დოპლერი | ნაივური. სუპერი.

by Erlend Loe, თამარ კვიჟინაძე (Translator)

სერიაში „ლიტერატურული ოდისეა“ თავმოყრილია მრავალი ქვეყნის თანამედროვე და კლასიკური მხატვრული ნაწარმოებები, რომლებსაც მსოფლიოში უკვე კარგად იცნობენ და რომელთა უმეტესობაც ქართულ ენაზე პირველად ითარგმნება.

თანამედროვე ნორვეგიელი მწერლის, ერლენდ ლუს სატირული რომანის „დოპლერის" გმირი სეირნობისას ველოსიპედიდან გადმოვარდება, თავს დაარტყამს და…მის ცხოვრებაში ახალი ეტაპი იწყება – ტოვებს სახლს, სამსახურს, ცოლს, შვილებს,.. ტყეში დასახლდება და მის მიერ მოკლული ლოსის ნაშიერს უმეგობრდება. სწორედ მასთან მსჯელობს სიყოჩაღითა და ცბიერებით სავსე სამყაროს შესახებ, რომელიც მიატოვა.

„ნაივური. სუპერის" გმირი, 25 წლის სტუდენტი, ერთ დღეს აღმოაჩენს, რომ მისმა ჩვეულებრივმა ცხოვრებამ და, საერთოდ, ყოფიერებამ აზრი დაკარგა. ის ვეღარ ხედავს საგნების ურთიერთკავშირს, აღარაფერი აღაფრთოვანებს... ბევრს ფიქრობს დროზე, კოსმოსზე, ადამიანებზე...

ერლენდ ლუს მარტივი, სადა ენით დაწერილი რომანები რთულ ადამიანურ საკითხებს შეეხება, თუმცა ამავე დროს მკითხველს მოწყენის საშუალებას არ აძლევს.

Genres: Fiction

370 pages, Paperback

Published January 1, 2016

About the author

Erlend Loe is a Norwegian novelist. He worked at a psychiatric clinic, and was later a freelance journalist for Norwegian newspaper Adresseavisen. Loe now lives and works in Oslo where in 1998 he co-founded Screenwriters Oslo - an office community for screenwriters.

In 1993 he debuted with the book Tatt av kvinnen, and a year later published a children's book, Fisken, about a forklift operator named Kurt. Loe has a distinctive style of writing which is often likened to naïve art. He often uses irony, exaggeration and humor.

Reviews

[Oto Bakradze · Rating 5 out of 5]

ქიქოძეს "ნორვეგიულ დღიურს" რომ არ მოეცა ინსპირაცია უფრო ახლოდან გავცნობოდი ნორვეგიელ ავტორებს და ლუსაც, ვინ იცის ამ წიგნს როდის დავიწყებდი. ასეთი მარტივი ენითა და იუმორით დაწერილი ეგზისტენციალური ტექსტი მემგონი საერთოდ არ წამიკიხავს. დრო,კოსმოსი,ნიჰილიზმი, გაუცხოება. პლიუს ამას, რაღაცით ჩემს საყვარელ მწერალსაც ჰგავს მომენტებში:

დოპლერის დასაწყისი:

-მამაჩემი მკვდარია.
გუშინ კი ცხენირემი გამოვასალმე სიცოცხლეს.

ნაივური.სუპერი.
-როდესაც იგებ,რომ კოსმოსი ასეთი წუთიერია,ძალაუნებურად ფიქრობ: ადამიანის ცხოვრება ყველანაირ აზრს კარგავს.მაშინ რაღა მნიშვნელობა აქვს რას მოვიმოქმედებ?
მეორე მხრივ,ერთგვარად მაცდუნებელიცაა ეცადო, რომ ამ ყველაფრიდან საუკეთესოს გამორჩე.

Camus Approved. 😁

მოკლედ Recommended. ერთ-ერთი საუკეთესო ტექსტია 21-ე საუკუნის წიგნებიდან რაც წამიკითხავს.


ა ხო, ჩელენჯი ამ წიგნით რომ დავხურე ასწორებს ეგეც. 😁

[ანი ბენდელიანი · Rating 5 out of 5]

აი,რას ვაფასებ:
მარტოობას
ღიმილს კითხვის დროს
მარტივ წინადადებებს
მოშინაურებულ ლოსს
შოკოლადს
მინიატურულ ფიგურებს
თოვლს
ფეხით სიარულს
დიდ აფეთქებას
პლასტმასის ბურთებს
ლიფტით სეირნობას
გამოუსადეგარ ინფორმაციას
ხანმოკლე ბედნიერებას
ვაშლის ხეებს
წერილებს
წყალს
კოსმოსს

[მე რი · Rating 5 out of 5]

აი, რას ვაფასებ ამ წიგნში:

_მარტივად ნათქვამ ჭეშმარიტებას

_ სწორად გააზრებულ საჭირბოროტო საკითხებს

_ბუნებასთან დამოკიდებულებას

_ხალხთან დამოკიდებულებას (ხალხის ერთმანეთთან დამოკიდებულებას)

_შვილებთან დამოკიდებულებას

_ურთიერთობებთან დამოკიდებულებას

_მშობლებთან და საკუთარ თავთან დამოკიდებულებას

_ოჯახის ცნებასთან დამოკიდებულებას

და რა თქმა უნდა:

მოშინაურებულ ლოსს და ველოსიპედს 😄 🚲🦌

[Sandro · Rating 3 out of 5]

სანამ საბოლოო ვერდიქტს გამოვიტანდე და ამ წიგნს ბანალურ სირობად შევრაცხავდე, მინდა რამდენიმე რამ ვთქვა მის შესახებ. ერთ რამეს ნამდვილად ვერ დაუკარგავ ამ წიგნს, იგი პოზიტიურია, ცოტათი მეოცნებე, თითქოს ასოციალური პიროვნებები, დღევანდელ ურბანულ ჯუნგლებში, მშვიდად იღებენ გადაწყვეტილებას და განმარტოვდებიან, გულუბრყვილობაა. ადამიანები ყოველდღიურად გაურბიან ერთმანეთს, თუმცა, შეიძლება საკუთარი ნების საწინააღმდეგოდაც კი, ისევ ერთმანეთისკენ ილტვიან საბოლოო ჯამში. მაგრამ იდეა რომ ამაზე ოცნება შესაძლებელია, ამგვარი ადამიანებისთვის, პოზიტიურია. სხვა ღირებული ამ წიგნში არც არაფერი ყრია... თუმცა პოზიტიურად შეიძლება იმოქმედოს, დეპრესიულ ვითარებაში ალბათ ინსპირაციული იქნება რაღაც ახლის შექმნის, ან მისი ილუზიის...

[Giorgi Baskhajauri · Rating 5 out of 5]

რამდენი რამ აღმაფრთოვანებდა, მაკვირვებდა, ყოველი ახალი ცხოველის ნახვაც როგორ მახარებდა. „ნაივური. სუპერის.“ წასაკითხად უკეთეს დროს ვერ შევარჩევდი, შეგრძნება წარსულის მოგონებებთან კავშირის დაკარგვის, დავიწყების უცხო არ არის. უბრალოდ მოვლენების მოგონებებად ქცევა ყოველთვის იწვევს ტკივილს. ამ მოგონებებს კარგად ინახავ და პერიოდულად როდესაც აწმყო ზედმეტად მძიმეა და ყველაფერი აზრს კარგავს იხსენებ ისევ. და რა შეიძლება იყოს მაგაზე მშვენიერი.
P. S. დოპლერი ცალკე შევაფასე და არანაკლებ მომეწონა. მიყვარს ლუ ურთულეს თემებზე, უმარტივესად წერს დაიმიტო. <3

[Nini Kobaidze · Rating 4 out of 5]

ყოჩაღი წიგნია

[Aihcrad · Rating 4 out of 5]

"ხალხის პრობლემა ისაა, რომ როგორც კი ოთახში მოგროვდებიან, მათ გარდა, ვეღარაფერს ხედავ. საკმარისია, ერთი ან რამდენიმე კაცი გამოჩნდეს და თვალუწვდენელი, დაუსახლებელი ლანდშაფტები უწინდელივით დიდი და უდაბური აღარ გვეჩვენება. ყოველი ჩვენგანის თვალსაწიერის მსაზღვრელი სწორედ ადამიანია. მისი მზერა კი ყოველთვის სხვა ადამიანებისკენაა მიმართული. ამგვარად იქმნება ილუზია, რომ ადამიანი ამქვეყნად ყველა სხვა ქმნილებაზე აღმატებულია.
რა ავადმყოფური ილუზიაა."
კიდევ ერთი კაცთ მოძულე(უფრო სწორად უბრალოდ არ მოსწონს ადამიანები), გაცილებით უფრო მიმზიდველი ვიდრე დანარჩენები. თუ სადმე მართლა არსებობს დოპლერების სამი თაობის პატივსაგები ტოტემი, აუცილებლად მინდა რომ ვნახო.

