What do you think?
Rate this book
Distant Light
A man lives in total solitude in an abandoned mountain village. But each night, at the same hour, a mysterious distant light appears on the far side of the valley and disturbs his isolation. What is it? Someone in another deserted village? A forgotten street lamp? An alien being? Finally the man is driven to discover its source. He finds a young boy who also lives alone, in a house in the middle of the forest. But who really is this child? The answer at the secret heart of this novel is both uncanny and profoundly touching. Antonio Moresco's "Distant Light" is a moving meditation on life and the universe we inhabit. Moresco reflects on the solitude and pain of existence, but also on what we share with all around us, living and dead.
140 pages, Kindle Edition
First published February 1, 2013
38 people are currently reading
1561 people want to read
About the author
Antonio Moresco
58 books103 followersAntonio Moresco is an Italian writer.
His first publications appeared late in his life, after he had been turned down by several publishers. In 1993, he published his first collection of short stories, Clandestinity, but his career-defining project is the monumental trilogy Games of Eternity, made up of Gli esordi (1998), Canti del caos (2009), and Gli increati (2015). He has published many other works, including short stories, children stories, and he has organized several collective marches throughout Italy and Europe, which have become the topics for some of his works.
His first publications appeared late in his life, after he had been turned down by several publishers. In 1993, he published his first collection of short stories, Clandestinity, but his career-defining project is the monumental trilogy Games of Eternity, made up of Gli esordi (1998), Canti del caos (2009), and Gli increati (2015). He has published many other works, including short stories, children stories, and he has organized several collective marches throughout Italy and Europe, which have become the topics for some of his works.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 258 reviews
February 24, 2020
«Είμαι ο συγγραφέας ενός πλανήτη και ενός κόσμου
που δεν υπάρχει πια,ενός είδους που δεν υπάρχει πια, που δεν υπάρχει ακόμα ...
Εγώ είμαι ο πρώτος που σας αφηγείται, ως νεκρός,όσα συμβαίνουν στο βασίλειο των νεκρών»
«Το φωτάκι» ως ανάγνωσμα είναι κάτι πρωτοφανές, κάτι που δεν έχει ξαναδιαβαστεί, κάτι συγκλονιστικά και παράδοξα αταξινόμητο.
Θα μπορούσε να αρχίζει πραμυθένια, γραφικά και ανεπιτήδευτα με εκείνο το αταβιστικό
« Μια φορά κι έναν καιρό»,
« Μια φορά κι ένα όνειρο»,
«Μια φορά κι ένα αλλόκοτο λαϊκό, θρυλικό,
φαντασιακά προφανές και ρεαλιστικά υπερβολικό όραμα, εμπεριστατωμένο με μια απίστευτη
ηδονική και ερωτική απελευθέρωση.
Μια λύτρωση απο το βάρος της ζωής που λατρεύεις
και ταυτόχρονα μια αναζήτηση για το αρχέγονο της οξύμωρης χαράς του θανάτου.
Βιώνεις την πιο απεγνωσμένη κατάληψη
απο εκλεπτυσμένη διαίσθηση
για μια βόλτα στο χαώδες φως της ύπαρξης
ενώ συγχρόνως παραλύεις απο τις αυτοκτονίες
που σε στοιχειώνουν σαν ουτοπικά μνημεία μιας παράξενης ομορφιάς του αναβλύζει απο την ψυχή σου.
Είναι ένα πολυσχιδές, διαρκώς εξελισσόμενο ανάγνωσμα που εξορύσσει απο τα έγκατα της δημιουργίας του κόσμου κοιτάσματα υπερβατικά απο επιστημονικές, θρησκευτικές, ιστορικές,
μυθικά ποιητικές φιλοσοφικές προσεγγίσεις,
για την αίσθηση μας αναφορικά με τον κόσμο,
τις σκέψεις, τις γνώσεις.
Κατόπιν παει πιο πέρα κάπου εκεί οπού δεν υπάρχει δημιουργία στον κόσμο των ζωντανών που υφίστανται καταστάσεις μη δημιουργίας.
Δυο κόσμοι. Ο κόσμος των ζωντανών και αυτός των νεκρών εισχωρούν ο ένας μέσα στον άλλο σε μια παντοτινή υπερβατική σύγκρουση
αλληλοεξόντωσης και κυριαρχίας.
«Το φωτάκι» είναι η ψυχή ενός μοναχικού, ξεχασμένου αγοριού που ζωντανεύει την πλοκή του βιβλίου κάθε βράδυ, όταν επιστρέφει απο έναν κόσμο όπου τα επίπεδα διασπώνται, κυριαρχεί σιωπή και σκοτάδι,
ο χώρος και ο χρόνος είναι ασυμβίβαστες επινοήσεις και αποκαλύπτεται μια φύση τρομερή, αφάνταστη ως τώρα, σαν ένα εξωκοσμικό όνειρο, ένα διανοητικό πραγματιστικό παζάρι παραισθήσεων ή έναν ικανοποιητικό διαλογισμό πασπαλισμένο με ρεαλιστική πραγματικότητα.
Ο αφηγητής δεν ανέχεται καμία διανοητική μιζέρια
και επιλέγει να ζήσει σε μια καφκική ατμόσφαιρα απομόνωσης, όπου κάθε νύχτα και κάθε μέρα αναμετράται με επώδυνες
και επικίνδυνες καταστάσεις, παρατημένες απο ζωή, ξεχασμένες απο θάνατο, σκληρές, απαθέστατες,
με έντονη την παρουσία του ανθρώπινου σώματος
και πνεύματος όπου όσοι δορυφορικά εμφανίζονται
στο δικό του σύμπαν παραπέμπουν πάντοτε στο ίδιο πρόσωπο.
Είναι ερημίτης σε ένα ορεινό, απομακρυσμένο απο τον πλανήτη χωριό, το οποίο δεν υπάρχει δεδομένων των συνθηκών περιγραφής, παραπέμπει προφανέστατα
σε μια αληθινή νεκρική ψυχική κατάσταση διάθεσης
απο μια πραγματική θέση που τα πάντα
το τίποτε και τα άπαντα είναι με ακρίβεια αναπνοής
ένα είδος εκκαθάρισης.
Σε πιο αναλυτικό επίπεδο,η πλοκή και οι διασυνδεδεμένες σκηνές, οι στιχομυθίες, τα γεγονότα και οι ανατριχιαστικά συγκλονιστικές καταστάσεις υποδηλώνουν μία κάθοδο στην αβυσσαλέα τρέλα,
μια μετατραυματική διαταραχή, μια εξωγήινη ιστορία επαφής με το ανθρώπινο γένος ή απλά μια αργή εξάπλωση της συνειδησιακής ροής του αφηγητή στην πραγματικότητα.
Νεκροταφεία ζωντανών που ανάβουν την νύχτα τα φωτάκια της ύπαρξη τους, σχολεία νυχτερινά που φοιτούν νεκρά παιδιά και φαντάσματα ή μνήμες
που περιπλανιούνται σε ένα κρυπτογράφημα αυτοχειρίας τόσο σκληρό και τόσο εντυπωσιακό που ξεπερνάει το μακάβριο και δημιουργεί θέληση για το άγνωστο.
Η καρδιά της ιστορίας, αυτή που ραγίζει και χτυπάει
την πόρτα της ψυχής του αναγνώστη παραμένει
το αγόρι, ως πηγή του μακρινού φωτός.
Ίσως να είναι ο άγγελος ενός αγνώστου μυστηριώδους παραδείσου.
Ίσως μια φαντασία απο αυτή που σου επιτρέπουν τα φαντάσματα να καλπάσει μαζί τους σε κάθε χωροχρόνο.
Ίσως πάλι να’ναι ο εξουσιαστής, που παραδοσιακά
κάνει μια στάση απο το προφανές και το αλλόκοτο
για να αγαπήσει την ψυχή που τον εντόπισε διευρύνοντας τα όρια της ύπαρξης του με τον θάνατο.
📚📚📚
Υπερτέλειο και συναρπαστικό.
Αξέχαστο. Μοναδικό.
🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.
που δεν υπάρχει πια,ενός είδους που δεν υπάρχει πια, που δεν υπάρχει ακόμα ...
Εγώ είμαι ο πρώτος που σας αφηγείται, ως νεκρός,όσα συμβαίνουν στο βασίλειο των νεκρών»
«Το φωτάκι» ως ανάγνωσμα είναι κάτι πρωτοφανές, κάτι που δεν έχει ξαναδιαβαστεί, κάτι συγκλονιστικά και παράδοξα αταξινόμητο.
Θα μπορούσε να αρχίζει πραμυθένια, γραφικά και ανεπιτήδευτα με εκείνο το αταβιστικό
« Μια φορά κι έναν καιρό»,
« Μια φορά κι ένα όνειρο»,
«Μια φορά κι ένα αλλόκοτο λαϊκό, θρυλικό,
φαντασιακά προφανές και ρεαλιστικά υπερβολικό όραμα, εμπεριστατωμένο με μια απίστευτη
ηδονική και ερωτική απελευθέρωση.
Μια λύτρωση απο το βάρος της ζωής που λατρεύεις
και ταυτόχρονα μια αναζήτηση για το αρχέγονο της οξύμωρης χαράς του θανάτου.
Βιώνεις την πιο απεγνωσμένη κατάληψη
απο εκλεπτυσμένη διαίσθηση
για μια βόλτα στο χαώδες φως της ύπαρξης
ενώ συγχρόνως παραλύεις απο τις αυτοκτονίες
που σε στοιχειώνουν σαν ουτοπικά μνημεία μιας παράξενης ομορφιάς του αναβλύζει απο την ψυχή σου.
Είναι ένα πολυσχιδές, διαρκώς εξελισσόμενο ανάγνωσμα που εξορύσσει απο τα έγκατα της δημιουργίας του κόσμου κοιτάσματα υπερβατικά απο επιστημονικές, θρησκευτικές, ιστορικές,
μυθικά ποιητικές φιλοσοφικές προσεγγίσεις,
για την αίσθηση μας αναφορικά με τον κόσμο,
τις σκέψεις, τις γνώσεις.
Κατόπιν παει πιο πέρα κάπου εκεί οπού δεν υπάρχει δημιουργία στον κόσμο των ζωντανών που υφίστανται καταστάσεις μη δημιουργίας.
Δυο κόσμοι. Ο κόσμος των ζωντανών και αυτός των νεκρών εισχωρούν ο ένας μέσα στον άλλο σε μια παντοτινή υπερβατική σύγκρουση
αλληλοεξόντωσης και κυριαρχίας.
«Το φωτάκι» είναι η ψυχή ενός μοναχικού, ξεχασμένου αγοριού που ζωντανεύει την πλοκή του βιβλίου κάθε βράδυ, όταν επιστρέφει απο έναν κόσμο όπου τα επίπεδα διασπώνται, κυριαρχεί σιωπή και σκοτάδι,
ο χώρος και ο χρόνος είναι ασυμβίβαστες επινοήσεις και αποκαλύπτεται μια φύση τρομερή, αφάνταστη ως τώρα, σαν ένα εξωκοσμικό όνειρο, ένα διανοητικό πραγματιστικό παζάρι παραισθήσεων ή έναν ικανοποιητικό διαλογισμό πασπαλισμένο με ρεαλιστική πραγματικότητα.
Ο αφηγητής δεν ανέχεται καμία διανοητική μιζέρια
και επιλέγει να ζήσει σε μια καφκική ατμόσφαιρα απομόνωσης, όπου κάθε νύχτα και κάθε μέρα αναμετράται με επώδυνες
και επικίνδυνες καταστάσεις, παρατημένες απο ζωή, ξεχασμένες απο θάνατο, σκληρές, απαθέστατες,
με έντονη την παρουσία του ανθρώπινου σώματος
και πνεύματος όπου όσοι δορυφορικά εμφανίζονται
στο δικό του σύμπαν παραπέμπουν πάντοτε στο ίδιο πρόσωπο.
Είναι ερημίτης σε ένα ορεινό, απομακρυσμένο απο τον πλανήτη χωριό, το οποίο δεν υπάρχει δεδομένων των συνθηκών περιγραφής, παραπέμπει προφανέστατα
σε μια αληθινή νεκρική ψυχική κατάσταση διάθεσης
απο μια πραγματική θέση που τα πάντα
το τίποτε και τα άπαντα είναι με ακρίβεια αναπνοής
ένα είδος εκκαθάρισης.
Σε πιο αναλυτικό επίπεδο,η πλοκή και οι διασυνδεδεμένες σκηνές, οι στιχομυθίες, τα γεγονότα και οι ανατριχιαστικά συγκλονιστικές καταστάσεις υποδηλώνουν μία κάθοδο στην αβυσσαλέα τρέλα,
μια μετατραυματική διαταραχή, μια εξωγήινη ιστορία επαφής με το ανθρώπινο γένος ή απλά μια αργή εξάπλωση της συνειδησιακής ροής του αφηγητή στην πραγματικότητα.
Νεκροταφεία ζωντανών που ανάβουν την νύχτα τα φωτάκια της ύπαρξη τους, σχολεία νυχτερινά που φοιτούν νεκρά παιδιά και φαντάσματα ή μνήμες
που περιπλανιούνται σε ένα κρυπτογράφημα αυτοχειρίας τόσο σκληρό και τόσο εντυπωσιακό που ξεπερνάει το μακάβριο και δημιουργεί θέληση για το άγνωστο.
Η καρδιά της ιστορίας, αυτή που ραγίζει και χτυπάει
την πόρτα της ψυχής του αναγνώστη παραμένει
το αγόρι, ως πηγή του μακρινού φωτός.
Ίσως να είναι ο άγγελος ενός αγνώστου μυστηριώδους παραδείσου.
Ίσως μια φαντασία απο αυτή που σου επιτρέπουν τα φαντάσματα να καλπάσει μαζί τους σε κάθε χωροχρόνο.
Ίσως πάλι να’ναι ο εξουσιαστής, που παραδοσιακά
κάνει μια στάση απο το προφανές και το αλλόκοτο
για να αγαπήσει την ψυχή που τον εντόπισε διευρύνοντας τα όρια της ύπαρξης του με τον θάνατο.
📚📚📚
Υπερτέλειο και συναρπαστικό.
Αξέχαστο. Μοναδικό.
🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.
March 24, 2016
3+ stars
If I had to definitively tell someone what this book is about, I'm not sure I could. I could tell you the plot as I saw it but I was left with a number of questions about what it meant , how to interpret it. At best , I can say a few things that struck me as I was reading it . When I read a book translated from Italian, I always wish I had kept up what I learned of the language so many years ago in high school and college , and I could read it as it was written. Unfortunately that isn't the case but it is fortunate that the translation of this little book has lyrical descriptive language of the secluded place, a deserted village in the mountains where this man who is not named , has escaped to . You can hear the noises he hears and see the landscape and the trees and plants and will become immersed in the seclusion he has created for himself.
From the beginning, I wondered why he came there , what he left behind . We never know that . But then the question at hand for the man and the reader becomes who is this young boy living alone in a small stone house who turns the light on each night because he's afraid of the dark. As the man befriends this young boy, I couldn't help but wonder whether this self imposed loneliness was really what he wanted as he sought the company of the boy and offers to help him. I finished the book with more questions about what the author was saying here so I would give it 2.5 stars because I'm not really sure and 4 stars for the beautiful writing . It's eerie for sure but beautiful. Antonio Moresco is a well know Italian writer and if I came across translations of his other books I would give him a try once more.
Thanks to Archipelago Books and NetGalley
If I had to definitively tell someone what this book is about, I'm not sure I could. I could tell you the plot as I saw it but I was left with a number of questions about what it meant , how to interpret it. At best , I can say a few things that struck me as I was reading it . When I read a book translated from Italian, I always wish I had kept up what I learned of the language so many years ago in high school and college , and I could read it as it was written. Unfortunately that isn't the case but it is fortunate that the translation of this little book has lyrical descriptive language of the secluded place, a deserted village in the mountains where this man who is not named , has escaped to . You can hear the noises he hears and see the landscape and the trees and plants and will become immersed in the seclusion he has created for himself.
From the beginning, I wondered why he came there , what he left behind . We never know that . But then the question at hand for the man and the reader becomes who is this young boy living alone in a small stone house who turns the light on each night because he's afraid of the dark. As the man befriends this young boy, I couldn't help but wonder whether this self imposed loneliness was really what he wanted as he sought the company of the boy and offers to help him. I finished the book with more questions about what the author was saying here so I would give it 2.5 stars because I'm not really sure and 4 stars for the beautiful writing . It's eerie for sure but beautiful. Antonio Moresco is a well know Italian writer and if I came across translations of his other books I would give him a try once more.
Thanks to Archipelago Books and NetGalley
December 21, 2019
Λοιπόν, αυτό το βιβλίο το είδα να κυκλοφορεί πολύ σε ινσταγκραμ και goodreads κι επειδή μου αρέσει να βλέπω τι διαβάζει η κοινότητα των βιβλιοφιλων, αποφάσισα να το πάρω κι εγώ. Το βιβλίο ουσιαστικά καλύπτει 140 σελίδες και διαβάζεται και σε μια ανάγνωση. Αυτό ακριβως έκανα κι εγώ, όμως ο λόγος που άργησα να γράψω την κριτική είναι γιατί τελειωνοντας το έκανα κάτι που το έχω κάνει άλλες 2 φορές το πολύ σε όσα χρόνια διαβαζω. Γύρισα την τελευταία σελίδα και ξανάρχισα απευθείας από την αρχή. Όχι για να διαβάσω κάποιο αποσπασμα, αλλά για να το διαβάσω εξ'ολοκληρου ξανά. Ο λόγος ήταν αρχικά ότι με μάγεψε με το περίεργο story του, αλλά επιπλέον ότι το βιβλίο αυτό έχει μια δομή που μοιάζει λίγο με κάποια τελείως περίεργα όνειρα που βλέπουμε, που τα περιγράφουμε σε κάποιον ή προσπαθούμε να τα ανασυρουμε από τη μνήμη μας και είμαστε σίγουροι ότι κάτι συμβολίζουν, κάτι θέλουν να μας πουν αλλά δε ξέρουμε τι. Μέσα σε όλο το βιβλίο υπάρχουν άπειρα διασκορπισμενα στοιχεία που θα πρέπει να "μαζέψεις" προκειμένου να φτάσεις σε ένα συμπέρασμα στο τέλος και άποψη μου είναι ότι αυτό είναι αδύνατο με μια μόνο ανάγνωση.
Ένας άντρας λοιπόν έχει πάει να μείνει σε έναν απομονωμένο οικισμό που "μυρίζει" θάνατο. Όπως λέει έχει πάει εκεί να εξαφανιστεί. Το" εκει" είναι ανάμεσα σε ένα κατοικημένο οικισμό και σε ένα βουνό όπου κάθε βράδυ βλέπει στην απόσταση να ανάβει ένα φωτάκι.. Αυτά είναι τα λίγα που μπορώ να πω χωρίς να προδωσω σημαντικά στοιχεία της ιστορίας. Όμως σαφέστατα αυτά που λέω είναι πάρα πολύ λίγα για να αποδώσουν το ποσο μου άρεσε το βιβλίο αυτό και πόσο έντονα το σκεφτόμουν για μέρες και ποσο υπέροχο είναι να υπάρχουν ιστορίες που είναι απόλυτα ανοιχτές στο να τις ερμηνεύσει ο καθένας με τον τρόπο του ή με το πως βλέπει τα πράγματα στην φάση που βρίσκεται. Το φωτάκι, είναι μια τέτοια ιστορία λοιπόν, που θα σε αφήσει να τη σκέφτεσαι για πολύ καιρό και που θα σε παρασύρει να αναθεωρήσεις τις σκέψεις σου για τη ζωή, το θάνατο, το μετά και το ενδιάμεσα..
Ένα ενθουσιώδες 5!!
Ένας άντρας λοιπόν έχει πάει να μείνει σε έναν απομονωμένο οικισμό που "μυρίζει" θάνατο. Όπως λέει έχει πάει εκεί να εξαφανιστεί. Το" εκει" είναι ανάμεσα σε ένα κατοικημένο οικισμό και σε ένα βουνό όπου κάθε βράδυ βλέπει στην απόσταση να ανάβει ένα φωτάκι.. Αυτά είναι τα λίγα που μπορώ να πω χωρίς να προδωσω σημαντικά στοιχεία της ιστορίας. Όμως σαφέστατα αυτά που λέω είναι πάρα πολύ λίγα για να αποδώσουν το ποσο μου άρεσε το βιβλίο αυτό και πόσο έντονα το σκεφτόμουν για μέρες και ποσο υπέροχο είναι να υπάρχουν ιστορίες που είναι απόλυτα ανοιχτές στο να τις ερμηνεύσει ο καθένας με τον τρόπο του ή με το πως βλέπει τα πράγματα στην φάση που βρίσκεται. Το φωτάκι, είναι μια τέτοια ιστορία λοιπόν, που θα σε αφήσει να τη σκέφτεσαι για πολύ καιρό και που θα σε παρασύρει να αναθεωρήσεις τις σκέψεις σου για τη ζωή, το θάνατο, το μετά και το ενδιάμεσα..
Ένα ενθουσιώδες 5!!
June 14, 2025
Μεταφυσικό και αλλόκοτο μυθιστόρημα. Απλή, κατανοητή γραφή σαν παραμύθι. Τεράστιο αν και μικρό! Το εγχείρημα του θυμίζει Πέδρο Παραμο αλλά απέχει σαν εξιστόρηση. Ένα σεργιάνι μεταξύ σκοταδιού και φωτός! Ένα φωτακι μια ψυχή χαμένη...
"Σταμάτησε να χιονίζει για λίγο, μετά ξανάρχισε. Τώρα κάθομαι στη σιδερένια καρέκλα. Κοιτάζω το φωτακι στην άπεναντι κορυφογραμμή. Μόλις που φαίνεται κι αυτή. Και μετά μια μέρα θα ανάψει εκεί κοντά άλλο ένα φωτακι... θα υπάρχουν δυο φωτάκια στη θέση του ενός και εγώ θα τα κοιτάζω από εδώ και θα λέω: Ορίστε η τρομερή μοναξιά τελείωσε. Η εξιλέωση τελείωσε"
Θα ήθελα να διαβασω κι άλλο Μορεσκο. Κάτι μεγαλύτερο ��ε έκταση. Η πρώτη μου επαφή μαζί του μου άφησε άριστες εντυπώσεις.
"Σταμάτησε να χιονίζει για λίγο, μετά ξανάρχισε. Τώρα κάθομαι στη σιδερένια καρέκλα. Κοιτάζω το φωτακι στην άπεναντι κορυφογραμμή. Μόλις που φαίνεται κι αυτή. Και μετά μια μέρα θα ανάψει εκεί κοντά άλλο ένα φωτακι... θα υπάρχουν δυο φωτάκια στη θέση του ενός και εγώ θα τα κοιτάζω από εδώ και θα λέω: Ορίστε η τρομερή μοναξιά τελείωσε. Η εξιλέωση τελείωσε"
Θα ήθελα να διαβασω κι άλλο Μορεσκο. Κάτι μεγαλύτερο ��ε έκταση. Η πρώτη μου επαφή μαζί του μου άφησε άριστες εντυπώσεις.
June 29, 2019
Lucine nell’universo
Alcuni amici, appassionati dell’autore, mi hanno riferito che “La lucina” è da ritenersi un’opera marginale e poco rilevante nell’ambito della bibliografia di Moresco.
Non sono in grado di esprimermi a tal proposito perché è il suo primo libro che leggo, ma posso dire di avere alquanto ammirato la poesia che promana da queste pagine ed, in particolare, il senso panico della natura primordiale che domina il racconto con un’intensità che ricordo di avere riscontrato raramente altrove.
Anche se i luoghi in cui è ambientato “La lucina” non sono geograficamente determinati, mi ha accompagnato durante tutta la lettura la memoria di un borgo di montagna abbandonato e diroccato che talvolta salgo a visitare in estate, riflettendo su come sarebbe viverci, solitario come il protagonista di questo libro, isolato ed in possesso soltanto dell’essenziale, circondato da boschi e da vegetazione selvatica che lentamente ma in modo inesorabile infiltra le stradine acciottolate, i muri, i vani delle porte e delle finestre, le colonne dei camini.
Se ci si immedesima in questa situazione, e leggendo la prima parte di “La lucina” è difficile sottrarsi a tale suggestione, la percezione sensoriale, l’acutezza e la sensibilità con cui il respiro della natura delle foreste e dei suoi misteriosi abitanti viene presentato da Moresco, fanno apparire plausibile e quasi ineluttabile tutto quanto si svolge nel corso del racconto, ivi comprese le sue implicazioni più surreali.
E’ possibile quindi, in uno scivolamento quasi impercettibile del racconto, immaginare di trovare all’origine della lucina una casetta abitata da un bambino solo, intuire la presenza di un mondo parallelo, coi suoi rituali, la sua scuola, perfino il suo bidello, senza meravigliarsi più di tanto ed arrivare al punto di essere tentati di farne parte.
E le lucine brillano anche nel piccolo cimitero di montagna accanto a tumuli dimenticati ed anonimi, come stelle o strane lucciole che inducono a meditare sul significato della vita, della morte, dell’universo, delle piante e degli animali che popolano questo mondo abbandonato, tornando a riprendersi il territorio del quale di umano restano solo vestigia, ruderi, frammenti di muretti e fili spinati eretti chissà quando e da chi, nell’illusorio intento di assoggettare la natura.
Alcuni amici, appassionati dell’autore, mi hanno riferito che “La lucina” è da ritenersi un’opera marginale e poco rilevante nell’ambito della bibliografia di Moresco.
Non sono in grado di esprimermi a tal proposito perché è il suo primo libro che leggo, ma posso dire di avere alquanto ammirato la poesia che promana da queste pagine ed, in particolare, il senso panico della natura primordiale che domina il racconto con un’intensità che ricordo di avere riscontrato raramente altrove.
Anche se i luoghi in cui è ambientato “La lucina” non sono geograficamente determinati, mi ha accompagnato durante tutta la lettura la memoria di un borgo di montagna abbandonato e diroccato che talvolta salgo a visitare in estate, riflettendo su come sarebbe viverci, solitario come il protagonista di questo libro, isolato ed in possesso soltanto dell’essenziale, circondato da boschi e da vegetazione selvatica che lentamente ma in modo inesorabile infiltra le stradine acciottolate, i muri, i vani delle porte e delle finestre, le colonne dei camini.
Se ci si immedesima in questa situazione, e leggendo la prima parte di “La lucina” è difficile sottrarsi a tale suggestione, la percezione sensoriale, l’acutezza e la sensibilità con cui il respiro della natura delle foreste e dei suoi misteriosi abitanti viene presentato da Moresco, fanno apparire plausibile e quasi ineluttabile tutto quanto si svolge nel corso del racconto, ivi comprese le sue implicazioni più surreali.
E’ possibile quindi, in uno scivolamento quasi impercettibile del racconto, immaginare di trovare all’origine della lucina una casetta abitata da un bambino solo, intuire la presenza di un mondo parallelo, coi suoi rituali, la sua scuola, perfino il suo bidello, senza meravigliarsi più di tanto ed arrivare al punto di essere tentati di farne parte.
E le lucine brillano anche nel piccolo cimitero di montagna accanto a tumuli dimenticati ed anonimi, come stelle o strane lucciole che inducono a meditare sul significato della vita, della morte, dell’universo, delle piante e degli animali che popolano questo mondo abbandonato, tornando a riprendersi il territorio del quale di umano restano solo vestigia, ruderi, frammenti di muretti e fili spinati eretti chissà quando e da chi, nell’illusorio intento di assoggettare la natura.
August 18, 2020
Τι έκρηξη συναισθημάτων ήταν αυτή!!! Υπέροχο, συγκλονιστικό, κλειστοφοβικό ανάγνωσμα που ενώ διαβάζεται μέσα σε λίγες ώρες επιβραδύνεις την ανάγνωσή του θέλοντας να ρουφήξεις κάθε λέξη κ να πλάσεις όλες τις εικόνες. Βαδίζει στους δρόμους του μεταφυσικού κ σε παρασύρει σε σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού. Ο κόσμος των νεκρών κ των ζωντανών σε μια ανατριχιαστική και αινιγματική συνύπαρξη που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ.
Μικρό σε έκταση όμως, η λογοτεχνική του αξία είναι σίγουρα τεράστια κ ανεκτίμητη!!!
Μικρό σε έκταση όμως, η λογοτεχνική του αξία είναι σίγουρα τεράστια κ ανεκτίμητη!!!
April 17, 2021
#7/100 📚 in 2️⃣0️⃣2️⃣1️⃣
Ο ίδιος ο συγγραφέας αναφέρει: «Το "Φωτάκι" γεννήθηκε με αφορμή λίγες γραμμές, ήταν απλώς μια μικρή σκηνή ανάμεσα στις σημειώσεις που κρατούσα πρόχειρα επί χρόνια εν όψει των "Αδημιούργητων". Πίστευα ότι αυτή η σκηνή θα έβρισκε θέση εκεί μέσα, πιάνοντας το πολύ μια σελιδούλα»
Κάπως έτσι λοιπόν ,εγώ προσωπικά, ένιωσα ότι πήρε αυτή τη σελιδουλα και προσπάθησε να την αναπτύξει σε μια νουβέλα περίπου 140 σελίδων χωρίς όμως να καταφέρει να με συγκλονίσει. Θα μπορούσες να το πεις και "παραμυθακι" για λίγο μεγαλύτερα παιδιά. Ναι η ατμόσφαιρα του βιβλίου είναι σκοτεινή και "κλειστοφοβικη" και υπάρχουν υπαρξιακές , μεταφυσικές αναζητήσεις και συμβολισμοί ( γι'αυτό και τα 3 ⭐⭐⭐) , όμως για μένα αποδόθηκαν πολύ επιφανειακά. Λες και ήθελε να κάνει αυτό το βιβλίο απλό και κατανοητό σε όλους. Θα μου πεις, που είναι το κακό; Πουθενά! Οι προσδοκίες μου ήταν απλά τέτοιες που περίμενα κάτι διαφορετικό. Μου άρεσε , δεν έγινε όμως και αγαπημένο!
Ο ίδιος ο συγγραφέας αναφέρει: «Το "Φωτάκι" γεννήθηκε με αφορμή λίγες γραμμές, ήταν απλώς μια μικρή σκηνή ανάμεσα στις σημειώσεις που κρατούσα πρόχειρα επί χρόνια εν όψει των "Αδημιούργητων". Πίστευα ότι αυτή η σκηνή θα έβρισκε θέση εκεί μέσα, πιάνοντας το πολύ μια σελιδούλα»
Κάπως έτσι λοιπόν ,εγώ προσωπικά, ένιωσα ότι πήρε αυτή τη σελιδουλα και προσπάθησε να την αναπτύξει σε μια νουβέλα περίπου 140 σελίδων χωρίς όμως να καταφέρει να με συγκλονίσει. Θα μπορούσες να το πεις και "παραμυθακι" για λίγο μεγαλύτερα παιδιά. Ναι η ατμόσφαιρα του βιβλίου είναι σκοτεινή και "κλειστοφοβικη" και υπάρχουν υπαρξιακές , μεταφυσικές αναζητήσεις και συμβολισμοί ( γι'αυτό και τα 3 ⭐⭐⭐) , όμως για μένα αποδόθηκαν πολύ επιφανειακά. Λες και ήθελε να κάνει αυτό το βιβλίο απλό και κατανοητό σε όλους. Θα μου πεις, που είναι το κακό; Πουθενά! Οι προσδοκίες μου ήταν απλά τέτοιες που περίμενα κάτι διαφορετικό. Μου άρεσε , δεν έγινε όμως και αγαπημένο!
July 8, 2024
Non so bene il perché ma mi aspettavo di trovare un certo tipo di scrittura: precisa, affilata, levigata, di quelle su cui lo scrittore continua a lavorare per anni tornando a fare impercettibili aggiustamenti, più e più volte. Invece ho trovato l'opposto: non proprio frettolosa e approssimativa ma comunque una scrittura che risponde in primis ad un'urgenza.
Tutto ciò premesso, ho scoperto un racconto in certo modo salvifico.
C'è la "natura" finalmente descritta per quel che è: una parte del creato non solo paradisiaca e non solo fatta di bellezza come accade in tanti, troppi libri superficiali; bensì una realtà che sa essere anche feroce e ingiusta e anche sozza e rozza, invadente e persino soffocante.
È pur vero che il racconto ha un aspetto innegabilmente fiabesco, con il protagonista che, nel passeggiare, interroga le rondini, le vespe, i rospi, le lucciole, le piante e tutti gli elementi del paesaggio. Ma quel che poi emerge, a ben vedere, è il lato oscuro della fiaba. Parla con un castagno mezzo secco, ma la pianta "non mi risponde". Rivolge domande alle vespe e ai rospi, "ma loro non mi rispondono". Ed è così, per assonanza del testo, che ho focalizzato la colonna sonora imprescindibile di questo racconto lungo: King Crimson, I talk to the wind.
"I talk to the wind /my words are all carried away / I talk to the wind / the wind does not hear / the wind cannot hear."
C'è il senso panico non solo della natura come giustamente osserva @Ubik, ma di tutto l'universo e di quello che forse c'è ancora più in là, ancora più al di sopra dell'universo. C'è una visione tragica e distopica di un futuro ricavato dentro a un presente, e riesce a far questo senza dover necessariamente scrivere un racconto distopico in senso stretto.
Riesce a descrivere come una vertigine sia lo scorrere del tempo che il precipitare del pensiero nello spazio. Fino a dare una rappresentazione assolutamente plastica dell'entropia: non solo un caos di bestie che si cibano di piante, piante che sopravvivono fagocitando altre piante, muschi e licheni che avviluppano le pietre, ma persino un caos di morti che si mescolano con i vivi: il caffelatte totale e definitivo.
Inutile specificare - nelle recensioni varie nel corso degli anni l'ho già scritto centinaia di volte - come io mi sia trovata subito nel mio elemento, con un racconto ambientato in un paesino fantasma e diroccato e arroccato su un costone da cui si guarda tutto un versante di bosco completamente disabitato. Talmente nel mio elemento che alla fine di tutte le peripezie sono riuscita a venire ad abitarci, in un posto del genere.
Letto in un weekend di inizio luglio che per forza di causa maggiore meteorologica assomiglia solo vagamente ad un inizio giugno decente: e proprio all'inizio di giugno sono ambientate le prime pagine del racconto. Ho visto comparire tra le pagine le lucciole, nella scena in cui il protagonista le interroga sul perché e il percome del loro miracoloso per quanto basso voltaggio: ed è stato come chiamarle. La sera stessa sono comparse in numero esiguo nei prati ancora molto freddi intorno a casa mia, ma in gran numero nella parte un po' più bassa della valle dove l'aria è già più calda.
Tutto ciò premesso, ho scoperto un racconto in certo modo salvifico.
C'è la "natura" finalmente descritta per quel che è: una parte del creato non solo paradisiaca e non solo fatta di bellezza come accade in tanti, troppi libri superficiali; bensì una realtà che sa essere anche feroce e ingiusta e anche sozza e rozza, invadente e persino soffocante.
È pur vero che il racconto ha un aspetto innegabilmente fiabesco, con il protagonista che, nel passeggiare, interroga le rondini, le vespe, i rospi, le lucciole, le piante e tutti gli elementi del paesaggio. Ma quel che poi emerge, a ben vedere, è il lato oscuro della fiaba. Parla con un castagno mezzo secco, ma la pianta "non mi risponde". Rivolge domande alle vespe e ai rospi, "ma loro non mi rispondono". Ed è così, per assonanza del testo, che ho focalizzato la colonna sonora imprescindibile di questo racconto lungo: King Crimson, I talk to the wind.
"I talk to the wind /my words are all carried away / I talk to the wind / the wind does not hear / the wind cannot hear."
C'è il senso panico non solo della natura come giustamente osserva @Ubik, ma di tutto l'universo e di quello che forse c'è ancora più in là, ancora più al di sopra dell'universo. C'è una visione tragica e distopica di un futuro ricavato dentro a un presente, e riesce a far questo senza dover necessariamente scrivere un racconto distopico in senso stretto.
Riesce a descrivere come una vertigine sia lo scorrere del tempo che il precipitare del pensiero nello spazio. Fino a dare una rappresentazione assolutamente plastica dell'entropia: non solo un caos di bestie che si cibano di piante, piante che sopravvivono fagocitando altre piante, muschi e licheni che avviluppano le pietre, ma persino un caos di morti che si mescolano con i vivi: il caffelatte totale e definitivo.
Inutile specificare - nelle recensioni varie nel corso degli anni l'ho già scritto centinaia di volte - come io mi sia trovata subito nel mio elemento, con un racconto ambientato in un paesino fantasma e diroccato e arroccato su un costone da cui si guarda tutto un versante di bosco completamente disabitato. Talmente nel mio elemento che alla fine di tutte le peripezie sono riuscita a venire ad abitarci, in un posto del genere.
Letto in un weekend di inizio luglio che per forza di causa maggiore meteorologica assomiglia solo vagamente ad un inizio giugno decente: e proprio all'inizio di giugno sono ambientate le prime pagine del racconto. Ho visto comparire tra le pagine le lucciole, nella scena in cui il protagonista le interroga sul perché e il percome del loro miracoloso per quanto basso voltaggio: ed è stato come chiamarle. La sera stessa sono comparse in numero esiguo nei prati ancora molto freddi intorno a casa mia, ma in gran numero nella parte un po' più bassa della valle dove l'aria è già più calda.
December 3, 2019
«Το φωτάκι» αποτελεί το πρώτο μυθιστόρημα του Ιταλού συγγραφέα Αντόνιο Μορέσκο, που μεταφράζεται στα ελληνικά. Η μετάφραση του έργου ανήκει στην κυρία Μαρία Φραγκούλη, ενώ η έκδοση του παρόντος μυθιστορήματος, οφείλεται στις εκδόσεις Καστανιώτη. Ο Αντόνιο Μορέσκο είναι ένας απ’ τις σημαντικότερους Ιταλούς πεζογράφους της σύγχρονης εποχής, και συγκεντρώνει αμέριστο ενδιαφέρον τόσο ως πολυσχιδής προσωπικότητα, όσο και ως δημιουργός, μιας και έχει ζήσει μία πολυτάραχη ζωή, ενώ έχει ένα τεράστιο συγγραφικό έργο, αφού έχει δημοσιεύσει τουλάχιστον τριάντα βιβλία.
«Το φωτάκι» νομίζω ότι αποτελεί μία επιτυχής επιλογή των εκδόσεων Καστανιώτη, ώστε να συστήσουν στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό τη συγγραφική φιγούρα του Ιταλού δημιουργού. Κι αυτό γιατί «Το φωτάκι» παρότι είναι ένα μικρό σε όγκο, αλλά και περιεκτικό σε αριθμό λέξεων μυθιστόρημα, κρύβει ένα απύθμενο εσωτερικό βάθος, αφού αποτελεί ένα καθαρόαιμο μυθιστόρημα υπαρξιακού περιεχομένου.
Ειδικότερα, στο Φωτάκι, ο αναγνώστης συναντά τον ανώνυμο και μεσήλικα πρωταγωνιστή του έργου, ο οποίος έχει επιλέξει να απομονωθεί και να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του σε ένα ερειπωμένο ορεινό χωριό της ιταλικής υπαίθρου. Η μόνη επαφή που έχει με τους ανθρώπους, είναι όταν αναγκάζεται να επισκεφθεί το κοντινότερο χωριό, ώστε να ανανεώσει τις προμήθειες του σε τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης, ανθρώπους με τους οποίους είναι πάντα φειδωλός.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο έρημο αυτό χωριό, και ειδικότερα όταν βραδιάζει, ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, θα παρατηρήσει ότι στην απέναντι πλαγιά, κάπου ανάμεσα στην πυκνή βλάστηση, ανάβει ένα φωτάκι. Το γεγονός αυτό εμφανίζει μία περιοδικότητα, η οποία διεγείρει την περιέργεια του κεντρικού ήρωα. Κατάσταση η οποία τον οδηγεί μετά από πολλή σκέψη, στην απόφαση να ταξιδέψει μέχρι εκείνο το σημείο και να ανακαλύψει τι βρίσκεται απέναντι του.
Όταν βρίσκει το κουράγιο και τη ψυχική δύναμη γι’ αυτή την ανακάλυψη, ο ήρωας του Μορέσκο κάνει το ταξίδι. Στην απέναντι πλευρά τον περιμένει μία αναπάντεχη έκπληξη, όταν διαπιστώνει τελικά πως το φωτάκι ανάβει κάθε βράδυ από τα χέρια ενός μικρού παιδιού, που ζει μόνο του, μες στο δάσος.
Ο Αντόνιο Μορέσκο δημιουργεί ένα σύντομο και αινιγματικό μυθιστόρημα, ένα μυθιστόρημα βαθιά συμβολικό, με έντονο εξομολογητικό χαρακτήρα, αφού η αφήγηση πραγματοποιείται σε α’ ενικό πρόσωπο. Ένα μυθιστόρημα περιγραφικό, με λίγους διαλόγους, που αποτελούν ίσως και το κλειδί της υπόθεσης, ένα μυθιστόρημα πλούσιο σε αντιθέσεις και γλαφυρές εικόνες.
Από τη μία πλευρά έχουμε τις εικόνες που συνθέτει ο συγγραφέας για τη Φύση. Εικόνες σπαρταριστές, όπου η Φύση, και συγκεκριμένα το κομμάτι της χλωρίδας πραγματικά οργιάζει. Δέντρα, θάμνοι, ρίζες, κι αγριόχορτα καταπράσινα, σφύζουν από ζωή, και σιγά-σιγά εξαπλώνονται, καλύπτοντας σχεδόν τα πάντα. Από την άλλη όμως, έχουμε τη φθορά της ύλης. Σπίτια, αντικείμενα, ολόκληρα χωριά παρακμάζουν. Ερημώνουν. Το χέρι του χρόνου αναπόδραστο, αφήνει ανεξίτηλα αποτυπώματα. Εκτός βέβαια από την άψυχη ύλη που φθείρεται, έχουμε και την έμψυχη, αυτή των ανθρώπων, που βιώνει μία αντίστοιχη κατάσταση, καθώς και κάποια από τα ζώα, που παρουσιάζονται σποραδικά στις σελίδες του έργου.
Κάθε άνθρωπος που συναντά ο πρωταγωνιστής, παρατηρεί κανείς, πως εμφανίζει κάποια σημάδια ενός ανθρώπου νεκρού, που η ζωή έχει διαρρεύσει από μέσα του, αφήνοντας πίσω ένα οκνηρό ανθρώπινο σαρκίο, που απλά παραπαίει. Ταυτόχρονα, και κάποια ζώα που συναντά ο ήρωας εμφανίζουν μία νεκρική όψη.
Εκτός από τις έντονες αυτές εικόνες και το δίπολο που δημιουργείται μεταξύ αυτών, που γίνονται η αφορμή για τον συγγραφέα, ώστε να μιλήσει για το διαχρονικό ζήτημα του θανάτου, που θα λέγαμε πως αποτελεί τον κεντρικό θεματικό πυλώνα του μυθιστορήματος του, ο δημιουργός επιλέγει να θίξει κι άλλα ζητήματα όπως είναι η μοναξιά, ο χρόνος και η φθορά.
Μεγάλο ενδιαφέρον στις σελίδες του παρόντος βιβλίο, εμφανίζει και η μυστήρια παρουσία του μικρού αγοριού, που συναντά ο πρωταγωνιστής του έργου. Ο χαρακτήρας αυτός είναι αρκετά διφορούμενος, δημιουργεί πολλά ερωτήματα, ενώ προσδίδει στο βιβλίο του Μορέσκο ένα ιδιαίτερο σασπένς, που κλιμακώνεται όσο ο αναγνώστης οδεύει προς το τέλος της ανάγνωσης.
Το φωτάκι αποτελεί ένα μυθιστόρημα που βρίθει συμβολισμών, όπως τα χελιδόνια κι οι πυγολαμπίδες που συναντά ο πρωταγωνιστής, και ακροβατεί μεταξύ μίας ρεαλιστικής πραγματικότητας και ενός γκροτέσκου ονείρου. Τα όρια μεταξύ αυτών είναι τόσο συγκεχυμένα, που αφήνεται ελεύθερος ο αναγνώστης να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα, αφού ολοκληρώσει την ανάγνωση του βιβλίου. Σε αυτό βοηθούν και τα πολυάριθμα διφορούμενα στοιχεία, που βρίσκονται διάσπαρτα στο κείμενο. Στοιχεία που ο συγγραφέας τοποθετεί με έξυπνο τρόπο, στοιχεία που εντοπίζει και ξεκλειδώνει νοηματικά ο αναγνώστης κατά τη διάρκεια της δεύτερης και τρίτης ανάγνωσης του έργου.
Διαβάζοντας, το φωτάκι του Μορέσκο, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο πρωταγωνιστής του έργου, ακροβατεί μεταξύ ζωής και θανάτου, στο μεταίχμιο της ύπαρξης, αφού έχει αποφασίσει να δώσει ο ίδιος τέλος στη ζωή του, γεγονός που καταδεικνύεται ξεκάθαρα μέσα από μικρές λεπτομέρειες που έντεχνα εντάσσει στο κείμενο του ο δημιουργός. Στοιχεία που φλερτάρουν με την ιδέα της αυτοκτονίας και είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τον θάνατο. Μέσα σε όλο αυτό, το φωτάκι συμβολίζει στα δικά μου μάτια, τη διαδικασία της μετάβασης στην άλλη πλευρά, όπου τον περιμένει μία αναπάντεχη έκπληξη.
Μία έκπληξη που θα έλεγα ότι η αποκάλυψη της είναι τουλάχιστον σπαρακτική, και οδηγεί στο συμπέρασμα πως τελικά υπάρχουν πολλοί άνθρωποι ανάμεσα μας, οι οποίοι χρειάστηκε να αυτοκτονήσουν λόγω «περιβαλλοντικών» συνθηκών, σε πολύ νεαρή ηλικία, για να καταφέρουν να επιβιώσουν. Ίσως να ανήκουμε κι εμείς σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων. Σίγουρα, μετά απ’ την ανάγνωση αυτού του βιβλίου, θα πυροδοτηθούν πολλές σκέψεις ενδοσκοπικού χαρακτήρα, που συνδέονται με τα συμπεράσματα αυτά.
Ολοκληρώνοντας, λοιπόν, Το φωτάκι του Ιταλού Αντόνιο Μορέσκο είναι ένα μυθιστόρημα διττής φύσεως, πλούσιο σε αινίγματα, που πρέπει να λύσει ο αναγνώστης κάθε φορά, ώστε να οδηγηθεί στα δικά του προσωπικά συμπεράσματα. Είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβάσει κανείς όχι μία, αλλά πολλές φορές, και πάντα θα ανακαλύπτει κάτι νέο, που σίγουρα θα οδηγεί τη σκέψη σε διαφορετικά μονοπάτια προβληματισμού, σε σχέση με την προηγούμενη φορά.
«Το φωτάκι» νομίζω ότι αποτελεί μία επιτυχής επιλογή των εκδόσεων Καστανιώτη, ώστε να συστήσουν στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό τη συγγραφική φιγούρα του Ιταλού δημιουργού. Κι αυτό γιατί «Το φωτάκι» παρότι είναι ένα μικρό σε όγκο, αλλά και περιεκτικό σε αριθμό λέξεων μυθιστόρημα, κρύβει ένα απύθμενο εσωτερικό βάθος, αφού αποτελεί ένα καθαρόαιμο μυθιστόρημα υπαρξιακού περιεχομένου.
Ειδικότερα, στο Φωτάκι, ο αναγνώστης συναντά τον ανώνυμο και μεσήλικα πρωταγωνιστή του έργου, ο οποίος έχει επιλέξει να απομονωθεί και να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του σε ένα ερειπωμένο ορεινό χωριό της ιταλικής υπαίθρου. Η μόνη επαφή που έχει με τους ανθρώπους, είναι όταν αναγκάζεται να επισκεφθεί το κοντινότερο χωριό, ώστε να ανανεώσει τις προμήθειες του σε τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης, ανθρώπους με τους οποίους είναι πάντα φειδωλός.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο έρημο αυτό χωριό, και ειδικότερα όταν βραδιάζει, ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, θα παρατηρήσει ότι στην απέναντι πλαγιά, κάπου ανάμεσα στην πυκνή βλάστηση, ανάβει ένα φωτάκι. Το γεγονός αυτό εμφανίζει μία περιοδικότητα, η οποία διεγείρει την περιέργεια του κεντρικού ήρωα. Κατάσταση η οποία τον οδηγεί μετά από πολλή σκέψη, στην απόφαση να ταξιδέψει μέχρι εκείνο το σημείο και να ανακαλύψει τι βρίσκεται απέναντι του.
Όταν βρίσκει το κουράγιο και τη ψυχική δύναμη γι’ αυτή την ανακάλυψη, ο ήρωας του Μορέσκο κάνει το ταξίδι. Στην απέναντι πλευρά τον περιμένει μία αναπάντεχη έκπληξη, όταν διαπιστώνει τελικά πως το φωτάκι ανάβει κάθε βράδυ από τα χέρια ενός μικρού παιδιού, που ζει μόνο του, μες στο δάσος.
Ο Αντόνιο Μορέσκο δημιουργεί ένα σύντομο και αινιγματικό μυθιστόρημα, ένα μυθιστόρημα βαθιά συμβολικό, με έντονο εξομολογητικό χαρακτήρα, αφού η αφήγηση πραγματοποιείται σε α’ ενικό πρόσωπο. Ένα μυθιστόρημα περιγραφικό, με λίγους διαλόγους, που αποτελούν ίσως και το κλειδί της υπόθεσης, ένα μυθιστόρημα πλούσιο σε αντιθέσεις και γλαφυρές εικόνες.
Από τη μία πλευρά έχουμε τις εικόνες που συνθέτει ο συγγραφέας για τη Φύση. Εικόνες σπαρταριστές, όπου η Φύση, και συγκεκριμένα το κομμάτι της χλωρίδας πραγματικά οργιάζει. Δέντρα, θάμνοι, ρίζες, κι αγριόχορτα καταπράσινα, σφύζουν από ζωή, και σιγά-σιγά εξαπλώνονται, καλύπτοντας σχεδόν τα πάντα. Από την άλλη όμως, έχουμε τη φθορά της ύλης. Σπίτια, αντικείμενα, ολόκληρα χωριά παρακμάζουν. Ερημώνουν. Το χέρι του χρόνου αναπόδραστο, αφήνει ανεξίτηλα αποτυπώματα. Εκτός βέβαια από την άψυχη ύλη που φθείρεται, έχουμε και την έμψυχη, αυτή των ανθρώπων, που βιώνει μία αντίστοιχη κατάσταση, καθώς και κάποια από τα ζώα, που παρουσιάζονται σποραδικά στις σελίδες του έργου.
Κάθε άνθρωπος που συναντά ο πρωταγωνιστής, παρατηρεί κανείς, πως εμφανίζει κάποια σημάδια ενός ανθρώπου νεκρού, που η ζωή έχει διαρρεύσει από μέσα του, αφήνοντας πίσω ένα οκνηρό ανθρώπινο σαρκίο, που απλά παραπαίει. Ταυτόχρονα, και κάποια ζώα που συναντά ο ήρωας εμφανίζουν μία νεκρική όψη.
Εκτός από τις έντονες αυτές εικόνες και το δίπολο που δημιουργείται μεταξύ αυτών, που γίνονται η αφορμή για τον συγγραφέα, ώστε να μιλήσει για το διαχρονικό ζήτημα του θανάτου, που θα λέγαμε πως αποτελεί τον κεντρικό θεματικό πυλώνα του μυθιστορήματος του, ο δημιουργός επιλέγει να θίξει κι άλλα ζητήματα όπως είναι η μοναξιά, ο χρόνος και η φθορά.
Μεγάλο ενδιαφέρον στις σελίδες του παρόντος βιβλίο, εμφανίζει και η μυστήρια παρουσία του μικρού αγοριού, που συναντά ο πρωταγωνιστής του έργου. Ο χαρακτήρας αυτός είναι αρκετά διφορούμενος, δημιουργεί πολλά ερωτήματα, ενώ προσδίδει στο βιβλίο του Μορέσκο ένα ιδιαίτερο σασπένς, που κλιμακώνεται όσο ο αναγνώστης οδεύει προς το τέλος της ανάγνωσης.
Το φωτάκι αποτελεί ένα μυθιστόρημα που βρίθει συμβολισμών, όπως τα χελιδόνια κι οι πυγολαμπίδες που συναντά ο πρωταγωνιστής, και ακροβατεί μεταξύ μίας ρεαλιστικής πραγματικότητας και ενός γκροτέσκου ονείρου. Τα όρια μεταξύ αυτών είναι τόσο συγκεχυμένα, που αφήνεται ελεύθερος ο αναγνώστης να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα, αφού ολοκληρώσει την ανάγνωση του βιβλίου. Σε αυτό βοηθούν και τα πολυάριθμα διφορούμενα στοιχεία, που βρίσκονται διάσπαρτα στο κείμενο. Στοιχεία που ο συγγραφέας τοποθετεί με έξυπνο τρόπο, στοιχεία που εντοπίζει και ξεκλειδώνει νοηματικά ο αναγνώστης κατά τη διάρκεια της δεύτερης και τρίτης ανάγνωσης του έργου.
Διαβάζοντας, το φωτάκι του Μορέσκο, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο πρωταγωνιστής του έργου, ακροβατεί μεταξύ ζωής και θανάτου, στο μεταίχμιο της ύπαρξης, αφού έχει αποφασίσει να δώσει ο ίδιος τέλος στη ζωή του, γεγονός που καταδεικνύεται ξεκάθαρα μέσα από μικρές λεπτομέρειες που έντεχνα εντάσσει στο κείμενο του ο δημιουργός. Στοιχεία που φλερτάρουν με την ιδέα της αυτοκτονίας και είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τον θάνατο. Μέσα σε όλο αυτό, το φωτάκι συμβολίζει στα δικά μου μάτια, τη διαδικασία της μετάβασης στην άλλη πλευρά, όπου τον περιμένει μία αναπάντεχη έκπληξη.
Μία έκπληξη που θα έλεγα ότι η αποκάλυψη της είναι τουλάχιστον σπαρακτική, και οδηγεί στο συμπέρασμα πως τελικά υπάρχουν πολλοί άνθρωποι ανάμεσα μας, οι οποίοι χρειάστηκε να αυτοκτονήσουν λόγω «περιβαλλοντικών» συνθηκών, σε πολύ νεαρή ηλικία, για να καταφέρουν να επιβιώσουν. Ίσως να ανήκουμε κι εμείς σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων. Σίγουρα, μετά απ’ την ανάγνωση αυτού του βιβλίου, θα πυροδοτηθούν πολλές σκέψεις ενδοσκοπικού χαρακτήρα, που συνδέονται με τα συμπεράσματα αυτά.
Ολοκληρώνοντας, λοιπόν, Το φωτάκι του Ιταλού Αντόνιο Μορέσκο είναι ένα μυθιστόρημα διττής φύσεως, πλούσιο σε αινίγματα, που πρέπει να λύσει ο αναγνώστης κάθε φορά, ώστε να οδηγηθεί στα δικά του προσωπικά συμπεράσματα. Είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβάσει κανείς όχι μία, αλλά πολλές φορές, και πάντα θα ανακαλύπτει κάτι νέο, που σίγουρα θα οδηγεί τη σκέψη σε διαφορετικά μονοπάτια προβληματισμού, σε σχέση με την προηγούμενη φορά.
May 15, 2021
Το φωτακι είναι ένα βιβλίο γεμάτο με συμβολισμούς, που όποιος το διαβάσει θα το ερμηνεύσει με διαφορετικό τρόπο.
Από τις πρώτες σελίδες βάζει τον αναγνώστη
στην διαδικασία να σκεφτεί, να αναρωτηθεί και να δει τι κρύβεται στις λέξεις!
Γραμμένο σαν όνειρο ή ψευδαίσθηση που βλέπεις, αλλά δεν είσαι σίγουρος ότι όντως υπάρχει ή είναι στην φαντασία σου.
Αρκετά ατμοσφαιρικό, σκοτεινό και ταυτόχρονα φωτεινό σαν παραμύθι.
Όσο σκοτάδι και να υπάρχει πάντα ψάχνεις να βρεις το φως.
Συναναγνωση με τις αγαπητές Βάσω και Αννα
Από τις πρώτες σελίδες βάζει τον αναγνώστη
στην διαδικασία να σκεφτεί, να αναρωτηθεί και να δει τι κρύβεται στις λέξεις!
Γραμμένο σαν όνειρο ή ψευδαίσθηση που βλέπεις, αλλά δεν είσαι σίγουρος ότι όντως υπάρχει ή είναι στην φαντασία σου.
Αρκετά ατμοσφαιρικό, σκοτεινό και ταυτόχρονα φωτεινό σαν παραμύθι.
Όσο σκοτάδι και να υπάρχει πάντα ψάχνεις να βρεις το φως.
Συναναγνωση με τις αγαπητές Βάσω και Αννα
January 21, 2020
Το φωτάκι αποτελεί ένα μυθιστόρημα που βρίθει συμβολισμών και ακροβατεί μεταξύ μίας ρεαλιστικής πραγματικότητας και ενός γκροτέσκου ονείρου. Τα όρια μεταξύ αυτών είναι τόσο συγκεχυμένα, που αφήνεται ελεύθερος ο αναγνώστης να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα, αφού ολοκληρώσει την ανάγνωση του βιβλίου.
June 14, 2020
Ήξερες ότι υπάρχουν βιβλία που σε μαγνητίζουν από την πρώτη σελίδα και δεν μπορείς να σταματήσεις την ανάγνωσή τους, ακόμα και αν κλείνουν τα μάτια σου; Το φωτάκι είναι ένα από αυτά τα βιβλία. Σε μαγεύει η γραφή του Moresco... και δεν μπορείς να εντοπίσεις ακριβώς τι είναι αυτό που σου τράβηξε τόσο πολύ την προσοχή. Τι βιβλίο είναι το φωτάκι; Δεν ξέρω, δεν μπορώ να το απαντήσω ειλικρινά. Αυτό που ξέρω να πω είναι ότι ήταν τόσο σκοτεινές οι εικόνες που διάβαζα που περίμενα να δω το φωτάκι που έβλεπε ο άνδρας. Το σκοτάδι και το φως αλληλοεξαρτώμενα. Γιατί θα μπορούσαμε να δούμε το φως αν δεν υπήρχε το σκοτάδι; Στο κείμενο υπάρχουν συμβολισμοί που όσες φορές γυρίσεις τις σελίδες και προσπαθήσεις να φτάσεις στον αποσυμβολισμό τους κάθε φορά θα καταλήγεις και κάπου αλλού. Αυτό που αγάπησα σε αυτό το βιβλίο ήταν οι εσωτερικοί μονόλογοι, κι έπειτα οι υπαρξιακοί στοχασμοί και αυτό το μεταφυσικό στοιχείο που έκανε τα χέρια μου να ιδρώνουν από το άγχος. Κι έπειτα έφτασα στο τέλος που ήταν εξαιρετικό.
4 κ κατι...
4 κ κατι...
December 17, 2019
http://diavazontas.blogspot.com/2019/...
Ο Αντόνιο Μορέσκο, άγνωστος στην Ελλάδα, στην Ιταλία είναι ένας συγγραφέας που ξεχωρίζει. Εβδομηντά δύο ετών πια, εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο μόλις το 1993 στα 47, μετά από απανωτές απορρίψεις από εκδότες και προκαλώντας τη μήνι του εκδοτικού κατεστημένου. Η φιγούρα του, σχεδόν ασκητική, έρχεται σε αντίθεση με τον εντυπωσιακό όγκο κειμένων που έχει στο ενεργητικό του- πάνω από τριάντα βιβλία, συμπεριλαμβανομένου του επιβλητικού, τεράστιου, τρίτομου «Παιχνίδια της αιωνιότητας». Ο Μορέσκο γράφει μετα-μεταμοντέρνα, κρυπτικά, τα βιβλία του συχνά απαιτούν δεύτερη και τρίτη ανάγνωση, είναι αυτοβιογραφικά και δεν είναι, ασχολούνται με τα μεγάλα και υπερβατικά, μοιάζουν ακατανόητα και λαβυρινθώδη.
Το Φωτάκι είναι το πρώτο μυθιστόρημά του που εκδίδεται στα ελληνικά. Κι αν ο πειρασμός να το διαβάσει κανείς μέσα σε ένα μόνο απόγευμα είναι μεγάλος, με λίγη αυτοσυγκράτηση το κείμενο ξεδιπλώνεται σε όλο του το μεγαλείο και σε περικυκλώνει.
Ο ανώνυμος αφηγητής ζει απομονωμένος σε ένα βουνό, η μόνη του επαφή με τους ανθρώπους είναι όταν χρειάζεται τρόφιμα. Ακόμα και τότε ανταλλάσσει ελάχιστες κουβέντες με τους άλλους. Μιλά πιο πολύ με άλλα πλάσματα, με έναν σκύλο που τον ακολουθεί, με τις μέλισσες και τα πουλιά, με τις εναέριες ρίζες των δέντρων.
- Γιατί γεννηθήκατε εκεί πάνω κι όχι στη γη; Ρωτάω, φωνάζω, για να με ακούσουν εκεί ψηλά, σ’ εκείνη τη σιωπηλή φυτική απεραντοσύνη που κάνει την ηχώ της φωνής μου να επιστρέφει. Γεννηθήκατε πράγματι εκεί, από την αρχή κιόλας, ή ήσασταν κι εσείς μέσα στη γη, όπως όλες οι άλλες ρίζες, και μετά, άγνωστο για ποιο λόγο, αρχίσατε να μετακινείστε όλο και ψηλότερα, μέχρι να εγκατασταθείτε κατευθείαν μέσα στο χώρο;
Ώσπου, πάνω ψηλά παρατηρεί ένα φωτάκι. Το φωτάκι είναι σταθερό, κάθε μέρα ανάβει την ίδια ώρα. Στην αρχή πιστεύει πως είναι κάποιος εξωγήινος, επισκέπτεται μάλιστα τον ειδικό της περιοχής στις εξωγήινες επαφές, που το καταγράφει. Αλλά τελικά όταν βρίσκει το κουράγιο να πάει ως εκεί πάνω, η αλήθεια είναι διαφορετική. Το φωτάκι το ανάβει ένα παιδί.
Το Φωτάκι, που στα βασικά συστατικά του μοιάζει στο Πέδρο Πάραμο, είναι ανοιχτό σε πολλές ερμηνείες, τριγυρνά και στο μυαλό του αναγνώστη, δεν δίνει εύκολες απαντήσεις- ή ίσως δεν δίνει καθόλου απαντήσεις. Τι κάνει ο αφηγητής μόνος του εκεί πάνω; Τι είναι αυτό που τον απομονώνει. Τι τον δένει με το παιδί και πόσα είναι τα πολλαπλά μας είδωλα. Τι σκέψεις έχει για τη ζωή, τον θάνατο, και την απεραντοσύνη του κόσμου; Δεν μαθαίνουμε. Όμως αργά, μάλλον στη δεύτερη ανάγνωση, το βιβλίο σε παρασύρει σε δικά σου συμπεράσματα, βασανιστικά κι ίσως μια ιδέα λυτρωτικά, για το υπαρξιακό μας χάος∙ κι εκείνο το φωτάκι ψηλά στο βουνό που μπορεί με κάποιο τρόπο να νοηματοδοτήσει την ύπαρξη.
Ο Αντόνιο Μορέσκο, άγνωστος στην Ελλάδα, στην Ιταλία είναι ένας συγγραφέας που ξεχωρίζει. Εβδομηντά δύο ετών πια, εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο μόλις το 1993 στα 47, μετά από απανωτές απορρίψεις από εκδότες και προκαλώντας τη μήνι του εκδοτικού κατεστημένου. Η φιγούρα του, σχεδόν ασκητική, έρχεται σε αντίθεση με τον εντυπωσιακό όγκο κειμένων που έχει στο ενεργητικό του- πάνω από τριάντα βιβλία, συμπεριλαμβανομένου του επιβλητικού, τεράστιου, τρίτομου «Παιχνίδια της αιωνιότητας». Ο Μορέσκο γράφει μετα-μεταμοντέρνα, κρυπτικά, τα βιβλία του συχνά απαιτούν δεύτερη και τρίτη ανάγνωση, είναι αυτοβιογραφικά και δεν είναι, ασχολούνται με τα μεγάλα και υπερβατικά, μοιάζουν ακατανόητα και λαβυρινθώδη.
Το Φωτάκι είναι το πρώτο μυθιστόρημά του που εκδίδεται στα ελληνικά. Κι αν ο πειρασμός να το διαβάσει κανείς μέσα σε ένα μόνο απόγευμα είναι μεγάλος, με λίγη αυτοσυγκράτηση το κείμενο ξεδιπλώνεται σε όλο του το μεγαλείο και σε περικυκλώνει.
Ο ανώνυμος αφηγητής ζει απομονωμένος σε ένα βουνό, η μόνη του επαφή με τους ανθρώπους είναι όταν χρειάζεται τρόφιμα. Ακόμα και τότε ανταλλάσσει ελάχιστες κουβέντες με τους άλλους. Μιλά πιο πολύ με άλλα πλάσματα, με έναν σκύλο που τον ακολουθεί, με τις μέλισσες και τα πουλιά, με τις εναέριες ρίζες των δέντρων.
