Meet veel zin ben ik het boek “virus” beginnen te lezen. De korte inhoud op de achterflap en het thema spraken me direct aan. Maar tijdens het lezen werd het boek steeds meer een teleurstelling. Het boek werd een beetje voorspelbaar. Het verhaal begon met veel mysterie en veel vragen waarbij het antwoord onbekend bleef. De aanwijzingen van de mysteries die zogezegd discreet in het verhaal moesten verwerkt worden waren voor mij veel te duidelijk.
Ook werden sommige karakters in het boek iets te oppervlakkig voorgesteld en vond er niet echt een evolutie plaats die karakters aantrekkelijker konden maken. Alhoewel ik het hoofdpersonage (door wiens ogen je het verhaal mee volgt) wel heel goed werd beschreven vond, zoals zijn persoonlijkheid en karaktereigenschappen. En het feit dat het personage het syndroom Gilles de la Tourette had gaf een leuke wending aan het verhaal, aan de hand van dit syndroom kon de schrijver Mirjam Mous een interessanter verhaal schrijven. Het verhaal illustreerde ook deels hoe het is om te leven met Gilles de la Tourette. Een syndroom waar ik zelf nog niet veel over wist. Er waren veel eigenschappen van het hoofdpersonage die te linken waren aan het syndroom, maar deze werden niet te duidelijk en overtollig weergegeven. Ik vond het mooi hoe het hoofdpersonage zijn syndroom personifieerde, het hoofdpersonage gaf het syndroom een eigen bestaan. Er werd ook in het boek aangetoond wanneer het personage last had van zijn Gilles de la Tourette uitvallen. De uitspraken en bewegingen als gevolg van het syndroom werden cursief geschreven. Meestal gaven die uitspattingen grappige taferelen en situaties weer. Verder vond ik dat het hoofdpersonage wel een beetje eigenwijs was, op een manier die doet denken aan het stripfiguur Jommeke. En dat is toch wel een strippersonage waar ik mij dikwijls aan erger.
Ik vond dat de opbouw van het boek tegenviel. Het begon allemaal met een mooie start. Er was een mooie verhouding van een spannend en mysterieus begin. Maar voor mij werd die goede opbouw overspoeld door een slecht en te luchtig midden en slot. Soms werd het verhaal een beetje saai en aanslepend. Vaak heeft het hoofdpersonage iets niet door wat kan lijden tot een oplossing van een mysterie. Waardoor er extra pagina’s werden geschreven met onnodige saaie beschrijvingen. Doorheen het verhaal doen er zich ook veel herhalingen voor, steeds komt er toevallig iets op het pad. Meestal exact wat het personage nodig heeft. Ook het einde vind ik tegenvallen, op enkele pagina’s wordt elk mysterie 1 voor 1 ontknoopt, het lijkt wel alsof de schrijver gewoon weg niet wil verder schrijven.
Er zijn een aantal dingen die ik zou herschrijven, voornamelijk het einde. Maar ook vind ik dat het hoofdpersonage wat meer tegenslag mag krijgen, waardoor het wat leuker lezen wordt. En er mogen wat grotere plottwisten zijn die je doen snakken om meer te lezen. Al bij al vind ik wel dat de schrijver een creatief onderwerp had gekozen, het is een goed bedacht concept. Maar ik vind dat ze wat meer aandacht moest besteden aan de details om het verhaal wat meer op te zwiepen.