What do you think?
Rate this book
บรรยง พงษ์พานิช คิด
ผมเริ่มทำงานในตำแหน่งเสมียนเคาะกระดานหุ้น เงินเดือน 2,450 บาท เมื่อ 36 ปีที่แล้ว หลังจากหางานอยู่ถึง 8 เดือน เพราะตอนวัยรุ่นใช้ชีวิตเกเร จนจบ 5 ปี ด้วยเกรดเฉลี่ย 2.00 ที่ได้งานก็เพราะรุ่นพี่รักบี้จุฬากำลังมองหาเสมียนเคาะกระดานหุ้นที่มี “ร่างกายกำยำ ทนแรงเบียดแรงกระแทกได้ดี ถนัดการแก่งแย่งช่วงชิง และเจ้าเล่ห์ทันคน” ซึ่งไม่ใช่คุณสมบัติทางวิชาการใดๆ เลย เป็นคุณสมบัติของนักรักบี้ล้วนๆ
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-
หลังจากนั้น ผมก็ไม่เคยเปลี่ยนงานเลย จนกระทั่งดำรงตำแหน่งประธานกรรมการ ‘หลักทรัพย์ ภัทร’ เมื่อ 13 ปีก่อน จนถึงทุกวันนี้ … ถ้าให้เลือกคำเดียวที่เป็นปัจจัยสำคัญที่สุด ผมขอยกให้กับคำว่า ‘โอกาส’ … ‘โอกาส’ ก็เหมือน ‘อากาศ’ นั่นแหละครับ คือมีมากมายและล่องลอยอยู่ทั่วไปทุกหนทุกแห่ง ขึ้นอยู่กับว่าเราจะแสวงหามันพบหรือไม่ สร้างมันเป็นหรือเปล่า และจะใช้มันให้เป็นประโยชน์จริงได้ไหม
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-
ผมมักพูดอยู่เสมอว่า “รู้อะไร ไม่สู้ รู้งี้” เพราะคนส่วนใหญ่มักรอจนสิ่งต่างๆ ล่วงเลยพ้นไป แล้วค่อยมาแสดงความเก่ง ซึ่งไม่มีประโยชน์ไม่ว่าต่อตัวท่านเองหรือต่อผู้ใด
ท่านต้องรู้จัก “เสือกให้เป็น” ไม่ใช่แค่ “เสือก” เฉยๆ ระหว่างเสือก 3 พยางค์ กับเสือกพยางค์เดียวนี่ต่างกันเยอะนะครับ อย่างแรกจะทำให้ท่านได้รับความชื่นชมมากมาย คือ เรา “เสือก” แต่ให้เค้ารู้สึกว่าเรา “เสิร์ฟ” แต่อย่างที่สองจะทำให้ท่านถูกเหม็นขี้หน้า หรือมิฉะนั้นก็ถูกด่าตรงๆ กลับด้วยคำพยางค์เดียวนั่นแหละ
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-
เมื่อเจอปัญหา เรามีทางเลือก 3 ทาง คือ ทน แก้ หรือหนี คนที่แย่ที่สุดคือ “ทนร่ำไป” เพราะหมายถึงไม่มีศักยภาพใดๆ เลย คนที่แย่รองลงมาคือ “หนีทุกที” เพราะในชีวิตนี้คงต้องหนีไม่รู้กี่ร้อยกี่พันครั้ง คนที่แย่ถัดมาคือ “แก้อย่างเดียว” ดันทุรังอยู่อย่างนั้น … ผมเชื่อว่า เราต้องประยุกต์ใช้ทั้ง 3 กลยุทธ์ คือ เริ่มต้นต้องแก้ก่อน ระหว่างแก้ต้องอดทน เพราะถ้าดีดนิ้วแล้วจบ เราไม่เรียกมันว่าปัญหา สุดท้ายก็ต้องมีขีดจบว่า ถ้าดันทุรังต่อไปก็ไม่มีประโยชน์กับใครเลย ก็จำเป็นต้องหนีเหมือนกัน
บรรยง พงษ์พานิช
http://openworlds.in.th/books/banyong...
