گفتوگویی که شرحاش در این کتاب آمده است، مفاوضه و همسخنی درازنفسی میان دکتر ناصر فکوهی و جلال ستاری (از سال ۱۳۸۷ تا ۱۳۸۹) است. نقل بیفزون و کاست تاریخچهٔ بیش از پنجاه سال سر و کار داشتن ستاری با مقولهٔ فرهنگ در دستگاه دولت است. ستاری میگوید: «همواره سعی بر این بوده است که مظلومنمایی نشود و نعل واژگونه و وارونه نزنم تا برای هر مصلحتی، امر واقع را جز آنچه بوده است بنمایم.»
ناصر فکوهی انسانشناس، نویسنده و مترجم ایرانیاست. وی دانشیار گروه انسانشناسی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران، مدیر وبگاه انسانشناسی و فرهنگ و عضو انجمن بینالمللی جامعهشناسی و ایرانشناسیاست.
مصاحبه دکترناصرفکوهی با جلال ستاری است که ازخاطرات دوران کودکی وخانواده شروع می شود تا اکنون. کتاب خوبی است که استفاده تاریخی هم دارد. درمورد اسطوره ها که از علایق اوست ، جامعه شناسی ، مهاجرت وبسیارچیزها. به تصورمن به شکل مصاحبه دکترفکوهی ایراداتی وارداست . حدود پنجاه شصت صفحه اول کتاب یک سوال نه چندان مهم بارها سوال می شود که هم نالازم و هم گاهی شکل روانکاوی یا حتی بازپرسی به خودمی گیرد. خوشخوان است وخوشبختانه زیاده گویی چندانی درآن دیده نمی شود.
ازروشنفکران فرانسوی نقل میکند که به جلال ستاری و نسل روشنفکران آن دوره خرده گرفتهاند که ما روشنفکران فرانسوی هم اگر مثل شما بعد از انقلاب مملکت را خالی میکردیم و میرفتیم، انقلاب ما به نتیجه نمیرسید. شما مبارزه نکردید. شما میدان را خالی کردید که بیایند و بگیرند و بنشینند و مقدرات شما را رقم بزنند. نظرخوبش که من هم بااوموافقم این است که درهرحال و هرموقعیت شغلی باید ببینیم چه کارمفیدی برای مردم و جامعه می توانیم انجام بدهیم .