Ένας έρωτας, διηγούμενος από την πλευρά ενος άντρα, ο οποίος βρίσκεται στην μέση ηλικία, καταξιωμένος επαγγελματικά και κοινωνικά. Το να το διαβάζεις είναι σαν έχεις πάρει τον δρόμο προς την άβυσσο, με ξεναγητή τον Αντόνιο. Η χαρτογράφηση της σταδιακής παράδοσης σε έναν αδιέξοδο έρωτα. Είναι φοβερό πως ο ίδιος γίνεται ο εκ των έσω παρατηρήτής και αξιολογητής της πτώσης του, δεν χρειάζονται άλλοι να κάνουν την διάγνωση για αυτόν, την έχει κάνει ήδη ο ίδιος. Αυτό το αυτομαστίγωμα, η συνειδητή εκμηδένιση του εαυτού του για κάποιες στιγμές, με το αντικείμενο του πόθου του, την Λάιντε, μπορεί να φέρει σε αμηχανία τον αναγνώστη αλλά όχι τον οίκτο του, βέβαια. Μου άρεσε αρκετά, εκτίμησα ιδιαίτερα τις οξυδερκείς παρατηρήσεις του Μπουζάτι για τον φύση του έρωτα, τους ανθρώπους, αλλά κάπως με κούρασε όλο αυτό το στριφογύρισμα γύρω από αυτόν τον καταδικασμένο έρωτα.
Εκπληκτικό βιβλίο. Γράψιμο μεστό, άμεσο, σε συνεπαίρνει σε απόλυτο βαθμό. 350 σελίδες βιβλίο και το τέλειωσα σε μια μέρα. Σε σημεία μου θύμισε αγαπημένο Nabokov ή ακόμα και John Dos Pasos. To συστήνω ανεπιφύλακτα.