سخنان عین القضات همدانی بسیار زیباست. سخنانش گویی از عمق وجودش سر بر می آورد و بر دل خواننده می نشیند. او به دل اهمیت فراوانی می دهد و قضاوت آن را همان قضاوت خدایی می داند. «هرچه دل، فتوی دهد، خدايی باشد؛ و هرچه رد کند، شیطانی باشد. هر که را مفتیُ (فتوای دهنده) دل است، او متقی و سعید (سعادتمند و خوشبخت) است. و هر که را مُفتی نفْس است، او خاسِر و شقّی (سیه روز و بدبخت)است».
وی با عادت میانه ی خوبی ندارد و آن را مانع تعالی انسان می داند. «حجاب عادت، آدمیان را کور می دارد». « تا از عادت پرستی به در نیایی و دست بر نداری، حقیقت ورز نشوی».
تأثيرگذاری سخنان عین القضات شاید از آن روست که آنچه می گوید از آن ِ خود اوست و در آن سهمی و حقی دارد و با آن زیسته است.