What do you think?
Grootser dan ik
'Grootser dan ik' van Suzanne Brink is een gevoelige, sympathieke coming-of-ageroman over een kunstacademiestudente met een strenggelovige achtergrond en een onstuitbare drang naar vrijheid. Voor liefhebbers van Renate Dorrestein en Franca Treur.
In 'Grootser dan ik' gaat de beschermd opgegroeide Sara naar de kunstacademie in Kampen om de nieuwe Picasso te worden. Ze verliest zichzelf in haar nieuwe vrijheid en in een obsessieve liefde. Tot er iets gebeurt wat haar in één klap terugbrengt in de realiteit.
Suzanne Brink publiceerde eerder in Passionate Magazine en Tzum.
In 'Grootser dan ik' gaat de beschermd opgegroeide Sara naar de kunstacademie in Kampen om de nieuwe Picasso te worden. Ze verliest zichzelf in haar nieuwe vrijheid en in een obsessieve liefde. Tot er iets gebeurt wat haar in één klap terugbrengt in de realiteit.
Suzanne Brink publiceerde eerder in Passionate Magazine en Tzum.
208 pages, Paperback
Published August 18, 2016
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
November 21, 2022
Dit boek is een vermakelijke en vlotte coming-of-age roman. Met loskomen uit een strenggelovige achtergrond heeft dit boek echter niks van doen, veeleer met het ontgroeien van algemene kleinburgerlijkheid.
July 4, 2018
Zelf geschreven, dus ik kan het van harte aanbevelen ;-)
February 1, 2017
Niet alleen migranten hebben het zwaar bij de inburgering. Ook op vaderlandse kleigronden bestaan bijna onoverbrugbare cultuurverschillen. Wie een ander milieu betreedt, moet heel veel af- en aanleren.
In Grootser dan ik beschrijft Suzanne Brink hoe Sara, een achttienjarig meisje uit de Haarlemmermeerpolder, zich ontworstelt aan een zwaartillend, vreugdeloos gelovig tuindersgezin waar iedereen hele dagen zwijgend naar de horizon staart. Al in haar schooltijd overleeft ze alleen door de hoop dat er later een leuker en bijzonderder leven mogelijk zal zijn; zodra dat kan, kiest ze voor een bestaan als beeldend kunstenaar, zo wild en romantisch mogelijk. Ze laat de ambitieloze, volledig in beigetinten gestoken gezinsleden achter in de polder en vertrekt naar de kunstacademie, in de hoop daar groots en meeslepend te kunnen leven. ‘Ik wilde gegarandeerd honderd procent euforie.’
De oversteek gaat niet gemakkelijk. De kunstacademie in Utrecht wijst haar bij het toelatingsexamen af. Die in Amsterdam had ze al helemaal niet durven proberen, want daar straalde de brochure al uit dat ze er niet welkom zou zijn. Uiteindelijk wordt het dus Kampen, een stadje vol roodwangige theologiestudenten, vers van de boerderij. In Kampen is het geen schande iets niet te weten. Daar heeft ze als Randstedeling een voorsprong, hoopt ze.
In het studentenhuis waar Sara gaat wonen komt ze terecht in een groep die verder uit vier jongens bestaat: drie gewone en de theatraal-narcistische Milan. Voor hem ontwikkelt Sara geleidelijk een obsessie, die de verdere ontwikkelingen zal bepalen: ‘Ik wilde dat er iemand was die mij heel goed kende en toch van me hield. Vroeger was dat God.’
De gebeurtenissen worden strikt chronologisch verteld, met veel details: zo weten we op elk moment precies welke kleding de personages dragen. Analyse beperkt zich tot het indelen van de mensheid in groepen: ‘Bescheiden mensen hebben geen schijn van kans’, ‘Er waren twee soorten vriendinnen. De ene soort was veilig’. Veel meer dan een uitgewerkt dagboek is Grootser dan ik daarmee niet. Maar je blijft geboeid doorlezen door de goed getroffen sfeertekening van de provinciale avant-garde in de jaren tachtig en de compacte karakterisering van de medestudenten: ‘Albert had alleen een lichaam om zijn hoofd van A naar B te plaatsen’, ‘Milan zag eruit alsof iemand de hersens uit zijn schedel had gelepeld’. Zulke zinnetjes onthoud je.
