زندگینگارههای خارجی خیلی خوب بودند. نامهیداستایفسکی در تبعید غمانگیز و واقعی بود. میشد درست بفهمی در تبعید چه میگذرد. روایت نویسندهی ویتنامی از مهاجرت به آمریکا و زندگی خانوادگیاش هم ملموس و ناراحتکننده بود. زندگینگارههای پیروز کلانتری و محمدحسین مهدویان هم خوب بود. بین داستانها هم داستان آلیس مونرو و هم داستان استیفن کینگ را دوست داشتم و بین ایرانیها داستان زینب توقع همدانی را دوست داشتم. روایتهای کهن این شماره که درمورد ازدواج در دورهی قاجار بود هم خواندنی و جالب بود. روایتهای مستند هم مثل همیشه خواندنی بود و روایتها از جلسهی ساختمان بامزه بود. یکی از بهترین متنهای این شماره جستار آرتور کریستال درمورد نویسندهها در زندگی واقعی بود. در بخش پایان خوش هم مثل شمارههای قبل دساتیر را دوست نداشتم و متن دنبالهدار جین کر و ایمان صفایی را دوست داشتم.