What do you think?
Rate this book
Clérambault
Romain Rolland (1866-1944)
"Agénor Clerambault, assis sous la tonnelle de son jardin de Saint-Prix, lisait à sa femme et à ses enfants l’Ode qu’il venait d’écrire à la Paix souveraine des hommes et des choses : Ara Pacis Angustae. Il y voulait célébrer l’avènement prochain de la fraternité universelle.
C’était un soir de juillet. Sur la cime des arbres un dernier rayon rosé était posé. À travers la buée lumineuse, jetée comme une voilette sur la pente des collines et sur la plaine grise et la Ville lointaine, les vitres de Montmartre flambaient d’étincelles d’or. Le dîner venait de finir. Clerambault, appuyé sur la table non desservie, promenait, en parlant, son regard plein d’une joie naïve, de l’un à l’autre de ses trois auditeurs. Il était sûr d’y trouver le reflet de son contentement.
Sa femme Pauline avait peine à suivre le vol de ses images : toute lecture à haute voix la faisait tomber, dès la troisième phrase, dans un état de somnolence où les soucis du ménage prenaient une place saugrenue : on eût dit que la voix du lecteur les excitât à chanter, comme des serins en cage. Elle avait beau se forcer à suivre sur les lèvres de Clerambault et à mimer des lèvres les mots dont elle n’entendait plus le sens, ses yeux machinalement notaient un trou dans la nappe, ses mains ramassaient des miettes sur la table, son cerveau s’obstinait à une addition récalcitrante, jusqu’au moment où le regard de Clerambault semblait la prendre en faute. Alors elle se hâtait de se raccrocher aux dernières syllabes perçues, elle s’extasiait en bredouillant un lambeau de vers, (jamais elle n’avait pu citer un vers, exactement) :
– Comment est-ce que tu as dit cela, Agénor ? Répète encore la phrase... Dieu ! que c’est joli !...
Sa fille, la petite Rose, fronçait les sourcils. Maxime, le grand garçon, grimaçait railleusement et disait, agacé :
– Maman, n’interromps pas toujours !
Mais Clerambault souriait et tapotait affectueusement la main de sa bonne femme."
Agénor Clerambault est un poète reconnu qui aime sa famille. A la déclaration de la guerre, il encense la "guerre contre le boche"... Il glorifie le patriotisme. Mais la mort de son fils au combat provoque chez lui une prise de conscience : il dénonce la guerre et oeuvre pour la paix... Incompris, méprisé, insulté, il est seul pour ce combat.
"J'ai fermé les yeux de mon fils et lui me les a ouverts."
"Agénor Clerambault, assis sous la tonnelle de son jardin de Saint-Prix, lisait à sa femme et à ses enfants l’Ode qu’il venait d’écrire à la Paix souveraine des hommes et des choses : Ara Pacis Angustae. Il y voulait célébrer l’avènement prochain de la fraternité universelle.
C’était un soir de juillet. Sur la cime des arbres un dernier rayon rosé était posé. À travers la buée lumineuse, jetée comme une voilette sur la pente des collines et sur la plaine grise et la Ville lointaine, les vitres de Montmartre flambaient d’étincelles d’or. Le dîner venait de finir. Clerambault, appuyé sur la table non desservie, promenait, en parlant, son regard plein d’une joie naïve, de l’un à l’autre de ses trois auditeurs. Il était sûr d’y trouver le reflet de son contentement.
Sa femme Pauline avait peine à suivre le vol de ses images : toute lecture à haute voix la faisait tomber, dès la troisième phrase, dans un état de somnolence où les soucis du ménage prenaient une place saugrenue : on eût dit que la voix du lecteur les excitât à chanter, comme des serins en cage. Elle avait beau se forcer à suivre sur les lèvres de Clerambault et à mimer des lèvres les mots dont elle n’entendait plus le sens, ses yeux machinalement notaient un trou dans la nappe, ses mains ramassaient des miettes sur la table, son cerveau s’obstinait à une addition récalcitrante, jusqu’au moment où le regard de Clerambault semblait la prendre en faute. Alors elle se hâtait de se raccrocher aux dernières syllabes perçues, elle s’extasiait en bredouillant un lambeau de vers, (jamais elle n’avait pu citer un vers, exactement) :
– Comment est-ce que tu as dit cela, Agénor ? Répète encore la phrase... Dieu ! que c’est joli !...
Sa fille, la petite Rose, fronçait les sourcils. Maxime, le grand garçon, grimaçait railleusement et disait, agacé :
– Maman, n’interromps pas toujours !
Mais Clerambault souriait et tapotait affectueusement la main de sa bonne femme."
Agénor Clerambault est un poète reconnu qui aime sa famille. A la déclaration de la guerre, il encense la "guerre contre le boche"... Il glorifie le patriotisme. Mais la mort de son fils au combat provoque chez lui une prise de conscience : il dénonce la guerre et oeuvre pour la paix... Incompris, méprisé, insulté, il est seul pour ce combat.
"J'ai fermé les yeux de mon fils et lui me les a ouverts."
193 pages, Paperback
First published January 1, 1920
2 people are currently reading
100 people want to read
About the author
Romain Rolland
1,247 books474 followersVaried works of French writer Romain Rolland include
Jean Christophe
(1904-1912), a series of satirical novels; he won the Nobel Prize of 1915 for literature.
The committee awarded him "as a tribute to the lofty idealism of his literary production and to the sympathy and love of truth with which he has described different types of human beings."
https://en.wikipedia.org/wiki/Romain_...
The committee awarded him "as a tribute to the lofty idealism of his literary production and to the sympathy and love of truth with which he has described different types of human beings."
https://en.wikipedia.org/wiki/Romain_...
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
November 17, 2025
دوران دانشجویی مجبور بودم روی شعری فرانسوی تفسیر بنویسم شعری درباره وطنپرستی و زشتی جنگ. یادمه چطور هر بیتش رو اونقدر پیچ و تاب میدادم و آرایه و استعاره بهش میچسبوندم تا بعد احساسی ش بیشتر به چشم بیاد. نتیجه ش ی متن پرطمطراق میشد که مثه ی سخنرانی حماسی صدا میداد، اما همون حماسهزدگی عملا رنج درونی شاعر رو خفه میکرد. انگار به جای اینکه شعر رو توضیح بدم، براش ی قاب ضخیم میساختم که خودش دیگه از پشت اون دیده نمیشد...
کلرامبو برای من چیزی شبیه همون تجربه بود. اگرچه نمیشه ارزش خیالپردازی و دغدغهی ادبی رولان را نادیده گرفت، اما رمانش بهجای اینکه ضربهی جنگ رو "زندگیشده" و دردش رو "قابل لمس" نشون بده، گاهی شبیه همون تفسیرهای دانشجویی مقرراتی و آغشته به شور و شعاره، پر از احساسات و جملات بزرگ، اما کماثر از نظر عاطفهی واقعی.
رولان اینجا بیشتر شبیه ی سخنران شاعر میشه تا ی رماننویس که بخواد با پیچوخم داستان و عمق شخصیتها خواننده رو درگیر کنه.
رولان بیشک قلم شاعرانه ای داره و از نظر ادبی جملههای درخشان کم نداره. همین زبان پرظرافت، جذابیت کتابه اما در عین حال بزرگترین مانعش هم هست. کلرامبو بهجای اینکه روی پاهای قصه راه بره، روی بالهای قصیده سرایی پرواز میکنه و همین باعث میشه بسیاری از رنجهای جنگ که باید با جزئیات و فردی شده و زیسته شده منتقل بشن، در سایهی توصیفات پر زرق و برق گم بشن.
رمان از اون تیپ کارهاییه که دغدغه داره، پیام داره، حرف داره…اما شخصیتها در اون کمتر زندگی میکنن و بیشتر حامل ایده هستن.
در نتیجه، اثر از نظر هنری زیباس اما از نظر رمانبودن ناقصه. و این نقصیه که خاص کلرامبو نیست اما اینجا در اوج خودشه . اگر رولان در ژان-کریستف یا جان شیفته تونسته بود بین رمان و بیانگریش تعادل برقرار کنه، در این کتاب این تعادل بهوضوح بههم خورده.
از نظر فلسفی، کلرامبو متنیه درباره ی تنهایی وجدان. درباره انسانی که اول تحت تاثیر موج وطنپرستی و جنگ به وجد میاد، اما بعد از مرگ پسرش در همین راه، نظرش برمیگرده و بجای تبعیت کورکورانه از ی تصور جمعی، از همه ی نظریه های جمعی قبلی فاصله میگیره. این بازگشت به خود، نقطهی مهم اثر ه: جایی که کلرامبو خودش رو میشناسه، و همین خودشناسی بهای سنگینی براش داره...طردشدن، تنها شدن و قرار گرفتن در موقعیت نامطلوب فردی که آینده رو میبینه ولی صداش جایی شنیده نمیشه.
این خط فکری، یکی از امضاهای رولان در مواجهه با جنگ جهانی اوله، اون همیشه بین وجدان فردی و جنون جمعی خطوط پررنگی میکشه.
اما مشکل اینجاست که این ایدهها اونقدر مستقیم و رو خط بیان میشن که فرصتی برای تجربهی عمیقشون از طریق روایت باقی نمیمونه.
برای من، کلرامبو از اون دسته آثاره که میخواد تلنگر بزنه، اما چون ابزار داستانیش کافی نیست، در حد اشاره های سطحی میمونه. درد جنگ در این رمان کمتر در بدن داستان میشینه و بیشتر در زبان منتشر میشه. همین زبان شاعرانه باعث میشه تجربهی جنگ نه بیرحمانه باشه، نه سهمگین، و نه حتی اونقدری واقعی که خواننده رو به همدلی عمیق بکشه.
من با علاقهای که به داستانهای واقعگرایانهتر دارم، این مدل لطافت در مواجهه با خشونت جنگ را کمتر دوست دارم، شاید برا همین بود که کتاب برام گاهی خستهکننده جلو می رفت.
با همهی اینها، نمیشه فراموش کرد که رولان نویسندهایه زیر سایهی بحرانهای قرن بیستم، اون نه پناه به خشونت تصویری میبره، نه به رئالیسم تلخ. راه اون همیشه نرمی، اخلاقگرایی و امیدوارانه نگاه کردن به انسان بوده.
کلرامبو هم در همین خطه، نقدی اخلاقیه بر جنگ، و نه ی روایت خونچکان و خشن.
و شاید گاهی بد نباشه بهجای اینکه فقط با قلمهای سنگین و بیرحم سراغ جنگ برم، به نگاه لطیف ی نویسندهی اخلاقگرا هم توجه کنم، حتی اگه این لطافت برای خوانندهای مثه من، همیشه کافی یا جذاب نباشه.
کلرامبو رمانیه محترم اما نه چندان تکاندهنده، شاعرانه و زیبا، اما نه قدرتمند. پر از جملههای قشنگ، اما از باب تجربهی انسانی چندان ملموس نیست. اثریه که پشتش ایده و هدف و پیام هست اما از حیث قصه و موندگاری یا پردازش ی شخصیت نمادین داستانی که تصویرش گوشه ی ذهنم حک بشه، از رقابت با آثار دیگه جا میمونه...
امتیاز من هم برای کلرامبو به احترام نگاه انسانی رولانه، نه با واقعیت تجربهی شخصیم از خوندن این کتاب.
کلرامبو برای من چیزی شبیه همون تجربه بود. اگرچه نمیشه ارزش خیالپردازی و دغدغهی ادبی رولان را نادیده گرفت، اما رمانش بهجای اینکه ضربهی جنگ رو "زندگیشده" و دردش رو "قابل لمس" نشون بده، گاهی شبیه همون تفسیرهای دانشجویی مقرراتی و آغشته به شور و شعاره، پر از احساسات و جملات بزرگ، اما کماثر از نظر عاطفهی واقعی.
رولان اینجا بیشتر شبیه ی سخنران شاعر میشه تا ی رماننویس که بخواد با پیچوخم داستان و عمق شخصیتها خواننده رو درگیر کنه.
رولان بیشک قلم شاعرانه ای داره و از نظر ادبی جملههای درخشان کم نداره. همین زبان پرظرافت، جذابیت کتابه اما در عین حال بزرگترین مانعش هم هست. کلرامبو بهجای اینکه روی پاهای قصه راه بره، روی بالهای قصیده سرایی پرواز میکنه و همین باعث میشه بسیاری از رنجهای جنگ که باید با جزئیات و فردی شده و زیسته شده منتقل بشن، در سایهی توصیفات پر زرق و برق گم بشن.
رمان از اون تیپ کارهاییه که دغدغه داره، پیام داره، حرف داره…اما شخصیتها در اون کمتر زندگی میکنن و بیشتر حامل ایده هستن.
در نتیجه، اثر از نظر هنری زیباس اما از نظر رمانبودن ناقصه. و این نقصیه که خاص کلرامبو نیست اما اینجا در اوج خودشه . اگر رولان در ژان-کریستف یا جان شیفته تونسته بود بین رمان و بیانگریش تعادل برقرار کنه، در این کتاب این تعادل بهوضوح بههم خورده.
از نظر فلسفی، کلرامبو متنیه درباره ی تنهایی وجدان. درباره انسانی که اول تحت تاثیر موج وطنپرستی و جنگ به وجد میاد، اما بعد از مرگ پسرش در همین راه، نظرش برمیگرده و بجای تبعیت کورکورانه از ی تصور جمعی، از همه ی نظریه های جمعی قبلی فاصله میگیره. این بازگشت به خود، نقطهی مهم اثر ه: جایی که کلرامبو خودش رو میشناسه، و همین خودشناسی بهای سنگینی براش داره...طردشدن، تنها شدن و قرار گرفتن در موقعیت نامطلوب فردی که آینده رو میبینه ولی صداش جایی شنیده نمیشه.
این خط فکری، یکی از امضاهای رولان در مواجهه با جنگ جهانی اوله، اون همیشه بین وجدان فردی و جنون جمعی خطوط پررنگی میکشه.
اما مشکل اینجاست که این ایدهها اونقدر مستقیم و رو خط بیان میشن که فرصتی برای تجربهی عمیقشون از طریق روایت باقی نمیمونه.
برای من، کلرامبو از اون دسته آثاره که میخواد تلنگر بزنه، اما چون ابزار داستانیش کافی نیست، در حد اشاره های سطحی میمونه. درد جنگ در این رمان کمتر در بدن داستان میشینه و بیشتر در زبان منتشر میشه. همین زبان شاعرانه باعث میشه تجربهی جنگ نه بیرحمانه باشه، نه سهمگین، و نه حتی اونقدری واقعی که خواننده رو به همدلی عمیق بکشه.
من با علاقهای که به داستانهای واقعگرایانهتر دارم، این مدل لطافت در مواجهه با خشونت جنگ را کمتر دوست دارم، شاید برا همین بود که کتاب برام گاهی خستهکننده جلو می رفت.
با همهی اینها، نمیشه فراموش کرد که رولان نویسندهایه زیر سایهی بحرانهای قرن بیستم، اون نه پناه به خشونت تصویری میبره، نه به رئالیسم تلخ. راه اون همیشه نرمی، اخلاقگرایی و امیدوارانه نگاه کردن به انسان بوده.
کلرامبو هم در همین خطه، نقدی اخلاقیه بر جنگ، و نه ی روایت خونچکان و خشن.
و شاید گاهی بد نباشه بهجای اینکه فقط با قلمهای سنگین و بیرحم سراغ جنگ برم، به نگاه لطیف ی نویسندهی اخلاقگرا هم توجه کنم، حتی اگه این لطافت برای خوانندهای مثه من، همیشه کافی یا جذاب نباشه.
کلرامبو رمانیه محترم اما نه چندان تکاندهنده، شاعرانه و زیبا، اما نه قدرتمند. پر از جملههای قشنگ، اما از باب تجربهی انسانی چندان ملموس نیست. اثریه که پشتش ایده و هدف و پیام هست اما از حیث قصه و موندگاری یا پردازش ی شخصیت نمادین داستانی که تصویرش گوشه ی ذهنم حک بشه، از رقابت با آثار دیگه جا میمونه...
امتیاز من هم برای کلرامبو به احترام نگاه انسانی رولانه، نه با واقعیت تجربهی شخصیم از خوندن این کتاب.
October 3, 2023
Free download available at Project Gutenberg
3* Jean-Christophe: Dawn, Morning, Youth, Revolt (Jean-Christophe, #1)
4* Jean-Chistophe, V.2 - A revolta, A Feira na Praca, Antoinette (Jean-Christophe, #2)
5* Jean-Christophe: Journey's End (Jean-Christophe, #3)
5* L'âme enchantée, tome 1: Annette et Sylvie
5* L'âme enchantée II: l'été
5* L'âme enchantée III : mère et fils
5* Mahatma Gandhi - The Man Who Became One With the Universal Being
5* Pierre et Luce
3* Clérambault: Histoire d'une conscience libre pendant la guerre
TR L'âme enchantée. IV. L'annonciatrice (Anna Nuncia)
TR Vie de Tolstoy
TR Colas Breugnon
TR Vie de Beethoven
About Romain Rolland:
Romain Rolland: the man and his work by Stefan Zweig
3* Jean-Christophe: Dawn, Morning, Youth, Revolt (Jean-Christophe, #1)
4* Jean-Chistophe, V.2 - A revolta, A Feira na Praca, Antoinette (Jean-Christophe, #2)
5* Jean-Christophe: Journey's End (Jean-Christophe, #3)
5* L'âme enchantée, tome 1: Annette et Sylvie
5* L'âme enchantée II: l'été
5* L'âme enchantée III : mère et fils
5* Mahatma Gandhi - The Man Who Became One With the Universal Being
5* Pierre et Luce
3* Clérambault: Histoire d'une conscience libre pendant la guerre
TR L'âme enchantée. IV. L'annonciatrice (Anna Nuncia)
TR Vie de Tolstoy
TR Colas Breugnon
TR Vie de Beethoven
About Romain Rolland:
Romain Rolland: the man and his work by Stefan Zweig
January 2, 2019
Libro que debería ser de obligada lectura en tiempos como estos (y en todos).
El nobel Romain Rolland narra fantásticamente la metamorfosis que sufre Clerambault, su protagonista, al sufrir la muerte de su hijo durante los inicios de la I Guerra Mundial. Tras ser un beligerante patriota más, que considera la guerra como un acto natural de defensa de unos intereses justos, siempre justos para ambos bandos paradójicamente, su actitud cambia al conocer de primera mano lo que en verdad supone la guerra: devastación. Los himnos corales que la política azuza son vertidos como mantras que el pueblo corriente hace propios. Las victorias son de todos, pero las derrotas y la muerte sólo lo son del pueblo llano. Más de veinte millones de personas, hasta treinta y uno se dice que murieron, sin contar heridos ni mutilados.
A partir de este momento se producirá una anagnórisis que llevará a Clerambault a proclamar la ineficacia de las guerras y la búsqueda de La Paz a toda costa. El pueblo, los medios de comunicación y sus amigos se le echarán encima hasta el punto de convertirlo en un apestado. Él continuará manifestando su lógica a aquellos que se lo permitan.
Más allá de este argumento, la obra está cubierta por un halo existencialista y por muchos fragmentos sublimes. Nos harán pensar y nos colocarán en el sitio que nos merecemos. Un libro para todos los momentos. Conforme leía el libro y asentía mentalmente, me estremecía al pensar en Rolland y en todo lo que se le iba a avecinar unos años más tarde. Poco se debió de aprender.
Romain Rolland consiguió el Nobel en 1915 y se publicó Clerambault cinco años después, lo cual dicta la calidad de este autor no tan conocido. Hay que seguir leyéndolo y aprendiendo.
“Cabe preguntarse cómo es posible que haya personas que, por lo general, no son mala gente y normalmente serían dados a la tolerancia mutua, o incluso a la diferencia, pueden llegar a esas explosiones de fanatismo colérico donde abdican a la vez tanto de su corazón como de su sentido común”.
Bravo.
El nobel Romain Rolland narra fantásticamente la metamorfosis que sufre Clerambault, su protagonista, al sufrir la muerte de su hijo durante los inicios de la I Guerra Mundial. Tras ser un beligerante patriota más, que considera la guerra como un acto natural de defensa de unos intereses justos, siempre justos para ambos bandos paradójicamente, su actitud cambia al conocer de primera mano lo que en verdad supone la guerra: devastación. Los himnos corales que la política azuza son vertidos como mantras que el pueblo corriente hace propios. Las victorias son de todos, pero las derrotas y la muerte sólo lo son del pueblo llano. Más de veinte millones de personas, hasta treinta y uno se dice que murieron, sin contar heridos ni mutilados.
A partir de este momento se producirá una anagnórisis que llevará a Clerambault a proclamar la ineficacia de las guerras y la búsqueda de La Paz a toda costa. El pueblo, los medios de comunicación y sus amigos se le echarán encima hasta el punto de convertirlo en un apestado. Él continuará manifestando su lógica a aquellos que se lo permitan.
Más allá de este argumento, la obra está cubierta por un halo existencialista y por muchos fragmentos sublimes. Nos harán pensar y nos colocarán en el sitio que nos merecemos. Un libro para todos los momentos. Conforme leía el libro y asentía mentalmente, me estremecía al pensar en Rolland y en todo lo que se le iba a avecinar unos años más tarde. Poco se debió de aprender.
Romain Rolland consiguió el Nobel en 1915 y se publicó Clerambault cinco años después, lo cual dicta la calidad de este autor no tan conocido. Hay que seguir leyéndolo y aprendiendo.
“Cabe preguntarse cómo es posible que haya personas que, por lo general, no son mala gente y normalmente serían dados a la tolerancia mutua, o incluso a la diferencia, pueden llegar a esas explosiones de fanatismo colérico donde abdican a la vez tanto de su corazón como de su sentido común”.
Bravo.
June 3, 2013
A story of the hysteria of World War I and one French intellectual's quest to oppose it and stay true to his beliefs. I enjoyed it, although there were a few too many references to Roman and Greek antiquity for my taste.
One insightful passage I highlighted, as the war began:
"He learned to be passionately unjust and false, for he wanted to persuade himself that he could accept the fact of war, and participate in it, without renouncing his pacifism of yesterday, his humanitarianism of the day before, and his constant optimism. It was not plain sailing, but there is nothing that the brain cannot attain to. When its master thinks it absolutely necessary to get rid for a time of principles that are in his way, it finds in these same principles the exception which violates them while confirming the rule. Clerambault began to construct a thesis, an ideal -- absurd enough -- in which these contradictions could be reconciled: War against War, War for Peace, for eternal piece."
Here is another line that jumped out at me, in the internet age where so many people read and study in ways that merely verify what they already believe:
"There was proof enough and to spare; there always is; all that is needed is to know when to open and shut your eyes[.]"
One insightful passage I highlighted, as the war began:
"He learned to be passionately unjust and false, for he wanted to persuade himself that he could accept the fact of war, and participate in it, without renouncing his pacifism of yesterday, his humanitarianism of the day before, and his constant optimism. It was not plain sailing, but there is nothing that the brain cannot attain to. When its master thinks it absolutely necessary to get rid for a time of principles that are in his way, it finds in these same principles the exception which violates them while confirming the rule. Clerambault began to construct a thesis, an ideal -- absurd enough -- in which these contradictions could be reconciled: War against War, War for Peace, for eternal piece."
Here is another line that jumped out at me, in the internet age where so many people read and study in ways that merely verify what they already believe:
"There was proof enough and to spare; there always is; all that is needed is to know when to open and shut your eyes[.]"
May 29, 2015
ohne frage das mir am meisten bedeutende buch in meinem besitz.
April 18, 2018
that ending!
April 19, 2025
Four stars because in my mind I deleted everything he said about women.
Probably would’ve impacted me more if I read it seven or eight years ago, but still relevant today. Still prefer all quiet on the western front, on the topic of anti war books.
Probably would’ve impacted me more if I read it seven or eight years ago, but still relevant today. Still prefer all quiet on the western front, on the topic of anti war books.
February 4, 2025
برای فهمیدن باید دچار شد .
بشریت سده هاست سخنان خردمندانه ی زیادی شنیده، اما به ندرت دیده که خردمندان خود را قربانی کنند.
بشریت سده هاست سخنان خردمندانه ی زیادی شنیده، اما به ندرت دیده که خردمندان خود را قربانی کنند.
February 2, 2026
کلرامبو اثر رومن رولان نوشتهای کلاسیک که در مورد جنگ جهانی اول نوشته شده؛ اما این کتاب به خودی خود در مورد" جنگ" نیست. بلکه حول محور باورها، اعتقادات و اندیشههای مردم در دوران جنگ میگذره.
«این کتاب به هیچ عنوان درباره جنگ نیست، اما جنگ سایهی خود را بر آن گسترده است. موضوع کتاب بلعیده شدن روح فردی در گردابهی روح توده مردم است.
انگیزه آغاز جنگ هر چه باشد، هر عقیده و منطقی پشت آن نهفته باشد، هیچ دلیلی نمیتواند در دنیا توجیهکنندهی چشم پوشیدن از روح آدمی در برابر افکار عموم مردم باشد»
کارکتر اصلی ما یعنی کلرامبو، مصداق بارز همین جملهی رومن رولان هست که در پیشدرآمد بهش پرداخته. کلرامبو، شاعری که بین عموم مردم محبوب بود، بعد از آغاز جنگ دچار دگرگونیهای فراوونی میشه و کل کتاب، در مورد سیر تحول کلرامبو هست که چطور عقایدش بخاطر وقایع هولناک جنگ، به مرور تغییر میکنه و در آخر، عقاید و باورهاش در مقابل اندیشههای حکومت و مابقی مردم قرار میگیره.
نظر بنده:
بعد از خوندن "پییر و لوسی" واقعا شیفتهی قلم رولان و طرز بیان عقایدش در محتوای کتاب شدم؛ اما خب کلرامبو اثری نبود که انتظارش رو داشتم.
فصلهای ابتدایی کتاب واقعا از همه لحاظ خوب بودن؛ اما هر چقدر که بیشتر پیش میرفت، اون هیجان اولیه و ریتم نسبی از بین میرفت و جای خودش رو به فصول بدون وقایع خاص و پر از افکار درونی و عقاید کلرامبو و سخنرانیهای طولانی در مورد هر موضوعی دادن. جوری که اگر این سخنرانیها حذف میشدن هیچ آسیبی به خود وقایع نمیزد و متاسفانه هرچقدر داستان بیشتر میرفت، هیجان و وقایع کم میشد ودر آخرنقطه اوج تحول کلرامبو در همون صد صفحه اول باقی موند ومن به سختی و بدبختی دویست صفحهی پایانی رو خوندم. خبری از اتفاق خاصی نبود، نه تعلیقی، نه هیجانی، نه تنشی و نه هیچ چیز دیگهای. حتی از یه جایی به بعد هم اندیشههای کلرامبو تکراری شد و دیگه هیچ چیز جدیدی بین اون همه کلمه و جمله نبود.
از نظر کارکترپردازی، تمام تمرکز روی کلرامبو بود و هر از گاهی هم خانوداش. در اواخر کتاب چند کارکتر جدید اضافه شد اما باز هم اونجور که باید بهشون پرداخته نشده و صرفا در حد سخنرانی کردن وجود داشتن، نه به عنوان یک کارکتر.
با این وجود، رولان به خوبی عقاید کلرامبو و حتی باقی مردم رو نشون داد. اینکه اگر در بحبوحهی یک اتفاق مهمی مثل جنگ، کسی عقایدش متفاوت با بقیه باشه چجوری باهاش برخورد میشه.
چند نقلقول از این کتاب:
«آزاد! شما در چه چیز آزادید؟ و کدامینتان در ملت های امروز آزاد است؟ در عمل کردن آزادی دارید؟ نه، چراکه حکومت صاحب زندگانیتان است، از شما آدمکش یا قربانی میسازد در حرف زدن و نوشتن آزادید؟ نه، چون هنگامی که اندیشههایتان را بگویید، زندانیتان میکنند. آزادید که برای خودتان تنها بیندیشید؟ نه، اگر آن را کاملا در خفا نگاه ندارید، حتی در قعر سردابه نیز جای امنی نیست.
میهن کجاست؟ سرزمین مادری است؟ سراسر این کرهخاکی سرزمین مادری انسانهاست. خانواده؟ اینجاست، آنجاست، در خانهی دشمن، در خانهی خودی و جز صلح چیزی طلب نمیکند»
«اما اندیشه اگر هیچوقت توانایی مقابله با حقیقت را نداشته باشد و نتواند همیشه تن به دریای تجربه بزند، خشک میشود و ماهیتی مسموم میگیرد. سایه سنگینش را بر زندگی تازه میگسترد، سایهای که شب به همراه میآورد، سایهای که تب میآورد...»
امتیاز: ⭐️⭐️⭐️
«این کتاب به هیچ عنوان درباره جنگ نیست، اما جنگ سایهی خود را بر آن گسترده است. موضوع کتاب بلعیده شدن روح فردی در گردابهی روح توده مردم است.