In Grootser dan ik beschrijft Suzanne Brink hoe Sara, een achttienjarig meisje uit de Haarlemmermeerpolder, zich ontworstelt aan een zwaartillend, vreugdeloos gelovig tuindersgezin waar iedereen hele dagen zwijgend naar de horizon staart. Al in haar schooltijd overleeft ze alleen door de hoop dat er later een leuker en bijzonderder leven mogelijk zal zijn; zodra dat kan, kiest ze voor een bestaan als beeldend kunstenaar, zo wild en romantisch mogelijk. Ze laat de ambitieloze, volledig in beigetinten gestoken gezinsleden achter in de polder en vertrekt naar de kunstacademie, in de hoop daar groots en meeslepend te kunnen leven. ‘Ik wilde gegarandeerd honderd procent euforie.’
De oversteek gaat niet gemakkelijk. De kunstacademie in Utrecht wijst haar bij het toelatingsexamen af. Die in Amsterdam had ze al helemaal niet durven proberen, want daar straalde de brochure al uit dat ze er niet welkom zou zijn. Uiteindelijk wordt het dus Kampen, een stadje vol roodwangige theologiestudenten, vers van de boerderij. In Kampen is het geen schande iets niet te weten. Daar heeft ze als Randstedeling een voorsprong, hoopt ze.
In het studentenhuis waar Sara gaat wonen komt ze terecht in een groep die verder uit vier jongens bestaat: drie gewone en de theatraal-narcistische Milan. Voor hem ontwikkelt Sara geleidelijk een obsessie, die de verdere ontwikkelingen zal bepalen: ‘Ik wilde dat er iemand was die mij heel goed kende en toch van me hield. Vroeger was dat God.’
De gebeurtenissen worden strikt chronologisch verteld, met veel details: zo weten we op elk moment precies welke kleding de personages dragen. Analyse beperkt zich tot het indelen van de mensheid in groepen: ‘Bescheiden mensen hebben geen schijn van kans’, ‘Er waren twee soorten vriendinnen. De ene soort was veilig’. Veel meer dan een uitgewerkt dagboek is Grootser dan ik daarmee niet. Maar je blijft geboeid doorlezen door de goed getroffen sfeertekening van de provinciale avant-garde in de jaren tachtig en de compacte karakterisering van de medestudenten: ‘Albert had alleen een lichaam om zijn hoofd van A naar B te plaatsen’, ‘Milan zag eruit alsof iemand de hersens uit zijn schedel had gelepeld’. Zulke zinnetjes onthoud je.
August 16, 2016
Fatale liefdes zijn er in soorten en maten, en volgens mij is iedereen er weleens aan ten prooi gevallen. Zelden heb ik zo'n fatale liefde mooier en meer van binnenuit beschreven zien worden als in Grootser dan ik. Je voelt mee met hoofdpersonage Sara, wanneer ze vrolijk en optimistisch steeds meer verzuipt in het moeras van leugens en laffigheidjes van aartseikel Milan. En eigenlijk is het ook niemands schuld. Dat kan allemaal omdat dat studentenleven met een prachtig milde ironie beschreven is. Terwijl je zit te lachen om de ene passage vol domme bravoure, schiet een brok in je keel bij een volgend hartverscheurend beeld van eenzaamheid en vertwijfeling. Dat zorgt ervoor dat je het boek in een adem uitleest. Nu al voor de derde keer. En wat goed dat het motto die tekst van Irene Cara is. een hele generatie kunst- en theaterstudenten - ik was er zelf één - had Fame! in het hoofd toen ze hun studie kozen.
November 24, 2016
niet uitgelezen.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews