Le jour où il va déclarer le décès de sa mère, Christian Dewandelaer, apprend que son père qu'il croyait mort depuis trente ans a en fait disparu un soir d'orage... Le jour où il va déclarer le décès de sa mère, Christian Dewandelaer, un médecin d'une banlieue ouvrière d'Anvers, apprend que son père qu'il croyait mort depuis trente ans a en fait disparu un soir d'orage. Bouleversé par cette révélation, il entreprend alors une enquête, fouillant ses propres souvenirs, interrogeant les enquêteurs de l'époque, furetant dans la maison familiale, à présent silencieuse. Lorsqu'il découvre dans la bibliothèque de son père un grand nombre d'ouvrages traitant du mystère de l'Atlantide, il acquiert peu à peu la certitude que celui-ci n'est pas mort, mais qu'il a fui, irrésistiblement attiré vers un Ailleurs inconnu. Une toile d'inspiration surréaliste le persuade de l'existence de cet autre monde, sans qu'il ne puisse toutefois – ni ne veuille- en deviner la nature.
Un soir d'hiver, Christian est appelé auprès d'une jeune femme qui a tenté de se suicider en se jetant à l'eau. Il croit reconnaître en elle Eveline, l'amour disparu de sa jeunesse...
Magnifique méditation sur le temps, variation sur le thème de la perte, roman de l'attente mettant en scène un héros confronté à un monde dont lui échappera toujours l'ultime explication, Retour en Atlantide est un texte d'une extraordinaire intensité poétique. Un envoûtant " thriller poétique ", où le passé et le présent s'entrecroisent jusqu'au vertige, où les péripéties de l'infime tiennent lieu de coups de théâtre.
Wat mij opvalt - en zeer veel plezier doet - is dat het werk van Lampo in de media dan dood mag zijn, maar op Goodreads blijkbaar nog springlevend. En dat hij ook nog lezers heeft die jonger zijn dan de generaties die hem op de schoolbanken hebben leren kennen (en waartoe ook ik behoor). "Terugkeer naar Atlantis" trok mij aan vanwege de titel, de ideeënrijkdom, de sfeer, de barokke poëzie. Ik kan me nog perfect herinneren waar en wanneer ik dit boek gelezen heb: in mijn jongenskamer, met mijn voeten op de centrale verwarming (en buiten sneeuwde het).
Mooi verhaal. Prachtige taal. Lampo was bekend voor zijn magisch-realisme. Ook dit boek wordt soms magisch-realistisch genoemd, maar de onverklaarbare dingen in dit verhaal zijn niet erg talrijk. Je kan er dus als lezer makkelijk in meegaan. Zeer vlot geschreven, zodat het boek snel uit is. Fijn om nog eens een glimp van de maatschappij van toen op te vangen. Wat was het toch een heel andere tijd.
Vooral bij de eerste paar bladzijdes dacht ik: gaat mijn leerling überhaupt door dit gedeelte heen komen en gaat hij iets van dit boek begrijpen? Het begin sprak mij niet aan door de sfeer die er wordt neergezet. Er gebeurt niets, maar ik zou ook niet per se willen weten wat er komt. Later bleek er toch wel een interessant verhaal achter te zitten. Wat hebben al deze mysterieuze mensen met de dokter (de ik-persoon) te maken? Ik heb het daarna heel snel uitgelezen. De sfeer wordt goed uitgedrukt en je voelt wel mee met de hoofdpersoon. Het magisch-realisme zie je duidelijk terug, dus het past zeer zeker binnen deze stroming. Het is een goed te doen boek, maar door het begin was het voor mij geen drie punten waard.
Als ik een Nederlandstalig boek lees, erger ik mij vaak aan het taalgebruik: veel schrijvers hebben een voorliefde voor uitgesproken literair taalgebruik, en dat komt dan gekunsteld over tenzij ze uitzonderlijk veel talent hebben. Stel je niet zo aan, probeer het simpel te houden, Nederlandstaligen! In andere talen heb ik daar niet zoveel last van, misschien omdat ik die niet voldoende beheers om dat soort dingen op te merken, of misschien is dit toch typisch voor ons taalgebied, of misschien heb ik gewoon ongelijk en is het mijn eigen taalgevoel dat tekort schiet? Geen idee, maar Hubert Lampo heeft er in elk geval geen last van, en daarom alleen al krijgt dit boek van mij vier sterren.
Het magisch realisme dat di boek doorgrondt en tegelijkertijd de ongelofelijke klaarheid verwoordt temidden van een landschap badend in de ochtendmistflarden. Mooier dan dit kan ik het niet brengen.
-Bijzonder dat elk woord ertoe doet en je daardoor aandachtig moet zijn om het boek te lezen. - Bijzonder hoe Lampo sommige dingen onder woorden brengt (zie quotes bij spoilers). - Het is het eerste boek met magisch-realisme erin, las ik ergens. Maar ik had daar iets anders bij verwacht. Dingen die in het echt niet kunnen, zoals dat een personage in een boek terechtkomt ofzo. Blijkbaar heeft dat weer een andere naam? Op Wikipedia staat hierover: 'een richting in de kunst waarin een poging wordt gedaan de werkelijkheid te verbinden met een andere of hogere werkelijkheid, waardoor hallucinerende beelden of droomeffecten ontstaan' en ook 'vervaagt de grens van ruimte en tijd en verschijnen ineens fantastische personages met bovenmenselijke krachten.' Dus dan heb ik toch gelijk... Ik zie dat helemaal niet terug in het boek (of komt dat deels doordat het nu zó normaal is om zo te schrijven en toen niet? mwoah), behalve misschien soort van aan het eind iemand die gelooft dat er een wereld anders dan deze wereld bestaat. - Ik vind het leuk dat het anders is dan wat ik meestal lees. Ook het ouderwetse woordgebruik en de ouderwetse scenes zijn boeiend. - Hoofdpersoon, dokter Christiaan, is echt een lieverd. - Het gaat over berusting, verwondering en het dagelijks leven in een arme buurt in België. - Ik vind het zelf jammer dat ik met redelijk belangrijke vragen blijf zitten, zoals: waarom heeft nooit iemand het hoofdpersonage dat ene (ik zeg hier even niet wat) verteld?!
Sterk verhaal over een veertiger, arts, die ontdekt na de dood van zijn moeder dat zijn vader nooit officieel als dood werd verklaard. Je moet wel wat in zijn schrijfstijl van soms lange geconstrueerde zinnen komen, met in deze editie verouderde Nederlandse woorden, maar je merkt wel dat een echt schrijver je meeneemt in het verhaal en je weet te raken. Dit doet hij door oog te hebben voor details (in naturalistische omschrijvingen) en je mee te nemen in een wereld met magisch-realistische elementen, waarbij het mysterieuze Atlantis eerder als een allegorie gebruikt wordt voor een gevoel waar hij uiteindelijk erkenning aan moet geven.
De Terugkeer naar Atlantis (1953) begint traag en met neigingen die we in deze tijd als cliché zouden bestempelen, maar goed over de helft krijgt de kracht van een klassiek drama de overhand en krijgt het de ene onverwachte, soms magische wending na de ander. Inspirerend boek, dat mij uitnodigt om te schrijven.
Uiteindelijk iets over de helft gestopt. Op zich niet een slecht boek maar door de manier waarop het geschreven is gewoon een boek waar je echt je aandacht bij moet trekken om het te snappen. De enige reden dat ik dit boek ook pas was voor mijn leeslijst Nederlands. En met iets meer dan de helft moet ik genoeg gelezen hebben.
Een fantastisch boek over verlies, weemoed, en de verbondenheid van alle dingen. Ik begrijp dat de (vooral in het begin) beschrijvende en uitgerekte zinnen lezers afschrikt, maar ik vond het verhaal juist intens, aangrijpend en surrealistisch. In één weekend uitgelezen. Komt hoog op mijn lijstje.
Prachtig taalgebruik! Een woorden tovenaar. Tempo van het boek is laag, beetje vergelijkbaar met de “het bureau” serie van Voskuil. Ik lees meestal boeken met meer vaart en moest er wel een beetje aan wennen weer. Enige wat ik echt niet prettig vond was de volle bladspiegel.
boeken met hele lange zinnen schrikken mij altijd een beetje af, maar zodra ik er echt voor ga zitten kan ik er wel van genieten. bij dit boek was dat dus ook zo, echt prachtig geschreven.
Een heleboel mooie zinnen, maar het komt wat agrarisch over (wat een beetje aan de tijdsgeest - eerste druk 1953 - ligt). Ik had persoonlijk meer van dit boek verwacht. Dit is niet mijn ding.