Dik. Lelijk. Wijf.

by Anke Wauters

De kerel staart me aan en vervolgens spreekt hij drie woorden uit, benadrukt door een punt na elk woord: "Dik. Lelijk. Wijf." Even stopt de wereld met draaien."

Veel tijdschriften staan vol met hoe je je lichaam kan perfectioneren: hoe je gewicht kan verliezen, hoe je dunner kan lijken, hoe je imperfecties kan wegwerken. Een acteur die op korte tijd veel bijkomt, krijgt een stroom aan negatieve commentaren over zich heen. Een mager meisje is meteen een anorexiapatiënt. Bodyshaming is de norm, en daar worden we ons nu pas bewust van.

Dat we daar schoon genoeg van hebben, bewees journaliste, schrijfster en fervent blogger Anke Wauters met het succes van haar blogbericht over bodyshaming en hoe dat je zelfbeeld beïnvloedt. Haar tekst ging onmiddellijk viraal en werd door meer dan een half miljoen mensen gelezen en gedeeld. In haar boek diept zij het onderwerp op een eerlijke en compromisloze manier uit.

'Dik. Lelijk. Wijf.' is een boek over de lelijke kant van schoonheidsidealen, de mythe van het magere meisje en leven in een kleine wereld. Anke schrijft bodyshaming, overgewicht, eetstoornissen en depressie van zich af. En zo verkent ze op een openhartige manier onze gedeelde angsten over uiterlijk, gewicht en schoonheid.

Genres: Nonfiction

192 pages, Paperback

Published August 1, 2016

Reviews

[Annelies · Rating 4 out of 5]

4 sterren, uit respect en bewondering voor het lef van Anke. Maar ik heb het zeer zwaar gehad met dit boek. Het is zo persoonlijk, zo donker, zo zwaar. Heb overwogen om het niet uit te lezen. Het heeft me dingen doen denken waar ik al jaren niet meer aan gedacht had, en het heeft helaas ook nieuwe gedachtes in mijn hoofd gestoken ("ik ben ook zo, waarom denk ik zo niet?"). En normaal gezien til ik hier niet zo zwaar aan, maar er zou op 't boek een waarschuwing moeten staan over de zelfverminking, want ik denk daar nooit aan maar vreemd genoeg klonk het snijden aantrekkelijk in dit boek. Het kan en zal wel aan mij liggen. En dit is een detail, maar om de 4 alinea's een auteur citeren, dat werd voorspelbaar. Maar echt respect voor het neerschrijven van dit verhaal.

[Eline Van Hooydonck · Rating 4 out of 5]

Met favoriete passages "Vrouwen die vrouwen haten" en "Liefde" geef ik Anke met veel liefde die vier sterren op vijf. Haar ontwapenende taalgebruik zorgen ervoor dat je je als lezer verslagen voelt door haar woorden, maar ook door haar (zelf)liefde. Want soms lijkt het alsof er veel te weinig liefde aanwezig is op deze aardkloot: te weinig liefde voor elkaar, te weinig liefde voor onszelf. Door zichzelf volledig bloot te leggen maakt ze van haar zwakte een krachtig wapen en daardoor besef je dat je zelf in het verleden niet altijd onschuldig bent geweest. Niet op de speelplaats, niet tegen je vrienden, niet tegenover jezelf.

Schrijnend herkenbaar, pijnlijk confronterend en toch ongelooflijk mooi geschreven. Een debuut waarvan ik niet anders dan nog meer succes verwacht.

[Sofie · Rating 3 out of 5]

Weinig structuur, veel herhaling en - sorry - teveel quotes van feministische rolmodellen. Ik stoorde me ook aan de eerste 40 (ofzo) pagina's vol verantwoording rond het waarom van dit boek, terwijl het topic overduidelijk gegrond is. Weinig méér dan de originele blogpost. Hier en daar een eye opener. Het besef dat ik ook zelf vol vooroordeel zit en, zelfs al spreek ik het niet uit, dat ik me niet hoef te moeien met andermans lijf. Een ster extra voor Wauters' brute eerlijkheid en durf.

[Catho · Rating 2 out of 5]

Niet helemaal uitgelezen.

