What do you think?
Rate this book
Crimes of Art and Terror
Do killers, artists, and terrorists need one another? In Crimes of Art and Terror , Frank Lentricchia and Jody McAuliffe explore the disturbing adjacency of literary creativity to violence and even political terror. Lentricchia and McAuliffe begin by anchoring their penetrating discussions in the events of 9/11 and the scandal provoked by composer Karlheinz Stockhausen's reference to the destruction of the World Trade Center as a great work of art, and they go on to show how political extremism and avant-garde artistic movements have fed upon each other for at least two centuries.
Crimes of Art and Terror reveals how the desire beneath many romantic literary visions is that of a terrifying awakening that would undo the West's economic and cultural order. This is also the desire, of course, of what is called terrorism. As the authority of writers and artists recedes, it is criminals and terrorists, Lentricchia and McAuliffe suggest, who inherit this romantic, destructive tradition. Moving freely between the realms of high and popular culture, and fictional and actual criminals, the authors describe a web of impulses that catches an unnerving spirit.
Lentricchia and McAuliffe's unorthodox approach pairs Dostoevsky's Crime and Punishment with Martin Scorsese's King of Comedy and connects the real-life Unabomber to the surrealist Joseph Cornell and to the hero of Bret Easton Ellis's bestselling novel American Psycho . They evoke a desperate culture of art through thematic dialogues among authors and filmmakers as varied as Don DeLillo, Joseph Conrad, Francis Ford Coppola, Jean Genet, Frederick Douglass, Hermann Melville, and J. M. Synge, among others. And they conclude provocatively with an imagined conversation between Heinrich von Kleist and Mohamed Atta. The result is a brilliant and unflinching reckoning with the perilous proximity of the impulse to create transgressive art and the impulse to commit violence.
Crimes of Art and Terror reveals how the desire beneath many romantic literary visions is that of a terrifying awakening that would undo the West's economic and cultural order. This is also the desire, of course, of what is called terrorism. As the authority of writers and artists recedes, it is criminals and terrorists, Lentricchia and McAuliffe suggest, who inherit this romantic, destructive tradition. Moving freely between the realms of high and popular culture, and fictional and actual criminals, the authors describe a web of impulses that catches an unnerving spirit.
Lentricchia and McAuliffe's unorthodox approach pairs Dostoevsky's Crime and Punishment with Martin Scorsese's King of Comedy and connects the real-life Unabomber to the surrealist Joseph Cornell and to the hero of Bret Easton Ellis's bestselling novel American Psycho . They evoke a desperate culture of art through thematic dialogues among authors and filmmakers as varied as Don DeLillo, Joseph Conrad, Francis Ford Coppola, Jean Genet, Frederick Douglass, Hermann Melville, and J. M. Synge, among others. And they conclude provocatively with an imagined conversation between Heinrich von Kleist and Mohamed Atta. The result is a brilliant and unflinching reckoning with the perilous proximity of the impulse to create transgressive art and the impulse to commit violence.
- GenresArt
200 pages, Hardcover
First published October 15, 2003
2 people are currently reading
147 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
September 7, 2023
Estetik yaratıcılık, politik kargaşa ve terör ile katillerin yakınlığını ele alan, zihne bomba gibi düşen sanatsal kuram kitabı. Metindeki bazı bölümlerin akılda bıraktığı bazı nüanslara şöyle değinebiliriz:
- 19. yüzyıldan bu yana sanat, göndergesel biçimini koruduğu sürece yıkımın, terörün ve aşırılığın çerçeve bir formu olarak kullanılagelmiştir. Modernizmin kalıpladığı "iyi" ya da "kötü" sanat, içinde kendi teröristini yaratarak kendi ayağına sıkmıştır. Bugün iyi eğitimli seri katillere, doktoralı teröristlere hayranlık duymamıza sebep, yalnızca dürtülerimiz değil modernizmin tek tipçi ve mükemmeliyetçi düzen anlayışına karşı verilen tepkidir. Postmodernizmin tıpkı atomun parçalanması gibi tüm dünyaya saçılmasını anlamsız bulmadan önce köklerinin nereden geldiğini, nasıl bir marjinal yol izlediğini anlamak gerek.
- Edebiyat tarihi, alışılagelmiş estetik kalıpların toplumsal değişimin dinamiklerine bağlı olarak korunduğu, periyodik paradigmalar bütünüdür. Bazı edebiyat asileri bu kalıp paradigmaların, insanın özünü inkar ve bir nevi metalaştırma süreci olarak görürler ve paradigma kırıcı hüviyetinde ezbersiz değişimin öncüsü olurlar. Sert değişim isteği onları edebiyat tarihinin heretikleri konumuna getirir. Paradigma kırıcıların edebi metindeki isteği, su katılmamış bir orijinalliktir ancak hakikati her zaman örseleyen statükocu edebiyat, bu orijinalliği edebi benliğine tecavüz olarak görür. Aslında olan şey basittir: Edebi uyuşukluğa karşı naturalist canlılığın mücadelesi.
