερό της στήθος. Τα μάτια του βούρκωσαν. Ήταν υπέροχο. Το ωραιότερο πράγμα που είχε κάνει ποτέ. Ήθελε να της κάνει αμέσως έρωτα σε μία στιγμή εκρηκτικού πάθους...
αν δεν ήτανε στη σειρά βιβλιοθήκη του τρόμου, μάλλον θα το προσπερνούσα το ψυχάκι ήρωας όμως και το τέλος με αντέμειψαν ειδικά το τέλος, δεν το περίμενα και αναφώνησα ''μωρέ μπράβο, δεν σου το είχα'' σε γενικές γραμμές, καλό θριλεράκι για να περάσει η ώρα μα τίποτε περισσότερο