[Fiebe Basteleus · Rating 4 out of 5]

“Dik. Lelijk. Wijf. “ is het boek van Anke Wauters. Het gaat over bodyshaming en over jezelf goed voelen in je eigen lichaam. Het boek is ongetwijfeld geschreven met een positieve noot en is bedoeld om aan deze huidige maatschappij duidelijk te maken dat we ons niet mogen fixeren op het uiterlijk van iemand want dan verlies je de persoon uit het oog. Het uiterlijk op dit moment is niet hoe een persoon is en hoe hij zich voelt, voor vele mensen die niet de “juiste” maten hebben zijn ze niet op de wereld gekomen om te leven, maar om te overleven. Iemand die mager is, heeft anorexia, iemand die mollig is eet veel en zou maar minder moeten eten als men wilt afvallen. Mensen zijn niet op aarde gekomen om hun hele leven ongelukkig te zijn doordat anderen hen uitschelden met het lichaam waarin ze geboren zijn en waaraan ze niets kunnen doen. In haar boek vertelt Anke dan ook over haar eigen ervaringen, mensen die haar naroepen op straat en zeggen dat ze dik is, hoe ze nageroepen wordt aan het zwembad, hoe iemand dik lelijk wijf roept. Ze beschrijf in haar boek hoe alle mensen respect moeten hebben voor elkaar en inzien dat het uiterlijk slechts een cocon is waarin ieders unieke persoonlijkheid bloeit en leeft en dat is waar men moet naar kijken. Wauters schrijft op een vlotte wijze, maar het boek in één keer uitlezen is zeer moeilijk omdat het een zeer diepgaand boek is met een onderwerp dat bij vele mensen een taboe is. Anke probeert om dit taboe te doorbreken door er een verhaal over te schrijven en haar eigen ervaringen te delen om te tonen aan kinderen die dit ook meemaken dat ze niet alleen zijn en dat het niet hun fout is. Het boek heeft desondanks zijn moeilijk onderwerp een vlotte schrijfstijl en ze zorgt er dan ook voor dat je geraakt wordt: recht in je hart. Desondanks het zware onderwerp blijf je geboeid lezen, maar af en toe een pauze inlassen kan help om alles een beetje te laten bezinken.

[Jessica · Rating 4 out of 5]

Wauw, wat kan deze dame goed schrijven.

Scherpe analyses van de internalisering van bodyshaming. Rake stukken, rake observaties en vooral snijdt de auteur een onderwerp aan dat te weinig echte aandacht krijgt. Zonder zelfmedelijden en met mooie zinnen, gekaderd in een structuur die niet opdringt: een lust om te lezen.

Het laatste deel van het boek vond ik m.i. te veel boodschap met levenswijsheid, gericht aan meiden/vrouwen met vergelijkbare problemen. Dit beperkt het boek heel erg tot een kleine doelgroep, terwijl ik denk dat dit boek veel breder gericht had kunnen worden gezien het feit dat bodyshaming ten grondslag ligt aan een dieper maatschappelijk probleem.

Ik kijk uit naar nieuwe boeken van Anke Wauters. Mijn boodschap aan haar: ga dieper, en verder dan je eigen leefwereld: ik denk dat je veel te bieden hebt.

[Nikki · Rating 4 out of 5]

Bedankt Anke om dit boek te schrijven. Het was nodig. Ik ben trots en bewonder jou enorm voor je kracht en eerlijkheid. Je moet het maar durven, jezelf zo blootgeven. Chapeau.

Dit boek drukt je met de neus op de feiten.

Alles in dit boek heeft me op de een of andere manier geraakt. Ik ben van het ene gevoel in het andere gevallen en besefte op bepaalde momenten niet eens goed wat er vanbinnen met me gebeurde. Ik heb gehuild bij verschillende passages. Gehuild voor Anke, voor mezelf, voor alle mensen die zich konden herkennen in haar verhaal... En ik moet toegeven dat ik me ook slecht heb gevoeld, omdat ik ook soms de reflex heb om mensen automatisch te beoordelen op hun uiterlijk en ik nooit de impact daarvan heb kunnen inschatten. Ik voelde me schuldig, om iets later te beseffen dat ik ook vaak beoordeeld word en dus zelf een slachtoffer ben. De dubbelheid is enorm.

Het is geen boek om blij van te worden, maar het geeft tegelijkertijd veel hoop en rust. Ik voelde me vaak omarmt door Anke en haar lieve woorden en ben ervan overtuigd dat het vele mensen troost kan brengen, maar ook kan laten inzien wat woorden met mensen kunnen doen.

Dit boek krijgt van mij 4 sterren. Eerst en vooral omdat ik het voornamelijk moeilijk had met de verschillende Engelse citaten. Het Engels was voor mij van een iets hoger niveau. Hierdoor heb ik het gevoel dat ik hier en daar iets gemist heb. (En daar werd ik ambetant van.) En als tweede, omdat ik soms het gevoel had iets te lezen wat niet mocht gelezen worden. Klinkt misschien raar, maar ik kan het niet anders uitleggen.

Een boek dat ik zeker zal aanraden en nog vaak zal herlezen.

[Mieke · Rating 4 out of 5]

Ik kende de blog door de viraal gegane blogpost waarnaar het boek genoemd is. Hoewel het een schrijnend artikel was, had ik niet verwacht dat het boek deze toon zou hebben. Het gaat niet 'gewoon' over iemand die zich slecht in haar lichaam voelt, en haar eigen gevoelens daarover haarfijn en pijnlijk eerlijk fileert. Het boek gaat veel verder, en legt verbanden met feminisme en economie. Het is dus soms zware kost voor een 'waar gebeurd - fictie' boek, waarvoor ik mijn hersens moest gebruiken. Zeker de moeite om te lezen en verder te denken dan de platitudes over body shaming die vlot facebook rond gaan. En het laatste hoofdstuk, de oproep aan lotgenoten, deed mij toch een traantje wegpinken. Geslaagd!

[Sofie · Rating 5 out of 5]

Ik dacht voor een lange tijd dat ik alleen was. Dat niemand me begreep en niemand dat ooit zou doen. Dit boek liet me zien dat ik niet alleen was en dat alleen al liet me beter voelen. Dan waren er nog de dingen die Anke vertelde. Alles was zo oprecht en persoonlijk, maar vooral leerrijk
Voor iedereen die soms moeite heeft zichzelf te aanvaarden, van zichzelf te houden; lees dit boek.

[Marie Carpentier · Rating 3 out of 5]

Mokerslag. Pijnlijk - maar tegelijk hartverwarmend vertrouwd - herkenbaar. Weinig hoopvol wel... Een pleidooi voor zachtheid, voor liefde. Anke tovert met woorden.

[Kilien Natens · Rating 1 out of 5]

Kijk, ik ben geen opgever. Zelfs de boeken die me niet meteen meeslepen, lees ik gewoonlijk volledig uit. Het is dan ook erg ongewoon voor mij om na enkele hoofdstukken te besluiten om een boek tóch op te geven, maar deze keer kon ik gewoon niet meer. Tot drie keer toe zei ik tegen mezelf: “Toe, geef het nog één kans”, maar dit boek is zo deprimerend dat ik me er op den duur niet meer in kon vinden. Sterker nog, ik leek er depressief van te worden in plaats van geïnspireerd. Alleen de schrijfstijl is me toch nog één ster waard.

[Deathisun · Rating 2 out of 5]

Ik vond het boek niet interessant, maar dat is misschien ook omdat ik niet deel ben van het doelpubliek. ik ben geen vrouw, ik heb niet dezelfde ervaring als Anke Wouters, maar zodra dit boek uit was. was ik blij er klaar mee te zijn

[An-sofie Soens · Rating 3 out of 5]

Hard, pakkend, herkenbaar, meeslepend, gevoelig en persoonlijk.
Soms té van al het bovenstaande, soms net genoeg.

[Dimitri · Rating 2 out of 5]

Een situatieschets, een bloemlezing? In elk geval blijft het boek steken in algemeenheden, zonder dat we echt iets leren over welke inspanningen mevrouw Wauters levert om haar toestand te verbeteren.

[Lynn · Rating 1 out of 5]

Nogal negatief.

[Ellen Voets · Rating 2 out of 5]

Een boek met een aantal belangrijke boodschappen. Non-fictie blijft echter moeilijk voor mij om te lezen, omdat ik dit soort relaas net iets te chaotisch vind.