انگیزه آغاز جنگ هر چه باشد، هر عقیده و منطقی پشت آن نهفته باشد، هیچ دلیلی نمیتواند در دنیا توجیهکنندهی چشم پوشیدن از روح آدمی در برابر افکار عموم مردم باشد»
کارکتر اصلی ما یعنی کلرامبو، مصداق بارز همین جملهی رومن رولان هست که در پیشدرآمد بهش پرداخته. کلرامبو، شاعری که بین عموم مردم محبوب بود، بعد از آغاز جنگ دچار دگرگونیهای فراوونی میشه و کل کتاب، در مورد سیر تحول کلرامبو هست که چطور عقایدش بخاطر وقایع هولناک جنگ، به مرور تغییر میکنه و در آخر، عقاید و باورهاش در مقابل اندیشههای حکومت و مابقی مردم قرار میگیره.
نظر بنده:
بعد از خوندن "پییر و لوسی" واقعا شیفتهی قلم رولان و طرز بیان عقایدش در محتوای کتاب شدم؛ اما خب کلرامبو اثری نبود که انتظارش رو داشتم.
فصلهای ابتدایی کتاب واقعا از همه لحاظ خوب بودن؛ اما هر چقدر که بیشتر پیش میرفت، اون هیجان اولیه و ریتم نسبی از بین میرفت و جای خودش رو به فصول بدون وقایع خاص و پر از افکار درونی و عقاید کلرامبو و سخنرانیهای طولانی در مورد هر موضوعی دادن. جوری که اگر این سخنرانیها حذف میشدن هیچ آسیبی به خود وقایع نمیزد و متاسفانه هرچقدر داستان بیشتر میرفت، هیجان و وقایع کم میشد ودر آخرنقطه اوج تحول کلرامبو در همون صد صفحه اول باقی موند ومن به سختی و بدبختی دویست صفحهی پایانی رو خوندم. خبری از اتفاق خاصی نبود، نه تعلیقی، نه هیجانی، نه تنشی و نه هیچ چیز دیگهای. حتی از یه جایی به بعد هم اندیشههای کلرامبو تکراری شد و دیگه هیچ چیز جدیدی بین اون همه کلمه و جمله نبود.
از نظر کارکترپردازی، تمام تمرکز روی کلرامبو بود و هر از گاهی هم خانوداش. در اواخر کتاب چند کارکتر جدید اضافه شد اما باز هم اونجور که باید بهشون پرداخته نشده و صرفا در حد سخنرانی کردن وجود داشتن، نه به عنوان یک کارکتر.
با این وجود، رولان به خوبی عقاید کلرامبو و حتی باقی مردم رو نشون داد. اینکه اگر در بحبوحهی یک اتفاق مهمی مثل جنگ، کسی عقایدش متفاوت با بقیه باشه چجوری باهاش برخورد میشه.
چند نقلقول از این کتاب:
«آزاد! شما در چه چیز آزادید؟ و کدامینتان در ملت های امروز آزاد است؟ در عمل کردن آزادی دارید؟ نه، چراکه حکومت صاحب زندگانیتان است، از شما آدمکش یا قربانی میسازد در حرف زدن و نوشتن آزادید؟ نه، چون هنگامی که اندیشههایتان را بگویید، زندانیتان میکنند. آزادید که برای خودتان تنها بیندیشید؟ نه، اگر آن را کاملا در خفا نگاه ندارید، حتی در قعر سردابه نیز جای امنی نیست.
میهن کجاست؟ سرزمین مادری است؟ سراسر این کرهخاکی سرزمین مادری انسانهاست. خانواده؟ اینجاست، آنجاست، در خانهی دشمن، در خانهی خودی و جز صلح چیزی طلب نمیکند»
«اما اندیشه اگر هیچوقت توانایی مقابله با حقیقت را نداشته باشد و نتواند همیشه تن به دریای تجربه بزند، خشک میشود و ماهیتی مسموم میگیرد. سایه سنگینش را بر زندگی تازه میگسترد، سایهای که شب به همراه میآورد، سایهای که تب میآورد...»
امتیاز: ⭐️⭐️⭐️
Displaying 1 - 9 of 9 reviews