1e druk / edition / édition / Ausgabe, Gevouwen rug / Folded back / 9789044606720 / Numbered first prints Dutch Literature / Nederlands / Dutch / Néerlandais / Niederländisch / paperback / 14 x 21 cm / 336 .pp /
Herman Brusselmans is een Vlaamse schrijver, dichter en columnist. Hij debuteerde in de jaren tachtig en groeide uit tot een van de meest productieve en herkenbare stemmen in de Nederlandstalige literatuur. Brusselmans schrijft romans, verhalen, poëzie en columns, waarin autobiografische elementen, satire en maatschappijkritiek regelmatig samenkomen. Hij schuwt controverse niet en was meermaals onderwerp van publieke discussies en rechtszaken, wat zijn imago als polemisch auteur versterkte. Tegelijkertijd wordt hij geprezen om zijn taalgevoel, timing en vermogen om banaliteit en existentiële vervreemding te combineren. Hij geldt als een eigenzinnige, invloedrijke figuur binnen de Vlaamse literatuur, die bewust buiten het literaire establishment opereert.
Flauwe humor, die maar door en door gaat, pure onzin. Moest vaak hardop lachen. Tijdens het vertellen van het absurde verhaal deelt de schrijver allerlei metabespiegelingen met de lezer. Die maken het boek nog absurder en grappiger.
Onmogelijk eigenlijk om dit boek te raten. Het verhaal is flinterdun en komt er eigenlijk op neer dat Herman zich rokend, drinkend en vooral over sex fantaserend van kroeg naar kroeg sleept en daar wonderlijke gesprekken voert. De wijze waarop Brusselmans zijn verbale tsunami over de lezer uitstort heeft echter ook zeker iets geniaals. En vanzelfsprekend lig je af en toe krom van het lachen. Leuk ook om te lezen dat Brusselmans zo'n liefhebber is van de Belgische monarchie, vooral van prinses Mathilde. Uiteindelijk vind ik het erg leuk om eens wat van hem te hebben gelezen, maar het boek nodigde mij ook weer niet direct uit om meteen weer een boek van hem aan te schaffen.
Herman Brusselmans' keesje Woody is dood. Haar staartje zal nooit meer kwispelen. Brusselmans is eenzaam, verdrietig en angstig, en goed op dreef in een alternatieve werkelijkheid waarin prinses Mathilde uitwerpselen de dieperik in jaagt alsof ze een vrouw is zoals u en ik (het idee!). Ook drinkt Brusselmans (sedert 1993 geheelonthouder) opnieuw, voornamelijk whisky, hetgeen hem in vele cafés brengt waar avonturen nooit ver weg zijn. Zo verwordt Het spook van Toetegaai op een zeker ogenblik tot een ongeëvenaarde misdaadroman, waarin de spanning op iedere bladzijde te snijden is, en waarbij ik mijn adem pas hervond wanneer de dader geklist werd en het jonge slachtoffer opnieuw vereend werd met haar familie. Van mijn vinger- en teennagels bleef dan al geruime tijd niets meer over. Tot het spook van Toetegaai mij komt halen, zal ik deze roman warm aanbevelen aan eenieder die van tijd tot tijd een hoop stront door zijn aars perst.
Leuke schrijfstijl, het is eens iets anders. Af en toe verscheen er een glimlach op mijn gezicht. Helaas had je het op den duur wel gehad, omdat er nagenoeg niets verandert. Aparte stijl.
Mijn eerste Brusselmans ervaring en het viel super goed mee. Niet echt wetend wat te verwachten vond ik dit boek zeer geslaagd. De humor en schrijfstijl zijn boven alle peilen. Het verhaal is niks speciaals en leidt nergens naartoe, maar de ervaringen, conversaties, en redeneringen zijn om luidop mee te lachen (op positieve manier).