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-
หลังจากนั้น ผมก็ไม่เคยเปลี่ยนงานเลย จนกระทั่งดำรงตำแหน่งประธานกรรมการ ‘หลักทรัพย์ ภัทร’ เมื่อ 13 ปีก่อน จนถึงทุกวันนี้ … ถ้าให้เลือกคำเดียวที่เป็นปัจจัยสำคัญที่สุด ผมขอยกให้กับคำว่า ‘โอกาส’ … ‘โอกาส’ ก็เหมือน ‘อากาศ’ นั่นแหละครับ คือมีมากมายและล่องลอยอยู่ทั่วไปทุกหนทุกแห่ง ขึ้นอยู่กับว่าเราจะแสวงหามันพบหรือไม่ สร้างมันเป็นหรือเปล่า และจะใช้มันให้เป็นประโยชน์จริงได้ไหม
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-
ผมมักพูดอยู่เสมอว่า “รู้อะไร ไม่สู้ รู้งี้” เพราะคนส่วนใหญ่มักรอจนสิ่งต่างๆ ล่วงเลยพ้นไป แล้วค่อยมาแสดงความเก่ง ซึ่งไม่มีประโยชน์ไม่ว่าต่อตัวท่านเองหรือต่อผู้ใด
ท่านต้องรู้จัก “เสือกให้เป็น” ไม่ใช่แค่ “เสือก” เฉยๆ ระหว่างเสือก 3 พยางค์ กับเสือกพยางค์เดียวนี่ต่างกันเยอะนะครับ อย่างแรกจะทำให้ท่านได้รับความชื่นชมมากมาย คือ เรา “เสือก” แต่ให้เค้ารู้สึกว่าเรา “เสิร์ฟ” แต่อย่างที่สองจะทำให้ท่านถูกเหม็นขี้หน้า หรือมิฉะนั้นก็ถูกด่าตรงๆ กลับด้วยคำพยางค์เดียวนั่นแหละ
-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-
เมื่อเจอปัญหา เรามีทางเลือก 3 ทาง คือ ทน แก้ หรือหนี คนที่แย่ที่สุดคือ “ทนร่ำไป” เพราะหมายถึงไม่มีศักยภาพใดๆ เลย คนที่แย่รองลงมาคือ “หนีทุกที” เพราะในชีวิตนี้คงต้องหนีไม่รู้กี่ร้อยกี่พันครั้ง คนที่แย่ถัดมาคือ “แก้อย่างเดียว” ดันทุรังอยู่อย่างนั้น … ผมเชื่อว่า เราต้องประยุกต์ใช้ทั้ง 3 กลยุทธ์ คือ เริ่มต้นต้องแก้ก่อน ระหว่างแก้ต้องอดทน เพราะถ้าดีดนิ้วแล้วจบ เราไม่เรียกมันว่าปัญหา สุดท้ายก็ต้องมีขีดจบว่า ถ้าดันทุรังต่อไปก็ไม่มีประโยชน์กับใครเลย ก็จำเป็นต้องหนีเหมือนกัน
บรรยง พงษ์พานิช
http://openworlds.in.th/books/banyong...
200 pages, Unknown Binding
Published January 1, 2013
2 people are currently reading
5 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
September 25, 2022
ชอบภาษาที่เขียน อ่านง่าย และสนุก โฟลเรื่องราวได้ค่อนข้างดี ได้แง่คิดในการบริหารทรัพยากรบุคคล รวมไปถึงการเตนียมตัวสัมภาษณ์งาน และเรื่องเล่าวิกฤตเศรษฐกิจสมัยต้มยำกุ้ง
August 22, 2016
อ่านสนุก ได้ความรู้มากมาย
ส่วนตัวชอบสุดเรื่องที่ ผู้แต่งเขียนอธิบายเรื่อง ต้มยำกุ้ง
ส่วนตัวชอบสุดเรื่องที่ ผู้แต่งเขียนอธิบายเรื่อง ต้มยำกุ้ง
Displaying 1 - 2 of 2 reviews