[Liza Miminoshvili · Rating 5 out of 5]

ამ წიგნის წაკითხვა ჩემი ახლანდელი ემოციური მდგომარეობისთვის იყო მისწრება.

[Gode · Rating 4 out of 5]

კაი ხანს ვიფიქრე 3 დამეწერა თუ 4, მაგრამ ბოლოს მაინც ლუს წერის სტილმა და ძალიან საყვარელმა პერსონაჟებმა 4ისკენ გადამქაჩეს.

[Ninenda · Rating 5 out of 5]

დოპლერი ძაან გულისამაჩუყებელი რამეა; ანდრეა დოპლერი ერთი მიზანთროპია, რომელიც ძაან გავს მამას მიზანთროპიაშიც და ტყის სიყვარულშიც; ორი შვილის მამა, რომელიც ერთ დღეს ველოსიპედით კატაობისას ტყეში წაიჩეხება და გაღვიძებული, როცა აღმოაჩენს, რომ ყველა თანანედროვე საუკუნის ხმაური მიწყდა, რომელიც მის თავში და გარემოში იყო და ასე აბეზრებდა თავს, ადამიანებისგან, რუტინისგან გასაქცევი კომფორტის ზონა სწორედ აქაა, ტყეში მარტო ცხოვრებას გადაწყვეტს, ქალაქისგან 3-4 კმს მოშორებით კარავში პასუხუსმგებლობებისგან, ცოლ-შვილისგან, მონაბეზრებელი ოჯახურ-მეგობრული წვეულებებისგან, რომელსაც დასასრული არ აქვს, თანამედროვე საუკუნის ხმებისგან, ტელეღიპუცების, საბავშვო დივიდი ფილმების ხმებისგან, ყოველდღიური ოჯახური საზრუნავისგან და ა.შ მოშორებით. ექვსუ თვის განმავლობაში თავს ქალაქში ნაქურდალით ირჩენს და ბოლოს მისივე მოკლული ლოსის ნაშიერთან იწყებს მეგობრულ ცხოვრებას, ამ ორი არსების თანაცხოვრება ძაან გულისამაჩუყებელია ამ ორის ყრთიერთობის დაწყებიდან თავისი კომიკური "დიალოგებით", დოპლერი, ლოსი და დოპლერის პატარა ვაჟი გრეგუსი :გულები:
დოპლერი გაქანებული მემარცხენეა და მისი მონოლოგები ლოსთან ძაან ზოგადსაკაცობრიო პოლიტიკურ და არა მარტო პოლიტიკურ საკითხებზეა, ადამიანები რომ ბარტერს უნდა დაუბრუნდნენ ისევ, მრმარჯვენე ჯიბეგასქელებულების კრიტიკა, პროტესტი ყველაფრის ყიდვა-გაყიდვის ჩვევაზე და დასაკუთრების სურვილზე, პროტესტი ჩვევადქცეული ყველგან და ყველაფერში წარმატების სურვილზე, ("სიყოჩაღე") მამაზე და აშ
რაც არ უნდა ყოჩაღად ვეცადო ვწერო და ვილაპარაკო დოპლერზე, თუმცა ყოჩაღდ ვერც ვწერ და ვერც ვლაპარაკობ, მაინც ვერ დავწერ ისე ყოჩაღად რატო არის მასთ რიდი და ყოჩაღად სთრონგლი რექომენდიდ, როგორ ყოჩაღადაც საჭიროა, ძაან გულისჩუყი და ყოჩაღია და გულისჩუყებზე ვერ გამომდის ყოჩაღად ლაპარაკი


მეორე რომანი ანუ "ნაუვური. სუპერი" არის იმაზე რომ, შეიძლება ერთ დროს მადეპრესირებელ და ძირითად კითხვებზე პასუხები ვერ იპოვო, მაგრამ მაინც "ბედნიერად" იცხოვრო და იკაიფო დეტალებით
შეიძლება ფიქრობდე, რომ კოსმოსის მასშტაბების გათვალისწინებით, შენ ერთი ადამიანი უმნიშვნელო და დაუცველი ხარ თუნდაც კოსმოსის მასშტაბების გააზრებისას, რომ დრო არ არსებობს და არსებობს მხოლოდ სიკვდილი და სიცოცხლე, რომ ადამიანები შემთხვევითობები ვართ, ისევე, როგორც ბიგ ბენგი და აქედან ამოსვლისას ვერაფერში ხედავდე აზრს, მაგრამ ფიქრობდე რომ რაღაცა მაინც რაღაცაა, და ეგ რაღაცა არსებობს და რაღაცას ნიშნავს, და შეიძლება ეგ აზრი საკმარისი იყოს ყველაფრისთვის

ორივე რომანს აერთიანებს ველოსიპედების, ცხოველების და ბავშვების სიყვარული :დ ორივე რომანის პროტაგონისტი ძიებაშია საკუთარი თავის, ადგილის სამყაროში და კითხვებზე პასუხების; ერთი მიზანთროპია, მეორეს კი უბრალოდ ეშინია ადამიანების, სიციოფობია, როგორც ჩანს, ორივე გაურბის ადამიანებს, მაგრამ ნაივურის პროტაგონისტი ბოლოს სინაზეს და სიახლოვეს განიცდის ადამიანების მიმართ; ორივე რომანი კარგი იუმორითაა დაწერილი; ორივე რომანში ხშირად ვხვდებით სიტყვას "ყოჩაღი" :დ და ა.შ

ორივე რომანზე ძაან კაი სევდიანი, გულისამაჩუყებელი და სასაცილო ფილმი გამოვიდოდა; იმედია ვინმე ოდესმე იზამს

[Nina Lobjanidze · Rating 4 out of 5]

დოპლერი.
ეგზისტენციალური კრიზისის დროს მოძალებული ჩემი აზრები ერთი-ერთში აირეკლა.
განმარტოება და საკუთარი თავის პოვნა რომ გინდა, მაგრამ ვინ გაცდის? მაგრამ, ცუდია კი სოციალურ არსებად დარჩენა?! მარტო კაციც ხომ ცოდოა?! ამაზე პასუხი ვერ გვიპოვია, ვერც მე და ვერც ერლენდ ლუს.
აი, ყოჩაღობის სტანდარტი კი, ნამდვილად დასაწევია, თორემ, ასტრონომიული სისწრაფით იზრდება და წლიდან წლამდე მგონი საგანგაშო ნიშნულს აღწევს.

ნაივური.სუპერი.
"დოპლერის" მსგავსად, ესეც ეგზისგენციალური კრიზისის მქონე ბიჭზეა დაწერილი და მისი განცდები, გრძნობები, ემოციებია გადმოცემული.
ნაწარმოები მშვენიერია, მარტივი, გასაგები ენითა და სტილით დაწერილი. საბოლოო ჯამში, კარგია.

პ.ს. მიუხედავად ყველაფრისა, ეგზოსტენციალური კრიზისის დროს ამ წიგნის (საუბარია ორივე ნაწარმოებზე) წაკითხვას არ გირჩევდით :) მაგრამ, მაინც, ალბათ, ვისთვის როგორ :)

[Keti Molashvili · Rating 3 out of 5]

ახალი კულტურის საზიარებელი წიგნი, ნორვეგიული სულ სხვანაირი კულტურა და მართლაც დასაფიქრებელი თემები, რომელზეც ავტორი წიგნში წერს. და მართლაც რა სჯობს, ღარიბ ქვეყანაში ცხოვრება, სადაც თითოეული გამოწვევა იძულებულს გხდის იმოძრაო და იცხოვრო თუ ყველაფრით უზრუნველყოფილ ქვეყანაში ცხოვრება, სადაც ვერაფერს ცვლი, რადგან ყველაფერი საათივითაა აწყობილი და ერთადერთი რაც შეგიძლია, გახდე ჭანჭიკი!

[Giorgi Saganelidze · Rating 2 out of 5]

მარტივი წიგნია და რაღაც ჭეშმარიტებები მარტივად არის გადმოცემული მე პირადად რაღაც დამაკლდა თანაც საკმაო დოზით, არის ეპიზოდები რომელიც ინტერესს აჩენს ანდაც საინტერესოა მაგრამ საერთო ჯამში არაფერი განსაკუთრებული

[Ivva Tadiashvili · Rating 3 out of 5]

კაი რამე იყო, პროსტა ეს ზედმეტი კომერცია არ დამევასა.

[Mariam laghundaridze · Rating 3 out of 5]

სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ, ყოჩაღი ნაწერი გამოუვიდა ერლენდ ლუს.