- İmajların varlığı bizi kendi bilinçaltı çöplüğümüzü eşelemekten kurtarır. Psikanalitik bir dikenli yolu yürümek yerine görsel uyuşukluğun girdabında boğulmak evladır. İmajların mastürbasyonu sayesinde medyatik bir savunma mekanizması geliştiririz: Güzel görün, anı yaşa ve rengarenk filmleri tüket.
Böylece kendi ilksel doğasına ve yeraltı benliğine sırt çevirmiş, makyajlanmış, hakikat ayarı bozulmuş hiper-imajlar dünyasında insan ne kadar bahtiyar olduğu illüzyonu altında yaşar.
- Sanatın suçluları arasında kendine iyi bir yer edinen Melville'nin pasifist katibi Bartleby, tüm reddiyesi ve bürokratik karşı çıkışıyla kapitalist meta düzeninin tekerine çomak sokmaya çalışır, bu uğurda işverenini de yoz ahlaksal söylemler ifade etmeye zorlar. Bartleby'nin "hiçbir şey yapmama" metaforu, çapraşık toplumsal ilişkiler ağının bir parçası olmamak bahsinin tam merkezinde durur ancak ne var ki bu varoluşsal savaşı sonuna kadar yürütemez. Merkezi çarkın dişlileri arasında eylemsiz durdukça kendini yer bitirir ve silinmiş bir antropomorfik beden imajıyla misyonunu sonlandırır.
- 19. yüzyıldan bu yana sanat, göndergesel biçimini koruduğu sürece yıkımın, terörün ve aşırılığın çerçeve bir formu olarak kullanılagelmiştir. Modernizmin kalıpladığı "iyi" ya da "kötü" sanat, içinde kendi teröristini yaratarak kendi ayağına sıkmıştır. Bugün iyi eğitimli seri katillere, doktoralı teröristlere hayranlık duymamıza sebep, yalnızca dürtülerimiz değil modernizmin tek tipçi ve mükemmeliyetçi düzen anlayışına karşı verilen tepkidir. Postmodernizmin tıpkı atomun parçalanması gibi tüm dünyaya saçılmasını anlamsız bulmadan önce köklerinin nereden geldiğini, nasıl bir marjinal yol izlediğini anlamak gerek.
- Edebiyat tarihi, alışılagelmiş estetik kalıpların toplumsal değişimin dinamiklerine bağlı olarak korunduğu, periyodik paradigmalar bütünüdür. Bazı edebiyat asileri bu kalıp paradigmaların, insanın özünü inkar ve bir nevi metalaştırma süreci olarak görürler ve paradigma kırıcı hüviyetinde ezbersiz değişimin öncüsü olurlar. Sert değişim isteği onları edebiyat tarihinin heretikleri konumuna getirir. Paradigma kırıcıların edebi metindeki isteği, su katılmamış bir orijinalliktir ancak hakikati her zaman örseleyen statükocu edebiyat, bu orijinalliği edebi benliğine tecavüz olarak görür. Aslında olan şey basittir: Edebi uyuşukluğa karşı naturalist canlılığın mücadelesi.
- İmajların varlığı bizi kendi bilinçaltı çöplüğümüzü eşelemekten kurtarır. Psikanalitik bir dikenli yolu yürümek yerine görsel uyuşukluğun girdabında boğulmak evladır. İmajların mastürbasyonu sayesinde medyatik bir savunma mekanizması geliştiririz: Güzel görün, anı yaşa ve rengarenk filmleri tüket.
Böylece kendi ilksel doğasına ve yeraltı benliğine sırt çevirmiş, makyajlanmış, hakikat ayarı bozulmuş hiper-imajlar dünyasında insan ne kadar bahtiyar olduğu illüzyonu altında yaşar.
- Sanatın suçluları arasında kendine iyi bir yer edinen Melville'nin pasifist katibi Bartleby, tüm reddiyesi ve bürokratik karşı çıkışıyla kapitalist meta düzeninin tekerine çomak sokmaya çalışır, bu uğurda işverenini de yoz ahlaksal söylemler ifade etmeye zorlar. Bartleby'nin "hiçbir şey yapmama" metaforu, çapraşık toplumsal ilişkiler ağının bir parçası olmamak bahsinin tam merkezinde durur ancak ne var ki bu varoluşsal savaşı sonuna kadar yürütemez. Merkezi çarkın dişlileri arasında eylemsiz durdukça kendini yer bitirir ve silinmiş bir antropomorfik beden imajıyla misyonunu sonlandırır.
June 28, 2025
Araya baska kitaplar girdiği icin uzun soluklu bir okuma oldu.Oldukca ilginç bir kitapti.Ozellikle Merville hakkındaki bolumu ve daha birçok bölümü ilgiyle okudum.
July 19, 2023
Solid thesis (there is a link between art and terror; for some reason, great artists also tend to gravitate towards terrible things), and I felt the authors explored their subject well. The examples were diverse, the explanation was clear and objective, and I came away convinced of the link that often exists between art and terror.
This book does read somewhat academically, so unless you have that bent, I don't imagine you'll enjoy this exploration of the topic.
This book does read somewhat academically, so unless you have that bent, I don't imagine you'll enjoy this exploration of the topic.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews