What do you think?
Rate this book
American Hunger
A continuation of Black Boy, Wright's acclaimed autobiographical work, calls attention to his first years in the North, his struggle to become a writer, and his brief association with the Communist party
147 pages, Hardcover
First published January 1, 1977
14 people are currently reading
535 people want to read
About the author
Richard Wright
352 books2,241 followersRichard Nathaniel Wright was an African-American author of powerful, sometimes controversial novels, short stories and non-fiction. Much of his literature concerned racial themes. His work helped redefine discussions of race relations in America in the mid-20th century.
Librarian Note: There is more than one author in the GoodReads database with this name. See this thread for more information.
Librarian Note: There is more than one author in the GoodReads database with this name. See this thread for more information.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 34 reviews
May 23, 2019
"عطش آمریکایی اولین ترجمه ی فرزانه طاهری است. در سن 26 سالگی. جذاب ترین بخش رمان "عطش آمریکایی" برای من.
تیلی، آشپز فنلاندی، زنی بود بلند قد، سرخ رو و استخوانی که معلوم نبود چند سالش است. موهای بلند و سفیدی مثل برف داشت که پس گردنش گوجه می کرد. آشپزیش عالی بود و حسابی از پس کارش بر می آمد. یکروز صبح که داشتم از کنار اجاق خوراکپزی که جلز و ولز می کرد رد می شدم، شنیدم تیلی سرفه کرد و تف انداخت.ایستادم و بدقت نگاه کردم که ببینم خلطش را کجا انداخته است، ولی چیزی ندیدم، سرش را که در بخار محو بود روی دیگ بزرگی خم کرده بود. غریزه ام حکم می کرد که تیلی سرفه کرده و در همان دیگ تف انداخته است، ولی دلم گواهی می داد که هیچ بنی بشری نمی تواند آنقدر کثیف باشد. تصمیم گرفتم مراقبش باشم. حدود یک ساعت بعد شنیدم تیلی گلویش را خرخرکنان صاف کرد، دیدم سرفه کرد، و در سوپ جوشان تف انداخت. نفسم را حبس کردم، دلم نمی خواست آنچه را دیده بودم باور کنم.
آیا می بایست به مدیره می گفتم؟ آیا حرفم را باور می کرد؟ یک روز دیگر هم مراقب تیلی بودم تا مطمئن شوم در غذا تف می کند. می کرد، شکی نبود. ولی اگر می گفتم چه اتفاقی افتاده است، چه کسی حرفم را باور می کرد؟ من تنها سیاهپوست رستوران بودم. ممکن نبود فکر کنند که من از آشپز بدم می آید؟ دیگر آنجا غذا نخوردم و منتظر فرصت ماندم.
کار رستوران داشت به سرعت زیاد می شد و دختر سیاهپوستی را برای درست کردن سالاد استخدام کردند. بلافاصله پهلویش رفتم.
از او پرسیدم " بگو ببینم، می توانم بهت اعتماد کنم؟"
پرسید : "چه می خواهی بگویی؟"
"حرفی نزن، فقط مراقب آن آشپز باش."
"چرا؟"
"یالله، نترس دیگر. فقط مراقب آشپز باش."
طوری به من نگاه می کرد که انگار دیوانه ام ; و راستش را بگویم، فکر کردم نمی بایست چیزی به کسی می گفتم.
پرسید "منظورت چیست؟"
گفتم : "خیلی خوب. بهت می گویم. آن آشپز توی غذا تف می کند."
داد زد : "چی داری می گویی؟"
گفتم : "یواش تر."
زیر لب پرسید : "تف می کند؟ چرا این کار را می کند؟"
"نمی دانم. ولی مراقبش باش."
با نگاهی طعنه آمیز از پهلویم رفت. ولی نیم ساعت بعد با عجله پیشم آمد، حالش بد شده بود، خودش را روی یک صندلی انداخت.
"وای خدایا، حالم دارد بهم می خورد."
"دیدی چه کار کرد؟"
"تف می کند توی غذا!"
پرسیدم : چه کار باید بکنیم؟"
گفت : "به خانم بگو."
گفتم : "حرفم را باور نمی کند"
منظورم را که فهمید چشمهایش از حدقه درآمد. ما سیاه بودیم و آن آشپز سفید پوست.
گفت : "ولی اگر او بخواهد به این کار ادامه بدهد، من نمی توانم اینجا کار کنم."
گفتم : "پس خودت بهش بگو."
گفت : "حرف من را هم باور نمی کند."
بلند شد و به دستشویی رفت. وقتی برگشت خیره به من نگاه کرد. ما دو سیاهپوست بودیم و در سکوت از یکدیگر می پرسیدیم که آیا به مدیره ی سفید پوست رستوران بگوییم که آشپز سفید پوست و ماهرش تمام روز هنگام آشپزی سر اجاق توی غذا تف می اندازد حرفمان را باور می کند.
با ناله گفت "نمی دانم." و رفت.
فکر کردم راجع به آشپز به پیشخدمتهای زن بگویم، ولی جراتش رو نداشتم. خیلی از دخترها با تیلی دوست بودند. با این حال نمی توانستم بگذارم آشپز تمام روز در غذا تف کند. این کار غلط بود، حالا معیارمان برای رفتار انسانی هر چه می خواهد باشد. ظرف می شستم، می اندیشیدم، فکری بودم; صبحانه می دادم، می اندیشیدم، فکری بودم; غذای مشتری ها را در طبقه ی بالا به اتاقهاشان می بردم، می اندیشیدم، فکری بودم. هر وقت سینی غذا را برمی داشتم عقم می نشست. بالاخره دختر سیاهپوست مسئول سالاد پیشم اومد و کیف و کلاهش را به من داد.
گفت : "به جهنم، می روم بهش می گویم و کار را ول می کنم."
گفتم : "اگر نیندازیش بیرون، من هم کار را ول می کنم."
پریشان و ناله کنان گفت : "می دانم، حرفم را باور نمی کند."
"تو بهش بگو. تو یک زن هستی. ممکن است حرفت را باور کند."
اشک در چشمانش حلقه زد و مدت زیادی نشست، بعد بلند شد و بسرعت به سالن غذاخوری رفت. به طرف در رفتم و سرک کشیدم. بله، جلو میز بود و داشت با مدیره ی رستوران صحبت می کرد. به آشپزخانه برگشت و به آبدارخانه رفت; من هم دنبالش رفتم.
پرسیدم : "بهش گفتی؟"
"بله."
"چی گفت؟"
"گفت که تو دیوانه ای."
گفتم : "وای، خدایا."
دخترک گفت : "فقط با آن چشمهای خاکستریش به من نگاه کرد. چرا تیلی این کار را می کند؟"
گفتم : "نمی دانم."
مدیره دم در آمد و دختر را صدا زد; هر دوشان به سالن غذاخوری رفتند. تیلی به طرفم آمد; بدجوری نگاهم می کرد. گفت : "اینجا چه خبر است؟"
دلم می خواست با دست بکوبم توی دهانش، گفتم : "نمی دانم."
زیر لب غری زد و به سر اجاق رفت، سرفه کرد، تفش را در ظرف جوشان غذا انداخت. از آشپزخانه بیرون آمدم و به حیاط خلوت رفتم تا نفسی تازه کنم. مدیره ی رستوران بیرون آمد.
گفت : "ریچارد!"
رنگش پریده بود، داشتم سیگار می کشیدم و بهش نگاه نکردم.
"راست است؟"
"بله.خانم."
"درست نیست. می فهمی چه می گویی؟"
گفتم : "اگر مراقبش باشید می فهمید."
نالان گفت : "نمی دانم چی بگویم."
داغان شده بود. به سالن غذاخوری رفت، ولی دیدم که آشپز را از لای در نگاه می کند. هر دوشان را نگاه می کردم، مدیره و آشپز را، و دعا می کردم که آشپز دوباره تف کند. تف کرد. مدیره به آشپزخانه آمد و به تیلی زل زد، ولی چیزی نگفت. به گریه افتاد و به سالن غذاخوری دوید.
تیلی گفت : "چه خبر شده؟"
هیچکس جوابی نداد. مدیره آمد و کلاه و کت و پول تیلی را به طرفش پرت کرد.
گفت : "یالله، برو پی کارت، سگ کثیف!"
تیلی خیره مانده بود، بعد آرام کلاه، کت و پولش را برداشت، یک لحظه ایستاد، با دست عرق پیشانیش را پاک کرد، بعد تف کرد، منتها این بار روی زمین.
هیچ وقت کسی نفهمید که چرا تیلی دوست داشت در غذا تف کند.
وقتی داشتم راجع به تیلی فکر می کردم به یاد زمانی افتادم که رئیسم در می سی سی پی پیشم آمد و مزدم را به طرفم پرت کرد و گفت : "بزن به چاک، کاکاسیاه! از قیافه ات خوشم نمی آید."
و از خودم می پرسیدم که آیا سیاهپوستی که لبخند نمی زند و نیشش را باز نمی کند برای سفید پوستان همانقدر از نظر اخلاقی نفرت انگیز است که آشپزی که در غذا تف می کنند ...
تیلی، آشپز فنلاندی، زنی بود بلند قد، سرخ رو و استخوانی که معلوم نبود چند سالش است. موهای بلند و سفیدی مثل برف داشت که پس گردنش گوجه می کرد. آشپزیش عالی بود و حسابی از پس کارش بر می آمد. یکروز صبح که داشتم از کنار اجاق خوراکپزی که جلز و ولز می کرد رد می شدم، شنیدم تیلی سرفه کرد و تف انداخت.ایستادم و بدقت نگاه کردم که ببینم خلطش را کجا انداخته است، ولی چیزی ندیدم، سرش را که در بخار محو بود روی دیگ بزرگی خم کرده بود. غریزه ام حکم می کرد که تیلی سرفه کرده و در همان دیگ تف انداخته است، ولی دلم گواهی می داد که هیچ بنی بشری نمی تواند آنقدر کثیف باشد. تصمیم گرفتم مراقبش باشم. حدود یک ساعت بعد شنیدم تیلی گلویش را خرخرکنان صاف کرد، دیدم سرفه کرد، و در سوپ جوشان تف انداخت. نفسم را حبس کردم، دلم نمی خواست آنچه را دیده بودم باور کنم.
آیا می بایست به مدیره می گفتم؟ آیا حرفم را باور می کرد؟ یک روز دیگر هم مراقب تیلی بودم تا مطمئن شوم در غذا تف می کند. می کرد، شکی نبود. ولی اگر می گفتم چه اتفاقی افتاده است، چه کسی حرفم را باور می کرد؟ من تنها سیاهپوست رستوران بودم. ممکن نبود فکر کنند که من از آشپز بدم می آید؟ دیگر آنجا غذا نخوردم و منتظر فرصت ماندم.
کار رستوران داشت به سرعت زیاد می شد و دختر سیاهپوستی را برای درست کردن سالاد استخدام کردند. بلافاصله پهلویش رفتم.
از او پرسیدم " بگو ببینم، می توانم بهت اعتماد کنم؟"
پرسید : "چه می خواهی بگویی؟"
"حرفی نزن، فقط مراقب آن آشپز باش."
"چرا؟"
"یالله، نترس دیگر. فقط مراقب آشپز باش."
طوری به من نگاه می کرد که انگار دیوانه ام ; و راستش را بگویم، فکر کردم نمی بایست چیزی به کسی می گفتم.
پرسید "منظورت چیست؟"
گفتم : "خیلی خوب. بهت می گویم. آن آشپز توی غذا تف می کند."
داد زد : "چی داری می گویی؟"
گفتم : "یواش تر."
زیر لب پرسید : "تف می کند؟ چرا این کار را می کند؟"
"نمی دانم. ولی مراقبش باش."
با نگاهی طعنه آمیز از پهلویم رفت. ولی نیم ساعت بعد با عجله پیشم آمد، حالش بد شده بود، خودش را روی یک صندلی انداخت.
"وای خدایا، حالم دارد بهم می خورد."
"دیدی چه کار کرد؟"
"تف می کند توی غذا!"
پرسیدم : چه کار باید بکنیم؟"
گفت : "به خانم بگو."
گفتم : "حرفم را باور نمی کند"
منظورم را که فهمید چشمهایش از حدقه درآمد. ما سیاه بودیم و آن آشپز سفید پوست.
گفت : "ولی اگر او بخواهد به این کار ادامه بدهد، من نمی توانم اینجا کار کنم."
گفتم : "پس خودت بهش بگو."
گفت : "حرف من را هم باور نمی کند."
بلند شد و به دستشویی رفت. وقتی برگشت خیره به من نگاه کرد. ما دو سیاهپوست بودیم و در سکوت از یکدیگر می پرسیدیم که آیا به مدیره ی سفید پوست رستوران بگوییم که آشپز سفید پوست و ماهرش تمام روز هنگام آشپزی سر اجاق توی غذا تف می اندازد حرفمان را باور می کند.
با ناله گفت "نمی دانم." و رفت.
فکر کردم راجع به آشپز به پیشخدمتهای زن بگویم، ولی جراتش رو نداشتم. خیلی از دخترها با تیلی دوست بودند. با این حال نمی توانستم بگذارم آشپز تمام روز در غذا تف کند. این کار غلط بود، حالا معیارمان برای رفتار انسانی هر چه می خواهد باشد. ظرف می شستم، می اندیشیدم، فکری بودم; صبحانه می دادم، می اندیشیدم، فکری بودم; غذای مشتری ها را در طبقه ی بالا به اتاقهاشان می بردم، می اندیشیدم، فکری بودم. هر وقت سینی غذا را برمی داشتم عقم می نشست. بالاخره دختر سیاهپوست مسئول سالاد پیشم اومد و کیف و کلاهش را به من داد.
گفت : "به جهنم، می روم بهش می گویم و کار را ول می کنم."
گفتم : "اگر نیندازیش بیرون، من هم کار را ول می کنم."
پریشان و ناله کنان گفت : "می دانم، حرفم را باور نمی کند."
"تو بهش بگو. تو یک زن هستی. ممکن است حرفت را باور کند."
اشک در چشمانش حلقه زد و مدت زیادی نشست، بعد بلند شد و بسرعت به سالن غذاخوری رفت. به طرف در رفتم و سرک کشیدم. بله، جلو میز بود و داشت با مدیره ی رستوران صحبت می کرد. به آشپزخانه برگشت و به آبدارخانه رفت; من هم دنبالش رفتم.
پرسیدم : "بهش گفتی؟"
"بله."
"چی گفت؟"
"گفت که تو دیوانه ای."
گفتم : "وای، خدایا."
دخترک گفت : "فقط با آن چشمهای خاکستریش به من نگاه کرد. چرا تیلی این کار را می کند؟"
گفتم : "نمی دانم."
مدیره دم در آمد و دختر را صدا زد; هر دوشان به سالن غذاخوری رفتند. تیلی به طرفم آمد; بدجوری نگاهم می کرد. گفت : "اینجا چه خبر است؟"
دلم می خواست با دست بکوبم توی دهانش، گفتم : "نمی دانم."
زیر لب غری زد و به سر اجاق رفت، سرفه کرد، تفش را در ظرف جوشان غذا انداخت. از آشپزخانه بیرون آمدم و به حیاط خلوت رفتم تا نفسی تازه کنم. مدیره ی رستوران بیرون آمد.
گفت : "ریچارد!"
رنگش پریده بود، داشتم سیگار می کشیدم و بهش نگاه نکردم.
"راست است؟"
"بله.خانم."
"درست نیست. می فهمی چه می گویی؟"
گفتم : "اگر مراقبش باشید می فهمید."
نالان گفت : "نمی دانم چی بگویم."
داغان شده بود. به سالن غذاخوری رفت، ولی دیدم که آشپز را از لای در نگاه می کند. هر دوشان را نگاه می کردم، مدیره و آشپز را، و دعا می کردم که آشپز دوباره تف کند. تف کرد. مدیره به آشپزخانه آمد و به تیلی زل زد، ولی چیزی نگفت. به گریه افتاد و به سالن غذاخوری دوید.
تیلی گفت : "چه خبر شده؟"
هیچکس جوابی نداد. مدیره آمد و کلاه و کت و پول تیلی را به طرفش پرت کرد.
گفت : "یالله، برو پی کارت، سگ کثیف!"
تیلی خیره مانده بود، بعد آرام کلاه، کت و پولش را برداشت، یک لحظه ایستاد، با دست عرق پیشانیش را پاک کرد، بعد تف کرد، منتها این بار روی زمین.
هیچ وقت کسی نفهمید که چرا تیلی دوست داشت در غذا تف کند.
وقتی داشتم راجع به تیلی فکر می کردم به یاد زمانی افتادم که رئیسم در می سی سی پی پیشم آمد و مزدم را به طرفم پرت کرد و گفت : "بزن به چاک، کاکاسیاه! از قیافه ات خوشم نمی آید."
و از خودم می پرسیدم که آیا سیاهپوستی که لبخند نمی زند و نیشش را باز نمی کند برای سفید پوستان همانقدر از نظر اخلاقی نفرت انگیز است که آشپزی که در غذا تف می کنند ...
January 17, 2017
عطش امریکایی/ ریچارد رایت
ترجمه فرزانه طاهری/انتشارات نیلوفر
از نظر فرهنگی انسان سیاه مبین یک تناقض است: اگرچه جزء تفکیک ناپذیر ملت است، از کل سمت و سوی فرهنگ امریکا کنار گذاشته شده است. صریح بگویم، آدم احساس میکند حقش است کنار بگذارندش، و احساس میکند غلط است که راحت به او اجازۀ ورود بدهند. بنابراین اگر روزی ملت در چارچوب فرهنگ فعلی اش بخواهد خود را از نفرت نژادی بپالاید، خود را در جنگ با خود خواهد یافت و تشنجی ناشی از سردرگمی اخلاقی و حسی او را درهم خواهد پیچاند.اگر این ملت روزی به بررسی رابطۀ واقعی خود با سیاهان بپردازد، درمی یابد که دارد کاری به مراتب بیش از این میکند؛ چرا که بینش سیاه ستیزانۀ سفیدپوستان تنها بخش اندکی از بینش اخلاقی ملت است –هر چند از نظر تمثیلی اهمیت فراوان دارد. امریکای بسیار جوان و نوپای ما که شهواتران است چون تنهاست و متجاوز است چون میترسد، اصرار دارد که جهان را خوب و بد ببیند، مقدس و پلید، فراز و فرود، سفید و سیاه. امریکای ما از واقعیت هراس دارد، از تاریخ، از فعل و انفعالات، از ضرورت. پس ساده ترین راه را برمیگزیند. برهر که درک نمیکند داغ لعنت میزند، و هر که را ظاهری متفاوت دارد کنار میگذارد، و با جامۀ حقانیتی که بر تن میکشد وجدانش را آرام میکند.
--------------------------------*****************----------------------------
اگر من از طبقه حاکم بودم، مردانی را نه به قصد جاسوسی یا چماق کشیدن بر سر کارگران شورشی، شکستن اعتصابات یا از هم پاشاندن اتحادیه ها، که به قصد یافتن کسانی در اقصی نقاط کشور می گماشتم که دیگر کاری به کار نظامی که در آن زندگی میکنند ندارند. این را روشن میکردم که خطر واقعی آن کسانی نیستند که میخواهند با توسل به زورسهم خود را از رفاه بدست آورند، یا آنها که تلاش میکنند با خشونت از اموالشان دفاع کنند، چرا که این دو دسته آدم، با اعمالشان، بر ارزشهای نظامی که در آن زندگی میکنند مهر تایید میزنند. آن میلیونها نفری که مرا میترساندند، کسانی بودند که در رویای جوایزی که موطنشان وعده میداد بسر نمی بردند، چرا که در وجود این آدمهاست که –اگر چه ممکن است خودشان هم ندانند- انقلابی رخ داده است، منتظرروزی که خود را در هیات روش زندگی غریب و بدیعی عرضه کند.
ترجمه فرزانه طاهری/انتشارات نیلوفر
از نظر فرهنگی انسان سیاه مبین یک تناقض است: اگرچه جزء تفکیک ناپذیر ملت است، از کل سمت و سوی فرهنگ امریکا کنار گذاشته شده است. صریح بگویم، آدم احساس میکند حقش است کنار بگذارندش، و احساس میکند غلط است که راحت به او اجازۀ ورود بدهند. بنابراین اگر روزی ملت در چارچوب فرهنگ فعلی اش بخواهد خود را از نفرت نژادی بپالاید، خود را در جنگ با خود خواهد یافت و تشنجی ناشی از سردرگمی اخلاقی و حسی او را درهم خواهد پیچاند.اگر این ملت روزی به بررسی رابطۀ واقعی خود با سیاهان بپردازد، درمی یابد که دارد کاری به مراتب بیش از این میکند؛ چرا که بینش سیاه ستیزانۀ سفیدپوستان تنها بخش اندکی از بینش اخلاقی ملت است –هر چند از نظر تمثیلی اهمیت فراوان دارد. امریکای بسیار جوان و نوپای ما که شهواتران است چون تنهاست و متجاوز است چون میترسد، اصرار دارد که جهان را خوب و بد ببیند، مقدس و پلید، فراز و فرود، سفید و سیاه. امریکای ما از واقعیت هراس دارد، از تاریخ، از فعل و انفعالات، از ضرورت. پس ساده ترین راه را برمیگزیند. برهر که درک نمیکند داغ لعنت میزند، و هر که را ظاهری متفاوت دارد کنار میگذارد، و با جامۀ حقانیتی که بر تن میکشد وجدانش را آرام میکند.
--------------------------------*****************----------------------------
اگر من از طبقه حاکم بودم، مردانی را نه به قصد جاسوسی یا چماق کشیدن بر سر کارگران شورشی، شکستن اعتصابات یا از هم پاشاندن اتحادیه ها، که به قصد یافتن کسانی در اقصی نقاط کشور می گماشتم که دیگر کاری به کار نظامی که در آن زندگی میکنند ندارند. این را روشن میکردم که خطر واقعی آن کسانی نیستند که میخواهند با توسل به زورسهم خود را از رفاه بدست آورند، یا آنها که تلاش میکنند با خشونت از اموالشان دفاع کنند، چرا که این دو دسته آدم، با اعمالشان، بر ارزشهای نظامی که در آن زندگی میکنند مهر تایید میزنند. آن میلیونها نفری که مرا میترساندند، کسانی بودند که در رویای جوایزی که موطنشان وعده میداد بسر نمی بردند، چرا که در وجود این آدمهاست که –اگر چه ممکن است خودشان هم ندانند- انقلابی رخ داده است، منتظرروزی که خود را در هیات روش زندگی غریب و بدیعی عرضه کند.
October 5, 2009
After a slow start, this short autobiography turns into a compelling account of Richard Wright's experience in Chicago and particularly his involvement with The John Reed Club and Communist Party.
Wright discusses the bewildering impact of urban life on Blacks from the South, the roots of anti-intellectualism in the American Left, and the difficulties caused by sectarianism within the Communist Party.
I read this book while reading Randi Storch's "Red Chicago: American Communism at its Grassroots, 1928-1935." Storch references several of the stories that Wright relates, and names the actual participants and complements Wright's version with others.
Wright discusses the bewildering impact of urban life on Blacks from the South, the roots of anti-intellectualism in the American Left, and the difficulties caused by sectarianism within the Communist Party.
I read this book while reading Randi Storch's "Red Chicago: American Communism at its Grassroots, 1928-1935." Storch references several of the stories that Wright relates, and names the actual participants and complements Wright's version with others.
July 30, 2024
4.5 stars!
"The days of my past, of my youth, were receding from me like a rolling tide, leaving me alone upon high, dry ground, leaving me with a quieter and deeper consciousness.
For justice thunders condemnation . . .[chants from a nearby Communist rally]
My thoughts seemed to be coming from somewhere within me, as by a power of their own: It’s going to take a long and bloody time, a lot of stumbling and a lot of falling, before they find the right road.
They will have to grope about blindly in the sunshine, butting their heads against every mistake, bruising their bodies against every illusion, making a million futile errors and suffering for them, bleeding for them, until they learn how to live, I thought.
Somehow man had been sundered from man and, in his search for a new unity, for a new wholeness, for oneness again, he would have to blunder into a million walls to find merely that he could not go in certain directions. No one could tell him. He would have to learn by marching down history’s bloody road. He would have to purchase his wisdom of life with sacred death. He would have to pay dearly to learn just a little.
But perhaps that is the way it has always been with man . . ."
April 23, 2017
كتاب «عطش امریکایی» اولین ترجمه خانم فرزانه طاهری است كه در سال ۱۳۶۴ منتشر شده و برای بار دوم در سال ۱۳۹۵ توسط نشر نیلوفر تجدید چاپ شده است. این کتاب روایت حوادث نخستین سالهای زندگی «ریچارد رایت» در شیکاگو، تجربههای او در نویسندگی و ارتباط پر تنش او با حزب کمونیست آمریکا است. هر چند آشنایی او با تفکر مارکسیستی، جهانبینی او را وسعت بخشیده و سبب شد که رنج نوع بشر در قرن بیستم را با تیزبینی خاصی نظاره کند، اما او به استبداد حاکم بر حزب کمونیست تن نداده و علیرغم میل باطنی خود به ناچار صفوف آن را ترک کرد
کتاب نشاندهندۀ اوج سرخوردگی «رایت» از نظام سیاسی و اجتماعی مستقر در ایالات متحده در نیمۀ اول قرن بیستم و شرح تحولات ذهنی و تلاش او برای یافتن هویت از دست رفته و مسخ شدۀ خود است. انتقاد رایت از نظام اجتماعی آمریکا، نه انتقادی صرفاً نژادی بلکه انتقادی فرهنگی است. شالوده و درونمایه آثار ریچارد رایت، بتشکنی و جستجوی بیامان برای آزادی کامل است. او در نوشتههای خود به موضوع تبعیض نژادی و مشکلات فراوان سیاهان در جامعه آمریکا پرداخته است
شایان ذکر است که نخستین چاپ کتاب پس از مرگ نویسنده منتشر شده است
از متن کتاب
ص ۴۹ – به نظر من عمیقترین مشکل سیاهان همان فاصلۀ روانیای بود که نژادها را از هم جدا میکرد
ص ۸۱ - میدیدم که شکاف عمیقی شورشیها را از تودهها جدا میکند، شکافی چنان عمیق که شورشیها نمیدانستند چطور باید از آن بگذرند و مردمی را که مدعی رهبریشان بودند به سوی خود بکشند
ص ۱۱۶ – اگر فکر و احساس مشترک همچون گردش خون در بدن، در نظام اجتماعی جریان نداشته باشد، زندگی انسان چنان بیقدر میشود که نمیتوان بر آن نام زندگی انسانی نهاد
کتاب نشاندهندۀ اوج سرخوردگی «رایت» از نظام سیاسی و اجتماعی مستقر در ایالات متحده در نیمۀ اول قرن بیستم و شرح تحولات ذهنی و تلاش او برای یافتن هویت از دست رفته و مسخ شدۀ خود است. انتقاد رایت از نظام اجتماعی آمریکا، نه انتقادی صرفاً نژادی بلکه انتقادی فرهنگی است. شالوده و درونمایه آثار ریچارد رایت، بتشکنی و جستجوی بیامان برای آزادی کامل است. او در نوشتههای خود به موضوع تبعیض نژادی و مشکلات فراوان سیاهان در جامعه آمریکا پرداخته است
شایان ذکر است که نخستین چاپ کتاب پس از مرگ نویسنده منتشر شده است
از متن کتاب
ص ۴۹ – به نظر من عمیقترین مشکل سیاهان همان فاصلۀ روانیای بود که نژادها را از هم جدا میکرد
ص ۸۱ - میدیدم که شکاف عمیقی شورشیها را از تودهها جدا میکند، شکافی چنان عمیق که شورشیها نمیدانستند چطور باید از آن بگذرند و مردمی را که مدعی رهبریشان بودند به سوی خود بکشند
ص ۱۱۶ – اگر فکر و احساس مشترک همچون گردش خون در بدن، در نظام اجتماعی جریان نداشته باشد، زندگی انسان چنان بیقدر میشود که نمیتوان بر آن نام زندگی انسانی نهاد
November 26, 2015
"Fame nera" è la continuazione di "Ragazzo negro". In questo romanzo autobiografico, proprio come "Ragazzo negro", Wright ripercorre la sua vita a Chicago in cui il razzismo e la difficile integrazione sono i punti cardine del suo percorso. La storia di Wright è la storia di chi combatte per per affermare i propri diritti di persona e di essere umano.
Nella Chicago degli anni '20, seguiamo il protagonista mentre cerca di vivere la sua vita, arrancando lungo molte difficoltà ed ostacoli, e svolgendo i lavori più umili e disparati, dal commesso allo sguattero sperando un giorno di realizzare il sogno della sua vita, diventare uno scrittore.
La fame del titolo, non è solo la fame che nutre il corpo, ma anche la fame di chi prova a costruire il suo percorso di vita e di uomo.
La storia di Wright, diviso tra il suo sogno di diventare scrittore e le mille difficoltà di sbarcare il lunario, trasmettono tristezza, ma anche voglia di andare oltre l'orizzonte.
Nella Chicago degli anni '20, seguiamo il protagonista mentre cerca di vivere la sua vita, arrancando lungo molte difficoltà ed ostacoli, e svolgendo i lavori più umili e disparati, dal commesso allo sguattero sperando un giorno di realizzare il sogno della sua vita, diventare uno scrittore.
La fame del titolo, non è solo la fame che nutre il corpo, ma anche la fame di chi prova a costruire il suo percorso di vita e di uomo.
La storia di Wright, diviso tra il suo sogno di diventare scrittore e le mille difficoltà di sbarcare il lunario, trasmettono tristezza, ma anche voglia di andare oltre l'orizzonte.
August 27, 2021
J'ai beaucoup aimé le style de l'auteur, une plume agréable et une histoire intéressante, surtout les débuts difficiles du narrateur et ses nombreux périples. L'adhésion au Parti communiste est sans doute crucial dans sa biographie, mais ce n'est pas la partie que j'ai préférée du roman. Un œuvre importante qui décrit la vie raciale des années 1930 aux USA.
June 20, 2025
“I would hurl words into this darkness and wait for an echo, and if an echo sounded, no matter how faintly, I would send other words to tell, to march, to fight, to create a sense of the hunger for life that gnaws in us all, to keep alive in our hearts a sense of the inexpressibly human.”
richard wright speaks to every era
❤️
richard wright speaks to every era
❤️
March 8, 2016
This book was originally intended to be a part of the book “Black Boy”, one of the great biographies of the 20th century. ‘Black Boy’ covered the childhood of Richard Wright as he moved around in the southern states and showed vividly the plight of the Negro in the south. It was published in 1945 and sold 200,000 books before being accepted as a Book of the Month club book and sold 350,000 more. The original ‘Black Boy’ included the original 14 chapters of the book ‘Black Boy’. The remaining six chapters were omitted from the original printing and were to be added back to the book to be printed later. Some of these chapters of American Hunger were printed in periodicals and the six chapters as the book “American Hunger” were printed 30 years later. Had these six chapters been a part of the original autobiography, I would a guess that the book “Black Boy” would have sold maybe 50,000 at most. Black Boy was about Richard growing up in various locations in the south, living in a home with religious women and men fold who were mostly never there and all but unknown to Richard. Richard earns to read early (about four) and it takes up most of his free time. He rejects the family of his family and becomes an atheist at a young age. When his father deserts the family for good, he lives between his sick mother, his religious grandmother, and various aunts and uncles. When he goes out into the white world, he encounters racism at its worst and brutal violence to keep him in his place.
American Hunger picks up with Richard, now nineteen, and an aunt who take the train to Chicago to fine a new life, a better life, and something on the table to eat at most meals. It is true that there is less racism in the north, but it is definitely still there but less camouflaged than in the south. He washes and cleans floors and busses tables during the day time and reads Proust and medical journals most of the night. He finally get a break and a temporary job at the post office. There he meets a man who is friendly to him and together they go to a meeting of the John Reed Club, an organization that promotes the arts and social change. There he meets white men who view the world as he does and are cynical about the religion of his mother and grandmother and about the politicians who control all people. He begins to write a few columns for the magazine Left Front. If we did not already know, we are told that Richard is a member of the Communist Party and he is in charge of getting writers and artists to join the club. He finds out that what he thought was a different society from his upbringing, is just another group doing the same things as the one he left. His critical questioning of the way things are done and how they might be improved brings him only disapproval and resentment from the party. He is accused of being a counter-revolutionary, a first step to being disbarred from the party or extinguished whichever is easiest while creating the least noise. He is commanded to attend the trial of another black man who has been added to the “black” list. Richard decides to abandon the party but he is visited by what the mafia in Chicago call henchmen. His name remains on the list of party members where he remains branded an enemy of the people and is threatened away from any job he tries to get. Rather than continue to fight the party, he still agrees with their themes of unity, tolerance and equality for the people and he will try to write these themes into his writings. Four Stars.
American Hunger picks up with Richard, now nineteen, and an aunt who take the train to Chicago to fine a new life, a better life, and something on the table to eat at most meals. It is true that there is less racism in the north, but it is definitely still there but less camouflaged than in the south. He washes and cleans floors and busses tables during the day time and reads Proust and medical journals most of the night. He finally get a break and a temporary job at the post office. There he meets a man who is friendly to him and together they go to a meeting of the John Reed Club, an organization that promotes the arts and social change. There he meets white men who view the world as he does and are cynical about the religion of his mother and grandmother and about the politicians who control all people. He begins to write a few columns for the magazine Left Front. If we did not already know, we are told that Richard is a member of the Communist Party and he is in charge of getting writers and artists to join the club. He finds out that what he thought was a different society from his upbringing, is just another group doing the same things as the one he left. His critical questioning of the way things are done and how they might be improved brings him only disapproval and resentment from the party. He is accused of being a counter-revolutionary, a first step to being disbarred from the party or extinguished whichever is easiest while creating the least noise. He is commanded to attend the trial of another black man who has been added to the “black” list. Richard decides to abandon the party but he is visited by what the mafia in Chicago call henchmen. His name remains on the list of party members where he remains branded an enemy of the people and is threatened away from any job he tries to get. Rather than continue to fight the party, he still agrees with their themes of unity, tolerance and equality for the people and he will try to write these themes into his writings. Four Stars.
April 26, 2023
Très prenant, révèle la volonté d'une personne d'agir selon son cœur et sa raison en défiant les barrières aberrantes qui s'érigent face à elle.
February 20, 2022
I actually read this in the edition of Black Boy that I had read. My thoughts from that review are similar.
Wright has been criticized before for his sexism, which makes me dislike his take on the world, and reminds me of many men of color who also are sexist and don't care enough about women of color to give thoughtful perspective or consideration when writing their autobiographies, despite being raised by women their entire lives.
I enjoyed the takes and critics of communism and the communist party and hope that others who self-identify as communists also read Wright's autobiography. The party's strict rules, living in a fantasy (nightmare) as Wright often points out that they're trying to replicate Soviet Union's communism, and ostracizing and exclusion are counter-intuitive to the party's supposed mission and calling. In many radical leftist spaces, this holds true. The groups become more aligned to patriarchial, cisheteronormative white supremacy than liberators movements as they model off of old radical movements that failed and failed for a reason. Wright points out that they use similar scare and fearful tactics to drive their members to commit and dedicate full loyalty. What sort of revolutionary movement is that when that's already the standard norm in the US?
Anyways, I think I enjoy other books by Black women and femmes of color more than I enjoyed this and would recommend those books not only for liberating solutions, but also a far more vast and nuanced take on life, society, and culture in the US.
Wright has been criticized before for his sexism, which makes me dislike his take on the world, and reminds me of many men of color who also are sexist and don't care enough about women of color to give thoughtful perspective or consideration when writing their autobiographies, despite being raised by women their entire lives.
I enjoyed the takes and critics of communism and the communist party and hope that others who self-identify as communists also read Wright's autobiography. The party's strict rules, living in a fantasy (nightmare) as Wright often points out that they're trying to replicate Soviet Union's communism, and ostracizing and exclusion are counter-intuitive to the party's supposed mission and calling. In many radical leftist spaces, this holds true. The groups become more aligned to patriarchial, cisheteronormative white supremacy than liberators movements as they model off of old radical movements that failed and failed for a reason. Wright points out that they use similar scare and fearful tactics to drive their members to commit and dedicate full loyalty. What sort of revolutionary movement is that when that's already the standard norm in the US?
Anyways, I think I enjoy other books by Black women and femmes of color more than I enjoyed this and would recommend those books not only for liberating solutions, but also a far more vast and nuanced take on life, society, and culture in the US.
May 26, 2014
This book is revealing and passionate. I've read Blackboy many years ago right after I had read Native Son. I need to read it again. I remember the read to be quite revealing, in terms of his dealing with the "Jim Crow South" and how he endured and survived it.
The North has always been buoyed to be the promise lands to the African American of the south. However, as Richard Wright shows, the north had its own mercilessness. He had to sell insurance to poor black and even took some privileges for himself.
He mention also, how America: all its people were stuck or enslave with trash lives - materialism. They did not want deep meaningful lives, they were enslave in trinkets and fads of the day.
What I took from the book is his relationship with himself, the communist party and America. He believed in the potential of the communist party, but as it was revealed to him, the party could not deal with intellectualism, individualism, the heart (emotions) and humanity. He saw that the hope the communist party, but the cost was fear of every individual, false trials, and isolation (if individuals did not follow the party lines). However, he believed in and he supported groups (initially the communist party) that helped the poor to find their own individual artistic voice.
Basically, his truth, he found it by following his own heart not some idealistic dream. He had to find his voice through himself.
The North has always been buoyed to be the promise lands to the African American of the south. However, as Richard Wright shows, the north had its own mercilessness. He had to sell insurance to poor black and even took some privileges for himself.
He mention also, how America: all its people were stuck or enslave with trash lives - materialism. They did not want deep meaningful lives, they were enslave in trinkets and fads of the day.
What I took from the book is his relationship with himself, the communist party and America. He believed in the potential of the communist party, but as it was revealed to him, the party could not deal with intellectualism, individualism, the heart (emotions) and humanity. He saw that the hope the communist party, but the cost was fear of every individual, false trials, and isolation (if individuals did not follow the party lines). However, he believed in and he supported groups (initially the communist party) that helped the poor to find their own individual artistic voice.
Basically, his truth, he found it by following his own heart not some idealistic dream. He had to find his voice through himself.
June 26, 2021
Richard Wright's memoir, American Hunger, permits this brilliant writer to share hopes, dreams, and a yearning to belong and make a difference. Wright offers a full view of the struggle to belong in a world where one is often misunderstood. He meets people, experiences poverty, racism and during his early years, he allowed starvation, obligations to family, misguided desperation, and stereotypes to define his opportunities, but not his possibilities.
His memoir highlights time in the south, migration to Chicago, visits to Harlem, career goals, political activities, ethical contemplating, and time with the communist party. He clearly was conflicted deeply between survival and a drive to usher the black community into awareness. His interactions with the shopkeepers foreshadows so many steps in his life.
Wright received an elementary education, and with a brilliant mind, he gravitated to reading and writing, which grew his world and possibilities exponentially. His honesty offers an unbiased view, almost like a diary into a troubled mind on a journey to calm, awareness, and freedom. I loved this book, and the writing is delightful. The narrator added greatly to the reader's experience.
His memoir highlights time in the south, migration to Chicago, visits to Harlem, career goals, political activities, ethical contemplating, and time with the communist party. He clearly was conflicted deeply between survival and a drive to usher the black community into awareness. His interactions with the shopkeepers foreshadows so many steps in his life.
Wright received an elementary education, and with a brilliant mind, he gravitated to reading and writing, which grew his world and possibilities exponentially. His honesty offers an unbiased view, almost like a diary into a troubled mind on a journey to calm, awareness, and freedom. I loved this book, and the writing is delightful. The narrator added greatly to the reader's experience.
July 25, 2023
Une faim d'égalité, Richard Wright.
Un témoignage de plus à ajouter dans la liste de ceux que j'ai lus. Cette fois ci on est dans les États-Unis des années 1930 dans lesquelles Richard passe du Sud au Nord des États-Unis. Il va devoir apprendre à côtoyer leurs mentalités malgré ses appréhensions acquises lors de sa vie dans le sud.
Trouver un travail devient difficile quand on a peur des réactions de ses employeurs, qu'on doit mentir pour survivre et ne pas risquer des réprimandes voire pire. C'est d'autant plus difficile de garder les différents travails auxquels on accède lorsque la crise économique de 1929 frappe. Les petits boulots d'escrocs trouvés par la suite abîmeront da conscience mais lui permettront de subsister.
La dernière partie du livre s'attarde sur son expérience au sein du parti communiste américain dans les années 30. Ce passage montre les purges internes et leur violence auprès des militants qui essayent de bien faire, comme ce que Wright a subi par exemple.
Ce témoignage est dur aux vues des conditions de vie et de stress quasi permanent de l'auteur. J'ai ressenti son stress tout le long du livre ainsi que son désarroi. La peur d'avoir faim, de garder son travail, de ne pas décevoir sa famille, ne pas céder à la pression du parti.
Plus jeune j'avais lu la première partie de sa vie dans son ouvrage Black Boy et j'avais ressenti beaucoup de colère tout le long de la lecture. Je n'en ai cependant que très peu de souvenir il me faudrait donc le relire.
Wright a un style à la fois soutenu mais accessible et poétique. Une écriture très agréable et douce. C'est un témoignage que je vous recommande vivement !
Un témoignage de plus à ajouter dans la liste de ceux que j'ai lus. Cette fois ci on est dans les États-Unis des années 1930 dans lesquelles Richard passe du Sud au Nord des États-Unis. Il va devoir apprendre à côtoyer leurs mentalités malgré ses appréhensions acquises lors de sa vie dans le sud.
Trouver un travail devient difficile quand on a peur des réactions de ses employeurs, qu'on doit mentir pour survivre et ne pas risquer des réprimandes voire pire. C'est d'autant plus difficile de garder les différents travails auxquels on accède lorsque la crise économique de 1929 frappe. Les petits boulots d'escrocs trouvés par la suite abîmeront da conscience mais lui permettront de subsister.
La dernière partie du livre s'attarde sur son expérience au sein du parti communiste américain dans les années 30. Ce passage montre les purges internes et leur violence auprès des militants qui essayent de bien faire, comme ce que Wright a subi par exemple.
Ce témoignage est dur aux vues des conditions de vie et de stress quasi permanent de l'auteur. J'ai ressenti son stress tout le long du livre ainsi que son désarroi. La peur d'avoir faim, de garder son travail, de ne pas décevoir sa famille, ne pas céder à la pression du parti.
Plus jeune j'avais lu la première partie de sa vie dans son ouvrage Black Boy et j'avais ressenti beaucoup de colère tout le long de la lecture. Je n'en ai cependant que très peu de souvenir il me faudrait donc le relire.
Wright a un style à la fois soutenu mais accessible et poétique. Une écriture très agréable et douce. C'est un témoignage que je vous recommande vivement !
June 2, 2024
His disdain for common Black folk is weird af idc how he spins it. He also admitted to exploiting women for sex through labor and then joins the communist party right after???? At least in Black Boy his disdain for the people around him was mostly if not always warranted. Here it’s simply disdain for black folks who didn’t get on their bootstraps like him? I know I’m simplifying. Very good and important moments but overall this book just confused the fuck out of me. The last 2 pages of this and Black Boy are….weird. So many holes unfilled and for someone who claims to explore and prioritize human sensibility, emotion, and experience over the objective—I finished this knowing nothing about him besides his emotional relationship to his god complex (it makes sense!!! Smart negro in 1930’s/40’s) and his emotional relationship (that is too hot and cold to really be analyzed clearly) to the CP. not one moment of dialogue between him and his family not mediated thru the CP for the most part. I get it but….
December 18, 2018
Richard Wright's "Black Boy" is one of my favorite books and I have assigned it to many kinds of classes, both high school and community college. This sequel has some anecdotes that are equally vivid and revealing but too often Wright lapses into broad sociological statements. His descriptions of working as a busboy in restaurants and as a cleaner in a medical lab are unforgettable but much of the book is about his experiences in the John Reed Clubs and the Communist Party. Having just finished Griffin Fariello's "Red Scare," I found those parts interesting but I think they would not appeal to most readers. He is honest about the authoritarian nature of the Party but makes it clear that in the 1920s and 1930s it was virtually the only labor or political organization that made racial equality a core principle. Probably his mixed feelings about the whole experience is why he never published this sequel in his lifetime.
April 26, 2025
The second part of Richard Wright's memoir deals with his time in Chicago, including his time spent working with the communist party of America. As such, it was not permitted to be published with the first part of his memoirs in the 1940s and wasn't published until three decades later. The story he tells here gives insight into the lives of the people who were part of the great migration, fleeing the Jim Crow South. It also deals with some of the politics and infighting in the local communist party, which is mildly interesting but certainly less compelling today that it would have been at the time it was written. While the two parts of his memoir were published separately, they really tell one story, and I would recommend reading Black Boy and American Hunger together. Both are quick reads and well worth the time.
September 17, 2021
Interesting to read this continuation of "Black Boy" so soon after the Douglass bio. Like Douglass, Wright possessed uncanny insight into America's broader culture, not just the "race" issue, though there's plenty of that, to be sure, as well as how racism infects that broader culture. Whether it's the opposition of the artist v the politician, our "militant ignorance" and/or "lust for trash" and how these traits play out for both black and white citizens, Wright's observations could have been written yesterday (a feature he shares with James Baldwin). Wright's sometimes tortured self-analysis also reminds of Dostoevsky.
It should be no surprise that Wright, again like Baldwin, would seek a more accommodating environment outside of the US.
It should be no surprise that Wright, again like Baldwin, would seek a more accommodating environment outside of the US.
August 24, 2019
In contrast to Black Boy this little book contains only a few straightforward encounters between people or characters. The harsh poverty during the depression, his relief work especially as a cleaner at the animal research hospital and the dialogue with Beale are a few positive exceptions.
The greater part of the book deals with Wright's opinions on communist doctrine. He supports the ideology but can't live with party discipline and the ban on individual thinking.
The theoretical part gives the book more the flavour of a sociological work than of an autobiography.
The greater part of the book deals with Wright's opinions on communist doctrine. He supports the ideology but can't live with party discipline and the ban on individual thinking.
The theoretical part gives the book more the flavour of a sociological work than of an autobiography.
February 9, 2019
After almost 2 years I managed to complete Richard Wright’s biography, to my greatest satisfaction! American Hunger is anything but inferior to Black Boy for quality of writing, though I must say I could not relate to it as much because of the level of detail dedicated to his problems with the Communist party. In any case, this book is an excellent example of African American literature that everyone should try to read.
January 22, 2022
Obviously this is best with the context of Black Boy, as Wright originally intended, but it also stand on its own as an interesting look into civil unrest and communist activity in the US around the depression era. It is sad to hear how people with a unified aim can end up causing so much distrust and division, and that doesn’t even bring in all the chaos the FBI and others throw in to it. Ego and coerced conformity will never be the path to liberation.
November 21, 2023
It was interesting as it despicts how communist groups worked in the 20/30s but it feels biased and sometimes difficult to follow as Wright's style is very dense. It's not very long.
Recommended for a quick and interesting reading on the life of a black intellectual inmigrant in the early 20th century.
Recommended for a quick and interesting reading on the life of a black intellectual inmigrant in the early 20th century.
March 16, 2024
به دلم نشست حقیقتا. نویسنده خیلی خالصانه دغدغههای خودش رو بازگو کرده بود. خودسانسوری نداشت اما مخالفتش با عقاید اون زمان خودش رو به هر ظرافتی که بود بیان میکرد.
چقدر برای من شفافکننده بود یسری از اتفاقا... مخصوصا محاکمهی آخر کتاب!
حس میکنم خیلی نیاز دارم کتابهای مشابهش رو بخونم.
قطعا و قطعا پیشنهادش میکنم. هر روایتی از این جنایت باید شنیده بشه.
به قول جعفری: دنیای امروز، دنیای روایتهاست
چقدر برای من شفافکننده بود یسری از اتفاقا... مخصوصا محاکمهی آخر کتاب!
حس میکنم خیلی نیاز دارم کتابهای مشابهش رو بخونم.
قطعا و قطعا پیشنهادش میکنم. هر روایتی از این جنایت باید شنیده بشه.
به قول جعفری: دنیای امروز، دنیای روایتهاست
Read
July 11, 2025I absolutely enjoy Wright's writing style. This book was only OK for me. The topic of his life living in Chicago was interesting, but I was often confused (and not super interested) by the situation within the Communist party (as it sounds like was he)...
I am interested to pick up the pressor - Black Boy.
I am interested to pick up the pressor - Black Boy.
April 9, 2022
3,5/5 stars
*Read for my final thesis (cégep)*
An interesting look at the communist party in the 30s in America
Highlights some of the contradictions at the heart of Wright
Overall, less engaging than Black Boy though
*Read for my final thesis (cégep)*
An interesting look at the communist party in the 30s in America
Highlights some of the contradictions at the heart of Wright
Overall, less engaging than Black Boy though
February 14, 2018
wanting the one that doesn't want you. a lop-sided love story
February 16, 2023
it was good, he had some really poetic and beautiful lines but it was school assigned so it was a little dense
Want to read
October 21, 2023Essay on leninism
March 25, 2021
American Hunger was intriguing. It's interesting to see what the draw was to communism for artist and writers in the 1930's. I would have loved to read about how ended up in Europe and how he met his wife. Also more of what happened to his family. An interesting and fast read.
December 1, 2011
Black Boy (partial novel 1940)
American Hunger (full novel 1977)
This book not only opened my mind to better understand HOW an injustice society, our society, worked(s) in countless unseen ways to subjugate a minority, it opened my heart to feel as well, from both sides: the oppressor and oppressed
It offers a glimpse into the dynamics of a culture that creates in others what it longs to see to justify the wrongs they do... thereby creating(imposing) a self-fulfilling prophesy
Citizens of the USA wanted to believe:
- black US citizens where stupid (they refused to educate them)
- black US citizens are lazy (they told them so often, regardless of the truth)
- black US citizens are thieves (the culture 'understood' that the help would take small things, regardless of evidence, justifying the unfair wages they where paid)
- black US citizens are inferior (if they dare look a white man in the eye and refuse to bend knee, they die)
... it goes on and on.
This book is special, timeless.
Richard Wright was criticized for integrating events from the lives of others he knew. I disagree. This is a story lived out by countless black American sons and daughters, although few had the intellect, awareness (or whatever it is that grants one the power of perspective when mired deeply) to see it for what it was, injustice subjugation.
Richard Wright had to struggle to get this book published... In his day, American book sales where driven by The Book of the Month Club. The final portion of his book was cut, and he struggled to retain control over what remained. The full book, American Hunger, was only published decades later.
fyi - I'm not black, I'm a white, gay, registered Republican (I like to vote in the Rep primaries)
This book is for everyone. It's a story of US, one that continues in new and creepy ways today.
American Hunger (full novel 1977)
This book not only opened my mind to better understand HOW an injustice society, our society, worked(s) in countless unseen ways to subjugate a minority, it opened my heart to feel as well, from both sides: the oppressor and oppressed
It offers a glimpse into the dynamics of a culture that creates in others what it longs to see to justify the wrongs they do... thereby creating(imposing) a self-fulfilling prophesy
Citizens of the USA wanted to believe:
- black US citizens where stupid (they refused to educate them)
- black US citizens are lazy (they told them so often, regardless of the truth)
- black US citizens are thieves (the culture 'understood' that the help would take small things, regardless of evidence, justifying the unfair wages they where paid)
- black US citizens are inferior (if they dare look a white man in the eye and refuse to bend knee, they die)
... it goes on and on.
This book is special, timeless.
Richard Wright was criticized for integrating events from the lives of others he knew. I disagree. This is a story lived out by countless black American sons and daughters, although few had the intellect, awareness (or whatever it is that grants one the power of perspective when mired deeply) to see it for what it was, injustice subjugation.
Richard Wright had to struggle to get this book published... In his day, American book sales where driven by The Book of the Month Club. The final portion of his book was cut, and he struggled to retain control over what remained. The full book, American Hunger, was only published decades later.
fyi - I'm not black, I'm a white, gay, registered Republican (I like to vote in the Rep primaries)
This book is for everyone. It's a story of US, one that continues in new and creepy ways today.
Displaying 1 - 30 of 34 reviews