- Γιατί γεννηθήκατε εκεί πάνω κι όχι στη γη; Ρωτάω, φωνάζω, για να με ακούσουν εκεί ψηλά, σ’ εκείνη τη σιωπηλή φυτική απεραντοσύνη που κάνει την ηχώ της φωνής μου να επιστρέφει. Γεννηθήκατε πράγματι εκεί, από την αρχή κιόλας, ή ήσασταν κι εσείς μέσα στη γη, όπως όλες οι άλλες ρίζες, και μετά, άγνωστο για ποιο λόγο, αρχίσατε να μετακινείστε όλο και ψηλότερα, μέχρι να εγκατασταθείτε κατευθείαν μέσα στο χώρο;
Ώσπου, πάνω ψηλά παρατηρεί ένα φωτάκι. Το φωτάκι είναι σταθερό, κάθε μέρα ανάβει την ίδια ώρα. Στην αρχή πιστεύει πως είναι κάποιος εξωγήινος, επισκέπτεται μάλιστα τον ειδικό της περιοχής στις εξωγήινες επαφές, που το καταγράφει. Αλλά τελικά όταν βρίσκει το κουράγιο να πάει ως εκεί πάνω, η αλήθεια είναι διαφορετική. Το φωτάκι το ανάβει ένα παιδί.
Το Φωτάκι, που στα βασικά συστατικά του μοιάζει στο Πέδρο Πάραμο, είναι ανοιχτό σε πολλές ερμηνείες, τριγυρνά και στο μυαλό του αναγνώστη, δεν δίνει εύκολες απαντήσεις- ή ίσως δεν δίνει καθόλου απαντήσεις. Τι κάνει ο αφηγητής μόνος του εκεί πάνω; Τι είναι αυτό που τον απομονώνει. Τι τον δένει με το παιδί και πόσα είναι τα πολλαπλά μας είδωλα. Τι σκέψεις έχει για τη ζωή, τον θάνατο, και την απεραντοσύνη του κόσμου; Δεν μαθαίνουμε. Όμως αργά, μάλλον στη δεύτερη ανάγνωση, το βιβλίο σε παρασύρει σε δικά σου συμπεράσματα, βασανιστικά κι ίσως μια ιδέα λυτρωτικά, για το υπαρξιακό μας χάος∙ κι εκείνο το φωτάκι ψηλά στο βουνό που μπορεί με κάποιο τρόπο να νοηματοδοτήσει την ύπαρξη.
November 26, 2016
where can i go where i won't have to see any more of this slaughter, this blind and relentless torsion they call life?despite over a dozen works of fiction (novels and short stories), essays, and theater, italian author antonio moresco's distant light (la lucina) is the first of his books to appear in english translation. an ethereal, enigmatic tale radiating with incandescent imagery, distant light is the quiet, curious story of a hermetic mountain-dweller ("i have come here to disappear, in this desolate and abandoned village where i'm the sole inhabitant") drawn to a faint, yet steady light across the valley. with his inquisitiveness getting the better of him, the solitary narrator ventures forth to seek its source.
all these lives that become entrapped with each other, this continual creation of colonies to occupy more and more portions of territory and to take it from others. why? why?distant light flirts with the spooky and supernatural, yet doesn't stray far into the otherworldly realm. instead, moresco's narrator inhabits an existential milieu of seclusion and yearning – one shared by the young boy he encounters on his foray. distant light is a quiet, unassuming novel, and though its rewards alight more subtly, they're easily discernible amidst the fog, philosophy, and phantasmagorical. moresco writes beautifully and his english debut all but begs for subsequent translations.
"can their life be as unhappy as ours? and do pain and evil also bring some distraction for them, at least for a few moments, from unhappiness? do they too have that short, cruel dream that has been called love? could that also be inside something that exists somewhere else? does someone else exist in the middle of all these spheres of gas that burn in the deepest obscurity and these conglomerations that cool and calcify, with their mineral surfaces full of wounds and gashes, in the middle of all these dead experimental masses crammed into this vertigo that we have called space? alpha centauri, the star closest to our sun, is four light years away. the large magellanic cloud, the galaxy closest to our galaxy, is a hundred and sixty-five thousand light years away from our own solar system. and i am here, sitting on this metal chair that sinks lower and lower into the ground, in this place far away from the world, about the same distance from everything and from space and from time and from my life and from my death..."
*translated from the italian by richard dixon (leopardi, eco, calasso, et al.)
January 22, 2023
Il tema trattato da Moresco è noto:il senso della vita e della morte, l’ignoto delle forze cieche e inarrestabili che governano le vite e le portano a crescere, a generare altre vite e a morire; da dove vengono, dove vanno, quale fine ultimo hanno. Lo scrittore sceglie di parlarne con questo romanzo breve dal fascino misterioso, dalle atmosfere da incubo alternate a quelle da favola, con una scrittura apparentemente semplice. Leggiamo un lungo monologo del protagonista, che vive isolato in un casolare diroccato in un paese fantasma immerso nella natura più impervia, con gli elementi della natura che lo circondano: le rondini, le lucciole, gli alberi, i fiori, con forte afflato lirico che però non ha toccato a fondo le corde del mio animo, perché ho sempre avuto la sensazione che la scrittura di Moresco sia come un bellissimo contenitore vuoto. Le tre stelle sono dovute alla prosa sommessa come un sussurro che si sente bisbigliare nella notte, oltre all’originalità del titolo, a quel diminutivo che fa pensare a una favola, ingannando il futuro lettore; complessivamente il breve romanzo non mi è piaciuto particolarmente.
E poi, mentre leggevo, ripensavo a Il dialogo della natura e di un islandese di Leopardi, di fronte al quale non c’è Moresco che tenga.
E poi, mentre leggevo, ripensavo a Il dialogo della natura e di un islandese di Leopardi, di fronte al quale non c’è Moresco che tenga.
April 15, 2025
Existencialismo tipo Walden, con un toque de trífidos. Porque el protagonista vive solo, muy solo, en un pueblo abandonado en la montaña y por momentos se siente asustado por esa vida vegetal que lo invade todo, que es la única forma de vida que le acompaña... aparte de una lucecita lejana en otra montaña.
"¿Por qué existe todo este sotobosque malvado", me pregunto, "que trata de envolver y anular y asfixiar a los árboles más grandes? ¿Por qué toda esta mísera y desesperada ferocidad que lo desfigura todo?... ¿Adónde puedo ir para dejar de ver ese estrago, esa irreparable y ciega contorsión a la que han llamado vida?"
Escrita de una manera muy bella, en muy pocas páginas nos hace pasear por los bosques, inmersos en una naturaleza con rasgos crueles, y nos mantiene pendientes de los encuentros y las reflexiones del protagonista.
Durante un momento me quedé en absoluto silencio, petrificado.
- Sí lo sé, el mundo en que vivimos es feo... - oí que decía mi voz.
Una obra distinta a todo, que a mí me ha gustado mucho.
"¿Por qué existe todo este sotobosque malvado", me pregunto, "que trata de envolver y anular y asfixiar a los árboles más grandes? ¿Por qué toda esta mísera y desesperada ferocidad que lo desfigura todo?... ¿Adónde puedo ir para dejar de ver ese estrago, esa irreparable y ciega contorsión a la que han llamado vida?"
Escrita de una manera muy bella, en muy pocas páginas nos hace pasear por los bosques, inmersos en una naturaleza con rasgos crueles, y nos mantiene pendientes de los encuentros y las reflexiones del protagonista.
Durante un momento me quedé en absoluto silencio, petrificado.
- Sí lo sé, el mundo en que vivimos es feo... - oí que decía mi voz.
Una obra distinta a todo, que a mí me ha gustado mucho.
March 6, 2020
Δυο πράγματα μπορώ να πω με σιγουριά για αυτό το βιβλίο του Μορέσκο.
1. Είναι λεπτό το νήμα ανάμεσα στο θάνατο και στη ζωή.
2. Ο Μορεσκο είναι ένας δεξιοτέχνης σε ό,τι αφορά την περιγραφή του φυσικού κόσμου.
Με άγγιξε πολύ, όπως προέβλεψε και ο όμορφος άνθρωπος που μου το πρότεινε..
1. Είναι λεπτό το νήμα ανάμεσα στο θάνατο και στη ζωή.
2. Ο Μορεσκο είναι ένας δεξιοτέχνης σε ό,τι αφορά την περιγραφή του φυσικού κόσμου.
Με άγγιξε πολύ, όπως προέβλεψε και ο όμορφος άνθρωπος που μου το πρότεινε..
February 20, 2024
Inaspettato.
November 3, 2020
"Είμαι ο συγγραφέας ενός πλανήτη και ενός κόσμου που δεν υπάρχει πια, ενός είδους που δεν υπάρχει πια, που δεν έχει υπάρξει ακόμα" και πραγματικά αυτό είναι ο Antonio Moresco.
Το έργο του είναι μα μικρή σελήνη που αποκολλήθηκε από τη μάζα, ακόμα στη φάση της τήξης.
"γιατί υπάρχει όλη αυτή η κακή χαμηλή βλάστηση?
γιατί όλη αυτή η άθλια και απεγνωσμένη θηριωδία που παραμορφώνει τα πάντα?
που μπορώ να πάω για να μη βλέπω πια αυτόν τον σπαραγμό , αυτή την ανεπανόρθωτη και τυφλή συστροφή που ονόμασαν ζωή;"
"ενώ τ΄άτομα του είδους μας φαίνονται διαφορετικά το ένα από το άλλο ή εμείς φαντασιωνόμαστε πως είναι έτσι ενώ τα κοιτάζουμε μεσ΄από το παραμορφωτικό διάφραγμα της ατμόσφαιρας "
"και μετά μια μέρα θα ανάψει εκεί κοντά άλλο ένα φωτάκι...θα υπάρχουν δυο φωτάκια στη θέση του ενός. Κι εγώ θα τα κοιτάζω από εδώ και θα λέω: ορίστε αυτή η τρομερή μοναξιά τελείωσε . Η εξιλέωση τελείωσε"
Το έργο του είναι μα μικρή σελήνη που αποκολλήθηκε από τη μάζα, ακόμα στη φάση της τήξης.
"γιατί υπάρχει όλη αυτή η κακή χαμηλή βλάστηση?
γιατί όλη αυτή η άθλια και απεγνωσμένη θηριωδία που παραμορφώνει τα πάντα?
που μπορώ να πάω για να μη βλέπω πια αυτόν τον σπαραγμό , αυτή την ανεπανόρθωτη και τυφλή συστροφή που ονόμασαν ζωή;"
"ενώ τ΄άτομα του είδους μας φαίνονται διαφορετικά το ένα από το άλλο ή εμείς φαντασιωνόμαστε πως είναι έτσι ενώ τα κοιτάζουμε μεσ΄από το παραμορφωτικό διάφραγμα της ατμόσφαιρας "
"και μετά μια μέρα θα ανάψει εκεί κοντά άλλο ένα φωτάκι...θα υπάρχουν δυο φωτάκια στη θέση του ενός. Κι εγώ θα τα κοιτάζω από εδώ και θα λέω: ορίστε αυτή η τρομερή μοναξιά τελείωσε . Η εξιλέωση τελείωσε"
February 11, 2020
Ιδιαίτερο βιβλίο, σαν παραμύθι! Το διαβάζεις και χάνεσαι σε έναν άλλο κόσμο...
Μυσταγωγική ατμόσφαιρα κι ένα συγκλονιστικό τέλος!
Μυσταγωγική ατμόσφαιρα κι ένα συγκλονιστικό τέλος!
December 25, 2020
Some books are spoilt by simply reading which genre they belong to. Such is the case here. It is far better appreciated the less you know about it. So simply, I recommend it...
However, I am keen to exchange views on what its all about with anyone else who has read it. I read it as a sad tale of loneliness and solitude; but the sole inhabitant of the village, does seem to appreciate the nature around him, and Moresco describes it beautifully.
However, I am keen to exchange views on what its all about with anyone else who has read it. I read it as a sad tale of loneliness and solitude; but the sole inhabitant of the village, does seem to appreciate the nature around him, and Moresco describes it beautifully.
August 17, 2021
Ένας ατέρμονος κύκλος είναι η ζωή και ο θάνατος και αυτόν ακριβώς τον κύκλο θέλει να παραστήσει ο συγγραφέας σε αυτή τη νουβέλα. Γεμάτο αλληγορίες και με μια ματιά πάντα κάπου αλλού, κάπου προς το θάνατο ή την απομόνωση, ο συγγραφέας κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα, όπως διαβάζουμε και στο επίμετρο. Δε θα το αποκαλύψω όμως, για να μπορέσετε να δώσετε τη δική σας ερμηνεία διαβάζοντάς το.
August 16, 2024
“Se neanche la luce si può vedere, che cos’altro si può vedere? ”
Favola dell’amore della morte e della rinascita, dove la vita è solo un breve passaggio che porta già dentro di sé la fine, come qualcosa di silenzioso che si insinua in ogni cosa.
La Lucina è una dedica al silenzio, al buio, alla solitudine disturbata solo da questa piccola luce, che appare come una vaga speranza.
La scrittura è singolare poetica semplice, concisa e pura.
É qualcosa di molto vicino alla grazia, al mistero assoluto, come un respiro sospeso
Da dove viene questa piccola luce, se non dall'altra parte di un improbabile orizzonte che non porterà a nulla, se non alla nostra stessa esistenza, alla nostra infanzia, a un paese perduto.
“Qual è la scintilla che ha dato inizio a tutto quanto? ”
La Lucina di Antonio Moresco confonde e affascina.
Nel libro non c’è un prima un dopo o un adesso, ma un tempo sospeso in cui l’uomo che decide di sparire vive il suo congedo dalla vita circondato dalla Natura
Con un minimo di elementi Moresco costruisce una storia pulsante di significati. Mostra il mondo e la vita nella loro stranezze aprendo a una molteplicità di possibili interpretazioni
La misteriosa bellezza del romanzo ha la forza di un paesaggio che cattura lo sguardo
Leggerlo, per me, ha significato lasciarsi andare a quello che man mano il testo mi trasmetteva.
Ogni pagina regala un’emozione unica e diversa a cui pensare in cui immedesimarsi Concede la libertà di immaginare quel che viene dopo, oppure di fermarsi alle emozioni che le parole suggeriscono cercando la via d’uscita, aspettando le risposte, mentre tutto intorno si fa buio
Favola dell’amore della morte e della rinascita, dove la vita è solo un breve passaggio che porta già dentro di sé la fine, come qualcosa di silenzioso che si insinua in ogni cosa.
La Lucina è una dedica al silenzio, al buio, alla solitudine disturbata solo da questa piccola luce, che appare come una vaga speranza.
La scrittura è singolare poetica semplice, concisa e pura.
É qualcosa di molto vicino alla grazia, al mistero assoluto, come un respiro sospeso
Da dove viene questa piccola luce, se non dall'altra parte di un improbabile orizzonte che non porterà a nulla, se non alla nostra stessa esistenza, alla nostra infanzia, a un paese perduto.
“Qual è la scintilla che ha dato inizio a tutto quanto? ”
La Lucina di Antonio Moresco confonde e affascina.
Nel libro non c’è un prima un dopo o un adesso, ma un tempo sospeso in cui l’uomo che decide di sparire vive il suo congedo dalla vita circondato dalla Natura
Con un minimo di elementi Moresco costruisce una storia pulsante di significati. Mostra il mondo e la vita nella loro stranezze aprendo a una molteplicità di possibili interpretazioni
La misteriosa bellezza del romanzo ha la forza di un paesaggio che cattura lo sguardo
Leggerlo, per me, ha significato lasciarsi andare a quello che man mano il testo mi trasmetteva.
Ogni pagina regala un’emozione unica e diversa a cui pensare in cui immedesimarsi Concede la libertà di immaginare quel che viene dopo, oppure di fermarsi alle emozioni che le parole suggeriscono cercando la via d’uscita, aspettando le risposte, mentre tutto intorno si fa buio
February 22, 2018
4,5/5. Troublant! Cela décrit assez bien ce livre. Profondément troublant. Le tout démare doucement, très contemplatif au départ, puis le mystérieux embarque, puis le tout devient de plus en plus sombre et finalement... Je ne révellerai rien ici, mais la fin est excellente, pas nécessairement très surprenante, mais quand même... Bref, j'ai bien aimé, quelques longueurs malgré que le texte est très court, mais rien de trop pénible. C'est le genre de livre qu'on apprécie encore plus une fois finit, en y repensant, en y réfléchissant. Il crée une atmosphère très fort et joue avec les genres, les styles. Une oeuvre originale, bien mené, touchante. Une belle découverte!
did-not-finish
September 27, 2017Oh dear, this man is living alone in a deserted village and talking to the trees, wondering why their roots are so gnarly, and the writing/translation is already making my skin crawl. Nuh uh. Bailed on page 17.
July 8, 2023
Je voelt dat de schrijfstijl beter zou uitkomen in de oorspronkelijke taal, maar dat maakt dit kleine verhaal niet minder bijzonder. Over dwalen tussen werelden, onthouden en vergeten. Bovenal, rust vinden.
February 14, 2024
Soepel lezende stream of consciousness novelle waarin de grote levensvragen langs komen en twee simultaan bestaande werkelijkheden op magisch realistische wijze interfereren met elkaar.
July 15, 2020
Μου θύμισε πάρα πολύ το Πέδρο Πάραμο του Χουάν Ρούλφο. Ιδιαίτερη η ιστορία του και όχι ξεκάθαρ�� το φινάλε, έτσι ώστε να αφήσει στον κάθε αναγνώστη να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.
December 7, 2020
Επιλέγει να ζήσει μόνος, απομονωμένος σε ένα ακατοίκητο, εγκαταλειμμένο χωριό.
Κινείται στη φύση, ενδιαφέρεται για κάθε μορφή ζωής και αφουγκράζεται τους ψιθύρους της.
Όταν έρχεται η νύχτα, το πηχτό σκοτάδι διαρρηγνύεται από ένα φωτάκι στο αντίκρυ βουνό.
Κάπως έτσι αρχίζει η προσπάθεια κατανόησης και εξερεύνησης αυτού του φαινομένου από τον ήρωα του βιβλίου.
Ένα βιβλίο γεμάτο κατοπτρισμούς και ζεύγη αντιθέτων. Ουρανός-Γη, Φως-Σκοτάδι, Ζωή-Θάνατος.
Η δημιουργία ζωής στο σύμπαν και η εξέλιξη της καθώς και το αιώνιο μεταφυσικό ερώτημα για μεταθανάτια ζωή απασχολούν τον συγγραφέα όχι μόνο στο συγκεκριμένο βιβλίο μα στο σύνολο του έργου του.
Ασπαζόμενη την άποψη του Επίκουρου για τη θνητότητα την ψυχής, τους συμβολισμούς στο συγκεκριμένο διήγημα τους ερμηνεύω βάσει των νόμων της επιστήμης, ιδίως της εξελικτικής θεωρίας.
Το θέμα της αυτοχειρίας, που πολύ δύσκολα το αγγίζουν στην καθολική Ιταλία, θα μπορούσε να είναι μια έμμεση αυτοχειρία. Κακοποιώντας τη φύση την ωθούμε να αμυνθεί και τα αποτελέσματα τα ζούμε ήδη.
Κάποιοι αβυσσαίοι οργανισμοί, μέσα στο έρεβος του απύθμενου ωκεανού αναπτύσσουν μηχανισμούς παραγωγής φωτός. Ένα φωτάκι στο σώμα του θηρευτή που θέλγει κάθε ζωντανό οργανισμό, τον παγιδεύει και τον οδηγεί στην άλλη πλευρά, αυτή της ανυπαρξίας. Το φωτάκι, σύμβολο και όριο ζωής και θανάτου.
Αυτή είναι και η πρώτη εικόνα που είχα όταν ξεκίνησα να διαβάζω αυτό το βιβλίο.
Κινείται στη φύση, ενδιαφέρεται για κάθε μορφή ζωής και αφουγκράζεται τους ψιθύρους της.
Όταν έρχεται η νύχτα, το πηχτό σκοτάδι διαρρηγνύεται από ένα φωτάκι στο αντίκρυ βουνό.
Κάπως έτσι αρχίζει η προσπάθεια κατανόησης και εξερεύνησης αυτού του φαινομένου από τον ήρωα του βιβλίου.
Ένα βιβλίο γεμάτο κατοπτρισμούς και ζεύγη αντιθέτων. Ουρανός-Γη, Φως-Σκοτάδι, Ζωή-Θάνατος.
Η δημιουργία ζωής στο σύμπαν και η εξέλιξη της καθώς και το αιώνιο μεταφυσικό ερώτημα για μεταθανάτια ζωή απασχολούν τον συγγραφέα όχι μόνο στο συγκεκριμένο βιβλίο μα στο σύνολο του έργου του.
Ασπαζόμενη την άποψη του Επίκουρου για τη θνητότητα την ψυχής, τους συμβολισμούς στο συγκεκριμένο διήγημα τους ερμηνεύω βάσει των νόμων της επιστήμης, ιδίως της εξελικτικής θεωρίας.
Το θέμα της αυτοχειρίας, που πολύ δύσκολα το αγγίζουν στην καθολική Ιταλία, θα μπορούσε να είναι μια έμμεση αυτοχειρία. Κακοποιώντας τη φύση την ωθούμε να αμυνθεί και τα αποτελέσματα τα ζούμε ήδη.
Κάποιοι αβυσσαίοι οργανισμοί, μέσα στο έρεβος του απύθμενου ωκεανού αναπτύσσουν μηχανισμούς παραγωγής φωτός. Ένα φωτάκι στο σώμα του θηρευτή που θέλγει κάθε ζωντανό οργανισμό, τον παγιδεύει και τον οδηγεί στην άλλη πλευρά, αυτή της ανυπαρξίας. Το φωτάκι, σύμβολο και όριο ζωής και θανάτου.
Αυτή είναι και η πρώτη εικόνα που είχα όταν ξεκίνησα να διαβάζω αυτό το βιβλίο.
Displaying 1 - 30 of 258 reviews