[Margaux Adams · Rating 3 out of 5]

zeker zwaar

[Amber · Rating 4 out of 5]

Heel mooi wel heel persoonlijk en voor sommigen heel accuraat. Heel mooi boek om eens de ogen van mensen te openen.

[Tuur Van · Rating 1 out of 5]

not gon lie bruh this shit is pure dookie. This shit stinks.

[Renato · Rating 1 out of 5]

This shit ass

[Evelien · Rating 3 out of 5]

It's not my favorite writing style (maybe it was too personal) but it was okay. Not everything resonated with me but some things and sentences did. Uncomfortably so.

[Kate Neyts · Rating 3 out of 5]

Ik begon te lezen met een grote interesse en hoge verwachtingen, door het voorwoord nog maar eens versterkt. Maar ik liep verloren in de quotes en verwijzingen naar anderen (schrijvers, poëten, rolmodellen), in de onzekerheid en in het bijna verontschuldigen van het schrijven van een boek. Ik vond er niet in terug wat ik eigenlijk echt wou lezen: haar reële ervaringen en emoties. Ik ben gestopt met lezen, met spijt, maar met reden. Wel erg veel respect voor haar durf en eerlijkheid.

[Lien · Rating 4 out of 5]

In één adem lees ik dit boek. Het is zo belangrijk dat zacht weefsel zacht wordt behandeld... In de eerste plaats is er het toestaan, de verwondering van vormen, de veruiterlijking van het concept mens.
« Alle lijven mogen blijven »

[Sasha · Rating 5 out of 5]

I’d been dying to read this Dutch book of essays for almost two years now, but I wanted to be in the right mindset before I picked up a book about bodyshaming and body image. Apparently a Readathon proved to be the best excuse to finally pick it up. You know that everything Wauters describes really happened to her, and it is harrowing to read it. All I wanted to do was reach through the pages and give her a massive hug. I’m so glad I’ve finally read it, and I honestly think it’s a book everyone should read (if you speak Dutch, that is).

[Els · Rating 3 out of 5]

Nog wat onvast en iets te weinig gestructureerd naar mijn mening. Ik vind het heel leuk dat Anke zo belezen is, maar ik heb het gevoel dat ze haar eigen stem nog meer moet vinden.
Voor de rest vind ik het heel dapper dat ze haar lezers een heel grote inkijk in haar privéleven geeft. Ik zag ook hele originele metaforen en de ontwikkeling van een prachtige schrijfstijl. Een auteur in wording!
En: Wat een schoft was die ene kerel uit haar studententijd toch! Moge hij snel kaal en impotent worden. Hetzelfde trouwens voor die hangjongeren aan het zwembad.

[Anke · Rating 5 out of 5]

Waw. Gewoon waw. Ik wil schreeuwen en dansen want dit boek is te fantastisch. Persoonlijk, confronterend, ontroerend en vooral heel herkenbaar. Een absolute aanrader! Ik hoop dat het vertaald wordt. En nu ga ik eventjes wandelen om alles te laten bezinken.

[Magaly Mondy · Rating 3 out of 5]

Confronterend!

[Ruth Govaerts · Rating 5 out of 5]

Zo ontzettend menselijk.
Pijnlijk in al haar herkenbaarheid.
Boos op de wereld, maar vooral boos op jezelf.
5/5 – Sterke, eerlijke madam!

[Ils · Rating 2 out of 5]

'

[Anne Neys · Rating 2 out of 5]

Moeilijk om hier sterren aan te geven...
Moedig dat ze dit wilde schrijven.
Ik moet zelfs toegeven dat ik het boek niet volledig las, steeds vaker stukken heb overgeslagen. Ik had voortdurend het gevoel dat er heel veel herhaald werd en dat het boek makkelijk minder dan de helft kon zijn. Er waren ook wel stukken in die me wel aanspraken, dan dacht ik "ok, we zijn vertrokken, het wordt een goed boek" maar dan kreeg ik weer het herhalinsgevoel.
Jammer, want ik wilde het boek echt wel helemaal goed vinden. Misschien wel haar volgend boek...